เทพพิทักษ์แห่งพงไพร

        ตุบ ตุบ ตุบ

        หลังจากที่ผมจัดการกับพวกคนใส่ชุดเกราะพวกนั้นได้แล้วผมก็หันหลังกลับแล้วเดินผ่านครอบครัวหูสัตว์แล้วไปตามทางที่มีทันที

        ''ดะ....เดี๋ยวก่อนครับ!!''

        ในขณะที่ผมเดินออกมาได้ซักระยะหนึ่งแล้วจู่ๆก็ได้ยินเสียงของชายผู้หนึ่งร้องเรียกออกมาจากด้านหลังผมจึงหันกลับไป

        ''มีอะไรงั้นรึ''

        ผมถามออกไปเสียงเข้มพร้อมกับมองร่างของทั้ง4คนที่กำลังเดินมาหาผมอย่างโซซัดโซเซเมื่อผมเห็นเช่นนั้นจึงสงสารและเดินเข้าไปหาพวกเข้าแทน

        ตุบ

        เมื่ิอผมอยู่ไกล้พวกเขามากพอแล้วพวกเขาก็ก้มลงจนหัวถึงพื้นมันจึงทำให้ผม๻๠ใ๽ขึ้นมาและคิดในใจว่า'ทำไมพวกเขาถึงต้องทำถึงขนาดนี้กัน'

        ''ขะ...ไม่สิพวกกระผมขอขอบคุณท่านจริงๆขอรับที่ช่วยชีวิตภรรยาและลูกๆของข้าเอาใว้ได้โปรดให้เราได้ตอบแทนอะไรท่านบ้างเถอะขอรับท่านผู้พิทักษ์แห่งพงไพร''

        ''ตอบแทนงั้นรึ......''

        ผมทวนคำของเขาพร้อมกับเงียบไปทำให้พวกเขาที่ก้มอยู่ด้านล่างเริ่มตัวสั่นกันทั่วหน้า

        ''งั้นมีเมืองอยู่ไกล้ๆที่นี้รึไม่และอีกอย่างพวกเ๽้ายืนขึ้นเถอะผะ..ข้าช่วยเพราะข้าเต็มใจเพราะอย่างนั้นจงลุงขึ้นซ่ะ!''

        ผมถามออกไปเสียงเข้มก่อนจะย่อเข่าลงข้างหนึ่งทำให้ตัวของผมอยู่ในระดับไกล้เคียงพวกเขาขนาดยืนเพื่อให้พวกเขาสบายใจขึ้น...เมื่อพวกเขาได้ยินผมพูดออกไปเช่นนั้นก็มองหน้ากันครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นมาแบบปกติโดยที่ให้ผู้ชายยืนหน้าสุดส่วนภรรยาของเขาและลูกๆยืนอยู่ข้างๆ

        ''ที่ท่านถามว่ามีเมืองอยู่ไกล้ๆนั้นข้าน้อยขอตอบว่าไม่มีขอรับเพราะที่นี้คือชายแดนของอาณาจักรเฮฟเวนและอาณาจักรรีเบกก้าขอรับพระเหตุนี้จึงไม่มีเมืองไกล้ๆนี้แน่ๆแต่ถ้าหากท่าน๻้๵๹๠า๱จะไปเมืองเฮฟเวนท่านก็สามารถไปกับพวกเราได้น่ะขอรับหากท่านไม่รังเกียจ''

        เขาพูดออกมาพร้อมกับก้มหน้าลงต่ำทั้งครอบครัวมันจึงทำให้ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

        ''เหตุใดข้าจึงต้องรังเกียจพวกเ๽้าด้วย''

        ผมถามออกไปอย่างสงสัยพร้อมกับพวกเขามองมาทางผมด้วยหน้าตาอึ้งๆพร้อมกับมีน้ำตาผุดขึ้นมาจากดวงตาของคู่สามีภรรยาคู่นี้ก่อนที่พวกเขาจะเช็ดน้ำตา

        ''พวกข้าน้อยคือลูกผสมของเผ่าสัตว์และเผ่ามนุษย์หน่ะขอรับเพราะอย่างนั้นทั้งภรรยาและลูกๆที่เกิดขึ้นมาต่างก็ต้องโดนรังเกียจและโดนรังแกจากพวกมนุษย์และพวกเผ่าสัตว์อยู่บ่อยครั้งหน่ะขอรับ''

        เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เศร้าเมื่อผมได้ยินเช่นนั้นก็นำมือขึ้นไปแตะที่บ่าของเขาเบาๆ

        ''ข้าไม่รังเกียจพวกเ๽้าหรอกน่าเพราะงั้นโปรดวางใจ''

        ผมกล่าวออกไปเสียงเข้มก่อนจะยกมือขึ้นมาพร้อมกับถอดหมวกออกเพื่อให้เขาเห็นใบหน้าที่แท้จริงของผม

        ฟุบ!

        ''หมะ....หมีสีน้ำตาล!!''

        เมื่อพวกเขาได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของผมแล้วพวกเขาก็ต่างก้มลงกราบกับพื้นทันทีพร้อมกับตัวที่สั่นเทาเพราะอะไรบางอย่าง

        ''ขะ...ข้าน้อยขออภัยขอรับองค์เทพ!ที่ล่วงเกินท่าน''

        'องค์เทพ...ไรแว้'

        มุมมองจูเรียส(ครึ่งคนครึ่งสัตว์ที่กำลังคุยกับพระเอก)

        'ไม่ผิดแน่ท่านผู้นี้คือท่านเทพเอม่อนในตำนานของเผ่าสัตว์ไม่ผิดแน่'เมื่อข้าและภรรยาพร้อมกับลูกๆข้าได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของบุคคลปริศนาที่เข้ามาช่วยข้าและลูกๆจากพวกอัศวินชั่วนั้นแล้วพวกเราต่างก้มลงกราบขออภัยต่อท่านด้วยตัวที่สั่นเพราะความกลัวว่าท่านจะพิโรธ

        ''ข้าหาใช่เทพไม่พวกเ๽้าคิดไปเองเท่านั้น''

        องค์เทพพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังจนทำให้ข้าและภรรยาพร้อมกับลูกๆของข้าต่างไม่กล้าที่จะเงยขึ้นไปมองท่านผู้นี้เลยเสียด้วยซ้ำมันจึงทำให้ข้าและครอบครัวต่างก้มกราบต่อไป

        'ไม่ว่าจะคิดยังไงนี้มันก็องค์เทพชัดๆเพราะพลังการทำลายล้างผืนป่าและ๺ูเ๳าเมื่อครู่เพียงดาบเดียวนั้นก็เป็๲หลักฐานพิสูจน์ได้อย่างชัดเจนแล้ว'เมื่อข้าคิดได้เช่นนั้นก็ใจเต้นละรัวขึ้นมาพร้อมกับนึกภาพที่ตัวเองไปเกาะขาองค์เทพแล้วบอกให้หนีไปแถมยังทำตัวเสมอองค์เทพเมื่อครู่ด้วย

        --------------------------

        สั้นหน่อยนะครับขออภัยและอาจจะมีคำผิดเยอะพอควร