เจี้ยนหยวน ศกปีที่ 1 ในรัชกาลจักรพรรดิฮั่นอู่
ท่ามกลางรัตติกาลคืบคลานเข้าปกคลุม ร่างหนึ่งเงยหน้าโชกเืขึ้นจากพงหญ้าสูงท่วมศีรษะ สีหน้าบ่งบอกความรวดร้าวทรมานที่เกิดจากแผลขนาดใหญ่ เ็ปเหมือนจะตายเสียให้ได้...
เพียงปลายนิ้วสั่นระริกแตะััใบหน้าเหวอะหวะหยดน้ำตาก็พลันไหลริน ดวงตาพร่าเลือนไปด้วยเืจากศีรษะไหลรวมกับน้ำตาราวกับเป็เนื้อเดียว นางมิอาจตายในตอนนี้ แม้์ไม่ปราณีแต่นางจำต้องอยู่...
ร่างอวบอัดในชุดแพรไหมสีกุหลาบเอนกายนอนแผ่ยาว ลมหายใจผ่อนหนักเบาตามจังหวะการเต้นของหัวใจ แพขนตาชุ่มไปด้วยน้ำตา นางตั้งสติได้เพียงครู่ก็เห็นภาพเบื้องหน้าปรากฏแก่สายตา
เขาหินสูงดำทะมึนล้อมรอบในเพลานี้มีเพียงจันทร์เต็มดวงส่องแสงสีนวลโดดเด่นมองเห็นท่ามกลางความมืดรอบกายเท่านั้นเพียงแค่คิดน้ำตาก็ไหลริน เหตุใด์จึงไร้เมตตาต่อนางถึงเพียงนี้ ความเจ็บร้าวทั่วสรรพางค์กายที่ได้รับทำให้นางชังนักกับการมีชีวิตอยู่นางทำสิ่งใดผิดจึงถูกลงโทษโดยไร้ซึ่งความปราณี หรือเพียงเพราะรักคนที่มิอาจหักใจไม่ให้รัก...
เจ็บกายหรือจะเท่าเจ็บใจ เพราะมิได้รู้กลจึงเพลี่ยงพล้ำถูกทำปางตาย แต่นางมิอาจตายตราบที่ยังมีอีกชีวิตอยู่ในท้อง
“ยังอยู่ดีใช่หรือไม่... ลูกแม่...หากเ้ายังอยู่ทำให้แม่รู้ แม่จะไม่มีวันยอมพ่ายแพ้ต่อโชคชะตา...”
นางเปรยเสียงแ่โหยหวังเพียงลูกน้อยในครรภ์จะได้ยิน ฝ่ามือสั่นระริกไร้แรงลูบแ่เบาบริเวณส่วนนูนกลางลำตัว รับรู้ได้ถึงชีวิตเล็ก ๆ ที่เคลื่อนไหวภายในร่างกายด้วยเืเนื้อของนางกำลังตอบรับััที่มอบให้
“หากยังมีบุญเหลืออยู่บ้าง ขอให้เ้าเกิดมาอย่างปลอดภัยด้วยเถอะเจ็บเพียงใดแม่ก็จะยอม ถึงต้องตายแม่ก็จะทนเพื่อเ้า”
คร่ำครวญเพียงครู่จึงรวบรวมแรงกายลุกนั่ง พลันดวงหน้าเปื้อนเืกลับเหยเกปวดร้าว ก้มมองสภาพตัวเองเห็นกระโปรงสีสดเต็มไปด้วยโคลนดินผสมของเหลวจากในกายไหลหลั่งราวทำนบแตกก็ถึงกับกรีดร้องโหยหวน
“ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย! ผู้ใดอยู่แถวนี้บ้างช่วยข้าด้วย!”
เสียงร้องของนางก้องป่าแต่กลับไร้เสียงตอบรับโดยสิ้นเชิง มีเพียงเแมลงกลางคืนเท่านั้นที่แข่งกันส่งเสียงร้องเซ็งแซ่ นางร้องเรียกจนอ่อนใจ แต่หามีผู้ใดล่วงรู้ เพียงแค่คิดว่าอาจตายในดงป่าก็ไร้ซึ่งพลังใจหยัดยืน แต่ไม่นานร่างอวบอัดเปื้อนเืก็กระเถิบถอยหลบซุกร่างซ่อนหลังขอนไม้ใหญ่ ทั้งที่เจ็บเจียนตายแต่นางต้องกลั้นน้ำเสียงไว้ไม่ให้เล็ดลอดออกมาเมื่อเสียงฝีเท้าม้าดังใกล้เข้ามาและหยุดลงไม่ไกล
ร่างที่เห็นเพียงเงาตะคุ่มะโลงจากหลังม้าด้วยความว่องไวก้าวเท้าสวบสาบแหวกพงหญ้าเข้ามา นางลอบมองผ่านความมืดพลันต้องใแทบสิ้นสติเมื่อร่างนั้นเดินตรงมาและหยุดยืนตรงหน้า
“ออกมาเถิด”
เสียงเรียกเบาหวิวไร้อารมณ์ทำให้นางลังเลแทบลืมหายใจ อาการปวดท้องรุนแรงจนต้องล้วงม้วนผ้าในสาบเสื้อออกมากัดไม่ให้เสียงเล็ดลอด แต่บุรุษผู้นั้นกลับไม่ยอมไปไหนและทรุดลงนั่งชันเข่าอีกฝั่งหนึ่งของขอนไม้
“ข้ารู้ว่าเ้าอยู่ตรงนั้น”
ร่างอวบอัดโชกเืค่อย ๆ คายม้วนผ้าเผยอริมฝีปากสั่นระริกพยายามเปล่งเสียงแต่เหมือนต้องรวบรวมแรงมหาศาล ค่อยๆ ขยับออกจากมุมมืดเอ่ยเสียงสั่นหวาดกลัว
“ผู้ใดส่งเ้ามา”
“ผู้ใดไม่สำคัญ หากไร้เรี่ยวแรงข้าจะดึงเ้าออกมา” ร่างตะคุ่มกล่าวพลางเอื้อมมือมาหมายจะดึงนางออกจากมุมมืดแต่อีกฝ่ายสะบัดมือหนี
“ขะ... ข้า... ข้ากลัวแล้ว ปล่อยข้าไปเถิด”
นางก้มศีรษะโขกพื้นดินก่อนจะเงยหน้าช้อนตามอง ภาพที่เห็นปรากฏร่างบุรุษนิรนามเป็ภาพซ้อนจนต้องขยี้ตาแต่อีกฝ่ายดึงมือนางออก
“เ้ามองไม่เห็นข้าหรือ”
“ดวงตาข้าพร่าเลือนหนักแล้ว” นางเอ่ยเสียงเครืออีกครั้งก่อนน้ำตาจะไหลริน “เหตุใดท่านจึงมาพบข้ากลางหุบเหวเช่นนี้ได้”
อีกฝ่ายไม่ตอบแต่ล้วงหยิบขวดยาเล็ก ๆ ขึ้นมา นางเงยหน้าขึ้นมองเห็นแสงเรืองรองของตราสัญลักษณ์สีทองก็พอปะติดปะต่อเื่ราวได้
“ดื่มเสียแล้วเ้าจะไม่เ็ปอีกตลอดชีวิต”
“มะ! ไม่!... ได้โปรดไว้ชีวิตข้าเถอะ”
“ข้าปล่อยเ้าไปก็เป็ข้าที่ต้องรับอาญาแทน”
“ชะ... ช่วยข้า!”
ร่างตะคุ่มไม่ฟังคำร้องขอรุดลงคุกเข่าเปิดจุกขวดออก มืออีกข้างบีบสองแก้มนางจนริมฝีปากเผยออ้า กลิ่นภายในขวดฉุนจัดจนนางต้องเมินหน้าหนีเมื่ออีกฝ่ายพยายามกรอกสิ่งที่อยู่ในขวดใส่ปาก
“หากเ้าไม่ยินยอมข้าคงต้องบังคับซึ่งข้ามิได้้าให้เป็เช่นนั้นเลย”
“ถ้าเช่นนั้นก็ช่วยข้า... ”
“นั่นยิ่งเป็ไปไม่ได้”
นางรับฟังสีหน้าเจ็บช้ำ แต่ใจหรือจะเท่ากายเมื่อความเ็ปปะทุขึ้นถึงขีดสุดร่างนางเริ่มสั่นไหวควบคุมอาการไว้ไม่ได้
“อะ... โอย ช่วยด้วย! ช่วยลูกข้าด้วย! ข้าจะคลอดแล้ว”
“คลอด! คลอดหรือ! นี่เ้า!”
นางพยักหน้าพลันรวบรวมแรงปัดขวดยากระเด็นก่อนล้มตัวลงนอนบิดตัวไปมา มือประคองท้องด้วยสีหน้าเ็ป บุรุษนิรนามถึงกับตะลึงเมื่อเห็นลักษณะนูนป่องที่ท้องนางชัดเจน
“ไม่ไหวแล้ว!... ช่วยข้า อย่าให้ลูกข้าตาย เขาต้องรอด ต้องรอด!”
“เกือบไปแล้ว... ข้าเกือบไปแล้ว” เสียงที่เปล่งออกมาแหบแห้ง ดวงตากร้าวเมื่อครู่ฉายแววลังเล ฉับพลันลุกพรวดพราดเอ่ยเสียงเ็ป “ถึงข้าจะมิใช่หมอที่ดีนัก แต่มิอาจทำให้หนึ่งชีวิตไม่หายใจได้ ข้าจะช่วยเ้า”
มือหยาบกร้านโยนจุกขวดทิ้งแล้วล้วงในสาบเสื้อหยิบบางสิ่งออกมาแล้วบีบปากนางอีกครั้ง แต่ก่อนจะหยอดสิ่งนั้นลงไปกลับยั้งไว้เมื่อริมฝีปากสั่นระริกของนางยังคงเอ่ยเสียงสั่น
“ข้าไม่กิน! ได้โปรดช่วยลูกข้าให้เกิดมาด้วยเถิด” นางวิงวอนน้ำตาไหลพราก “ข้าเ็ปเหลือเกิน ได้โปรดช่วยด้วย!”
“เช่นนั้นก็กลืนยานี่มันจะบรรเทาความเ็ปของเ้า”
ร่างเล็กผอมเกร็งรุดนั่งเคียงข้าง ช้อนตัวนางขึ้นนั่งพิงเข่าแล้วหยอดสิ่งนั้นลงไป นางหมดแรงขัดขืนจึงกลืนลงคอ ครู่ใหญ่สีหน้าเหยเกเ็ปค่อยสงบลง อีกฝ่ายจึงก้มลงแนบหูฟังกับท้องนูน
“ใกล้แล้ว ๆ ” น้ำเสียงยินดีแต่สีหน้าเครียดลงหลายส่วน เหงื่อเม็ดโตผุดเต็มหน้าจนต้องปาดทิ้ง ฝ่ามือกร้านขยับนวดผ่อนคลายรอบบริเวณท้องนูนของนาง “ทำใจดี ๆ หายใจเข้าลึก ๆ เแล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกจากนั้นออกแรงเบ่งเต็มที่ ข้าจะดึงลูกเ้าออกมา”
“ข้าทำมิได้!”
“ต้องทำ! มิเช่นนั้นลูกเ้าอาจไม่รอด”
นางชะงักได้คิด ครู่หนึ่งจึงกลั้นใจทำตาม นาทีนั้นความอายไร้ค่าเมื่ออีกฝ่ายจับขานางสองข้างชันเข่าเปิดกระโปรงเปื้อนเืแล้วก้มมอง
“ออกแรงเบ่ง!”
นางหลับตากลั้นใจเบ่งสุดชีวิต เ็ปเกินจะอับอาย นางต้องอดทนตราบเท่าที่ต้องรักษาอีกหนึ่งชีวิตที่แม้นมีวาสนาคงได้ลืมตาในชาตินี้ เขาต้องลืมตาอีกนิดเดียว...
แรงเฮือกสุดท้ายถูกขับออกมาด้วยกำลังทั้งหมดที่มี ในที่สุดเสียงแหลมเล็กก็แผดก้องก็ดังลั่นป่า เหล่าสกุณาล้วนโบยบินทั่วนภา จันทร์เต็มดวงเปล่งรัศมีเรืองรองออกจากแนวเมฆปกคลุมสว่างกว่าคราใด
บุรุษนิรนามอุ้มร่างเล็กแดง ๆ เต็มไปด้วยเืและน้ำคร่ำจากครรภ์มารดาออกมาใช้ผ้าเช็ดทำความสะอาดเสร็จแล้วห่อด้วยผ้าผืนเดิมที่นางกัดแต่บัดนี้คลี่ออกมาคลุมร่างเล็กเอาไว้ในอ้อมกอด สีหน้าแช่มชื่นมองทารกน้อยด้วยความเอ็นดูก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงยินดี
“เ้าให้กำเนิดบุตรชาย...”
++++++++++++
เพิ่งลงครั้งแรก ยังงงๆอยู่ค่ะ
ขอฝากนิยายด้วยค่า
738
