Zombie Change World

บทที่ 5 ใครว่ะเซนส์
หลังจากที่พวกเขาทั้ง 3 ขับรถออกไปไม่นานพวกเขาก็เจอเข้ากับปั๊มน้ำมัน
พอวิทย์เห็นปั๊มน้ำมันเขาเริ่มแบ่งหน้าที่ให้แต่ละคนว่าพวกเขาจะทำอะไรก่อนจะเข้าไปในปั๊ม
“ไอ้นุ๊กมึงไปเติมน้ำมันให้เรียบร้อยเดี๋ยวกูลองไปหาถังใส่น้ำมันในปั๊มดูว่าพอมีไหม”
“โอเค แล้วไอ้แจ็คล่ะทำไงกับมันดีท่าจะไม่ใช้เล่นๆ”
“เออ ปล่อยให้มันนอนไปก่อนมันคงเหนื่อยมาทั้งวันมันตื่นขึ้นมาเดี๋ยวกูไปคุยกับมันเอง”
แล้วนุ๊กก็ขับรถเข้าไปในปั๊มน้ำมัน
ปั๊มน้ำมันที่พวกเขาเข้าไปนั้นเป็น ปั๊มขนาดพื้นที่ประมาณ 5 ไร่ตัวปั๊มจะมี 3 แท่นจ่ายน้ำมันข้างในตัวปั๊มมีร้านสะดวกซื้อและห้องพนักงานอยู่ภายในปั๊ม
พอพวกเขาเข้ามาถึงภายในตัวปั๊มวิทย์เปิดประตูแล้วลงจากรถเขาลงมาแล้วคอยสังเกตุว่ามีซอมบี้หรือมนุษย์อยู่แถวนั้นหรือเปล่า
“โอเค ไอ้นุ๊กทำตามแผน”
ไม่นานทั้งคู่ก็แยกย้ายไปทำงานของตนเอง
วิทย์เดินมาที่ห้องพนักงานขณะที่เขากำลังจะเปิดประตูก็มีเสียงดังออกมาจากห้องพนักงาน
“พี่ค่ะ ช่วยหนูด้วยค่ะ ได้โปรด! อย่าทิ้งหนูไว้”
วิทย์รีบเปิดประตูเข้าไปทันที่เมื่อได้ยินเสียงแต่พอวิทย์เข้าไปถึงในห้องพนักงานเขาเห็นชายคนหนึ่งถือปืนหันมาทางเขาแล้วใช้มือจุปากไว้เป็นการบอกไม่ให้เขาส่งเสียงดัง
วิทย์มองไปที่หน้าชายคนนั้นลักษณะเขาดูเหมือนกับเป็นผู้จัดการปั๊มน้ำมันที่เขาจำได้เพราะพ่อและเขาเคยมาเติมน้ำมันที่นี่เป็นประจำเพราะจากบ้านไปมหาลัยเขาต้องแวะเข้ามาที่นี่ก่อน
วิทย์ยกมือขึ้นแล้วเริ่มคุยกับชายคนนั้น
“พี่ชายใจเย็นก่อนผมนี้ลูกค้าประจำเลยนะ นั้นอ๊ะเห็นรถนั้นไหมจอดอยู่ตรงนั้น”
จังหวะที่ชายคนนั้นมองไปดูรถแล้ววิทย์ก็ลวงมือไปที่หลังกางเกงแล้วหยิบ.....!
“นั้นแน่พวกคุณคิดว่าวิทย์จะหยิบอะไรออกมาล่ะ?”
พวกคุณอาจจะคิดว่ามันต้องเป็นอาวุธเช่นปืน นิยายซอมบี้บ้าไรไม่มีปืนอย่ามาดูถูกคนอ่านนะ บอกเลยพวกคุณ....
วิทย์หยิบกระเป๋าเงินออกมาจากกระเป๋าหลังแล้วพูดขึ้นมา
“พี่ชายนี้เงินที่ผมเข้ามานี้กะเอาเงินมาจ่ายให้พี่เลยนะผมรู้น้ำมัน มันแพงผมเข้าใจรับเงินไว้ เหอะผมวางไว้ตรงนี้นะ สบาย สบาย ผ่อนคลาย”
สาเหตุที่เขาเลือกจะไม่สู้กับชายคนนั้น คือเขาไม่รู้ว่าเด็กผู้หญิงที่เขาเจอก่อนหน้านี้เป็นนางนกต่อหรือตัวประกันที่ชายคนนั้นจับมาเพื่อข่มขู่เขากันแน่
ไม่นานก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามาแล้วมีเสียงพูดออกมา
“ไอ้วิทย์ทำห่าไรว่ะ นานจังมึงแค่ไปหาถังใส่น้ำมันเองทำไรชักช้าอยู่นั้นและ”
“หยุดอยู่ตรงนั้นอย่าเข้ามานะไม่งั้นไอ้นี้ตาย”
“เชี่ย ไอ้นุ๊ก ไอ้สนตีน มึงนี้ไม่รู้จังหวะเลยหัดฟังมังนะเพลงพี่โจอี้เขาอ๊ะ”
“เชี่ย! กูจะรู้ไม่ล่ะมันจะเป็นแบบนี้”
“เงียบเลยพวกมึงใครไม่หุบปากเดี๋ยวพ่อยิงทิ้งเลย!”
“แม่งสถานการณ์แบบนี้เหมือนเคยเห็นในหนังไทยบ่อย ๆ ไอ้นุ๊กมึงเชื่อกูไหมเดี๋ยวพอไอ้แจ็คมันตื่นขึ้นมามันก็จะออกตามหาพวกเราแล้วก็จะมีใครดลบันดาลให้มันเข้ามาในห้องนี้แล้วก็โดนจับแบบพวกเราเซนส์มันบอก”
“ใครว่ะเซนส์
“พ่อง เซนส์ที่แปลว่าความรู้สึก”
“มึงอย่าไปเล่นมุขนี้กับใครนะเดี๋ยวกูตีตายเลย”
สักพักวิทย์ก็มองไปที่ข้างหลังห้องที่พวกเขาอยู่เขาบังเอิญไปเห็นซอมบี้กำลังพุ่งเข้ามาอย่างเร็ว
ตัวซอมบี้ไม่ได้พุ่งมาหาเขาที่กำลังนั่งลงอยู่บนพื้นเหมือนมันจะไม่เห็นเขา
มันวิ่งเข้าหาชายที่ยืนถือปืนชี้มาที่พวกเขาอย่างเร็วแล้วกัดไปที่ชายคนนั้นจนชายคนนั้นร้องเสียงโหยหวนขอความช่วยเหลือแล้วมองมาที่หน้าพวกเขาอย่างน่าสงสาร
“ช่วยด้วยครับ ช่วยผมด้วย”
วิทย์มองไปในตาของชายคนนั้นแล้วเอือมมือไปหยิบปืนที่ตกบนพื้นแล้วหยิบขึ้นมายิงไปที่หัวซอมบี้จนมันตายลงเลือดไหลหนองเต็มพื้นห้อง
ส่วนชายคนนั้นนอนแน่นิ่งไม่มีสติอยู่ข้างๆศพซอมบี้ไม่รู้ว่าชายคนนั้นหมดสติเพราะซอมบี้หรือเสียงปืนที่วิทย์ยิงเข้าไปกันแน่
วิทย์เดินเข้าไปถามเด็กผู้หญิงคนนั้น
“ไงเธอไม่เป็นอะไรนะ”
“ค่ะ หนูไม่เป็นไร ขอบคุณพวกพี่มากค่ะ”
“โอเค งั้นตามพวกพี่เรื่องอื่นค่อยไว้ว่ากันที่หลัง”
หลังจากวิทย์คุยกับผู้หญิงคนนั้นเรียบร้อย วิทย์เริ่มกลับมาคิดว่าเขาควรจะทำตามแผนเดินหรือไม่ ?
ถ้าตามแผนเดิมที่เขาวางเอาไว้ตัวเขายังต้องหาถังน้ำมันมาเก็บไว้ในรถเพื่อยามฉุกเฉินอีก
สุดท้ายวิทย์จึงตัดสินใจทำตามแผนเดิมที่วางไว้เขาบอกให้นุ๊กค้นข้าวของในห้องพักว่ามีถังน้ำมันไหมเขายังกำชัดให้นุ๊กรีบหาน้ำมันอย่างเร็วตัววิทย์ไม่รู้ซอมบี้จะมาหาพวกเขาอีกมากเท่าไรเขาไม่ทราบจำนวนของคนที่อยู่ในปั๊มก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์เวรตะไลนี้ขึ้นมา
ไม่นานพวกเขาก็เจอถังน้ำมัน 20 ลิตรที่อยู่ในห้อง
พวกเขารีบหยิบมันออกมาแต่เหมือนฟ้าก็ยังเป็นใจให้พวกเขาบ้างในถังมีน้ำมันอยู่เต็มถังแถมระบุชนิดน้ำมันเอาไว้ด้วยเขาหยิบถังที่มีดีเซลเก็บไว้ทั้งหมด 4 ถังแล้วรีบพากันออกมา
พอพวกเขาไปถึงที่รถเด็กผู้หญิงก็ทำหน้ากระวนกระวายแล้วเธอก็พูดออกมา
“พี่ค่ะ”
“เอาล่ะ พวกพี่ยังไม่เลวขนานทิ้งเด็กผู้หญิงไว้คนเดียวหรอกขึ้นรถเลย” “ค่ะ ขอบคุณค่ะ”
พอพวกเขาเข้ามาในรถก็เห็นแจ็คที่กำลังนอนอยู่ในรถน้ำลายไหลยืดลงมาที่แก้มดูแล้วเหมือนเด็ก
“หลับสบายเลยนะมึงเขาจะตายห่ากันอยู่แล้วเสียงดังขนานนี้มึงก็ยังไม่ตื่นอีกนะไอ้แจ็ค”
“เอาเหอะไอ้นุ๊กปล่อยมัน ไปจากที่นี่ดีกว่า”
แล้วพวกเขาทั้งหมดก็ออกมาจากปั๊มนั้นรถขับออกไปไม่นานวิทย์ก็ถามความเป็นมาของเด็กผู้หญิงที่เขาพามาด้วย
“โอเค เราน่าจะปลอดภัยแล้ว ว่าแต่หนูชื่ออะไรค่ะ”
“ค่ะ หนูชื่อเมย์ค่ะ”
“พ่อกับหนูกำลังจะกลับบ้านแต่หนูอยากเข้าห้องน้ำพอดีพ่อเลยจอดแวะปั๊มน้ำมันให้หนูสักพักไม่นานก็เกิดเหตุการณ์ประหลาดแล้วหนูก็สลบไปพอหนูตื่นมาอีกที่ก็ไม่เห็นพ่อหรือรถของพ่อเลยหนูเลยเดินเข้าไปถามในห้องพนักงานที่ในปั๊มว่าเห็นพ่อหนูหรือเปล่าพอหนูเข้าไปถึงก็มีกลุ่มชาย 4 คนอยู่ในนั้นหนูเลยพยายามบอกให้พวกเขาช่วยตามหาพ่อหนูให้หน่อยแต่ยังไม่ได้คำตอบก็มีเสียงร้องโหยหวนไปทั่วปั๊มแล้วก่อนไม่รู้ซอมบี้มันมาจากไหนบุกเข้ามาจู่โจมคนในปั๊มจนหมดแล้วกลุ่มซอมบี้ก็หายไป
พอเสียงหายไปชายทั้ง 4 คนก็ออกไปหารถแล้วก็เสบียงกับช่วยกันเติมน้ำมันใส่ถังแต่ไม่รู้เขามีปัญหาอะไรกันอยู่ดีพวกเขาก็ทิ้งชายที่เป็นผู้จัดการไว้แล้วขับรถพากันออกไปแล้วทิ้งหนูกับผู้จัดการไว้ในปั๊มแล้วพวกพี่ก็มาเจอกับหนูนี้และนั้นคือทั้งหมดที่หนูรู้
“โอเค แล้วบ้านเราอยู่ไหนแม่ละไปไหน”
“อืม บ้านหนูอยู่ตรงแคราย ส่วนแม่ตายตั้งแต่หนูยังเด็กพ่อเลียงหนูมาคนเดียว”
พอพวกเขาคุยกันไปไม่นานก็มีเสียงขึ้นมา
“พี่วิทย์ถึงแล้วหรอพี่บ้านพี่อ๊ะ”
“ถึงบ้านเอ็งสิแหกตาดูดิรถมันยังวิ่งอยู่เลยพ่อคุณ”
“โธ่! พี่นุ๊กผมจะรู้ไหมมากี่ผมรู้สึกว่าพี่จอดรถกัน”
“โอ๊ะ สาวน้อยคนนี้เป็นใครนี้”
“นี้เมย์เจอน้องเขาที่ปั๊มน้ำมันที่เราแวะกันเข้าไปทำความรู้จักกันไว้ยังต้องเดินทางอีกนาน”
“สวัสดีครับผมชื่อแจ๊ค หิวไหมกินอะไรก่อนสิมีขนมมีน้ำกินเลยจะได้มีแรง”
“ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ”
แล้วแจ็คก็ส่งถุงขนมที่เขาซื้อเก็บไว้กินบนรถให้กับเมย์ไป
พวกเขาขับรถไปสักพักหนึ่งท้องฟ้าก็มืดลงพร้อมกับเสียงฟ้าร้องไม่นานก็มีฝนตกลงมาเหตุการณ์แบบนี้วิทย์จำได้ดีเลยเพราะก่อนที่เขาจะเจอพวกซอมบี้ท้องฟ้าก็เป็นอย่างนี้มันมืดคล้ายกับปรากฎการณ์ที่พวกเรารู้จักกันดีสุริยุปราคาเต็มดวงคราวนี้แทนที่พวกเขาจะสลบกับมีเสียงดังขึ้นมาในหัว
สวัสดีพวกเราไม่ต้องการให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้แต่แล้วเราอยากจะบอกพวกเจ้าเอาไว้มนุษย์โลกทั้งหลายสถานการณ์ที่พวกเจ้าเจอไม่ว่าจะเป็นซอมบี้หรือสิ่งมีชีวิตที่กลายพันธุ์ไปมันเป็นแค่จุดเริ่มต้นมันมีระยะที่เราสามารถบอกได้เราเรียกมันว่าปรากฏการณ์ change world ตอนนี้มันจะเริ่มเข้าระยะที่ 1 เท่านั้นนับตั้งแต่ตอนนี้
พวกเจ้าจะต้องเจอการทดสอบที่เจ้าไม่สามารถจินตนาการได้เราจะเปิดระบบช่วยเหลือให้แก่พวกเจ้ามันคือระบบที่พวกเจ้าอาจจะรู้จักกันอยู่แล้วมันคือระบบเกมส์ RPG ทุก ๆการสังหารไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตหรือพวกกลายพันธุ์หลังการสังหารทุกครั้งจะมีไอเทมหรือโบนัสเพิ่มค่าสถานะให้กับผู้ที่สังหารโดยแบ่งระดับไอเทมและโบนัสตามแต่สิ่งที่สังหารไปสุดท้ายโลกที่พวกเจ้ารู้จักมันเปลี่ยนไปแล้วจงเตรียมพร้อมอย่าหยุดที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ขอให้โชคดี
“ส่ง 13 เทพผู้คุมกฎลงไปตามจับเวตูสมาให้ได้”
“ครับ รับบัญชา”
พอเสียงหายไปจากหัวพวกเขาทุกคนต่างมองหน้ากัน
“พวกพี่ก็ได้ยินเสียงเหมือนกับผมใช้ไหม
“ใช้พี่ก็ได้ยินโอเค เราทำอะไรไม่ได้แล้วถ้าเป็นอย่างที่เสียงนั้นพูดเราต้องพึงตัวเองแล้วทำตามแผนเดิมก่อนไปบ้านพี่แล้วค่อยคิดหาวิธีกันอีกที่”
ทั้ง 3 คนต่างพยักหน้าตอบรับคำที่วิทย์ บอกแล้วรถก็ออกเดินทางอีกครั้ง
วิทย์มองไปที่นาฬิการถเขาเห็นว่ามันจะเที่ยงคืนแล้ว
หลังจากเกิดเหตุการณ์ขึ้นมันเป็นเวลากว่า 36 ชั่วโมงเขาแทบจะไม่ได้พักเลย
วิทย์ลองคำนวณจากระยะทางระหว่างจะไปที่บ้านเขามันก็อีกหลายชั่วโมง มันมักจะมีเหตุที่ไม่เอื้ออำนวยไม่ว่าจะเป็นซอมบี้หรือต้นไม้ที่มักจะล้มขวางถนนจนต้องทำให้เขาอ้อมเส้นทางไปอีกทางหนึ่งเขานึกแล้วก็รู้สึกเบือกับเหตุการณ์บ้า ๆนี้ถ้าโลกเป็นปกติปานนี้เขาคงไปถึงบ้านนั่งกินข้าวกับพ่อเม่ไปแล้ว
วิทย์มองไปที่พวกของเขาแต่ละคนดูอิดโรยไร้เรียวแรงโดยเฉพาะเมย์เธอพึงจะอายุ 16 ปีเองเห็นเธอแล้ววิทย์รู้สึกว่า โห !หญิงไทยแกร่งเกินร้อย
หลังจากที่วิทย์มองหน้าพวกของเขาวิทย์เลยตัดสินใจที่จะให้พวกเขาได้พักบ้างแม้การเดินทางกลับไปบ้านมันจะสำคัญแต่เขาก็คิดว่าถ้าได้พักซะหน่อยก็น่าจะดีกว่า
“ไอ้นุ๊กลองมองหาที่พักข้างทางพรุ่งนี้เช้าเราค่อยออกเดินทางอีกครัง”
“โอเค”
ไม่นานรถก็หยุดไปที่บ้านริมถนนหลังหนึ่ง
“สวัสดีครับ”
วิทย์ส่งเสียงเรียกคนที่อยู่ในบ้านแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาเขาเลยพากันเขาไปในบ้านหลังนั้น
บ้านที่พวกเขาเข้าไปเป็นบ้าน 2 ชั้น 3 ห้องนอน 2 ห้องน้ำพื้นที่ค่อนข้างใหญ่บริเวณหลังบ้านมีสวนปลูกผักเล็ก ๆไว้ใช้กินภายในครอบครัว
เมื่อพวกวิทย์เข้าไปในภายในบ้านแล้วก็แยกกันไปสำรวจที่ต่าง ๆคล้ายกับโจรที่บุกเข้าไปในบ้านยังไงอย่างนั้นเลย
ไม่นานพวกวิทย์ก็สำรวจที่ต่างๆจนเสร็จแต่ก็ยังไม่พบคนหรือซอมบี้ออกมาเลยดูเหมือนว่าบ้านนี้จะไม่มีคนอยู่
แล้วพวกเขาก็มารวมตัวกันที่ห้องรับแขกวิทย์เลยบอก
“เอางี้เดี๋ยวพี่ไปดูในห้องครัวก่อนว่ามีอาหารสดอะไรพอทำให้พวกเรากินบ้างแต่บอกไว้ก่อนนะพี่ทำอาหารง่ายเป็นเท่านั้นส่วนพวกเธอก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไปก่อนเลยเหนื่อยมาทั้งวันแล้วอาหารเสร็จแล้วเดี๋ยวพี่ให้พี่นุ๊กไปเรียกถ้ามีอะไรไม่ชอมมาพากลก็ตะโกนเรียกพวกพี่เลย”
“ค่ะเอางั้นก็ได้จะให้หนูช่วยไม่หนูก็พอทำเป็นนะกับข้าว”
“เอาเถอะเราไปพักผ่อนเถอะไม่ต้องห่วงเรื่องอาหาร รู้จักอาจารย์ ยิ่งเจ็บไหมบอกได้เลยพี่นี้ร่ำเรียนมาจากการดูอาจารย์เข้าเลยที่เดี่ยวประโยคที่บอกว่ากินได้ก็กินนี้อย่าไปพูดถึงนาที่นี่มันต้องกินแล้วอีหนู
เชื่อมือพี่แล้ววิทย์ก็ยกกำปั้นขึ้นมาแสดงความมั่นใจให้พวกเขาได้เห็น”
พวกเขาก็แยกย้ายกันไปส่วนวิทย์เข้าเดินไปที่ห้องครัวแล้วเปิดตู้เย็นเห็นหมูกับพริงขี้หนูที่ยังมีอยู่ในตู้เย็นเขาหยิบออกมาแล้วกลับไปค้นแถวตู้กับกับชั้นวางของหาข้าวสารกับของอย่างอื่นที่จะมาปรุงอาหารแล้วเขาก็นึกได้ว่าตรงสวนในบ้านมีผักที่เจ้าของบ้านปลูกไว้วิทย์เลยเรียกให้นุ๊กออกไปเก็บมาให้เขาหน่อย
“ไอ้นุ๊กโว้ย ไปเก็บผักหลังบ้านมาให้ที่เอาอะไรก็ได้ที่มึงคิดว่ากินได้หยิบเก็บใส่ตะกร้ามาเลยเพื่อน”
ไม่นานนุ๊กก็เก็บผักมาเต็มตะกร้าเอามาให้วิทย์ในห้องครัว
“เอาไอ้วิทย์กูรู้จักแต่ผักพวกนี้อ๊ะอย่าอื่นไม่รู้จักกูเลยไม่เก็บมา”
“เออเอาแค่นี้และมีกะเพราะกับมะระก็รอดตายแล้ว”
“มึงเข้ามาก็ดีและไปหุงข้าวเลยเอาให้พอกินอ๊ะนูนข้าวสารนั้นหม้อหุงข้าวเต็มที่ขอให้สนุก”
พอได้ผักจากนุ๊กวิทย์เริ่มลงมือทำกับข้าวเขาทำกระเพราะหมูสับกับต้มจืดมะระยัดใส่และไข่ดาวอีก 4 ฟอง
สักพักกับข้าวก็เสร็จข้าวก็สุกทุกอย่างพร้อมหมดรอแต่คนมากิน
วิทย์ ออกมาจากครัวแล้วไปเรียกเพื่อนๆมากินอาหาร
ไม่นานโต๊ะอาหารก็มีคนมาจนครบพอดี
“โอ้ว พี่วิทย์ผมไม่คิดเลยว่าจะได้กินข้าวแบบปกติแบบนี้ผมนี้นึกว่าเราจะกินกันแต่อาหารแห้งแล้ว”
“เอาละไม่มีอะไรมากก็ขอให้กินกันให้อร่อย”
ระหว่างที่กินข้าวกันวิทย์ก็ถามไปที่นุ๊ก
“ไอ้นุ๊กมึงเปิดโทรทัศน์กับวิทยุเช็คสถานการณ์ข้างนอกยัง”
“อ๋อ! กูลองเปิดโทรทัศน์และไม่มีภาพสัญญาณไม่น่าจะมีว่ะ ส่วนวิทยุนี้กูก็ลองเปิดดูทั้งจากในรถและที่บ้านนี้มันขาดๆหายเดี๋ยวก็ได้ยินไม่ได้ยินแถมยังจับใจความไม่ได้อีกส่วนโทรศัพท์ไม่ต้องพูดถึงเลยแม่งใช้ห่าไรไม่ได้เลย”
“โอเคงั้นไม่ต้องไปคิดถึงมันยังไงก็ทำไรไม่ได้อยู่ดีแต่พอถึงพรุ่งนี้เราต้องเตรียมพร้อมเอาไว้กูว่าจะเข้าไปที่บ้านลุงหวังเพื่อจะได้ของอะไรดีๆกลับมาบ้างมึงยังจำลุงหวังได้ใช้ไหม”
“เออกูจำได้ที่เป็นทหารเก่าใช้ไหม”
“นั้นและแก่มีคอลเลคชั่นสะสมเอาไว้กูก็ไม่รู้มีอะไรบ้างแต่มันก็น่าจะลอง ของแก่แต่ละอันก็ไม่เบาเลยพูดแล้วเราจะรอดไม่รอดก็อยู่ที่บ้านลุงหวังนี้และถ้าแกปลอกภัยไม่เป็นซอมบี้ไปเราก็น่าจะมีเปอเซ็นรอดจากสถานการณ์นี้บ้างระยะเปลี่ยนโลกหอกอะไรแม่งอย่าให้กูเจอนะเคยได้ยินไม่”
“คูเวต!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า คงต้องเป็นอย่างมึงว่าและเป็นไงเป็นกันมันคงไม่เลวร้ายไปกว่านี้แล้วล่ะ”
นุ๊กพยายามคิดในแง่ดีเอาไว้ตัวนุ๊กเชื่อว่าเหตุการณ์ที่เขาเจอมานี้มันหนักสุดในชีวิตเขาแล้วคงไม่มีอะไรน่ากลัวสยดสยองมากไปกว่านี้แล้วเขาพยายามข่มใจให้คิดเช่นนั้นเอาไว้
“เออ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันตอนนี้พวกเราต้องเก็บแรงเอาไว้แล้วนอนพักผ่อนกันให้เต็มที่อย่าไปคิดถึงพรุ่งนี้เอาปัจจุบัน”
หลังจากคุยกันเสร็จแล้วพวกเขาก็ไปหาที่นอนภายในบ้านส่วยเมย์กับแจ็คและนุ๊กพากันขึ้นชั้น 2 ของบ้านไปนอนในห้องนอนกันคนละห้องส่วนวิทย์เขานอนอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขกเขาคอยเฝ้ายามระวังให้แก่ทุกคน ถ้าใครมาเห็นพวกเขาแล้วก็คงคิดว่าพวกเขาเป็นเจ้าของบ้านแต่เขาคงไม่รู้หรอก ว่าพวกเขาเหล่านี้เป็นโจรสมัครเล่นคุณอาจจะไม่รู้ว่าโจรสมัครเล่นกับโจรต่างกันยังไง บางคนอาจบอกว่าโจรไม่ใส่เฮดการ์ดโจรสมัครเล่นใส่เฮดการ์ดอย่าไปคิดถึงมุขนั้น เรานิยายแฟนตาซีผจญภัยอลังการงานสร้างมันต้องเรียล
มาเริ่มกันเลยโจร ต้องมีการต่อสู้เกิดขึ้น เขาต้องแย่งชิ่ง แล้วขโมยหรืออะไรก็ว่าไปแต่ตอนนี้มันไม่มีการต่อสู้เกิดขึ้นซอมบี้ก็ไม่มีคนก็ไม่มาเลยไม่มีการแย่งชิ่งเกินขึ้นส่วนเรื่องขโมยเราใช้ว่าแบ่งปั่นให้กับเพื่อนมนุษย์เราเลยให้พวกเขาจัดอยู่ในกลุ่มโจรสมัครเล่นนี้กูต้องไปยื่นใบสมัครกับสถาบันไหนนี้แล้วพวกคุณคิดว่าจะมีซอมบี้บุกเข้ามาหาพวกเขาบ้างไหม.......?
“ฮ่าฮ่าฮ่า นั้นแน่คุณกำลังคิดว่าคนเขียนมันเอาอีกแล้วใช้ไหม หุหุหุบังเอิญช่องจ่ายยาเขาไม่ให้ยาผมมา...v(^O^)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 5 ใครว่ะเซนส์

นิยายแนะนำ

Zombie Change World

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 5 ใครว่ะเซนส์

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้