“ข้าไม่ได้เรียกเ้ามาที่นี่เพื่อทะเลาะนะ!” เสียงะโอันเ็าของไห่อู่หยาสะท้อนไปทั่วทั้งห้องโถง ทุกๆ คนในตระกูลไห่ต่างตัวสั่นด้วยความกลัว และไม่มีใครกล้าที่จะส่งเสียงใดๆ เพราะกลัวว่าจะทำให้ไห่อู่หยาโกรธ
เมื่อเห็นว่าทุกคนเงียบไป ไห่อู่หยาจึงมองไปรอบๆ ก่อนกระแอมแล้วพูดว่า "จริงๆ แล้ว ข้าเรียกพวกเ้าทุกคนมาที่นี่ครั้งนี้เพราะว่าข้ามีเื่สำคัญที่ต้องประกาศ"
“เื่ใหญ่เหรอ?” ไม่ว่าจะเป็ชาวเฮติหรือเซียวหยูและคนอื่น ๆ ต่างก็มีความสงสัยเกิดขึ้นในใจพวกเขา
ไห่อู่หยาไม่ได้ตั้งใจจะเก็บความลับนี้ไว้ และกล่าวต่อว่า “พี่ชายคนที่สองและสามของข้า รวมถึงผู้าุโทั้งสาม และข้าจะจากไปในเร็วๆ นี้ ระหว่างที่เราไม่อยู่ แม่บ้านจะเป็ผู้รับผิดชอบทุกอย่างในตระกูลไห่ เต้าไม่มีสิทธิ์เกียจคร้านและต้องฝึกฝนอย่างหนัก”
"ใช่!" ทุกคนตกตะลึงที่เหล่าผู้นำของตระกูลไห่ทุกคนจากไป
“ท่านพ่อ ถ้าพวกท่านออกไปกันหมด จะเกิดอะไรขึ้นถ้าตระกูลซารูและตระกูลหลี่เปิดฉากโจมตีแบบกะทันหัน?” ไห่หยุนพูดขึ้นอย่างกะทันหัน
ตระกูลซารุและตระกูลหลี่เป็อีกสองตระกูลหลักจากสามตระกูลในเมืองหินดำ และความแข็งแกร่งของพวกเขาก็คล้ายกับตระกูลไห่ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้ว่าภายนอกทั้งสามครอบครัวจะดูเหมือนสงบสุข แต่การสู้รบในแบบลับก็ไม่เคยหยุดลงเลย
หลังจากได้ยินคำถามของไห่หยุน ไห่อู่หยาก็ยิ้มและกล่าวว่า "หยุนเอ๋อร์ ไม่ต้องกังวล ผู้นำระดับสูงของตระกูลซารูและตระกูลหลี่จะไปกับเรา ดังนั้นเ้าไม่ต้องกังวลเลย อย่างไรก็ตาม เ้าไปกับเราได้"
“จริงเหรอเนี่ย ดีจังเลยนะ” ไห่หยุนะโขึ้นด้วยความตื่นเต้น แม้ว่าเขาจะไม่รู้จุดประสงค์ในการออกไปข้างนอกครั้งนี้ แต่ความจริงที่ว่าเขาสามารถออกไปกับไห่อู่หยาและคนอื่น ๆ ก็เพียงพอที่จะแสดงสถานะของเขาในตระกูลไห่แล้ว
-
-
ในขณะที่กำลังตื่นเต้น ไห่หยุนก็หันไปมองไห่ติ๋นและเซียวหยูอย่างท้าทาย ดูเหมือนคนร้ายที่หลงตัวเอง ทุกคนมองดูไห่หยุนด้วยความอิจฉา และหวังว่าไห่หยุนจะเป็ตัวของตัวเอง
“ฮึ่ม! พี่เทียน คนนี้หยิ่งเกินไปแล้ว ไม่ใช่แค่เขาออกไปกับลุงและคนอื่นๆ ได้เท่านั้นเหรอ เขาภูมิใจอะไรนักหนา” เซียวหยูพูดด้วยเสียงต่ำ เพราะไม่ค่อยเชื่อนัก
ชาวเฮติไม่สนใจเลย ตามคำพูดของเขาเอง การไปของไห่หยุนก็เพื่อแข่งขันกับคนอื่นจะเป็การลดสถานะของตัวเอง สิ่งที่เขาอยากรู้จริง ๆ ก็คือ เหตุใดผู้นำระดับสูงของทั้งสามตระกูลใหญ่ในเมืองหินดำจึงไปพร้อม ๆ กันในเวลานี้
เมื่อเห็นว่าทุกอย่างได้รับการจัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว ไห่อู่หยาและผู้าุโทั้งสามที่นั่งอยู่บนที่นั่งชั้นบนสุดก็พยักหน้าให้กัน และขอให้ทุกคนกลับไปและทำสิ่งที่พวกเขาทำอยู่ก่อนหน้านี้ต่อไปทันที แต่ ไห่อู่หย่า ปล่อยให้ ไห่หยุน และ ไห่เทียน อยู่ต่อ
“เซียวหยู เ้ากลับไปก่อนเถอะ อีกไม่เดียวข้าก็จะไปแล้ว” เมื่อเห็นท่าทางไม่เต็มใจของเซียวหยู เฮติจึงออกคำสั่ง
จากนั้นเซียวหยูจึงพยักหน้าเงียบๆ จ้องมองไห่หยุนผู้พึงพอใจด้วยความเกลียดชัง แล้วจากไป
หลังจากนั้นไม่นาน ทุกคนในห้องโถงก็ออกไป เหลือเพียงชาวเฮติและเพื่อนๆ ของเขา
“เทียนเอ๋อร์ คราวนี้เราอาจจะไม่ได้อยู่นาน ดังนั้นเ้าต้องฝึกฝนให้ดี จำไว้ว่าอย่าฝึกฝน “วิชาดาบศักดิ์สิทธิ์เก้า์” เพราะมันจะไม่ทำให้เ้ามีพลังที่แข็งแกร่งขึ้น” ดวงตาของไห่อู่หยาเต็มไปด้วยความกังวล ซึ่งทำให้ไห่หยุนที่อยู่ข้างๆ รู้สึกอิจฉาอย่างมาก
ผู้าุโที่อยู่ข้างๆ เขาเปิดตาขึ้นทันใดและถามด้วยความประหลาดใจ: "อะไรนะ? ไห่เทียนเลือก "ศิลปะดาบศักดิ์สิทธิ์เก้า์" งั้นเหรอ"
“ใช่แล้ว ข้าไม่รู้ว่าทำไมเด็กคนนี้ถึงเลือกศิลปะการต่อสู้แบบนี้ แต่ข้าขอให้เขาเลือกศิลปะการต่อสู้ระดับเหลืองขั้นสูงแบบใหม่” ใบหน้าของไห่อู่หยามีความรู้สึกขมขื่นเล็กน้อย
ไห่เทียนเหลือบมองผู้าุโแล้วถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ขอโทษที ผู้าุโ บรรพบุรุษของตระกูลไห่ควบแน่นิญญาดาบเมื่อใด เมื่อพวกเขาฝึกฝนศิลปะดาบศักดิ์สิทธิ์เก้า์?"
“จิติญญาดาบ? พวกเขาไม่เคยไปถึงระดับนักดาบระดับหนึ่งดาวเลย พวกเขาจะรวมจิติญญาดาบได้อย่างไร? เทียนเอ๋อร์ เ้าถามแบบนี้ทำไม?” ผู้ที่ตอบคำถามนี้ไม่ใช่ผู้าุโคนก่อน แต่เป็ชายชราหน้าตาใจดีอีกคน ไห่เทียนรู้ชัดเจนว่าชายชราผู้นี้คือผู้าุโของตระกูลไห่และยังเป็นักสู้ที่เก่งกาจที่สุดในตระกูล แม้กระทั่งแข็งแกร่งกว่าพ่อของเขาด้วยซ้ำ
อย่างไรก็ตามคำพูดของผู้าุโผู้ยิ่งใหญ่ทำให้เขารู้สึกสับสน บรรพบุรุษเ่าั้ไม่ได้รวมิญญาดาบเข้าด้วยกัน แต่เขาได้รวมิญญาดาบเข้าด้วยกันในตอนนี้ เกิดอะไรขึ้น?
เมื่อมองเข้าไปข้างใน ไห่เทียนก็พบว่าดาบเล็กโปร่งแสงในร่างกายของเขายังคงห้อยอยู่เหนือตันเถียนของเขา กระแสน้ำวนที่เกิดจากพลังิญญาดาบสีขาวน้ำนมในตันเถียนของเขาหมุนอยู่ตลอดเวลาและรวดเร็ว และอากาศสีขาวบางๆ ก็ถูกิญญาดาบ้าดูดเข้าไป ทุกสิ่งทุกอย่างเป็ปกติ สิ่งเดียวที่ผิดปกติก็คือตอนนี้เขาจะมีพลังดาบเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
เขาเพิ่งจะเริ่มฝึกฝน แต่เขาก็แตกต่างจากคนที่เคยฝึกฝน "ศิลปะดาบศักดิ์สิทธิ์เก้า์" ในอดีต แล้วเขายังสามารถเป็นักดาบอย่างเป็ทางการได้หรือไม่?
หัวใจของชาวเฮติเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เช่นกัน ถึงแม้จะไม่สมบูรณ์แต่ก็ยังถือว่าเป็ทักษะระดับ์นะ
“บรรพบุรุษเ่าั้ไม่เคยสามารถไปถึงระดับนักดาบระดับหนึ่งดาวได้เลย และต่อมาก็เปลี่ยนไปฝึกฝนเทคนิคอื่นแทน เป็เื่น่าเสียดายที่พร์ของพวกเขาดูเหมือนจะถูกทิ้งขว้างไปกับ ‘ศิลปะดาบศักดิ์สิทธิ์เก้า์’ นี้ และพวกเขาไม่ได้มีความก้าวหน้ามากนักั้แ่นั้นมา” ผู้าุโที่พูดก่อนก็ถอนหายใจเช่นกัน แสดงถึงความเสียใจอย่างยิ่ง
“ว่าแต่ เทียนเอ๋อร์ ทำไมเ้าถึงถามอย่างนั้นล่ะ” ไห่อู่ย่าสังเกตเห็นความแปลกประหลาดของไห่เทียนอย่างชัดเจนและถามทันที
“เปล่า ไม่มีอะไร ข้าแค่สงสัย” ไห่เทียนส่ายหัว เขาไม่อยากให้ไห่อู่หยารู้ว่าเขาได้เริ่มฝึกฝนเทคนิคระดับ์นี้แล้ว
“ฮึ่ม! ดูจากความแข็งแกร่งของเขาแล้ว เขาคงไม่สามารถควบแน่นิญญาดาบได้แม้ว่าจะได้รับเวลาสามปีก็ตาม!” ไห่หยุนซึ่งฝึกฝนเพียงสามปีก็สามารถไปถึงระดับพลังดาบขั้นที่หกได้ ก็ขมวดคิ้วด้วยความดูถูก เขาไม่เชื่อว่าพร์ของไห่เทียนจะดีกว่าของเขา
เฮติเพิกเฉยต่อคำพูดของไฮหยุนอย่างสิ้นเชิง ในชีวิตก่อนของเขา เขาใช้เวลาเพียงหนึ่งปีครึ่งในการฝึกฝนจากพลังดาบขั้นแรกไปเป็นักดาบระดับหนึ่งดาว ถ้ามีประสบการณ์ตลอดชีวิต จะใช้เวลามากกว่าสามปีหรือ? เื่ตลก!
จากนั้นเขาก็หันความสนใจไปที่ไห่อู่หยา: "ท่านพ่อ คราวนี้ท่านจะทำอะไรกันแน่ ทำไมผู้นำระดับสูงของอีกสองตระกูลถึงไปพร้อมกับท่าน?"
“ฮ่าๆ ไม่เป็ไร จะบอกก็ได้ สมาชิกคนหนึ่งของตระกูลซารูค้นพบถ้ำแห่งหนึ่งในเทือกเขาชั้นที่เจ็ดซึ่งอยู่ติดกับเมืองหินดำ ถ้ำแห่งนี้มีกลไกป้องกันมากมาย และอาจเป็ถ้ำที่อาจารย์าุโทิ้งไว้ ตระกูลซารูรีบจัดการให้ผู้คนเข้าไปสำรวจทันที แต่โชคไม่ดีที่พวกเขาต้องสูญเสียครั้งใหญ่และยังไม่สามารถเข้าไปในใจกลางของถ้ำได้ จากนั้นพวกเขาจึงเชิญอาจารย์จากอีกสองตระกูลของเราไปด้วยกัน สิ่งต่างๆ ในถ้ำขึ้นอยู่กับความสามารถของพวกเขาเอง” คราวนี้ไห่อู่หยาเอ่ยถึงจุดประสงค์ของพวกเขาด้วยรอยยิ้ม
หลังจากได้ยินเช่นนี้ ไห่เทียนก็เข้าใจมากขึ้นเล็กน้อย มีถ้ำนับไม่ถ้วนที่ถูกทิ้งไว้โดยปรมาจารย์าุโเหล่านี้บนทวีป ิญญาดาบ ตัวเขาเองก็ทิ้งถ้ำไว้เช่นกัน แต่เป็เื่น่าเสียดายที่มีการสร้างข้อจำกัดไว้ภายใน มันไม่สามารถทำลายได้หากไม่มีความแข็งแกร่งของดาบศักดิ์สิทธิ์หรือสูงกว่า มิฉะนั้นเขาคงเอาของของเขากลับคืนไปนานแล้ว
“ก็มันเป็อย่างนั้นเอง แต่ท่านพ่อ ถ้าพวกท่านออกไปแบบนี้ มันจะเป็แผนสมคบคิดของตระกูลซารูหรือไม่” ไห่เทียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงถามคำถามนี้ขึ้นมา เขาไม่้าให้ที่พักพิงของเขาถูกทำลายโดยคนอื่น
“ใช่แล้ว การที่เ้าคิดเื่นี้ได้นั้นพิสูจน์ได้ว่าเ้ามีสมองที่ดี อันที่จริง เราก็สงสัยเื่นี้ในตอนแรกเหมือนกัน แต่ตระกูลซารูแสดงบางอย่างให้เราเห็น และเราก็ไม่สงสัยอีกต่อไป” ไห่อู่หย่า พยักหน้าด้วยความชื่นชม เห็นได้ชัดว่าเขาพอใจมากที่ไห่เทียนคิดเื่นี้ได้
เมื่อเห็นว่าไห่อู่หยาอ่อนโยนกับไห่เทียนเสมอ ไห่หยุนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาก็ยิ่งรู้สึกอิจฉามากขึ้นเรื่อยๆ และพูดแทรกขึ้นมาทันใดว่า "ท่านพ่อ นั่นอะไร?"
ผู้าุโลูบเคราสีเทาของเขาแล้วยิ้ม: "มันคือดาบระดับเหลืองระดับสูง!"
"ดาบระดับเหลืองขั้นสูง!" ไห่เทียนยกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ ดูประหลาดใจมาก ไห่อู่หยาและคนอื่น ๆ พอใจมากกับการแสดงออกของไห่หยุน พวกเขาคล้ายกับไห่หยุนในตอนเริ่มต้น
เ้าควรรู้ว่าในทวีป ิญญาดาบ นี้ อาวุธที่นักดาบใช้เรียกว่าดาบ ซึ่งส่วนใหญ่เป็ดาบยาว และดาบเหล่านี้ยังแบ่งออกเป็ระดับอีกด้วย
เช่นเดียวกับจิติญญาดาบ มันถูกแบ่งออกเป็สี่ระดับ: ์, โลก, เซวียน และหวง แต่ละระดับจะแบ่งออกเป็ระดับต่ำ ระดับกลาง และระดับสูง ตอนนี้ในที่สุดไห่เทียนก็เข้าใจแล้ว ไม่แปลกใจที่ตระกูลไห่สนใจมากขนาดนี้ ดาบนั้นหายากมากในทวีป ิญญาดาบ ทั้งหมด
นักดาบธรรมดาทั่วไปอาจจะไม่มีดาบด้วยซ้ำ แม้กระทั่งสำหรับปรมาจารย์ดาบ มันก็คงดีมากหากเขามีดาบระดับเหลืองหลัก สิ่งที่ ไห่เทียน เองใช้ในตอนแรกนั้นเป็เพียงดาบระดับดินหลักเท่านั้น
ถ้ำที่มีดาบระดับเหลืองระดับสูงเก็บไว้เพียงบริเวณรอบนอก แม้แต่คนโง่ก็ยังรู้ว่ามันหมายถึงอะไร
“ท่านพ่อขอรับ ข้าไม่ทราบว่าท่านจะพาข้าไปที่นั่นได้ไหม?” ไห่เทียนก็ถูกล่อลวงเช่นกัน บางทีในพื้นที่ใจกลางของถ้ำนั้นอาจมีดาบระดับเสวียนหรือแม้แต่ดาบขั้นสูงกว่านั้นก็ได้
ิญญาของเขาเข้าสู่ร่างของชาวเฮติ แต่ดาบหลักระดับพื้นดินที่เขาใช้ก็หายไปแล้ว ในทวีปิญญาดาบที่ผู้แข็งแกร่งล่าผู้ที่อ่อนแอ การมีดาบที่ดีจะช่วยเพิ่มพลังการต่อสู้ของเ้าได้อย่างมาก
“ไม่ เ้ายังไม่ได้เริ่มฝึกเลย ที่นั่นค่อนข้างอันตราย เราป้องกันตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ แล้วเราจะแบ่งสมาธิไปปกป้องเ้าได้ยังไง” โดยไม่แม้แต่คิดสักครั้ง ไห่อู่หยาก็ปฏิเสธข้อเสนอของไห่เทียน “เหตุผลที่เราพาหยุนเอ๋อไปด้วยก็เพราะ้าให้เขาได้เห็นโลกภายนอก เมื่อความแข็งแกร่งของเ้าใกล้เคียงกับหยุนเอ๋อในอนาคต เราจะพาเ้าๆขออกไปเช่นกัน”
“ใช่แล้ว เฮติ เ้าแค่อยู่บ้านและดูแลบ้าน อย่าสร้างปัญหาให้แม่บ้านแก่ๆ มากนัก” ไห่หยุนรู้สึกภูมิใจมาก นั่นเป็ครั้งแรกที่เขารู้สึกสดชื่นมากจนทำให้ชาวเฮติรู้สึกไม่สบายใจได้
ถ้าไม่มีไห่อู่หยาและผู้าุโอีกหลายคนอยู่ที่นั่น เขาอยากจะหัวเราะถึงสามครั้งจริงๆ!
เฮติไม่สนใจคำพูดเสียดสีของไห่หยุนเลย และก้มหัวลง เขาไม่อยากยอมแพ้แบบนี้ บางทีอาจมีสมบัติอันน่าตื่นเต้นอื่นซ่อนอยู่ในถ้ำนั้น
“เทียนเอ๋อร์ พี่ชายของเ้าพูดถูก เ้าควรฝึกฝนให้ดีเสียก่อน ในอนาคตจะมีโอกาสอีกมาก” ไห่อูาหย่าสังเกตเห็นความผิดหวังในดวงตาของไห่เทียน และรีบพูดสองสามคำเพื่อปลอบใจเขา
“ขอรับท่านพ่อ ข้าขอตัวก่อนนะขอรับ” เมื่อรู้ว่าเขาจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว ไห่เทียนจึงไม่สนใจอีกต่อไปและถอยกลับทันที
แต่มีประกายความดื้อรั้นในดวงตาของเขา: "เ้าจะไม่พาข้าไปด้วยเหรอ? ข้าไปเองได้!"
“ข้าเป็ใคร? ข้าคือเทพดาบหวู่เทียน!”
9K
