ค้นหัวใจนายตัวร้าย

ไนร่ายืนมองรถซีวิคสีขาวที่ขับไปจนลับสายตาเธอก้มลงดึงกลอนประตูหน้าบ้านเพื่อเปิดและเลื่อนเข้าอย่างช้าๆเพื่อปิดลง

            เธอเดินมุ่งตรงไปที่โต๊ะไม้หินอ่อนใต้ต้นมะม่วงที่เป็นมุมประจำกินกาแฟยามเช้าของพ่อค่อยๆ วางกระเป๋าลง เดินมาหยุดที่เปลสีน้ำตาล และค่อยๆโน้มตัวลงนอน

            ไนร่าหยิบมือถือออมาจากระเป๋ากระโปรงมีข้อความแจ้งเตือนจากไลน์แม่ว่าจะออกไปซื้อของกับพ่อและสายที่ไม่ได้รับเป็นชื่อของสกาย

            “มีอะไรหรือเปล่าคะ?ไนร่าเพิ่งถึงบ้าน” ไนร่าเลื่อนไปที่แช็ตของเขาและพิมพ์ตอบกลับไป

            “ไนร่าทำอะไรอยู่ครับ?”

            “นอนเล่นใต้ต้นไม้ค่ะ”

            เสียงมือถือไนร่าดังขึ้น

            “คะ?”

            “คิดถึงอยากได้ยินเสียงอ่ะ”

            “ไม่ต้องมาปากหวานเลย”

            “ไนร่าคิดถึงพี่มั้ยครับ?”

            “ไม่ค่ะ”

            “ใจร้ายกับพี่อีกแล้ว”

            “ป่าวสักหน่อย”

            “ถ้าไม่มีอะไรแล้วไนร่าไปทำงานบ้านก่อนนะคะ”

            “งั้นเดี๋ยวดึกๆพี่โทรหาอีกรอบนะครับ”

            ไนร่ากดวางสายแล้วเดินเข้าบ้านเดินขึ้นไปวางกระเป๋าที่ห้อง ไม่นานสองเท้าเล็กๆ ค่อยๆ ก้าวลงจากบันได ไนร่ามาในชุดเสื้อสีชมพูและกางเกงขาสั้นสีครีมเดินเข้าไปล้างจานและทำความสะอาดในครัว

            บริเวณห้องครัวของแม่ถูกจัดไว้เป็นโซนอย่างเป็นระเบียบ แม้แม่จะใช้งานทุกวัน แต่ทุกซอกทุกมุมแทบไม่มีคราบสกปรกมาให้เห็น

            เมื่อจัดการทำความสะอาดห้องครัวเสร็จไนร่าจึงเดินออกไปหน้าบ้านเพื่อรดน้ำต้นไม้

            “ขยันไปไหนเนี่ยเรา”ไนร่าพูดกับตัวเอง โดยในมือก็ถือสายยางลำฉีดน้ำไปที่เหล่าบรรดาต้นไม้ดอกไม้ โดยฝีมือการปลูกของแม่ และการออกแบบโดยพ่อ

            เสียงแตรรถยนต์ดังบริเวณหน้าบ้านไนร่าดินไปปิดน้ำและรีบวิ่งไปเปิดประตูบ้านให้พ่อ

            “ขยันแบบนี้ต้องเพิ่มค่าขนมให้หรือเปล่านะ?”พ่อเปิดกระจกรถคุยกับลูกสาว เมื่อเห็นลูกสาวมาเปิดประตูบ้านให้

            “เพิ่มเยอะๆ เลยค่ะ” เธอหันไปอ้อนพ่อ และเดินไปหาแม่เพื่อช่วยถือของ

            “วันนี้มาเป็นลูกมือให้แม่ด้วยนะ”

            “รับทราบค่ะ”

            ไนร่าเดินตามหลังแม่เข้ามาที่ห้องครัวและล้างผักเตรียมของเพื่อทำกับข้าว เธอช่วยแม่ทำอาหารจนคล่องมือไม่ว่าแม่จะวานให้เธอทำอะไร ก็สามารถทำออกมาได้ดีอยู่เสมอ

 ไม่นานกับข้าวหลายอย่างก็เสร็จเป็นที่เรียบร้อยและถูกวางไว้บนโต๊ะเพื่อพร้อมรับประทาน

            “ไนร่า จัดจานเสร็จแล้วไปตามพ่อมาทานข้าวเลยนะลูก” แม่หันมาบอกลูกสาว

            “ค่ะแม่”

            “พ่อคะ ทานข้าวค่ะ”เธอเดินไปเรียกพ่อที่กำลังนั่งดูข่าวในทีวี

            “หอมจังเลยฝีมือสองแม่ลูกนี่ทานทานจริงๆ” พ่อที่เพิ่งเดินเข้ามาในครัวถึงกลับชมใหญ่

            เสียงมือถือของแม่ที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้น

            “แม่ค่ะ มีคนโทรมาค่ะ” ไนร่าหันไปบอกแม่

            “รับเลยลูก” แม่ที่กำลังล้างมือบอกลูกสาว

            “พี่ตะวันนั่นเอง” ไนร่าหยิบมือถือแล้วกดรับ

            “พี่ตะวัน กินข้าวค่ะดูนี่” ไนร่าที่เปิดกล้องแล้วซูมไปที่อาหารแต่ละอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะ

            “โหมีแต่ของอร่อยทั้งนั้นเลย” ตะวันเมื่อเห็นอาหารถึงกับตกใจ

            “อยากกินก็รีบกลับมานะคะ”ไนร่าหัวเราะที่แกล้งพี่ได้

            “ตะวันเป็นยังไงบ้างลูก”

            “ผมกำลังจะออกไปทำธุระข้างนอกครับคิดถึงก็เลยโทรหาทุกคนก่อน”

            “ออกไปทำไมเย็นขนาดนี้คะ?”ไนร่าที่กำลังสงสัย ทำให้พี่ชายถึงกลับหัวเราะลั่น

            “อยู่นี่เพิ่งเช้าเองไนร่า”พี่ชายถึงกับส่ายหัว

            “ลืมไปเลย” ไนร่าที่หลุดขำทำให้พ่อและแม่ยิ้มตาม

            “งั้นทานข้าวกันให้อร่อยนะครับ”

            “จ้ะลูกดูแลตัวเองดีนะๆ นะ” แม่บอกกับลูกชาย

            “ครับ”

            เมื่อวางสายจากตะวัน ทุกคนก็เริ่มลงมือรับประทานอาหารโดยมีบทสนทนาเล็กๆ เป็นประจำอีกเช่นเคย

            เมื่อรับประทานข้าวเสร็จไนร่าจึงขอตัวขึ้นมาอาบน้ำและจัดการการบ้านของตัวเองต่อ

ผ่านไปไม่นานไนร่าเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนสีฟ้า เธอเดินตรงไปที่โต๊ะอ่านหนังสือข้างหน้าต่างก่อนจะหยิบการบ้านขึ้นมาทำจนเสร็จ

            เสียงมือถือดังขึ้นอีกรอบเหมือนรู้เวลาว่าเธอเพิ่งจัดการธุระของตนเองเพิ่งเสร็จและกำลังจะเข้านอน

            “ฮัลโหล”

            “ทำอะไรอยู่ครับ?”

            “ทำการบ้านเพิ่งเสร็จค่ะ”

            “กินข้าวหรือยัง?”

            “กินแล้วค่ะ”

            “แล้วพี่สกายกินหรือยังคะ?”

            “กินแล้วครับดีใจจังนึกว่าน่าจะไม่ถามพี่ซะแล้ว” เขาตอบ

            “พี่มีอะไรจะให้ดูเปิดกล้องหน่อยได้มั้ย?”

            “ได้ค่ะ”

            ไนร่ากดเปิดกล้องก็พบกับสกายในเสื้อสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีดำ ที่กำลังเช็ดผม ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาแต่งตัวแบบนี้

             “ก็ดูหล่อไปอีกแบบแฮะ”เธอมองดูเขาเหมือนหลุดอยู่ในภวังค์ แล้วพูดกับตัวเองในใจก่อนจะรีบดึงสติตัวเองคืนมา

            “มีอะไรจะให้ไนร่าดูหรอคะ?”

            “ดูหน้าพี่นี่แหละดูคนที่กำลังคิดถึงไนร่าอยู่” ไนร่าถึงกลับเผยยิ้มออกมาทำให้พอใจเด็กหนุ่มอยู่ไม่ใช่น้อย

            “เมื่อไหร่จะยอมใจอ่อนให้พี่บ้าง”เขาพูดและโน้มตัวลงนอน

            “ก็ขอดูพฤติกรรมไปเรื่อยๆก่อนค่ะ พี่ยิ่งไว้ใจไม่ได้ด้วย”

            “ไหนจะแฟนเก่าคนสวยของพี่อีก”

            “เห็นมั้ย หึงพี่นี่เอง”เขาหัวเราะออกมา

            “ป่าว!” ไนร่ารีบกลอกตา

            “พี่จะไม่ทำให้ไนร่าเสียใจอีกแน่นอน”

            “พี่จะจีบจนกว่าในร่าจะใจอ่อนให้ได้”

            “พี่ไม่ยอมแพ้หรอกนะ”สกายแสดงสีหน้าและน้ำเสียงที่ดูจริงจังและจริงใจ

            บทสนทนาของเธอและเขาล่วงเลยไปเกือบสองชั่วโมง

            “แบตมือถือไนร่าจะหมดแล้วแค่นี้ก่อนนะคะ”

            “แบตหมดได้แต่ห้ามหมดใจจากพี่นะครับ”

            “มุกเสี่ยวเยอะเหลือเกินนะคะ”ไนร่าแอบแซว ทำให้สกายถึงกลับยิ้มออกมา

            “เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่โทรหานะ”

            “ฝันดีนะครับ”

            “ฝันดีค่ะ”

            ไนร่ามองหน้าจอมือถืออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกไปหยิบหนังสือเล่มสีขาวที่วางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะ เธอนั่งลงพิงที่เก้าอี้มือก็เปิดหนังสืออย่างรวดเร็วจนไปหยุดที่หน้าที่มีรูปภาพคั่นไว้เธอหยิบรูปแผ่นเล็กออกมานั่งดูแล้วยิ้ม ก่อนจะวางรูปแผ่นเล็กไว้บนโต๊ะ ปล่อยให้รูปเธอและสกายที่ถ่ายด้วยกันอย่างมีความสุขตอนที่ไปดูหนังครั้งก่อนวางอยู่กลางโต๊ะไม้อย่างโดดเดี่ยว