ตอนที่ 20 ขั้นหนึ่งระดับสูงสุด
ตกกลางคืนผู้ที่ทำหน้าที่เวรยามทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่
"เอ… เสี่ยวฮวางนายว่าวันพรุ่งนี้เราจะได้ไปฆ่าซอมบี้ไหม?"
"พี่เหล่าหยาง ผมว่าพี่อย่าพูดอะไรเรื่อยเปื่อยเลย ตั้งใจเฝ้ายามไปเถอะได้ยินว่าซ่งเจิงไปยั่วโมโหสุนัขกลายพันธุ์ตัวหนึ่งเข้า พวกเราอย่าประมาทจะดีกว่าไม่อย่างนั้นจะทำให้เ้าสุนัขกลายพันธุ์ตัวนั้นเข้ามาในแคมป์ได้!"
"โอเค เสี่ยวฮวางนายไปพักก่อนเถอะฉันจะเฝ้ายามให้เอง นายยังเด็กจะให้มานอนดึกแบบผู้ใหญ่คงไม่ได้หรอก"
"อือ! พี่เหล่าหยาง หากพี่อยากพักผ่อนก็เรียกได้นะผมจะได้มาเข้าเวรต่อ"
หลังจากผ่านไปครึ่งคืนคบเพลิงที่จุดอยู่ตามบริเวณนอกแคมป์ก็สั่นไหวไปมาตอนนั้นเองที่เหล่าหยางลืมตาขึ้นและปลุกเสี่ยวฮวางที่นอนอยู่ด้านข้างให้ตื่นแต่ชายหนุ่มที่ไม่รู้เื่รู้ราวยังคงนอนหลับสบายโดยไม่ได้สนใจอะไรทั้งสิ้น
เมื่อเกิดอาการขนลุกขึ้นมาและยังไม่ทันที่จะได้คิดอะไรเขาก็เตะเสี่ยวฮวางให้กระเด็นออกไปเพื่อหวังจะให้ชายหนุ่มตื่นเพราะตอนนี้เขามองเห็นเ้าสุนัขกลายพันธุ์ที่มีความสูงประมาณหนึ่งเมตรกำลังวิ่งมาทางเขาและเสี่ยวฮวางแล้ว!
หลังจากที่เสี่ยงฮวางรู้สึกตัว ชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิดที่โดนปลุก
"พี่เหล่าหยาง พี่ทำอะไรน่ะ?!" แต่ยังไม่ทันจะพูดจบเขากลับได้พบว่าเหล่าหยางโดนสุนัขกลายพันธุ์บุกเล่นงาน เสียงร้องะโปรากฏดังขึ้น
"สุนัขกลายพันธุ์บุกแล้ว!"พูดจบชายหนุ่มก็คว้าแท่งเหล็กที่อยู่ด้านข้างขึ้นมาตีเข้าไปที่หัวของสุนัขกลายพันธุ์อย่างรวดเร็ว
่เวลานี้ทุกคนในแคมป์ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหันขณะที่ซ่งเจิงเดินออกมาจากแคมป์พร้อมได้เห็น ว่าเหล่าหยางกำลังถูกสุนัขกลายพันธุ์ทำร้ายอยู่ส่วนเสี่ยวฮวางก็หยิบแท่งเหล็กขึ้นมาตีที่หัวของมัน แต่การกระทำเหล่านี้เปล่าประโยชน์เพราะสุนัขกลายพันธุ์ตัวนี้มีพลังในการป้องกันตัวที่แข็งแกร่ง
การตีมันก็ทำได้เพียงแค่ระคายเพียงิัซ่งเจิงหยิบกระทะเหล็กขึ้นมาพร้อมมุ่งตรงไปฟาดใบหน้าของสุนัขกลายพันธุ์อย่างไม่คิดลังเล!
ทำไมถึงตีเข้าไปที่หน้ามันน่ะเหรอ?นั่นก็เพราะซ่งเจิงเห็นว่าที่หน้าของมันมีาแอยู่ก่อนแล้วโดยรอยแผลนั้นลากยาวั้แ่หางตามาจนถึงบริเวณปากด้านล่างของสุนัขกลายพันธุ์
เมื่อสุนัขกลายพันธุ์ตัวนั้นได้รับาเ็จากการถูกตีมันจึงรีบถอยห่างออกมาด้วยอาการทุรนทุราย ขณะที่เสี่ยวฮวางรีบลากตัวเหล่าหยางออกมาจากสุนัขกลายพันธุ์ทันทีชีวิตของเขาไร้ผู้ใดสนใจ สายตาของทุกคนที่จ้องมองไปยังท่าทางของสัตว์ร้ายขนาดมหึมาตัวนั้น
มันคือสุนัขสายพันธุ์ทิเบตันแมสติฟฟ์!
รูปลักษณ์ของมันชวนสะพรึงรอยแผลขนาดใหญ่บนใบหน้า ผู้พบเห็นต่างตื่นใ รอยแผลเ่าั้ลากยาว ฟันแหลมคมของมันยังปรากฏเศษเนื้อติดอยู่แทบไม่ต้องคาดเดาเลยว่าเป็ของผู้ใด เพราะมันเพิ่งกัดเหยื่อรายใหม่ไปเพียงครู่
สายตาของมันจับจ้องซ่งเจิงเสียงขู่ดังปรากฏ ราวกับพยายามข่มขู่เป้าหมายเหล่าหยางที่ถูกลากตัวออกมามีลมหายใจแ่เบาลงเรื่อยดวงตาของเสี่ยวฮวางเปี่ยมน้ำตาพรั่งพรูร้องบอกกับเหล่าหยาง
"พี่จะต้องไม่เป็อะไรนะพี่เหล่าหยาง!"
เหล่าหยางทำเพียงยิ้มออกมาเท่านั้นก่อนจะพูดด้วยเสียงอันแ่เบาว่า
"พี่ไม่เป็ไรหรอก… นายยังเด็ก… จะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปนะนายยังสามารถทำอะไรดี ๆ ให้ทีมได้อีกเยอะ… ฉันอายุครึ่งคนเข้าไปแล้วจะทำอะไรได้อีกอยู่ไปก็ทำให้ทุกคนเหนื่อยมากไปกว่าเดิมเื่อาหารการกินของทีมฉันก็ไม่ได้ช่วยอะไรได้มากนัก… ฉันไม่สบายใจเลยไม่สบายใจจริง ๆ!" พูดจบเหล่าหยางก็สิ้นลมหายใจไปในทันที
"พี่เหล่าหยาง"เสี่ยวฮวางร้องะโออกมาพร้อมกับมองไปยังคนที่คอยแบ่งอาหารอันน้อยนิดของตัวเองให้เขากิน
เสี่ยวฮวางลุกขึ้นยืนพร้อมกับหยิบแท่งเหล็กที่อยู่บนพื้นขึ้นมาร่างพุ่งเข้าไปหาสุนัขกลายพันธุ์ตัวนั้นทันทีแต่ซ่งเจิงใช้หนวดพลังจิตหยุดยั้งเขาเอาไว้ พร้อมเผยเสียงกราดเกรี้ยว
"นายจะทำอะไร? เหล่าหยางสละชีวิตเพื่อช่วยนายจะตอบแทนเขาแบบนี้รึไง? ดูแลตัวเองให้ดีก่อนล่าซอมบี้ให้ได้มากแล้วรีบพัฒนาเป็มนุษย์สายพันธุ์ใหม่ซะ! ถึงตอนนั้นค่อยกลับมาแก้แค้นมัน!"
พูดจบซ่งเจิงก็กระแทกพลังออกไปเพื่อโจมตีสุนัขทิเบตันกลายพันธุ์ตัวนั้นเขาคิดจะทดสอบความเร็วและพลังของสุนัขกลายพันธุ์และเมื่อเห็นว่าซ่งเจิงจะโจมตีตัวเอง มันจึงพุ่งตรงเข้ามาหาซ่งเจิงเช่นกัน เสียงกระทะเหล็กปะทะกับเป้าหมายจนเกิดเป็เสียงแสบหูดังขึ้น!
พลังของสุนัขกลายพันธุ์ตัวนี้ที่กระทะเหล็กััได้น่าจะราวสามถึงสี่กิโลกรัมเห็นจะได้พลังระดับนี้เทียบได้กับพลังของซ่งเจิงเลยทีเดียวซ่งเจิงถอยกลับมายังแคมป์และมองไปรอบ ๆด้วยความระมัดระวังก่อนจะหันไปพูดกับทุกคนว่า
"มันมีกำลังค่อนข้างมาก ประมาณสามถึงสี่กิโลกรัม… มันจะต้องเป็สุนัขกลายพันธุ์ระดับหนึ่งขั้นสูงสุดแน่นอนและฉลาดมากด้วย แต่มันไม่กล้าที่จะเข้ามาในแคมป์ของเราเพราะกลัวว่าพวกเราจะร่วมกันโจมตีมัน!
ทุกคนต้องระมัดระวังตัวเองไว้วันนี้ใครอยากจะร่วมต่อสู้กับสุนัขกลายพันธุ์ตัวนี้กับผมให้แสดงตัวออกมาเลย!"
เสี่ยวฮวางรีบตอบกลับทันที"ผมไปด้วย"
"ดี! รอโอกาสก่อนแล้วเราจะโจมตีเข้าที่หน้าของมัน เพราะที่หน้าของมันมีาแอยู่แต่ถ้าไม่สามารถฆ่ามันได้ในครั้งนี้ คนของเราทั้งหมดก็จะถูกมันฆ่าแทน!"
โฮก!
สุนัขกลายพันธุ์ทิเบตันร้องคำรามออกมาและซ่งเจิงเป็คนแรกที่เข้าไปโจมตีมันทันที!
ปัง! ปัง!
ไม่นานก็เกิดเสียงปะทะกับกระทะดังขึ้น คนอื่นก็ไม่คิดนิ่งเฉญ
แต่หลังจากการปะทะทุกคนต่างก็ใช้พลังของตัวเองไปมากกว่าครึ่งของที่ตัวเองมีและหากยังเป็แบบนี้ต่อไปพวกเขาคงจะต้องตายกันหมดอย่างไม่ต้องสงสัย
ซ่งเจิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนึกถึงเื่เล่าที่ว่าสุนัขที่มีหัวแข็งแรง แต่่เอวของมันมักจะอ่อนแอมาก แต่กับสุนัขกลายพันธุ์ระดับหนึ่งขั้นสูงสุดแบบนี้จะใช้ได้ผลหรือไม่?
เขาไม่มีทางรู้ได้เลย… แต่ตอนนี้คงจะต้องดันทุรังที่จะทำแบบนี้เท่านั้น!
เขาสั่งให้ทุกคนพยายามสลับกันโจมตีสุนัขกลายพันธุ์ทิเบตันระดับหนึ่งขั้นสูงสุดตรงหน้าและเมื่อสบโอกาสเขาก็ใช้กระทะเหล็กโจมตีมันอย่างสุดแรงเกิดมันกรีดร้องออกมาเสียงดัง
พบเห็นโอกาสที่มันาเ็เขาสั่งทุกคนโจมตีที่บริเวณสะโพกของมันแต่ไม่ทราบว่าเสี่ยวฮวางไปเอาไม้เบสบอลมาจากที่ใดตอนนี้มันถูกใช้ฟาดหวดเข้ากับร่างสุนัขกลายพันธุ์เต็มแรงจนสะโพกและเอวของมันฉีกขาด
าแเริ่มเปิดกว้างฉีกมากขึ้นจนถึงคอของมันสุดท้ายทุกคนเริ่มถอยเพื่อให้ซ่งเจิงใช้พลังจากกระทะเหล็กจัดการลงมือปิดท้าย!
จากนั้นซ่งเจิงยืนนิ่งเพื่อรอจนกว่าจะได้ยินเสียงตอบรับของกระทะขึ้นในหัวแต่ไม่มีเสียงอะไรเกิดขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียวและสิ่งที่เห็นคือลมหายใจของเ้าสุนัขกลายพันธุ์ตัวนั้นค่อย ๆ แ่ลง
มันกำลังจะตาย!ร่างกายของมันมีเืไหลทะลักออกมาเป็จำนวนมากเืเ่าั้ไหลออกมาจากาแที่สะโพกของมันส่วนพลังกระทะเหล็กของชายหนุ่มที่ถืออยู่ดูเหมือนจะทำให้ทิเบตันตัวนั้นดูดเืของตัวมันเองกลับเข้าไปที่ร่างนั้นทันที
และนี่เป็ครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ดูเหมือนาแของสุนัขกลายพันธุ์ทิเบตันขั้นหนึ่งระดับสูงสุดที่อยู่ตรงหน้าจะหายไปในทันที
มันส่ายหัวไปมาก่อนจะใช้ปากคาบกระทะเหล็กที่ซ่งเจิงถืออยู่เหวี่ยงทิ้งไปเห็นได้ชัดว่าพลังของมันมหาศาลจนยากจะอธิบาย เพราะร่างของซ่งเจิงถูกโยนออกไปพร้อมกระทะอย่างรุนแรงและกระแทกลงกับพื้นอย่างจังจนเกิดหลุมลึก
เวลานี้ถือว่าเป็่วิกฤตเมื่อสุนัขกลายพันธุ์ทิเบตันสามารถพัฒนาพลังจนเพิ่มขึ้นเป็ขั้นที่สองสำเร็จแล้ว!
ซ่งเจิงยังคงนอนอยู่ที่หลุมนั้นขณะที่เห็นสุนัขกลายพันธุ์ขั้นที่สองกำลังไถลตัวเข้ามาหาความเร็วระดับนี้ชวนสะพรึง ซ่งเจิงทำได้เพียงยกกระทะเหล็กขึ้นมาป้องกันตนเองไว้
ในขณะที่ทุกคนกำลังแตกตื่นซ่งเจิงก็ถูกสุนัขกลายพันธุ์ขั้นสองคาบและฟาดลงไปที่พื้น ทำให้ทุกคนเกิดความวิตกกังวลขึ้นมาในใจเนื่องจากชายหนุ่มคนนี้ได้กลายเป็ที่รักของทุกคนไปแล้วเเม้จะอยู่ที่นี่ได้เพียงไม่กี่วัน
ทางด้านสุนัขกลายพันธุ์ทิเบตันตอนนี้มันหมุนตัวแล้วยกเท้าขึ้นลูบจมูกเพื่อเตรียมตัวที่จะโจมตีครั้งที่สอง!
ดังนั้นทุกคนจึงไม่มีเวลามาเสียใจอีกต่อไปแล้วโดยพวกเขารีบหาที่กำบังทันที และแม้ว่าทุกคนหลบอยู่เป็เวลานานแต่กลับไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของสุนัขกลายพันธุ์เลย…
อันที่จริงแล้วตอนที่ซ่งเจิงโดนกระแทกลงไปกับพื้นเขาได้ใช้กระทะเหล็กช่วยเอาไว้ ดังนั้นแม้เขาจะได้รับแรงกระแทกจนภายในบอบช้ำแต่เขาก็ยังต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้ จากนั้นเขาได้ปีนขึ้นมาจากหลุมนั้น
แต่ตอนนี้สุนัขกลายพันธุ์ยังไม่รู้ว่าเขาปีนขึ้นมาจากหลุมแล้วและทุกคนที่ถอยไปหาที่กำบังต่างได้เห็น ซ่งเจิงกำลังปีนขึ้นมาจากหลุมอย่างช้าๆ จากนั้นเมื่อสามารถขึ้นมาได้แล้วเขาก็ะโลงไปยังท่อระบายน้ำเพื่อที่จะกลบกลิ่นกายของตัวเอง
เมื่อเห็นดังนั้นทุกคนจึงทำตามบ้างโดยการมองหาท่อน้ำที่อยู่ใกล้ที่สุดเเละะโลงไปเพื่อกลบกลิ่นกายของตัวเองทันทีซึ่งโชคยังดีที่แม้ว่าในท่อระบายน้ำจะมีหนูซอมบี้ตัวเล็ก ๆ ซ่อนตัวอยู่แต่พวกมันไม่ได้มีพลังอะไรมากมายนัก และเมื่อเจอแสงสว่างพวกมันก็จะหลบหนีไปทันที
เสี่ยวฮวางเป็คนแรกที่ะโลงไปในท่อน้ำก่อนที่จะไปรวมตัวกับซ่งเจิงเพื่อรอเวลาเพราะเ้าสุนัขกลายพันธุ์ทิเบตันตัวนี้เมื่อได้พัฒนาเป็ขั้นสองแล้วมันไม่ได้มีแค่พลังและความเร็วที่เพิ่มขึ้นมาเป็เท่าตัวเท่านั้น
ทว่าความสามารถพิเศษของมันยังถูกพัฒนาขึ้นไปอีกด้วยและต่อไปนี้จะเกิดอะไรขึ้น ทุกคนก็ยังไม่มีใครสามารถคาดเดาได้ แต่นับวเป็โชคดีที่สุนัขกลายพันธุ์ทิเบตันตัวนี้เมื่อไม่สามารถหาเหยื่อของมันได้มันก็ทำเพียงเดินจากไปทันที!
1K
