ตอนที่ 6
เชอร์ริชหันกลับไปมองเงาร่างอันสั่นเทาของชายหนุ่มที่อยู่ในอ้อมแขนของไมกี้ ชั่วเวลานั้นความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมา จนทำให้ริมฝีปากของเขาสั่นระริก
ในนาทีนี้ความสับสนอันเต็มไปด้วยความเสียใจได้บีบให้ชายหนุ่มทำอะไรบางอย่างที่เขายับยั้งตัวเองมาโดยตลอด
เชอร์ริชหยุดอยู่เบื้องหน้าของหนุ่มวิศวะสุดหล่อที่เขาหลงคิดไปว่า จะช่วยดึงเขากลับไปยังชีวิตสงบสุขที่เต็มไปด้วยความสดใสอันไร้กังวล
ชั่วนาทีนั้นชายหนุ่มพลันก้มหน้าลงแล้วสูดหายใจเข้าปอดอย่างนึกขัน
…ไร้กังวล…นี่เขากำลังฝันอยู่เหรอ?!
“ฉันกลับด้วยไม่ได้แล้วนะ”
เชอร์ริชเงยหน้าขึ้นมาสบตากับอีกฝ่ายพลางคลี่ยิ้มอันสดใส แล้วเอ่ยถ้อยคำเ่าั้ออกมาด้วยความโล่งใจ ในแบบที่หลายวันมานี้เขาโหยหามันมาตลอด
“?” ชายหนุ่มผู้หล่อเหลามองใบหน้าอันน่ารักน่าชังของคนตัวเล็กเบื้องหน้าด้วยความมึนงงราวกับว่า ถูกอีกฝ่ายใช้หินทุบเข้าที่ศีรษะอย่างแรง
“ขอโทษนะที่ให้ขับรถมารับตั้งไกล” เชอร์ริชเอ่ยคำขอโทษด้วยรอยยิ้มอันเจิดจ้าที่ทำให้ผู้พบเห็นตาพร่าไปครู่หนึ่ง แล้วหันหลังเดินกลับไปยังจุดที่เขาจากมา
…
สายฝนโปรยปรายลงมาช่วยชะล้างความหนักอึ้งที่ก่อตัวอยู่ในอกของชายหนุ่มไปทีละน้อย ขณะที่ดวงตาสีเขียวคู่งามมองไปยังแผ่นหลังอันบอบบางที่น่าเวทนาของใครบางคน ด้วยสายตาอันแน่วแน่ในแบบที่ไม่เคยเป็มาก่อน
…ความฝันนั่นไม่สำคัญ คืนนั้นก็ไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญก็คือเขาทนเห็นเอเลียสถูกกระทำแบบนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ!
“?!”
จังหวะที่ฝ่ามือเล็กสีชมพูอันน่าหลงใหลของเชอร์ริชคว้าฝ่ามืออันน่ารังเกียจของไมกี้ออกจากไหล่อันสั่นเทาของเอเลียสนั้น พลันมีแสงสีจางสายหนึ่งแล่นผ่านหางตาของชายหนุ่มผู้งดงามอย่างเงียบเชียบ ขณะที่กลุ่มขนตาสีดำอันงดงามกระพือไปมาเล็กน้อย พาให้ไม่มีใครสังเกตเห็นมัน
“อะไรของนายเนี่ยที่รัก?” ไมกี้มองคนน่ารักที่ดึงคนงามในอ้อมแขนของเขาไปอย่างซึ่งๆ หน้า พลางอุทานออกมาอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก
ก็ไหนบอกว่า มีหนุ่มมารับไง แล้วทำไมถึงมาแย่งคนงามไปจากเขาแบบนี้เนี่ย?!
“เขาจะกลับกับฉันน่ะ” ดวงตาสีเขียวอันสดใสราวผืนน้ำที่ต้องกับแสงแดดอันเจิดจ้าเคลื่อนไปสบสายตากับความงามของท้องนภายามราตรีของเอเลียส ขณะที่ริมฝีปากสีแดงอันน่าหลงใหลเอ่ยสิ่งที่คิดออกมาเสียงใส
“แล้วหนุ่มของนายล่ะ?” ไมกี้หันไปชี้แผ่นหลังของหนุ่มวิศวะสุดหล่อที่เดินคอตกกลับรถไปพลางเอ่ยอย่างไม่ยอมแพ้
“เขากลับไปแล้ว ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ!”
เชอร์ริชออกแรงดึงคนงามให้เดินไปพร้อมกันพลางหันมาโบกมือลาไอ้คนบ้ากามอย่างรวบรัด
“เฮ้!!”
ไมกี้ได้แต่ร้องท้วงอยู่ด้านหลังด้วยสีหน้าอึ้งๆ ขณะที่เชอร์ริชเพียงแค่คลี่ยิ้มอันเต็มไปด้วยความโล่งใจออกมา
ชายหนุ่มกระตุกฝ่ามืออันงดงามของคนงามให้วิ่งไปยังตำแหน่งของป้ายรถเมล์ด้วยกันท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมา
เชอร์ริชพาคนงามะโขึ้นรถเมล์ที่กำลังจะแล่นออกจากป้ายได้อย่างเฉียดฉิว หลังจากแตะบัตรจ่ายค่าโดยสารแล้ว ชายหนุ่มจึงพาคนงามไปนั่งตรงจุดที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของป่าสนชื้นๆ ท่ามกลางสายฝนได้อย่างถนัดตา
เอเลียสมองทิวทัศน์ของธรรมชาติอันมืดครึ้มครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็หันไปมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกันด้วยดวงตาอันแดงเรื่อ
“ขอบใจนะ”
สุ้มเสียงอันแ่เบาแต่อัดแน่นไปด้วยความซึ้งใจ ดวงตาที่เต็มไปด้วยประกายอันเกรงอกเกรงใจ รอยยิ้มอันบางเบาประดับอยู่บนใบหน้าที่มีเส้นผมสีดำอันเปียกชื้นเกาะอยู่ของอีกฝ่ายทำให้หัวใจน้อยๆ ของเชอร์ริชบีบรัดขึ้นมา
“นายควรโกรธฉันสิ เห็นไหมเปียกหมดแล้ว” เชอร์ริชเอ่ยอย่างละล่ำลักละลักพลางปัดหยดน้ำที่เกาะอยู่บนกลุ่มผมสีดำอันงดงามของชายหนุ่มผู้น่าเวทนาไปด้วย
“ไม่เป็ไรหรอก แค่นี้เอง” เอเลียสปล่อยให้เชอร์ริชปัดหยดน้ำที่เกาะอยู่บนเส้นผมของเขาด้วยความเต็มใจ ชายหนุ่มยังคงส่งยิ้มบางๆ ให้อีกฝ่ายพลางเอ่ยปลอบอย่างซาบซึ้งในความใจดีของอีกฝ่าย
เชอร์ริชมองชายหนุ่มผู้งดงาม ซึ่งยังคงมองเขาด้วยสายอันไร้เดียงสาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ
ชั่วเวลานั้นความรู้สึกผิดผุดขึ้นมาในหัวใจดวงน้อย เพียงเพราะท่าทีอันดีงามของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกันนั้นได้ตอกย้ำให้รู้ว่า เขามันแย่ที่ทิ้งให้อีกฝ่ายเผชิญกับความโหดร้ายของโลกเพียงลำพัง
“ฉันขอโทษนะ ที่ทิ้งนาย”
เชอร์ริชเอ่ยความรู้สึกที่กลั่นออกมาจากหัวใจด้วยสุ้มเสียงอันแหบพร่า ดวงตาของเขามองไปที่ใบหน้าอันงดงามของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกผิดเป็ที่สุด
“ไม่เป็ไรหรอก” เอเลียสส่ายหัวพลางเอ่ยตอบอย่างแ่เบา ด้วยใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มอันผ่อนคลาย พาให้เชอร์ริชรู้สึกผิดมากกว่าเดิม
ถ้าหากว่า เอเลียสต่อว่าเขาล่ะก็ ชายหนุ่มคงจะรู้สึกดีขึ้นเป็แน่ แต่ท่าทีตอบรับอันเต็มเปี่ยมไปด้วยความเมตตาของอีกฝ่าย มันทำให้เชอร์ริชรู้สึกผิดมากกว่าเดิมเป็เท่าตัว
ผู้คนเกลียดชังชาติกำเนิดของเอเลียส หลายคนอิจฉารูปลักษณ์ของเขา พวกเขาตีตราว่า สิ่งเหล่านี้ชั่วร้าย แต่ในความเป็จริงแล้ว เอเลียสเป็คนที่มีจิตใจดีงามซึ่งเปี่ยมไปด้วยเมตตาอันบริสุทธิ์โดยปราศจากมลทินใดๆ
“นายจะโกรธฉันก็ได้ ขอโทษจริงๆ นะ ที่ทิ้งนาย”
เชอร์ริชส่ายหน้าอย่างดึงดัน ริมฝีปากสีแดงเรื่อเอ่ยสิ่งเ่าั้ออกมาอย่างไม่ยอมแพ้
เขาไม่อยากให้เอเลียสใจกว้างกับเพื่อนแย่ๆ อย่างเขา เขาอยากให้อีกฝ่ายด่าทอหรือไม่ก็ต่อยเขาซะ เพื่อระบายสิ่งที่อยู่ในใจออกมา
ทั้งที่เขารู้อยู่เต็มอกว่า เอเลียสไม่มีใคร แต่ทำไมเขาถึงปล่อยให้ความสับสนนั่นเข้าครอบงำจนเผลอทำร้ายอีกฝ่ายแบบนี้กัน เชอร์ริชต่อว่าตัวเองในใจ ขณะที่ดวงตาสีเขียวอันอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกอันหนักอึ้งจดจ้องใบหน้าอันงดงามที่ปราศจากวี่แววของความขุ่นเคืองราวกับรูปปั้นของนักบุญอันวิจิตที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตาต่อสัตว์โลก
เอเลียสมองสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอันล้นปริ่มของเชอร์ริช แล้วถอนหายใจออกมาราวกับว่า ตนนั้นไม่คู่ควร
“นายไม่ผิดหรอก มันไม่แปลกสักนิด ก็ฉันมันเป็พวกชั้นต่ำนี่นา”
เอเลียสพ่นหัวเราะออกมาเบาๆ พลางเอ่ยถึงชาติกำเนิดอันน่ารังเกียจของตัวเองออกมาด้วยสุ้มเสียงราบเรียบที่ปราศจากความน้อยเนื้อต่ำใจใดๆ เพื่อให้เชอร์ริชรู้สึกดีขึ้นที่ตัดสินใจทิ้งคนไร้ค่าแบบเขาไป
คำตอบอันราบเรียบ แต่กลับแหลมคมดุจใบมีดของเอเลียส ทำให้เชอร์ริชต้องเอื้อมมือไปยึดไหล่บางของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น ดวงตาของเขาเคลื่อนไปสบกับความงามของท้องนภายามราตรีที่มีความน้อยเนื้อต่ำใจเจืออยู่ในนั้นจางๆ ด้วยความรู้สึกผิดและเวทนาไปพร้อมกัน
“ไม่ใช่เลย อย่าเอาคำพูดของคนพวกนั้นมาใส่ใจ นายไม่ได้ชั้นต่ำหรือน่าขยะแขยง นายน่ะบริสุทธิ์และสวยงามที่สุด” เชอร์ริชไม่รู้ว่า เอเลียสไปเอาความคิดดูถูกตัวเองแบบนี้มาจากไหน ด้วยเหตุนี้เองเขาจึงจ้องตาอีกฝ่ายแล้วเอ่ยสิ่งที่อีกฝ่ายเป็มาโดยตลอดด้วยสุ้มเสียงอันหนักแน่น
…ซึ่งทำให้ดอกไม้ในใจของใครบางคนเบ่งบานออกมาท่ามกลางเหมันต์อันหนาวเหน็บ
“จริงน่ะเหรอ…ทั้งที่คืนนั้น”
ชั่วเวลานั้นเอเลียสได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความหนักใจพลางเอ่ยถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นด้วยสายตาสับสน เช่นเดียวกับสุ้มเสียงอันสั่นเทาของเขา
“นั่นฉันผิดเอง ฉันรู้ว่า นายคงลืมมันไปหมดแล้ว ฉันก็จะลืมมันไปให้หมดเหมือนกัน” เชอร์ริชส่ายหัวเบาๆ เขาออกแรงบีบไหล่ของเอเลียสเบาๆ เป็การปลอบใจราวกับไม่ติดใจครั้งแรกของตัวเองที่เอเลียสได้ไป
“อืม” เอเลียสขานรับอย่างว่าง่ายพลางคลี่ยิ้มอันงดงามที่เต็มไปด้วยความไร้เดียงสาให้เชอร์ริชเป็การยืนยัน
“นายไม่ได้น่ารังเกียจเอเลียส ต่อจากนี้ไม่ว่าใครจะพูดอะไร ฉันจะอยู่ข้างๆ นาย เพื่อให้นายรู้ว่า ยังมีฉันที่อยู่ตรงนี้” ความไร้เดียงสาของอีกฝ่ายทำให้เชอร์ริชนึกเวทนาขึ้นมา ด้วยเหตุนี้เองเขาจึงเอ่ยสำทับเสียงเข้มให้อีกฝ่ายรู้ว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็จะคอยอยู่เคียงข้างอีกฝ่ายไม่ไปไหน
“ขอบใจนะเชอร์ริช”
กลุ่มขนตาสีดำอันงดงามเคลื่อนลงมาบดบังประกายวาววับอันเฉียบคมไปจนสิ้น สุ้มเสียงของเอเลียสเต็มไปด้วยความยินดีระคนซาบซึ้ง
ชั่วเวลานั้นเขาััฝ่ามืออันนุ่มนิ่มของคนน่ารักแล้วออกแรงบีบเบาๆ เป็เชิงตอบรับ
“นายจะยกโทษให้ฉัน แล้วกลับไปเป็เพื่อนกันได้ไหม?”
เชอร์ริชรู้ดีว่าเขาเป็เพื่อนที่แย่แค่ไหน แต่กระนั้นแล้วเขาก็เลือกที่จะขอคืนดีด้วยสายตาอันเว้าวอนที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่อัดแน่นอยู่ในใจ
เชอร์ริชรู้ว่า เขาผิด แต่เขาก็ยังอยากจะอยู่เคียงข้างเอเลียสในฐานะเพื่อนอีกครั้ง
“ฉันไม่อยากพูดถึงมันแล้วเชอร์ริช เพราะนายน่ะไม่ผิด และ ฉันไม่โกรธนายเลยสักนิด”
เอเลียสส่ายหัวเบาๆ เขานำฝ่ามือของอีกฝ่ายออกจากไหล่ของตัวเองพลางเอ่ยความจริงเ่าั้ออกมาอย่างไม่ติดใจอะไร ด้วยสุ้มเสียงอันอ่อนโยน
พาให้หัวใจน้อยๆ บีบรัดอย่างรุนแรงเพราะซึ้งใจในความดีงามของอีกฝ่าย
…ชั่วนาทีนี้เชอร์ริชซึ้งใจเหลือเกินที่เอเลียสยังคงมองว่า เขาเป็เพื่อนคนหนึ่ง ทั้งที่เขาทิ้งอีกฝ่ายไปเพียงเพราะความผิดพลาดที่เขาเป็คนก่อ
“เอเลียส ฮือ” ชายหนุ่มร้องไห้โฮออกมาราวกับเด็กน้อยพลางรำพันชื่ออันไพเราะของชายหนุ่มผู้มีจิตใจอันงดงามออกมาด้วยความซาบซึ้ง
“อย่าร้องไห้สิ” เอเลียสรีบขยับกายมาเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าอันน่ารักน่าชังเป็พัลวันพลางเอ่ยปลอบด้วยสีหน้าที่มีความกังวลจางๆ ฉายอยู่
“ก็นายนั่นแหล่ะ ที่ดีเกินไป ฮึก จนฉันต้องร้องไห้แบบนี้” การที่อีกฝ่ายพุ่งเข้ามาปลอบใจราวกับพี่ชายแสนดีแบบนี้ ทำให้เชอร์ริชร้องไห้หนักกว่าเดิม พาให้นิสัยเด็กๆ ของเขาผุดขึ้นมาอีกครั้ง
“ไม่ร้องๆ” เอเลียสช่วยเช็ดน้ำตาให้คนขี้แยด้วยความร้อนใจ ขณะที่สุ้มเสียงอันนุ่มนวลที่ดีต่อใจนั้นมีความเอ็นดูเจืออยู่
“ทำไมนายถึงได้ใจกว้างแบบนี้กันนะเอเลียส ฮือ” ฝ่ามือเล็กๆ สีขาวสว่างคู่งามที่เช็ดหยดน้ำตาอันเปียกชื้นอยู่บนใบหน้าของเขา ทำให้เชอร์ริชร้องไห้หนักกว่าเดิม
เนื่องจากบนรถไม่มีผู้โดยสารคนอื่น จึงไม่มีใครลุกขึ้นมาต่อว่าพวกเขาที่ส่งเสียงดัง ด้วยเหตุนี้เอเลียสจึงปลอบคนน่ารักอยู่นาน จนสุดท้ายอีกฝ่ายก็ร้องไห้จนหมดแรงแล้วผล็อยหลับไปบนไหล่ของเขา
เพื่อนเหรอ?
…น่าเสียดาย เพราะั้แ่นาทีแรกที่เป็ฝ่ายจับจองที่นั่งข้างๆ คนที่ต้องตา ชายหนุ่มก็ไม่คิดจะเป็แค่ ‘เพื่อน’ อยู่แล้ว
หากไม่ได้ งั้นก็แตกสลายไปพร้อมกัน!
“ดีไหมเชอร์ริช?”
ฝ่ามือสีขาวซีดเกี่ยวกลุ่มสีบลอนด์อันนุ่มนิ่มอย่างแ่เบา ดวงตาสีดำคู่งามราวกับท้องนภาในยามค่ำคืนมองใบหน้าอันน่าหลงใหลของอีกฝ่ายด้วยความพึงใจ ขณะที่สุ้มเสียงอันไพเราะราวกับเสียง์นั้น มีความลึกซึ้งในยามที่เอ่ยข้อตกลงของซาตานที่เขาเป็ผู้กำหนดขึ้นมา
เช้าวันต่อมา
ชายหนุ่มผู้งดงามจดจ่ออยู่กับเนื้อหาในหนังสือด้วยท่าทางสงบ ท่ามกลางสายตาทิ่มแทงจากกลุ่มของแอชลี่ย์และเพื่อนร่วมห้องบางคนที่มองมาที่เขาอย่างดูแคลน
เชอร์ริชในชุดฟ้าพาสเทลอันสดใสก้าวเข้ามาในห้องเรียนพร้อมกับถุงโกโก้ร้อนที่แวะซื้อมาจากร้านเ้าดังในย่านดาวน์ทาวน์ ดวงตาสีเขียวอันสดใสมองชายหนุ่มในชุดครีมสว่างที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บริเวณแถวแรกลำพังแวบหนึ่ง จากนั้นก็เร่งฝีเท้าไปหาอีกฝ่ายด้วยท่าทางอันเบิกบานท่ามกลางสายตาของทุกคน
“ขอโทษนะ ที่เมื่อวานพาตากฝนอ่ะ…ว่าแต่กลับไปไม่ป่วยใช่ไหม?” เชอร์ริชก้าวไปนั่งข้างๆ เอเลียส เขานำแก้วเครื่องดื่มเ้าดังไปวางไว้บนโต๊ะของอีกฝ่ายหนึ่งแก้วพลางเอียงหน้าถามด้วยสุ้มเสียงอันสดใส
“ไม่หรอก” เอเลียสละสายตาจากเนื้อหาบนหน้ากระดาษ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาตอบคนน่ารักยิ้มๆ พลางหลุบตามองแก้วเครื่องดื่มสีแดงเข้มด้วยความพึงใจที่ผุดขึ้นมาลับๆ
“งืม ดีแล้ว ถ้านายเป็ไข้ขึ้นมา ฉันได้โทษตัวเองแหงเลย” เชอร์ริชเอ่ยพลางปักหลอดสีเขียวเข้มลงบนแก้วของอีกฝ่าย แล้วเอ่ยออกมาด้วยความโล่งใจ
เอเลียสเพียงแค่หัวเราะคิกเบาๆ ให้กับท่าทางอันน่ารักน่าชังของอีกฝ่าย จากนั้นเขาก็ก้มลงดูดโกโก้ร้อนที่คนน่ารักอุตส่าห์ซื้อมาให้ด้วยสีหน้ามีความสุข ขณะที่เชอร์ริชเพียงแค่บุ้ยปากเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ปักหลอดลงบนแก้วของตัวเองแล้วดูดเครื่องดื่มอุ่นๆ ด้วยท่าทางสุขใจไม่ต่างกัน
ภาพอันปรองดองของชายหนุ่มร่างเล็กเ้าของใบหน้าโดดเด่นคนละสไตล์ที่สามารถดึงดูดสายตาผู้คนราวกับต้องมนต์นั้น ทำให้นาน่าถึงกับเอียงหน้ามองพวกเขาอย่างเคลิบเคลิ้มไปโดยไม่รู้ตัว
ตอนที่พวกเขาแยกกัน เพียงแค่ความงามของเอเลียสคนเดียวก็ว่าแย่แล้ว แต่ตอนนี้มีคนน่ารักที่ขึ้นชื่อว่า โดดเด่นที่สุดในคลาสมานั่งอยู่ข้างกันก็ยิ่งทำให้แรงดึงดูดของพวกเขาทวีความรุนแรงมากขึ้น จนเธอไม่รู้ว่าจะแบ่งสมาธิไปสนใจอาจารย์ได้อย่างไร
“สองคนนั้นคืนดีกันแล้วแฮะ” ฟรานเชสก้ากอดอกพลางเอ่ยเสียงใส เธอมองชายหนุ่มร่างเล็กทั้งสองด้วยความโล่งใจที่ในที่สุดความขัดแย้งของพวกเขาก็สิ้นสุดลง
“ก็นะ แต่ฉันได้ยินว่า เอเลียสเกือบไม่มีกลุ่มทำคลิปโครงการส่งอาจารย์เลยล่ะ” นาน่ามองทิวทัศน์อันงดงามของสองหนุ่มตัวเล็กพลางรำพันสิ่งที่เธอได้ยินเพื่อนด้านหลังซุบซิบกันออกมา
“ถ้ารู้ว่าจะลำบากแบบนั้น ก็น่าจะอยู่กลุ่มทำงานกับพวกเราั้แ่แรก” ฟรานเชสก้าส่ายหัว เธอเอ่ยอย่างเซ็งๆ พลางหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการแอบกินมื้อเช้าด้วยสายตาที่มีความสังเวชเจืออยู่
…จะตื่นสายก็ไม่ว่าหรอก แต่เอามื้อเช้าเข้ามากินในห้องเรียนแบบนี้น่าเกลียดจริงๆ!
“ว่าแต่ เขาปฏิเสธนายจริงหรอโจ?” ฟรานเชสก้าเลือกที่จะทำเป็มองไม่เห็นเบอร์เกอร์ในมือของอีกฝ่าย เธอทวนถามคนตะกละที่อาสากับพวกเธอว่า จะไปชวนเอเลียสมาทำงานกลุ่มด้วยกันในวันนั้น
“อืม ตอนนั้นเขาดูเศร้าๆ แถมยังบอกว่าไม่อยากให้เราซวยไปด้วย เป็คนที่น่าสงสารชะมัดเลยเอเลียสน่ะ”
โจกลืนเบอร์เกอร์ลงท้องพลางเอ่ยถึงสีหน้าลำบากใจของเอเลียสในตอนที่ปฏิเสธเขาอย่างเกรงอกเกรงใจ
“นั่นสิเนอะ คนอะไรจิตใจดีชะมัด” นาน่ารำพันเสียงเบา เธอมองใบหน้างดงามของชายหนุ่มร่างเล็กพลางถอนหายใจออกมาด้วยความสงสาร
“เพราะเป็คนดีแบบนั้นไง พวกผู้ดีตีนแดงถึงได้รังเกียจเขาน่ะ!” ฟรานเชสก้าพ่นลมหายใจหนักๆ แล้วเอ่ยแขวะกลุ่มของแอชลี่ย์ไปด้วย จากนั้นเธอก็หยิบแท็บเล็ตออกจากกระเป๋าเป้มาวางไว้บนโต๊ะ
นาน่าทำได้เพียงแค่ส่ายหัวเบาๆ โดยมีโจที่นั่งกินเบอร์เกอร์อยู่ข้างกันยักไหล่เล็กน้อยเป็เชิงว่า ถึงอย่างไรเชอร์ริชก็กลับไปเป็เพื่อนเอเลียสแล้ว ต่อไปนี้ก็ไม่มีอะไรให้พวกเขาเป็ห่วงเพื่อนตัวเล็กผู้งามล่มเมืองคนนั้นอีกแล้ว
635
