“หยุดพูดจาเพ้อเจ้อจับใจความไม่ได้ ผมไม่ได้ใจดีอย่างที่คุณคิด ถ้าผมหมดความอดทนล่ะก็ คุณได้โดนลากออกไปแน่..จะเอายังไงก็ว่ามา จะเอาเท่าไหร่พูดมาเลย ทุกอย่างจะได้จบสิ้นเสียที” เขาพูดพร้อมกับหันไปดึงลิ้นชัก แล้วนำเช็กออกมา สบตารอคำตอบจากเธอ
“ฉัน้ามือถือของแฟนฉันคืนค่ะ ฉันไม่้าเงินของคุณ” ฝนทิพย์ยืนยันคำเดิม ก่อนที่หิรัญจะทุบโต๊ะหนึ่งครั้งด้วยความไม่พอใจ
“อย่าเล่นลิ้นกับผม คุณเป็ใคร แล้วผมเป็ใคร กล้าดียังไงมาปั่นประสาทผมแบบนี้ มือถือบ้าบออะไรของคุณ คุณรู้ไหมว่าเวลาของผมมีค่าแค่ไหน ทุกวินาทีของผมคือเงิน แต่คุณกำลังทำให้ผมเสียเวลา”
“แล้วทีคุณทำให้ฉันเสียอนาคตล่ะ คุณคิดบ้างไหมว่าหลังจากนี้ฉันต้องเจออะไรบ้าง อนาคตที่ฉันวาดไว้พังหมดแล้วเพราะมีคนแอบอ้างเป็พี่บอล หลอกให้ฉันไปนอนกับคุณ” ฝนทิพย์เถียงเขาราวกับเด็กตัวน้อย พร้อมน้ำตาไหลอาบลงแก้ม เธอค่อย ๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ แล้วสบตาเขาด้วยสายตาจริงจัง เป็ครั้งแรกที่หิรัญได้พินิจไปหน้าสวยใสของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน
“จำไว้นะคะที่ฉันนอนกับคุณ เพราะฉันคิดว่าคุณคือแฟนของฉัน ที่ฉันตามหาคุณก็เพราะฉันทำเพื่อเด็กในท้อง เขาควรรู้ว่าพ่อของเขาคือใคร แต่คุณไม่ต้องกลัวนะคะ ถ้าคุณไม่รับผิดชอบก็ไม่เป็ไร เก็บเงินของคุณไว้เถอะค่ะ ขอเพียงอย่างเดียว ฉันขอมือถือของพี่บอลคืน” คำพูดซ้ำ ๆ ของหญิงสาวทำให้หิรัญเริ่มชักไม่แน่ใจที่มาของอีกฝ่าย เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย ทบทวนสิ่งต่าง ๆ โดยละเอียด
“คุณบอกว่า...ที่มาหาผมคืนนั้น เพราะผมสวมรอยเป็แฟนคุณงั้นเหรอ” ฝนทิพย์พยักหน้า
“วันนั้นเป็วันเกิดฉันค่ะ ฉันกับแฟนมีปัญหาไม่เข้าใจกันบางอย่าง เขาเลยนัดฉันไปคอนโดฯ ของเขา แต่หลังจากเราแยกย้ายกัน อยู่ ๆ เขาก็ส่งไลน์มาหาฉัน ให้ฉันไปหาเขาที่คอนโดฯ ใหม่ นั่นก็คือคอนโดฯ ของคุณ...และ..ก็เกิดเื่” หิรัญจับท่าทางของอีกฝ่าย เขาพบเจอคนมามาก แต่ท่าทางของฝนทิพย์ไม่มีข้อบ่งบอกว่าเธอจะมีเล่ห์เหลี่ยมเหมือนคนอื่น เป็ครั้งแรกที่หิรัญเปิดใจรับฟังเสียงของอีกฝ่าย เขาย่อตัวลงนั่งยังเก้าอี้ พลางเชิญให้หญิงในชุดนักศึกษานั่งลงตรงหน้า
“พูดต่อสิ” เมื่อฝนทิพย์เห็นเขามีท่าทีอ่อนลง จึงพูดสิ่งที่อัดอั้นออกมา
“หลังจากเกิดเื่วันนั้นแล้ว ฉันก็ไม่กล้าเข้าไปถามความจริงกับแฟน เพราะตราประทับของคุณ...” สายตาสั่นไหวของฝนทิพย์ทอดมองชายหนุ่มตรงหน้า ที่นั่งนิ่งแสดงกิริยาราบ ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดสิ่งใด ก่อนที่ฝนทิพย์จะพูดต่อ
“จากวันนั้นฉันกับแฟนก็ห่างกัน จนฉันมารู้ความจริงว่า มือถือเขาหายหลังจากแยกย้ายกัน และคืนนั้น เขารอฉันที่คอนโดฯ ของเขาทั้งคืน แต่ฉันมานอนกับคุณ...” ฝนทิพย์พูดออกมาด้วยความเ็ป
“ผมไม่รู้นะว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ผมบอกไว้ตรงนี้เลย ว่าคนระดับผม ไม่มีวันเก็บมือถือแฟนคุณไว้ คุณจะเชื่อหรือเปล่าผมไม่สน แต่มันคือความจริง” ฝนทิพย์ทอดสายตามองชายหนุ่มตรงหน้า พลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่
“ถ้าคุณยืนยันแบบนั้นก็ไม่เป็ไรค่ะ ฉันจะถือว่าเื่ที่เกิดขึ้นมันก็แค่ฝันร้ายที่ฉันหาคำตอบไม่ได้ ฉันกลับก่อนนะคะ” ว่าแล้วฝนทิพย์เตรียมตัวจะลุกขึ้นเดินจากไป ก่อนเสียงเรียกของ CEO จะดังขึ้น
“เื่เด็กในท้อง ผมกับคุณพ่อเราปรึกษากันแล้วว่าจะตรวจดีเอ็นเอ ถ้าผลออกมาว่าเป็ลูกของผมจริง ผมก็พร้อมจะรับผิดชอบเด็ก” ฝนทิพย์ขมวดคิ้วแปลกใจเล็กน้อย แล้วหันใบหน้าสวยกลับไปยังชายหนุ่ม ทั้งที่ก่อนหน้าเขาปฏิเสธหัวชนฝา
“ไม่ต้องมองผมแบบนั้นหรอก มีข้อแม้ว่าทุกอย่างต้องเป็ความลับ ผมไม่อยากให้ภาพลักษณ์บริษัทต้องเสียหาย” ฝนทิพย์ได้ยินดังนั้น จึงเบี่ยงตัวเดินจากไป ไม่นานนักชัยศักดิ์ก็ถูกหิรัญเรียกเข้าพบและทำการปรึกษาหารือถึงปัญหาที่เกิดขึ้นทันที