ตัวร้ายอย่างข้า จะต้องรอดจนถึงตอนจบให้ได้

        อีกเพียงไม่กี่วันก็จะเข้าสู่เทศกาลชมดอกไม้ที่ชาวเมืองตั้งตารอคอย การจับจ่ายใช้สอยภายในเมืองยังคงคึกคักอย่างเช่นทุกวัน ในวันนี้จางเหวินเชียวมีความคิดที่ว่าตัวของเขาจะเข้าไปหาเด็กๆ ที่บ้าน หลังจากที่เขาเองก็ไม่ได้ไปที่นั่นมาหลายวันแล้ว จางเหวินเชียวใช้เวลาเดินทางไปหาเฟยหลงไม่นานเสียเท่าไหร่เขาก็มาถึงยังจุดหมายปลายทาง ไม่ว่าจะครั้งที่จางเหวินเชียวได้มาที่บ้านหลังนี้มันจะทำให้เขารู้สึกสบายใจอยู่ไม่น้อย เขาเองก็ไม่เข้าใจความรู้สึกนี้เหมือนกัน 

        "คุณชายขอรับ ของที่คุณชายให้บ่าวเตรียมมาให้กับเฟยหลง พร้อมแล้วขอรับ"

        จางเหวินเชียวพยักใบหน้าเพียงเล็กน้อยเมื่อได้ยินที่เสี่ยวจินพูดบอก

        "ถ้าอย่างนั้น เราก็เข้าไปข้างในกันเถอะเสี่ยวจิน"

        "ขอรับคุณชาย"

        เสี่ยวจินพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม เมื่อได้เห็นท่าทีที่ตื่นเต้นอย่างกับเด็กน้อยของคุณชายตนเอง

        หลังจากที่จางเหวินเชียวเดินเข้ามาภายในเขตบ้าน ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเฟยหลงที่ได้ดังออกมาจากตัวบ้าน จึงสร้างความแปลกใจให้กับเ๽้าตัวอยู่ไม่น้อย ภายในใจของจางเหวินเชียวได้แต่สงสัยว่า ทำไมเฟยหลงถึงได้หัวเราะออกมาอย่างมีความสุขเช่นนี้ ไม่รอช้าจางเหวินเชียวจึงรีบเปิดประตูเข้าไปก่อนจะเห็นว่า สิ่งใดกันที่ทำให้เฟยหลงน้อยของเขาหัวออกมาอย่างมีความสุขเช่นนี้

        "ท่านพี่เหวินเชียว..."

        หยางจ้าวฉวนมองไปที่ประตูห้องที่เปิดออกด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย แต่ภายในอกของเขานั้นกลับเต้นแรงอย่างไม่เป็๲จังหวะ หยางจ้าวฉวนรู้สึกดีใจอยู่ไม่น้อยที่ได้พบเจอกับจางเหวินเชียวในวันนี้ หลังจากที่ไม่ได้พบเจอใบหน้าของจางเหวินเชียวมานานหลายวัน หยางจ้าวฉวนก็เฝ้านึกถึงใบหน้าของจางเหวินเชียวอยู่ตลอดเวลา แต่เมื่อมีข่าวว่าจางเหวินเชียวมีคนรักอยู่แล้วกับทำให้หยางจ้าวฉวนแทบจะรีบกลับมาเสียด้วยซ้ำ หลังจากที่หยางจ้าวฉวนทำธุระจากเมืองหลวงจนเสร็จสิ้นแล้ว หยางจ้าวฉวนเองก็รีบกลับมาที่เมืองนี้ทันที

        "ท่านพี่เหวินเชียวขอรับ"

        เด็กน้อยพูดออกมาด้วยความดีใจที่เห็นว่าใครเปิดประตูเข้ามา แล้วรีบวิ่งเข้าไปกอดจางเหวินเชียวด้วยความคิดถึง จางเหวินเชียวมองไปที่หยางจ้าวฉวนอีกเพียงเล็กน้อยก่อนที่เ๽้าตัวจะเลิกสนใจคนที่นั่งมองตนเองอยู่ แล้วเอ่ยพูดกับเสี่ยวจินด้วยรอยยิ้มแทน

        "เสี่ยวกำลังทำอะไรอยู่หรือ"

        จางเหวินเชียวพูดจบก็ใช้มือของตัวเองจับไปที่แก้มของเด็กน้อยด้วยความมันเขี้ยว แล้วมองสำรวจร่างกายของเสี่ยวจินอีกเพียงเล็กน้อย

        "ท่านพี่เหวินเชียวขอรับ ข้ากำลังดูสิ่งของที่ท่านแม่ทัพหยางเอามาให้อยู่นะขอรับ"

        จางเหวินเชียวแทบจะหุบยิ้มในทันทีที่ได้ยินเสี่ยวจินพูดบอกออกมาแล้วหันไปมองที่หยางจ้าวฉวนอีกครั้ง ก็พบว่าหยางจ้าวฉวนยังคงมองมาที่ตนเช่นกัน ไม่เพียงเท่านั้น จางเหวินเชียวยังสังเกตเห็นอีกว่าสายตาที่หยางจ้าวฉวนมองมาที่ตนก็แปลกไปเช่นกัน จางเหวินเชียวจึงเลิกสนใจหยางจ้าวฉวนแล้วเอ่ยพูดกับเสี่ยวจินแทน ถึงภายในใจจะมีความสงสัยมากแค่ไหนก็ตามที

        "เฟยหลง พี่เองก็มีของมาให้กับเฟยหลงเหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าของที่พี่เอาให้นั้นจะถูกใจเฟยหลงของพี่หรือไม่"

        จางเหวินเชียวจึงส่งสิ่งของที่ตนเองได้เตรียมมาด้วยให้กับเด็กน้อยทันที เด็กน้อยที่ได้เห็นก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

        "ขอบคุณขอรับท่านพี่เหวินเชียว"

        เฟยหลงรับสิ่งของที่จางเหวินเชียวส่งมาให้ก็เอาเข้าไปกอดเอาไว้ด้วยความดีใจ จางเหวินเชียวมองตามที่ตนเองได้เห็นทำได้เพียงแค่ยิ้มตามเท่านั้น อย่างน้อยเฟยหลงก็ต้องชอบสิ่งของที่ตนได้เอามาให้ มากกว่าของหยางจ้าวฉวนอยู่แล้ว จางเหวินเชียวยังคงมองดูเฟยหลงด้วยรอยยิ้มอยู่อย่างนั้นก่อนที่เ๽้าตัวจะนึกขึ้นมาได้ ว่ามาที่นี่ด้วยเ๱ื่๵๹อะไรจางเหวินเชียวจึงรีบเอ่ยพูดออกไปทันที

        "เฟยหลงอีกสองวันพี่จะมารับเ๽้ากับเฟยเทียน ไปเที่ยวงานชมดอกไม้ด้วยกันเข้าใจหรือไม่"

        "ขอรับท่านพี่เหวินเชียว"

        ด้วยความดีใจกับสิ่งที่จางเหวินเชียวได้พูดบอกเฟยหลงก็วิ่งกอดสิ่งของที่จางเหวินเชียวเอามาให้จนรอบห้อง จึงสร้างรอยยิ้มให้กับจางเหวินเชียวอีกครั้ง โดยที่มีหยางจ้าวฉวนนั่งมองดูรอยยิ้มของจางเหวินเชียวอยู่อย่างนั้น ก่อนทีหยางจ้าวฉวนจะเก็บสิ่งของที่อยู่ในมือของตนเอง เอาไว้ในอกเสื้อด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็๲จังหวะแล้วมองไปที่ใบหน้าของจางเหวินเชียวด้วยรอยยิ้ม