ร่างบางพยายามยืนทรงตัวให้ไหวแค่เพียงขาข้างเดียวโดยอาศัยกำแพงแข็งเป็ที่พึ่งในการพิงตัว ทั้งสองมือเล็กกดปิดป้องปากตนไว้แน่นไม่ให้ส่งเสียงน่าอายออกมาให้คนอื่นได้ยินถึงแม้ทั้งกายจะเสียวสะท้านสั่นไหวจนเกินควบคุม
"อ๊ะ อืออ อื้มม" ลี่หลินยากจะตอบได้ว่าตอนนี้นางรู้สึกเช่นไรขาเรียวข้างที่เกี่ยวพาดบ่าชายหนุ่มไว้ ไม่รู้ว่าแท้จริงมันกำลังผลักดัน หรือเกี่ยวดึงให้ร่างหนาเข้าแนบชิดกันแน่
ทั้งกายนางสั่นกระตุกตามจังหวะลิ้นหยาบอย่างเลี่ยงไม่ได้จุดกระสันถูกกดย้ำให้เสียวซ่านใกล้คลุ้มคลั่ง
ั์ตาสีนิลช้อนขึ้นมองผลงานตนด้วยความพึงใจโดยที่ปลายลิ้นหยาบยังตวัดเลียติ่งสวาทเต่งตึงเย้ายวนไม่ห่างสองนิ้วยาวสอดใส่เข้าช่องทางนุ่มที่เปียกแฉะไปด้วยน้ำเหนียวสีใสตอกย้ำให้ร่างบางสุขสมจนยากจะกักเก็บเสียงครางกระเส่าไว้ได้
"อื้ออ อ๊ะ อ่าา" ใบหน้าสวยได้แต่ส่ายสะบัดไม่ยินยอมั์ตาดอกท้อฉายแววเว้าวอนให้ชายหนุ่มหยุดมือเพราะร่างกายใกล้ถึงจุดที่จะฝืนทนไหว
แรงบีบรัดจากผนังนุ่มส่งสัญญาณให้จื่อหานรู้ว่าร่างบางถึงขีดจำกัดนางใกล้เสร็จสมเต็มที เขาจึงเร่งสอดนิ้วรัวเร็วขึ้น ส่งนางให้ถึงปลายทาง
"อ่าา อ๊าา อ๊างงง" ลี่หลินไม่อาจกักเก็บเสียงได้อีกต่อไปหลังถูกสองนิ้วยาวกดย้ำจุดกระสันถี่รัว กระตุ้นให้ร่างกายสั่นสะท้านกระตุกปลดปล่อยเสร็จสมออกมาในท้ายที่สุด
ภาพภายในหัวหญิงสาวเต็มไปด้วยสีขาวโพลนริมฝีปากบางพ่นลมหายใจออกมาด้วยความหอบเหนื่อย ทั้งกายยากจะฝืนยืนต่อไหว
ทว่านางยังไม่ทันได้ทิ้งตัวลงร่างหนาก็ลุกขึ้นพร้อมจับให้นางหันหน้าเข้ากำแพง
"ทำไม คิดว่าจบแล้วหรือ"
"ไม่ ถ้ามากกว่านี้ ข้างนอกจะได้ยินเสียง"ลี่หลินใช้เรี่ยวแรงที่มีน้อยนิด พยายามพลักให้ร่างหนาถอยออก
จื่อหานไม่สนใจคำพูดของหญิงสาวเขาจับรวมสองมือเล็กยกขึ้นสูง ไม่ให้นางได้ดิ้นรนขัดขืน ก่อนจะเริ่มจัดการตนเองปลดเข็ดขัดกับถอดกางเกง ปลดปล่อยท่อนเนื้อร้อนที่พร้อมรออยู่ออกมาด้วยมือเดียว
"เ้าจะมีความสุขคนเดียวได้อย่างไร" ชายหนุ่มถลกกระชากกระโปรงที่ร่างบางดิ้นจนหลุดร่วงขึ้นผูกไว้กับเอวคอดกิ่วอีกครั้ง ให้เขาได้เชยชมก้นงอนเนียนนุ่มก่อนฝ่ามือใหญ่จะฟาดตีเนื้อขาวจนขึ้นรอยแดง
สวบบ/ ตับ ตับ ตับ ตับ
จื่อหานใช้เท้าดันแยกขาเรียวออกจากกันพร้อมสอดใส่ตัวตนเข้าช่องทางนุ่มที่เปียกลื่นด้วยความชำนาญเขาไม่รีรอที่จะขยับโยกสะโพกหนักหน่วงดุดันให้เสียงหวานที่คิดจะก่นด่าเขาเปลี่ยนเป็ครางกระเส่าเย้ายวนแทน
"ซี๊ดด อ่าา อ๊าา ลึกเกินไปแล้ว อ่าา"
"เ้าชอบมิใช่หรือ ไม่อย่างนั้นคงไม่บีบรัดข้าแน่นเช่นนี้ ซี๊ดด"
หลังได้ยินชายหนุ่มพูดเช่นนั้นมุมปากสวยก็ปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันให้กับตนเอง เพราะนางปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารู้สึกหฤหรรษ์ในรสกามที่เขามอบให้จริง ๆ
หญิงสาวละทิ้งความกระดากอายไม่สนใจว่าผู้ใดจะได้ยินเสียงหยาบโลนที่เกิดขึ้นบ้างนางหันใบหน้ากลับไปส่งเรียวลิ้นสีชมพูให้ร่างหนาอย่างเชิญชวนให้เขาดูดดึงตวัดเกี่ยวลิ้นแลกเปลี่ยนน้ำลายใส พร้อมกระดกก้นรับแรงกระแทกเร่าร้อนไม่ต่างจากสตรีร่านสวาทอย่างที่เขาชอบว่านาง
จื่อหานตอกย้ำตัวตนในกายหญิงสาวถี่รัวนำพาให้นางเสร็จสมปลดปล่อยน้ำรักใส ก่อนจะจับให้ร่างบางหันหน้ากลับมาหาเขาเพื่อสานต่อบทสวาทร้อนแรงอีกครั้ง
ชายหนุ่มที่กำลังยิ้มเยาะคิดจะพูดจาถากถางให้ร่างบางรู้สึกเจ็บแค้นจำต้องหยุดชะงักชั่วขณะ เมื่อดวงตาคู่สวยที่ช้อนมองเขาอย่างไม่ยินยอมมีหยาดน้ำใสไหลรินเปื้อนสองแก้มเนียน
"อย่าคิดว่าน้ำตาของเ้าจะทำให้ข้าหยุด" มือเรียวเช็ดน้ำตาบนพวงแก้มเนียนให้อย่างอ่อนโยนก่อนจะเปลี่ยนเป็บีบปลายคางมนให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองประสานสายตากับเขา
ชายหนุ่มไม่ยินยอมปล่อยให้นางเป็อิสระเขาจัดการดึงกระชากเสื้อที่ติดค้างอยู่บนกายขาวออกจนหมดสิ้นก่อนจะบีบเคล้นก้อนเนื้ออวบอิ่มรุนแรงดันแผ่นหลังเล็กให้ร่างบางแอ่นกายส่งยอดถันสีสวยเข้าปากดูดดึงขบกัดจนนางร้องประท้วงด้วยความเจ็บ
ฝ่ามือใหญ่ช้อนยกขาเรียวข้างหนึ่งขึ้นสอดใส่ตัวตนเข้าช่องทางสวาทโดยไม่ต้องใช้มือช่วย กดปลายหัวหยักเข้าลึกสุดผนังนุ่มกระแทกแน่นย้ำดุดันจนร่างบางสั่นสะท้านถึงเริ่มขยับซอยสะโพกในจังหวะถี่รัวต่อเนื่อง
ตับตับ ตับ ตับ ตับ
"อ๊าา ซี๊ดด เสียว ลึกเกินไปแล้ว อ่าา"
"อย่าคิดใช้น้ำตาจอมปลอมของเ้ากับข้าอีก"
คำพูดถากถางของชายหนุ่มมาพร้อมแรกกระแทกหนักหน่วงถึงแม้ว่านางจะไม่ได้ทำอย่างที่เขาพูดก็ตาม
ลี่หลินไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนกำลังร้องไห้ถ้ารู้นางคงไม่หลั่งน้ำตาออกมา เพราะรู้ดีว่าเมิ่งจื่อหานที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ไม่ใช่คนที่พร้อมจะเช็ดน้ำตาให้นางอย่างอ่อนโยนไม่ใช่คนที่พร้อมจะปลอบประโลมนางด้วยความรักอีกต่อไป
แต่จะโทษใครได้เป็นางที่ทำผิดกับเขาก่อน ไม่เช่นนั้นพวกเราคงไม่เป็กันอยู่อย่างนี้
เหล่าสาวใช้ด้านนอกห้องต้องทนยืนฟังเสียงเนื้อกระทบกันหย่างหยาบโลนผสมกับเสียงครางกระเส่าที่ดังออกมาจากด้านใน อยู่เกือบหนึ่งชั่วยามเต็ม ๆถึงมีเสียงเรียกจากเ้านายหนุ่ม ให้นำชุดใหม่มาให้ฮูหยินผลัดเปลี่ยน
ด้วยตอนนี้ไม่ได้อยู่ยังเรือนนอนซินอี๋สาวใช้คนสนิทเมิ่งฮูหยินจึงได้แต่ใช้ผ้าเปียกเช็ดทำความสะอาดร่างกายให้เ้านายจากนั้นถึงช่วยแต่งกายและจัดแต่งทรงผมที่หลุดร่วงให้เรียบร้อย
ทว่าขั้นตอนสุดท้ายของการปักปิ่นมือเรียวของเ้านายหนุ่มกลับยื่นมาดึงมันออกไปจากมือ ซินอี๋เห็นเช่นนั้นก็รู้ความไม่คิดขัดขวางปล่อยให้นายท่านเป็ผู้ปักปิ่นลงบนศีรษะให้กับฮูหยินเอง
นิ้วเรียวชายหนุ่มเลื่อนผ่านจากเรือนผมนุ่มลงหาลำคอระหงที่เขายอมปล่อยผ่านไม่ฝากรอยกุหลาบสีแดงช้ำเอาไว้ก่อนจะดึงร่างบางให้เข้าแนบชิด กอดเอวคอดกิ่วไว้ด้วยฝามือเดียว
"สั่งเถ้าแก่เซี่ยะเอาเครื่องประดับมาให้ฮูหยินเลือก"
"เ้าค่ะ"
"ของที่มีก็มากแล้ว จะซื้ออีกทำไม"ลี่หลินผินใบหน้าหนีนิ้วเรียวที่ลูบวนกรอบหน้านาง พยายามฝืนกายให้ออกห่างร่างหนาถึงรู้ว่าไม่มีท่าขัดขืนเขาได้ก็ตาม
"ข้าไม่ชอบเ้าใส่ของซ้ำ ประเดี๋ยวคนอื่นจะว่าเอาได้ว่าข้าดูแลพี่สะใภ้ไม่ดี" จื่อหานจับร่างบางให้หันหน้าเข้าหาเขาก่อนจะช่วยจัดอาภรณ์ชุดสวยให้กลับมาเรียบร้อย
"ไปเถอะ ป่านนี้แขกของเ้าคงอยากฟังแล้ว ว่าเมิ่งฮูหยินรู้สึกเช่นไรถึงได้ส่งเสียงมีความสุขออกไปเช่นนั้น"
696
