หิมะในสโนส์โบล์หยุดตกเป็ครั้งแรกในรอบหลายวัน
ท้องฟ้าสีเทาหม่นเปิดช่องว่างเล็ก ๆ
แสงอ่อนจากเห็บสายฟ้าสะท้อนบนพื้นน้ำแข็ง
เมืองดูสงบ…อย่างผิดธรรมชาติ
ทรัซยืนอยู่หน้าที่พัก
ไม่ได้เร่ง
ไม่ได้ระวัง
แต่รับรู้ได้ทันทีว่า บางอย่างกำลังรอเขาอยู่
> “ไม่มีใครตาม” เรกัลป์กล่าวในจิต
“แต่นี่แย่กว่านั้น”
“ข้ารู้ มันคือการถูกคาดหวัง”
เขาเดินออกไปบนถนนสายหลัก
วันนี้ไม่มีเงาซ้อน
ไม่มีสายตาโจ่งแจ้ง
มีเพียงบรรยากาศที่เหมือนเมืองทั้งเมือง…กำลังเงี่ยหูฟัง
---
ที่สมาคมนักล่า
ไม่มีแผ่นประกาศใหม่สำหรับเขา
ไม่มีใครเรียก
ไม่มีใครเตือน
ไม่มีใครเสนอภารกิจ
และนั่นคือสิ่งที่ผิดปกติที่สุด
ทรัซยืนอยู่หน้าบอร์ด
เหมือนนักล่าทั่วไป
แต่เ้าหน้าที่ที่เคยไม่สนใจเขา
วันนี้…หลบสายตา
> “พวกเขารู้ว่าเ้า ‘ไม่อยู่ในระบบ’” เรกัลป์พูด
“และกำลังกลัวว่าจะเรียกผิดคน”
ทรัซกำลังจะหันกลับ
เมื่อเสียงหนึ่งดังขึ้นจากโต๊ะด้านในสุด
“เ้า”
ไม่ใช่คำสั่ง ไม่ใช่คำขอ
แต่เป็น้ำเสียงของคนที่ ชินกับการถูกฟัง
ชายวัยกลางคน
สวมเสื้อคลุมธรรมดา
ไม่มีตรา ไม่มีแรงกดพลัง
แต่โต๊ะรอบตัวเขาว่างทั้งหมด
ทรัซเดินเข้าไปนั่ง ไม่ถามชื่อ
“เมื่อคืน” ชายคนนั้นพูด “เกิดเื่ขึ้นสามจุดพร้อมกัน”
“และไม่มีใครตาย” ทรัซตอบเรียบ
ชายคนนั้นชะงักเล็กน้อย
ก่อนจะยิ้ม
“ดี…งั้นเราคุยกันได้”
เขาวางแผ่นโลหะบาง ๆ ลงบนโต๊ะ
ไม่ใช่ประกาศ ไม่ใช่ภารกิจ
เป็เพียง ตำแหน่งบนแผนที่เมือง
สามจุด
เชื่อมกันเป็รูปสามเหลี่ยม
“นี่คือพื้นที่ที่กฎหมายเข้าไม่ถึง” ชายคนนั้นกล่าว
“ไม่ใช่เพราะอันตราย”
“แต่เพราะ…น่าอับอาย”
ทรัซมองแผนที่
เงาบนโต๊ะบิดเบี้ยวเล็กน้อย
“ท่าน้าอะไร”
“ข้า้าให้มัน ‘เงียบ’” ชายคนนั้นตอบ
“ไม่ต้องถูก ไม่ต้องยุติธรรม”
“แค่เงียบ”
> “นี่ไม่ใช่ภารกิจ” เรกัลป์เตือน
“นี่คือการมอบบาป”
ทรัซพยักหน้า “ใครเป็คนเขียนบัญชี”
ชายคนนั้นนิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบคำถามที่ไม่ได้ถูกถาม
“เมืองนี้เคยคิดว่าตัวเองปกครองด้วยกฎหมาย”
“จนกระทั่งกฎหมายเริ่มช้าเกินไป”
เขามองทรัซตรง ๆ เป็ครั้งแรก
“เราไม่ได้เลือกเ้า”
“เราแค่…ไม่มีทางเลือกอื่น”
ความเงียบตกลงมาบนโต๊ะ
หนักพอ ๆ กับหิมะที่หยุดตก
“ค่าจ้างล่ะ” ทรัซถาม
ชายคนนั้นส่ายหัว “ไม่มี”
“แต่เ้าจะไม่ถูกขวางอีก”
> “อันตรายกว่าการจ่ายเงิน” เรกัลป์กล่าว
“คือการเปิดทาง”
ทรัซลุกขึ้นยืน ไม่แตะแผนที่นำติดตัว
“ข้าจะดู”
ไม่ใช่คำรับ ไม่ใช่คำปฏิเสธ
ชายคนนั้นยิ้มโล่งใจ
“งั้นคืนนี้ เมืองจะหลับสนิทขึ้นอีกนิด”
---
คืนนั้น
สามพื้นที่เงียบลง
ไม่มีข่าว ไม่มีศพ ไม่มีการจับกุม
แต่ในย่านหนึ่ง ผู้มีอิทธิพลเริ่มย้ายออกกะทันหัน
อีกแห่ง
ขบวนค้าของผิดกฎหมายหยุดเดินโดยไร้เหตุผล
และในพื้นที่สุดท้าย
มีเพียงคำสั่งเดียวที่ถูกส่งต่อกันปากต่อปาก
> “อย่าทำให้มันต้องมาที่นี่อีก”
---
ใกล้รุ่ง
ทรัซยืนอยู่บนสะพานน้ำแข็ง
ลมหายใจเป็ไอขาว เงาแนบสนิทกับร่าง
ในบัญชีเงา
บรรทัดใหม่ค่อย ๆ ปรากฏ
> บันทึกที่ 5
เมืองเริ่มส่งปัญหา
โดยไม่กล้าเรียกมันว่าภารกิจ
หมายเหตุ: เมื่อเงาถูกใช้แทนกฎหมาย
วันหนึ่งกฎหมายจะหายไป
ทรัซหลับตา
“เรกัลป์”
> “ข้าอยู่”
“ถ้าวันหนึ่ง เมืองนี้้าข้าเพื่อ ‘ตัดสิน’ ไม่ใช่แค่แก้ปัญหา…”
เงียบไปครู่หนึ่ง
> “งั้นเ้า…จะไม่ใช่นักล่าอีกต่อไป”
ทรัซลืมตา มองเมืองสโนส์โบล์ที่สงบนิ่ง
และเป็ครั้งแรก เขารู้สึกได้ว่า
เมืองนี้…เริ่มกลัวการไม่มีเขา
---
150
