ครอบครัวพิพัทพงศ์
สัปดาห์ที่สองในเดือนสุดท้ายของปีวันนี้พวกเขาจะไปเยี่ยมบ้านคุณปู่กับคุณย่าของเพเนียสและเพวิสกันในตอนหลังเที่ยงคืนสวนครอบครัวของเพเนียสปรับเปลี่ยนเวลาเก็บพืชผลทางการเกษตรของที่บ้านไปหลายชั่วโมงทำให้ต้องรีบเข้านอนและตื่นมาเก็บกันั้แ่ข้ามวันแบบนี้เมื่อทุกอย่างขึ้นท้ายรถเรียบร้อย ก็ยืนส่งสองพ่อลูกที่ขับรถบรรทุกผักออกไปขายในเวลา03.20นาที ส่วนสองแม่ลูกที่อยู่บ้านก็ต้องปรี่เข้าครัวไปเตรียมอาหารทันทีเพราะจะออกเดินทางกันทันทีหลังจากที่คนไปส่งผักกลับมาถึงบ้านพวกเขาเลยรีบเตรียมอาหารกันเลย
“สั่งมาเลยค่ะเชฟวันนี้จะให้ดิฉันทำอะไรบ้างคะ” พอเข้าครัวมาเพเรน่าก็เล่นบทเป็ลูกมือเชฟทันทีเธอถามออกมาอย่างขันแข็งแต่ก็ดูเกินพอดีจนลูกชายคนเล็กต้องหลุดเสียงหัวเราะคนเป็แม่ออกมา
“ฮาๆๆ แม่ก็เล่นอะไรไม่รู้แต่ว่าเช่นนั้นก็เริ่มเลยก็แล้วกันครับ วันนี้ผมว่าจะทำหมูมะนาวคะน้ากรอบไก่ผัดขิงเหมือนที่เรากินวันก่อน(เคยทำแล้วครั้งหนึ่งพอใช้ได้)แล้วก็ของหวานเป็บัวลอยครับเมื่อวานผมให้พ่อเตรียมมะพร้าวแล้วก็ปอกไว้ให้แล้วด้วย”เพเนียสร่ายเมนูที่จะทำออกมาเื่มะพร้าวไม่รู้ว่าโชคดีหรือว่าบังเอิญแต่ที่บ้านสวนของเขามีอยู่ตั้งห้าต้นเริ่มจากที่หลายปีก่อนแม่เขา้าซื้อมะพร้าวมาเป็หนึ่งในส่วนประกอบของอาหารสังเคราะห์แต่ว่ากลับสั่งซื้อผิดได้มะพร้าวแก่เปลือกสีน้ำตาลมาพวกเขาไม่รู้จะทำยังไงเลยปล่อยทิ้งไว้ข้างบ้านแต่มันก็แทงยอดใบเขียวๆขึ้นมาเสียอย่างนั้นและด้วยจิติญญาของชาวสวนที่ดีพ่อเขาก็เลยเอาไปปลูกเสียเลยสุดท้ายก็นี่แหละได้มะพร้าวไว้ทำอาหารจริงๆซึ่งส่วนใหญ่ก็เจาะกินน้ำนั่นแหละและใช่วันก่อนเขาก็พึ่งจะลองทำขนมบัวลอยไปครั้งหนึ่งแล้วเพียงแต่ว่าเป็บัวที่สีจืดๆอย่างแป้งบัวลอยสีขาวและน้ำนมมะพร้าวสีขาวเท่านั้นซึ่งมันจืดชืดไปหน่อย แล้วนมมะพร้าวที่คั่นทำเองนะหอมยิ่งกว่าที่บรรจุกล่องหรือขวดพร้อมดื่มที่มีขายเสียอีก
“ได้เลยลูก ให้แม่ทำอะไรบ้างว่ามาเลย”เพเรน่าถามออกมาอย่างมีแรงยิ่งกว่าเดิมวันนี้แหละเธอจะได้ไปบ้านพ่อแม่สามีอย่างสง่าผ่าเผยพร้อมอาหารปรุงประกอบเมนูใหม่ๆบ้าง
“แม่เตรียมนมมะพร้าวแบบที่เคยทำเลยครับแล้วก็มะพร้าวอ่อนให้นำมาหั่นเป็ชิ้นๆอ้อแล้วก็เตรียมน้ำฟักทองกับน้ำจากหัวของบีตรูทด้วยครับเอาใส่เครื่องทำอาหารสังเคราะห์เหลวปั่นแต่ไม่ต้องใส่น้ำเยอะมากนะครับฟักทองปั่นแบบร้อน ส่วนบีตรูทปั่นแบบธรรมดา”เพเนียสร่ายสั่งงานแม่ตัวเองออกมาอย่างที่แม่เรียกเขาว่าเชฟเขาให้แม่ดูแลเื่ของหวานไป อีกอย่างครั้งก่อนทั้งสองก็ทำบัวลอยด้วยกันมาแล้วครั้งนี้เลยจะให้แม่รับผิดชอบไปเลยแต่จะมีเพิ่มก็ตรงสีเหลืองจากฟักทองและสีแดงจากหัวบีตรูทและตั้งสั่งว่าหัวนะเพราะไม่งั้นแม่เขาได้ใส่ไปทั้งต้นแน่
“ได้ลูก เชื่อมือแม่ได้เลย”เพเรน่ารับคำสั่งแล้วเริ่มทำตามที่ลูกบอกทันที
“ส่วนเราก็เริ่มจากหมูมะนาวสินะ”เพเนียสเอ่ยกับตัวเองเบาๆแล้วเริ่มลงมือด้วยเคยทำมาแล้วทำให้ครั้งนี้ดูจะคล่องมือขึ้นมากอะไรที่เคยใส่น้อยไปเขาก็เพิ่มได้เลยหรืออะไรที่คิดว่าเยอะไปเขาก็ลดลงได้หรืออะไรที่เขาคิดว่าควรจะเพิ่มก็น่าจะมีผักกรอบสด นอกจากคะน้าแล้วเขาก็เตรียมแครอทและแตงกวาเพิ่มอีกทุกอย่างถูกทำตามขั้นตอนอย่างดีและแม้แต่หมูเองก็มีเครื่องสไลด์ทำให้(จริงๆจะสั่งทางร้านทำมาให้เลยก็ได้แต่นี่ไม่) และเสร็จลงไปหนึ่งอย่างหมูมะนาวที่ทุกอย่างแยกเป็ส่วนๆยังไม่ถูกประกอบเข้าด้วยกันนั่นเอง
สองแม่ลูกขันแข็งทำงานในครัวประสานงานกันอย่างดีถึงห้องครัวจะไม่ได้กว้างนักแต่ก็ไม่ได้ดูเกะกะหรือขวางที่กันแต่อย่างใดเพเนียสเสร็จไปหนึ่งอย่าง เช่นเดียวกันกับเพเรน่าที่ก็ถึงขั้นตอนปั้นแป้งแล้วเธอใช้แป้งข้าวเหนียวเป็หลักกับแป้งข้าวจ้าวและแป้งมันอย่างละหน่อยก่อนจะเริ่มผสมกับผักสองสีที่เธอเตรียมไว้นวดให้เข้าเนื้อกันดีก่อนจะเริ่มทำเป็เส้นและตัดเส้นชิ้นสี่เหลี่ยมเล็กๆเท่าๆกันกลับมาที่เพเนียสก็เริ่มเตรียมของทำไก่ผัดขิงที่ว่าต่อหลักๆที่เขาใช้ก็จะมีเนื้อไก่ พริกหวานสามสีจากสวนที่พึ่งจะเก็บได้ไม่กี่วันนี้พริก หอมใหญ่ เห็ด ข้าวโพดอ่อน และที่ขาดไม่ได้ก็คือขิงที่หั่นเป็เส้นๆจากนั้นเริ่มตั้งกระทะ ใส่น้ำมัน นำกระเทียมสับและขิงลงไปผัดให้หอมฟุ้งไปทั่วครัวตามด้วยไก่ที่หมักด้วยซอสถั่วเหลืองก่อนแล้วผัดให้สุก ก่อนจะตามด้วยผักอื่นๆที่เตรียมไว้ผัดให้เข้ากันพร้อมปรุงรสด้วยน้ำตาลและซอสถั่วเหลือง ชิมช่วยกันจนแน่ใจ สุดท้ายตามด้วยพริกแดงและต้นหอมหั่นท่อนคลุกเคล้าพอเข้ากันก็เป็อันเสร็จ
ในเวลาตีสามกว่าคนส่งผักทั้งสองของบ้านได้พักผ่อนเล็กน้อยในที่สุดพวกเขาก็ขึ้นรถลอยฟ้าคันเล็กนั่งได้สักสี่ถึงห้าคนกลางเก่าใหม่ของบ้านเพื่อเตรียมตัวไปบ้านปู่กับย่าของสองพี่น้องทันทีใช้เวลาบนรถอยู่เป็ชั่วโมงๆในที่สุดพวกเขาก็ข้ามเขตเวลามาถึงที่หมายแล้วเดินทางสองชั่วโมง ออกจากบ้านที่เวลา 04.20 น. มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ถึงบ้านของปู่กับย่าในเวลา 09.35น. บ้านไม้สองชั้นหลังใหญ่กว่าบ้านของพวกเขาเป็เท่าตัวข้างหลังยาวไปสุดลูกหูลูกตานั้นมีนาข้าวที่ตอนนี้แม้แต่ตอซังข้าวก็ยังไม่มีเหลือด้วยซ้ำเพราะมันก็ขายได้เหมือนกันใช่แล้วบ้านปู่กับย่าทำนานั่นเอง
“ไปลูกถึงแล้ว”คนเป็พ่อที่รับหน้าที่ขับรถ เมื่อจอดรถนิ่งในโรงรถแล้วเลยเอ่ยกับลูกๆทั้งสองที่นั่งอยู่เบาะหลัง
“ครับ” ทั้งสองขานรับแล้วลงจากรถมาด้วยชุดกันหนาวที่มากกว่าที่บ้านอีกชั้นไปยกกล่องอาหารจากกระโปรงหลังรถทันทีหมูลวกหนึ่งกล่องใหญ่กับผักกรอบอีกหนึ่งกล่อง ไก่ผักขิงและบัวลอยอย่างละหนึ่งกล่องใหญ่เช่นกันที่เขาทำมาเยอะขนาดนี้เป็เพราะเป็ครอบครัวใหญ่และก็เผื่อมื้อกลางวันด้วยนั่นเองสองพี่น้องก็แบ่งกันคนละสองกล่องช่วยกับยกเข้าไปในบ้านที่มีพ่อกับแม่เดินนำเข้าไปแล้วก็มีคนออกมายืนรอรับอยู่ชานบ้านนี่แล้วที่ทำให้พวกเขาต้องรีบเข้าไปทักทายสิ
“โอ้ ครั้งนี้เพเนียสก็มาด้วยรึ”ผู้เป็ย่าที่ยังที่ยังคงอ่อนเยาว์อยู่เอ่ยขึ้นอย่างดีใจที่ได้เห็นหน้าหลานคนเล็ก
“สวัสดีครับคุณปู่ คุณย่าแล้วก็ลุงกับป้าสะใภ้ด้วย พี่ๆด้วยครับ” ทั้งสองเอ่ยทักคนที่ออกมารอรับที่ออกยืนมาต้อนรับนอกจากปู่กับย่า ก็มีลุงกับป้าสะใภ้อยู่ด้วยและก็มีลูกพี่ลูกน้องของเพเนียสอีกสามคน
“ไปๆ เข้าบ้านกับเถอะมากันเหนื่อยๆนั่งพักกันเสียก่อน” ผู้เป็ปู่ว่าขึ้นแล้วเดินนำเข้าบ้านทันที
“ครับ/ค่ะ” ทั้งสี่คนที่พึ่งมาถึงเอ่ยรับแล้วรีบเดินรวมกลุ่มกันเข้าบ้านทันที
บนโต๊ะอาหารในเวลาสายกว่าปกติไปเสียหน่อย(สองชั่วโมงได้)บนหัวโต๊ะมีผู้าุโเกือบสูงสุดของบ้านนั่งอยู่ถัดมาฝั่งขวาเป็ภรรยาของเขา(อายุมากกว่าสามีเล็กน้อย) สิวัช เพเรน่าเพวิสและเพเนียสนั่งอยู่ตามลำดับ ส่วนฝั่งตรงข้ามมีพี่ชายของพ่ออย่างสิกรมผู้เป็ภรรยาแอนนา แล้วก็ลูกพวกเขาอีกสามคน เป็พี่สาวคนโตแล้วก็น้องชายอีกสองคนคนโตหรือพี่กุลอายุมากกว่าเขาและพี่ชาย คนรองอายุเท่ากับพี่ชายเขาชื่อว่ากรส่วนคนเล็กกันต์อายุมากกว่าเขาหนึ่งปี
“เราไม่ได้อยู่พร้อมหน้ากันนานแล้วนะหลานๆที่แยกย้ายไปเรียนที่ต่างดาววันนี้ก็อยู่กันครบ ข้าวคงอร่อยกว่าทุกวันแน่ฮะฮาๆๆ” คนอยู่หัวโต๊ะเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี ชวนให้ทุกคนยิ้มตามกันไปด้วยถึงเขาจะเป็ปู่คนและอายุก็เข้าใกล้สองร้อยปีแล้วแต่ก็ยังไม่ได้แก่เท่าไหร่ด้วยความทนทานของร่างกายในผู้คนยุคนี้และการรักษาที่ดีมากนั้นทำให้เขาหวังว่าน่าจะได้อยู่ดูลูกหลานไปอีกนานแล้วทำไมเขาจะไม่มีความสุขล่ะที่ได้อยู่พร้อมหน้านั่งกินอาหารด้วยกัน
“นั่นสิค่ะ ได้เห็นลูกๆหลานๆแค่นี้ก็เป็สุขของคนแก่แล้ว” คนเป็ภรรยาว่าออกมาเช่นกันถึงแม้ทั้งสองจะแข็งแรงดีอยู่ไม่ได้กังวลว่าจะจากไปเร็วๆนี้แต่การได้อยู่พร้อมหน้าได้เห็นลูกหลานแบบนี้ก็มีความสุขมากแล้วยิ่งกับลูกชายคนเล็ก ลูกสะใภ้และหลานอีกสองคนที่จะได้เจอกันอย่างน้อยก็เดือนละครั้ง ทำให้เธอยิ่งรอวันนี้อยู่ตลอด
“พ่อแม่ยังไม่แก่หรอกครับ” สิวัชว่า
“เ้าวัชว่าถูกนะครับ พ่อ แม่เริ่มกินข้าวกันเถอะครับ” สิกรมลูกชายคนโตเอ่ย
“วันนี้เพเรน่ากับเพเนียสตั้งใจทำอาหารมากเลยนะครับ”สิวัชว่าเช่นนั้นที่ทุกคนเลยได้หันเหไปสนใจอาหารบนโต๊ะอาหารถึงก่อนหน้าจะนั่งสูดกลิ่นอาหารหอมๆและหน้าตาที่แปลกตาแต่น่ากินไปมากแล้วก็เถอะแต่ก็ต้องรักษามารยาทและสนที่ผู้ใหญ่คุยกันเสียก่อน บนโต๊ะอาหาร นอกจากอาหารที่นำมาแล้วที่บ้านนี้ก็เตรียมข้าวสวยร้อนๆที่ปลูกเองกับมือ(บ้านเพเนียสก็ได้ข้าวจากที่นี่ส่งไปให้เช่นกัน)ไข่ต้มปอกเปลือกพร้อมกินเรียงกันเกินสิบฟองแล้วก็เบค่อนอบอีกจานใหญ่พร้อมด้วยบนโต๊ะที่มีถ้วยเล็กที่บดพริกจนเป็ของเหลวสีแดง ขวดน้ำตาล น้ำส้มสายชูซอสถั่วเหลืองและน้ำปลาขวดเล็กวางไว้ให้เติมได้ตาม้า(ถ้าซวยก็จะได้กินข้าวรสชาติแย่ไป)และที่ขาดไม่ได้ก็คืออาหารสังเคราะห์ทั้งแบบเหลวและกรอบให้เลือกกินร่างกายจะได้รับสารอาหารได้ครบถ้วน
“นั่นสินะ เอาๆ กินกันเลยหลานๆคงหิวแย่แล้ว” คนเป็ปู่ว่าขึ้นก่อนจะเริ่มลงมือตักอาหารกินคนแรกตามด้วยคนอื่นๆที่เริ่มลงมือกินตามไป
“วันนี้เพเรน่าไม่ได้ทำปลาทอดมาหรือแปลกจัง” คนเป็ภรรยาของสิกรมหรือแอนนาว่าขึ้น นี่ไงว่าแล้วเพเรน่าคิดไว้อยู่แล้วว่าต้องถูกถามตอนที่เธอทำมาทุกครั้งก็ว่าทำมาเป็แค่อย่างเดียว พอไม่มีก็ถามหา แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่คิดว่าแอนนาอยากจะกินแต่อย่างไรหรอกนะ
“ไม่ละค่ะ วันนี้กินอย่างอื่นดีกว่านะคุณพ่อคุณแม่ลองชิมหมูมะนาวดูสิคะ รสชาติเปรี้ยวหวานเค็มเผ็ดลงตัวมากๆหมูก็นุ่มเคี้ยวได้ง่ายยิ่งกินพร้อมกับผักด้านล่างนั้นก็ดียิ่งเข้ากันนะคะและอีกอย่างนี่เลยค่ะไก่ผัดขิง เผ็ดขิงนิดๆแต่กลมกล่อมดีกินกับข้าวร้อนๆยิ่งอร่อยค่ะ”เพเรน่าตอบยิ้มๆ ก่อนจะเอ่ยเสนออาหารให้คนอายุเยอะที่สุดบนโต๊ะเนื่องจากเธอเคยกินมาแล้วจึงแนะนำได้อย่างดี
“ได้สิจ๊ะ แม่จะลองทุกอย่างเลย”
“วันนี้อาหารเยอะกว่าทุกวันด้วยสงสัยวันนี้ผมไม่ต้องกินอาหารสังเคราะห์ต่อก็ได้ละมั้ง ฮาๆ”กันต์ว่าขึ้นอย่างคาดหวังรสชาติอาหารสังเคราะห์โฮมเมดใช่ว่าจะอร่อยขนาดนั้นเสียเมื่อไหร่ละ
“หืมม อร่อยทั้งสองอย่างเลยนะไม่คิดว่าน้องสะใภ้กับเพเนียสจะทำอาหารอร่อยขนาดนี้ โชคดีของแก่นะเนี่ยวิช”คนเป็พี่เอ่ยกับน้องชาย
“ครับ ตอนนี้ที่บ้านก็ได้กินอาหารปรุงประกอบเกือบทุกมื้อเลยั้แ่เ้าเพเนียสกลับบ้าน”สิวัชหรือจะถ่อมตนรีบชมลูกชายคนเล็กออกมาทันที ก็มันเป็เื่จริงนี่นาตอนนี้เขาไม่อยากจะกินอาหารสังเคราะห์แล้วด้วยซ้ำเพราะรับรสชาติไม่ได้แต่อย่าพูดให้ภรรยาเขาได้ยินเชียวนะเดี๋ยวเสียใจแย่ เพราะเธอต้องคำนวณปริมาณสารอาหารที่เพียงพอและครบถ้วนตลอดเลยเวลาทำอาหาร
“แบบนี้สงสัยคงต้องไปเยี่ยมอาบ่อยๆเสียแล้วละมั้งครับ” กรว่าขึ้น
“ใช่แล้ว ชวนผมไปด้วยนะพี่”ตามด้วยกันต์ที่ร้องขออ้อนวอน
“ฮาๆๆ มาได้ทุกเมื่อเลยพวกนายน่ะเดี๋ยวจะได้น้ำหนักขึ้นแน่นอน” คนที่ตอบรับก็คือเพวิสนั่นเอง
“นั่นสิจ๊ะพวกเรายินดีต้อนรับเสมอนั่นแหละ ไปเล่นที่ไร่ข้าวโพดบ้างก็ได้จริงๆน้ำข้าวโพดก็อร่อยนะ แต่เสียดายวันนี้ไม่ได้ทำมาให้ลอง” เพเรน่าว่าขึ้นเธอทำอย่างอื่นจนลืมน้ำข้าวโพดสุดแสนหอมหวานเลย
“ได้ครับอาเพเรน่า เดี๋ยวพวกผมไปหาแน่”คนเป็พี่รองอย่างกรว่าขึ้น
“ฮาๆๆ แน่นอนๆอาจะรอ”
“ว่าแต่ว่าเพเนียสเป็คนทำอาหารเช่นนั้นหรือได้ไปเรียนที่ไหนหรือเปล่าจ๊ะ” แอนนาถามอย่างสงสัยหรือที่ว่าไปเรียนที่ดาวระดับบีจะมีแอบไปเรียนพิเศษทำอาหารปรุงประกอบที่นั่นมาด้วย
“ไม่ได้ไปเรียนหรอกครับป้าแอนนา”เพเนียสที่ถูกถามตอบออกไปทันที ถึงแม้จริงๆเขาจะเรียนจากยูทูบก็ตามแต่ในเมื่อว่าไม่มีหลักฐานยืนยันก็ตอบแบบนี้ดีกว่า
“เช่นนั้นรึ ดีจริงๆนะสมัยนี้เด็กๆสนใจทำอาหารด้วย แล้วแบบนี้จะเรียนต่ออะไรละจ๊ะได้ยินว่าเรียนจบแล้วนี่นา แต่คงจะไปเรียนที่ดาวบีเหมือนเดิมสินะหรือว่าจะไปดาวเอหรือจ๊ะ” เธอถามออกมาอีกเป็ชุดจนต้องถูกสามีที่นั่งอยู่ข้างๆปรามไว้
“เอ่อ เื่อาหารตอนนี้ก็สนใจอยู่ครับแต่เื่เรียนยังคิดๆอยู่ยังไม่ได้ตัดสินใจเลย” เขาตอบไปถามจริงก็เขายังไม่รู้จะเรียนอะไรต่อจริงๆนี่นา ถ้าไม่รู้จริงๆก็คงจะเรียนบริหารหรือบัญชีละมั่งจะได้มาดูแลสวนช่วยพี่ชายได้
“ตายจริง ไม่ได้นะจ๊ะหลานจะคิดช้าไม่ได้นะ ดูอย่างเ้ากันต์ลูกชายคนเล็กป้าสิที่อยากเป็สถาปนิกั้แ่เด็กตอนนี้ก็เรียนตรงสายแล้ว อย่างนี้รีบๆแล้วนะเดี๋ยวจะไม่ทันคนอื่นเขา” เธอยังคงว่าออกมาอย่างหวังดีปนอวดลูกตนนิดๆแต่คนรับความหวังดีนั้นก็อึดอัดไม่ได้น้อย
“แม่ก็วัยรุ่นก็มีความคิดของเขาแบบนี้แหละ แม่ไม่เข้าใจหรอก ว่าแต่ว่าอาหารอร่อยมากเลยสอนพี่บ้างได้ไหมอะ จะได้เอามาทำให้ที่บ้านกินบ้าง”ลูกสาวคนโตของบ้านอย่างกุลว่าขึ้นแล้วเอ่ยขอออกมา เธอแค่อยากขัดแม่ของตนไม่ให้เอ่ยเื่น่าเบื่อชวนให้โต๊ะอาหารกร่อยด้วยนั่นแหละเธอก็เบื่อเช่นกันที่แม่ชอบอวดเื่กันต์บ่อยๆแต่ก็มีให้อวดจริงๆนั่นแหละเพราะเธอกับกรก็เรียนต่อบัญชี บริหารแบบออนไลน์หรือภาพโฮโลแกรมจากมหาลัยระดับซีเท่านั้นเพื่อที่จะมาช่วยงานที่บ้านได้ ไม่เหมือนกับกันต์ที่ติดมหาวิทยาลัยมีชื่อที่ดาวระดับเอ
“ได้สิครับพี่กุล” เพเนียสตอบกลับยิ้มๆ
“ดีเลย ขอบใจนะ” กุลตอบออกมาอย่างดีใจ
“ว่าแต่ ทำอาหารอร่อยแบบนี้เทียบเท่ากันร้านอาหารแพงๆได้เลยนะ” กรว่าออกมา
“นั่นสินะแบบนี้ไม่ใช่หลานเพเนียสอยากจะเปิดร้านอาหารหรอกหรืออย่างนี้แกต้องสนับสนุนนะเ้าวัช” สิกรมว่า
“ฮาๆ ถ้าลูกอยากทำผมก็สนับสนุนอยู่แล้วแต่ว่านี่เขายังไม่ว่าอะไรเลย” สิวัชว่าออกมาก่อนจะมองลูกชายคนเล็กอีกนิดหน่อยพร้อมสนับสนุนลูกเต็มที่
“ว่าไงเราพี่ขอสมัครเป็สาวเสิร์ฟรอเลยนะ” กุลเย้าออกมายิ้มๆ
“โอ้ น้องเล็กสุดของบ้านเราจะเป็เ้าของธุรกิจแล้วหรือเนี่ย”กรเอ่ยบ้าง
“ทุกคนก็ ยังไม่ถึงขนาดนั้นเสียหน่อยแค่ทำอาหารได้บ้างแค่นั้นเอง” เพเนียสอดจะว่าออกมาอย่างอายๆไม่ได้ปกติเขาเป็เพียงเด็กธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรเด่นและไม่มีอะไรที่ชอบสักอย่างและก็ไม่ค่อยจะถูกยกมาเป็หัวข้อในการสนทนาแบบนี้ด้วย
“แบบนี้ก็ดีเลยสิ บ้านเราก็ปลูกผักแล้วทำอาหารจากพืชผักที่บ้าน และรับข้าวจากที่นี่ พี่ว่าก็น่าสนใจนะ”เพวิสว่าขึ้นอย่างเห็นด้วย
“พี่ก็” เพเนียสอดจะเอ็ดไปไม่ได้เื่นี้เขาไม่เคยคิดถึงมาก่อนเลย เื่การเปิดร้านอาหารแบบนั้น ปกตินานๆครั้งพวกเขาถึงจะไปนั่งกินข้าวในร้านอาหารสักครั้งเพราะราคามันแพงมากจานหนึ่งถูกสุดก็เกือบพันเครดิตได้มั้ง
“ดีๆ ความคิดนี้ใช้ได้จริงๆปลูกเองแล้วทำอาหารขายเอง”เป็พ่อก็เห็นด้วยเช่นกันจนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มกว้างออกมาเหมือนว่าปัญหาก่อนหน้าได้รับแก้ไขและได้ผลลัพธ์ที่ดี
“เดี๋ยวแม่เป็ลูกมือในครัวเอง”เพเรน่าว่าขึ้นยิ้มๆ
“ทุกคนอะ” เพเนียสไม่รู้จะว่าอะไรแล้วทำเหมือนกับเขาจะเปิดร้านอาหารจริงๆไปเสียได้เขาพึ่งเริ่มทำอาหารจริงๆจังๆแค่ครึ่งเดือนเองนะแต่นี่ทำหน้าคาดหวังกับเขาเหมือนเขาเรียนทำอาหารมาทั้งชีวิตไปได้
“พอแล้วๆ หลานฉันเครียดไปหมดแล้ว”ขอบคุณผู้เป็ปู่ที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้
“แต่มันก็น่าจะทำขายจริงๆนะคะคุณปู่ถ้าเป็หนูนะ ทำเป็แค่อย่างสองอย่างก็จะขายมันแค่นั้นแหละ ดูอย่างร้านอาหารอื่นสิมีเมนูแค่อย่างเดียวคนก็เข้าทุกวันแล้ว”กุลว่าขึ้น
“เื่นั้นเป็เื่ของน้องเราไม่ต้องไปคิดแทนเลย” ผู้เป็ย่าเอ่ยปากปรามถ้าเป็เธอแม้แต่ผู้เป็สามีก็ต้องยอมให้ นับอะไรกับลูกหลานคนอื่น
“ค่ะ”เมื่อเจอคนเป็ย่าปรามอีกคนเลยต้องตอบรับเสียงหงอยๆ
“เอ่อ ในวันนี้มีของหวานด้วยนะครับเดี๋ยวผมไปตักมาให้ทุกคนชิมดีกว่า”ก่อนที่บนโต๊ะจะพูดไปไกลถึงที่ตั้งร้านอาหารเอาได้เพเนียสก็รีบเบรกไว้ก่อนแล้ววิ่งแจ้นเข้าครัวไปจัดตักบัวลอยสีสวยใส่ถ้วยใบเล็กมาเสิร์ฟทุกคนทันทีโดยมีเพเรน่าและกุลตามเข้ามาช่วยดีแรงและวางใส่หุ่นยนต์ให้ลำเลียงนำไปเสิร์ฟขึ้นโต๊ะให้
1K
![[นิยายแปลจีน] Accidental Mark](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686119644_39718881.webp)
