คุณแฟนแสนห่วย Im not single [Win:Siangwan]

        Ep. 37

         "อืมมมมม ง่ำๆๆๆ"

         "อะไร จะกินอีกแล้ว? ลูกคนหรือลูกหมูวะ" ถึงปากจะบ่นแต่มือก็หยิบขวดนมให้ลูกดูดกิน ส่วนเวย์ลูกชายฉันคงไม่รู้เรื่องหรอกว่าพ่อตัวเองกำลังบ่น แค่มีนมป้อนใส่ปากให้ก็มีความสุขแล้ว

         "ใกล้เสร็จยัง? ฉันจะไปรับไอ้ไวท์ที่สนามบินแล้วนะ"

         "อื้อ ใกล้แล้ว" ฉันกำลังตากผ้าอยู่น่ะเลยฝากให้วินช่วยดูลูกไปก่อน เห็นว่าไวท์ก็กำลังจะมาถึง ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมของเขานี่นา คงจะคิดถึงแฟนมากๆเลยสินะ พอปิดเทอมปุ๊บก็ขึ้นเครื่องมาปั๊บแบบนี้

         "โอเค เสร็จแล้วรีบไปเถอะเดี๋ยวไวท์รอนาน"

         "อืม จะเอาอะไรมั้ยวะ? ตอนกลับจะได้แวะซื้อมาให้ถ้ารถไม่ติดมาก"

         "ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวค่อยออกไปซื้อตอนเย็นก็ได้ จะได้ออกไปกินข้าวข้างนอกกันด้วย"

         "โอเค งั้นฉันไปล่ะ พ่อไปรับอาไวท์แล้วจะรีบกลับมานะลูกหมู" เขาขยำพุงของลูกอย่างมันเขี้ยวแล้วคว้ากุญแจรถเดินออกไป ตอนนี้ลูกชายฉันอายุได้เจ็ดเดือนแล้วล่ะตัวกลมจ้ำม่ำที่สุด

         "โตวันโตคืนนะครับลูกรัก ใครจะว่าหนูเป็นลูกหมูยังไงก็ช่าง แต่สำหรับแม่แล้วน้องเวย์หล่อที่สุด"

         "แอ้~~~" ฉันยิ้มกว้างออกมาที่ลูกร้องตอบโต้เหมือนเข้าใจที่ฉันพูด รอยยิ้มจากปากเล็กๆนั่นเหมือนพ่อของเขาที่สุด ความฝันที่จะได้เห็นยิ้มของลูกแทนวินที่เขาไม่ค่อยยิ้มนั้นก็เป็นจริงแล้ว คนอะไรขรึมได้ทั้งวันจริงๆขนาดเวลาคุยเล่นกับลูกเขายังยิ้มมุมปากแค่ข้างเดียว แต่ฉันรู้นะว่าจริงๆแล้วเขามีความสุขที่ได้ใช้เวลากับลูก ก็แค่ยิ้มกว้างๆให้เห็นฟันแสดงความรู้สึกที่มีออกมาไม่รู้จะเขินอะไรนักหนา

         "น้องเวย์ต้องยิ้มแล้วก็หัวเราะเก่งๆนะครับ อย่าเอาแต่เคร่งขรึมเหมือนพ่อเขานะลูก"

         "แอ่ แอ้~~~"

         "ดีมากครับ^^"

        ..............................................................................

         "อ้าว มาถึงกันแล้วหรอ"

         "หวัดดีครับพี่สะใภ้ ไหน..หมูน้อยหลานอาไวท์อยู่ไหน ดูสิว่าอามีอะไรมาฝากเอ่ย?"

         "หวัดดีจ้ะ โห.. ซื้ออะไรมาเยอะแยะน่ะไวน์"

         "นิดหน่อยเองครับ ของมีประโยชน์ทั้งนั้นนี่ผมควักกระเป๋าจ่ายเองเพื่อหลานรักกับพี่สะใภ้คนสวยของผมเลยนะครับเนี่ย" นอกจากกระเป๋าเป้ที่สะพายหลังของไวท์แล้ว ในมือยังมีถุงอะไรต่อมิอะไรมากมาย ไหนจะอีกสามสี่ถุงที่วินช่วยถือนั่นอีก

         ป้าบบบบบบ!!

         "โอ๊ะ! เฮียมาตบหัวผมทำไมเนี่ย ใช้ความรุนแรงต่อหน้าเด็กมันไม่ดีนะครับ"

         "พ่อกับแม่โทรมาบอกกูตั้งแต่เช้าแล้วว่าฝากของกับมึงมา จ่ายเองเหี้ยไร หน้าด้าน!"

         "เอ้า ก็ผมจ่ายค่าโหลดขึ้นเครื่องทั้งหมดเองจริงๆนี่ครับ" ฉันกอดอกมองสองพี่น้องเถียงกัน และจบลงด้วยการที่คนเป็นพี่ยักไหล่เบะปากใส่อย่างไม่สนใจก่อนจะเดินหนีเข้าห้องไป

         "ขอบใจมากนะไวท์ เอาของไปเก็บในห้องก่อนเถอะ" ห้องที่ว่าก็คือห้องเดิมนั่นแหละ ถึงยังไงช่วงนี้วินก็ไม่ค่อยได้ใช้ห้องซ้อมดนตรีอยู่แล้ว ยกให้เป็นห้องนอนของไวท์สักเดือนสองเดือนคงไม่มีปัญหาอะไร

         "โอเคครับ ว่าแต่เจ้าหมูเวย์น้อยหลับไปนานยังครับ?"

         "อีกไม่ถึงชั่วโมงก็คงตื่นแล้วล่ะ แล้วหิวมั้ย รถติดหรือเปล่า?"

        "เดี๋ยวผมคงนอนพักสักหน่อยแล้วจะออกไปกินข้าวกับหนูดีครับ" ฉันพยักหน้าเข้าใจแล้วเดินไปจัดการกับถุงของฝากมากมายที่ไวท์หิ้วมา เป็นพวกสมุนไพรบำรุงร่างกายของคุณแม่หลังคลอดทั้งนั้นเลย ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปหาของพวกนี้ได้จากที่ไหน ดีนะที่คุณพ่อกับคุณแม่ส่งมาให้ งั้นวันนี้ฉันจะทำไก่ตุ๋นสมุนไพรสำหรับมื้อเย็นของฉันกับวินดีกว่า ตอนแรกกะว่าจะไปกินข้าวข้างนอกกันแต่ไวท์คงอยากใช้เวลากับแฟนแค่สองคนมากกว่า อีกอย่างมีของที่จะทำอาหารแล้วด้วยชักจะขี้เกียจออกไปข้างนอกซะแล้วสิ ฉันเหลือบมองลูกที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนฟูกนอนนุ่มๆที่ฉันปูไว้ตรงหน้าทีวีเช็คความปลอดภัยของลูกน้อยอีกครั้งแล้วเดินเข้าไปหาวินในห้องนอน ไม่รู้ทำอะไรอยู่

        "วิ...อะ อ้าว นอนอยู่หรอ เป็นอะไรไปเนี่ย?" พอเดินเข้ามาในห้องปุ๊บภาพที่เห็นก็คือร่างสูงของวินที่นอนคว่ำหมดสภาพอยู่บนเตียงแถมยังถอดเสื้อออกกองไว้บนพื้นด้วย ฉันลูบแผ่นหลังแกร่งเบาๆแล้วใช้หลังมืออังที่ข้างขมับกับซอกคอเขาดู

        "ทำไมเป็นแบบนี้ละ ไม่สบายหรอ?"

        "อืม.... เปล่า" เขาไม่ได้หลับแต่แค่นอนหลับตาเฉยๆ แล้วยังคว้ามือที่ฉันแตะที่ขมับไปกดจูบแรงๆด้วย ไอร้อนจากริมฝีปากของเขาที่สัมผัสหลังมือฉันทำให้อยู่ๆใจก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างง่ายดาย

        "งั้นเป็นอะไรล่ะ เหนื่อยหรอ?"

        "ฮึ.. แค่เซ็ง รู้สึกเบื่อๆ"

        ".............."

        "เฮ้ย! ไม่ใช่แบบนั้น ฉันไม่ได้เบื่อเธอกับเจ้าเวย์ แค่..อยากเล่นดนตรี" เกือบจะตกใจแล้วเชียว แต่พอได้ยินแบบนี้ก็ทำให้ฉันยิ้มออกมา อยากเล่นดนตรีที่ว่าคงหมายถึงต่อลำโพงแล้วก็เล่นเสียงดังเหมือนที่เขาชอบทำน่ะ ตั้งแต่ลูกคลอดเขาก็ไม่ได้ทำแบบนั้นเลยนี่นา

        "งั้นหรอ.. ถ้างั้นวินก็ออกไปเล่นก็ได้นี่นา ไปเช่าห้องซ้อมสักชั่วโมง สองชั่วโมงก็ได้ หรือจะกลับไปเล่นที่ผับเดย์คืนนี้เลยก็ได้นะ ไม่ต้องห่วงหวานแล้วล่ะ ลูกเราก็ไม่ได้ดื้อและงอแงขขนาดนั้นซะหน่อย หื้มมมม แบบนี้ดีมั้ย" ฉันลูบผมดกดำของวินอย่างเอ็นดู อุตส่าห์หยุดทำงานมาตั้งเกือบปีอยู่กับลูกเล่นกับลูกจนเวย์ติดพ่อเข้าซะแล้ว

         "งั้นคืนนี้ฉันไปเล่นดนตรีที่ผับนะ..."

         "ได้สิ แต่กินข้าวเย็นด้วยกันก่อนนะหวานจะทำไก่ตุ๋น"

         "ไหนว่าวันนี้จะออกไปกินข้างนอก?"

         "เห็นว่าไวท์จะออกไปกินข้าวกับแฟน อีกอย่างจะได้ใช้ของที่พ่อกับแม่ส่งมาให้ทำกับข้าวด้วยไง"

         "ไอ้นี่ มันมาเพื่อสิ่งนี้จริงๆ นึกว่ามันคิดถึงหลานที่ไหนได้คิดถึงเมียนี่หว่า"

         "ก็พวกเขาไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนี่นา มันก็ต้องมีคิดถึงกันบ้างสิ"

         "ไอ้หมาไอ้หมาเวย์อ่ะ?"

         "หลับอยู่ ป่านนี้ใกล้ตื่นแล้วมั้ง เดี๋ยวก็ถึงเวลากินนมแล้ว ออกไปนอนเล่นข้างนอกกับลูกได้มั้ย หวานจะได้ทำอาหาร" ปล่อยลูกนอกข้างนอกคนเดียวนานๆคงไม่ดี ฉันกดจูบแก้มวินแล้วเดินออกมาก่อนที่วินจะเดินตามออกมาติดๆ

         "อ้าว ตื่นแล้วนี่หว่าไอ้หมู ไม่ร้องซะด้วย" ฉันกำลังรื้อของออกจากตู้เย็นเตรียมจะทำอาหารก็ได้ยินเสียงวินพูดขึ้นก่อนจะชะเง้อดูเพราะได้ยินวินพูดว่าลูกตื่นแล้วก็จริงอย่างที่วินว่านั่นแหละ แต่แปลกจังเลย..ปกติถ้าตื่นมาแล้วไม่เจอฉันหรือวินป่านนี้คงร้องไห้เสียงดังไปแล้ว

         "หม่ำๆนมมั้ยครับลูก?" เพราะว่าลูกตื่นแล้วฉันเลยต้องละจากสิ่งที่จะทำมาสนใจลูกแทน แต่แทนที่จะอ้อนกินนมฉันอย่างทุกครั้ง คราวนี้กลับยื่นมือไปหาวินก่อนเป็นคนแรก

         "อะไร? พ่อไม่มีนมให้ดูดหรอกนะโว้ย" มือแกร่งช้อนตัวอ้วนกลมของลูกชายขึ้นมากอดแนบอก ก่อนที่เวย์น้อยจะช้อนตาขึ้นมองสบตากับพ่อของเขามือป้อมๆก็คว้าหมับเข้าที่ใบหู ฝ่ามือเล็กๆทั้งตีและตบเบาๆไปทั่วใบหน้า คว้าจมูกได้ก็จับจมูก คว้าปากได้ก็จับปาก ตอนนี้ใบหน้าของวินกลายเป็นสมบัติของลูกไปแล้วคนพ่อก็ยืนนิ่งให้ลูกเล่นตามใจชอบ

         "อืมมมมม ปั๊บปา อ๊าาา"

        "ทำไมมันอ้อนแปลกๆวะวันนี้ เป็นอะไร?"

        แอ๊ดดดดดดดด

        "จ๊ะเอ๋ หมูเวย์น้อยของอาไวท์ตื่นแล้ว ขออาอุ้มหน่อยเร็ว"

        "อื้ออออ อ๊าาา ปั๊บปา" เวย์ตกใจตาโตหันหน้าซุกเข้าอกพ่อทันทีที่เห็นคนแปลกหน้า ปกติก็วิดีโอคอลด้วยบ่อยๆนี่นา พอเจอตัวเจอทำไมถึงกลัวซะล่ะ

        "ลูกกูกลัวว่ะมึงไอ้ไวท์"

        "วิน..ต่อหน้าลูกพูดเพราะๆหน่อยได้มั้ย" คิดไว้ไม่มีผิดว่าเขาต้องเป็นแบบนี้ ก็กรอกตาใส่ฉันนั่นไงไม่เคยมีหรอกที่จะเชื่อฟังกันดีดีน่ะ

        "กลัวอาไวท์ทำไมครับ หมูน้อยของอา มาขออาไวท์อุ้มให้หายคิดถึงหน่อย"

        "แงงงงง อื้ออออ"

         สรุปคือลูกชายฉันก็ไม่ยอมให้ใครอุ้มเลยนอกจากพ่อของเขา และจะมาหาแม่ก็ต่อเมื่อตอนที่งอแงอยากกินนมแค่นั้น ตั้งแต่ตื่นนอนจนถึงนอนนี้ก็ยังไม่ยอมห่างจากอกพ่อเลย อย่างกับรู้ว่าคืนนี้จะไม่ได้นอนกับพ่องั้นแหละ แต่ก็ดีเหมือนกันที่เวย์ติดวินแบบนี้ฉันจะได้มีเวลาทำอย่างอื่นบ้าง ไหนๆวันนี้ก็ไม่ยอมห่างจากวินแล้วนี่เดี๋ยวตุ๋นไก่ไว้แล้วฉันจะไปขัดห้องน้ำซะหน่อย ห้องก็ไม่ได้เก็บบ่อยๆทุกวันอย่างเมื่อก่อนแล้วเพราะไม่ค่อยมีเวลา อย่างมากก็แค่อาทิตย์ละสองสามครั้งเท่านั้นเอง

        หลายชั่วโมงผ่านไป

        เวลา 19:50 น.

        "น้องเวย์ครับ มาหาแม่มาลูก" ถึงเวลาแล้วล่ะที่วินต้องรีบเตรียมตัวออกไปทำงานได้แล้วแต่ปัญหาคือน้องเวย์ยังกอดคอพ่อไม่ยอมปล่อยเนี่ยสิ คนที่อยากเล่นดนตรีหนักหนาตั้งแต่ตอนบ่ายพอมาเจอลูกอ้อนอยู่ครึ่งค่อนวันแบบวันแบบนี้ก็เริ่มมีสีหน้าไม่ค่อยดีขึ้นมาแล้วล่ะสิ

        "หรือฉันไว้ค่อยไปพรุ่งนี้ดี"

        "ทำไมล่ะ อุตส่าห์ตั้งใจไว้แล้วก็ต้องไปสิ อีกอย่างบอกทางนั้นไว้ไม่ใช่หรือไงมายกเลิกกะทันหันแบบนี้คนอื่นจะเดือดร้อนไปด้วยนะ" พอได้ยินที่ฉันพูดแบบนั้นวินก็ถอนหายใจออกมาหนักๆทันที แต่ก็ฝืนใจยอมแกะมือป้อมๆของลูกที่เกาะคอตัวเองไว้แน่นออกแล้วส่งมาให้ฉันอุ้มแทน แรกๆก็มีงอแงบ้างนิดหน่อยแต่พอมือเล็กๆปัดป่ายไปมาจนมาโดนหน้าอกฉันซึ่งเป็นแหล่งอาหารโปรดของเขาก็เลิกงอแงแล้วเปลี่ยนมาอ้อนกินนมฉันแทน ทางสะดวกแบบนี้วินก็ไม่รอช้ารีบเข้าห้องไปหยิบกระเป๋ากีต้าร์มาสะพายไว้อย่างรวดเร็ว

        "ไปแล้วน...."

        "ชู่ว์~~~" ฉันรีบยกนิ้วขึ้นแตะปากแล้วส่งสัญญาณมือให้วินรีบออกไปตอนที่น้องเวย์กำลังสนใจกับของโปรดอยู่ วินก็พยักหน้าเข้าใจก่อนจะรีบเดินไปที่ประตูแต่แล้วก็เดินกลับมาหาแล้วกดหอมแก้มยุ้ยๆของลูกที่กำลังกินนมอยู่ จนคนที่โดนกวนรู้สึกตัว

        "อื้อออออ อาาาา ปับปา" ว่าแล้วไงจะออกจากห้องได้อยู่แล้ว ไม่น่าเดินกลับมาเลย น้องเวย์เลิกสนใจที่จะดูดนมต่อแล้วหันไปคว้ามือหาพ่อของแกแทน

        "รีบไปเถอะวินเดี๋ยวจะสายนะ" ฉันพยายามร้องบอกแข่งกับเสียงร้องไห้งอแงของลูก วินมีสีหน้าหนักใจอย่างเห็นได้ชัดเพราะไม่ใช่แค่ลูกหรอกนะที่ติดพ่อ พ่อเองก็ติดลูกเหมือนกันน่ะสิ ฉันเพิ่งมารู้เหตุผลจริงๆที่วินไม่ยอมออกไปร้องเพลงที่ผับสักทีก็ตอนนี้นี่แหละ ผลัดวันผลัดเดือนไปเรื่อยๆจากที่ตอนแรกบอกว่าสามเดือนน่ะ ก็ดูเอาเถอะขนาดขาข้างหนึ่งเขาก้าวออกนอกประตูแล้วแต่ก็ไม่ยอมออกไปสักที

        "รีบไปเถอะวิน ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ลูกร้องไห้ไม่นานก็หยุด" ฉันหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ

        "อืม" เขาตอบเร็วๆพร้อมกับรีบหันหน้าหนี คงไม่อยากเห็นลูกร้องไห้ ทันทีที่ประตูห้องปิดลงลูกชายฉันก็ร้องไห้งอแงหนักขึ้นแถมยังเสียงดังขึ้นกว่าเดิม พยายามเอาใจเขาด้วยวิธีไหนก็ยังไม่ยอมหยุดร้องสักที

        "ไม่ร้องนะครับลูก เดี๋ยวพ่อก็กลับมา" ฉันอุ้มน้องเวย์เดินไปจนทั่วห้อง เอาของเล่นมาล่อ ทั้งหนังสือการ์ตูนที่เขาชอบ ผ้าห่มเน่าคู่ใจของเขาก็แล้วแต่ก็ไม่มีอะไรที่จะทำให้เวย์หยุดร้องไห้ได้เลย...

         ********** to be continued

         ไรท์ต้องขอโทษด้วยนะคะที่มาช้า ช่วงสงกรานต์นี้ไรท์ต้องทำงานด้วย เลยไม่มีเวลามาอัพให้เลย

        ปล. งอนได้แต่อย่าทิ้งกันไปไหนน๊าาาา ????????