“ชัย..บอกลุงหวังด้วยนะ ว่าพรุ่งนี้ให้จัดคนงานสักสามสี่คนให้มาช่วยกันซ่อมรั้วตรงบริเวณนี้หน่อย” ร่างระหงบนหลังอาชาตัวใหญ่ ซึ่งอยู่ในชุดกางเกงยีนขายาวพอดีตัวกับเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนแขนยาวที่พับทบชายแขนเสื้อขึ้นมาจนถึงข้อศอกเอ่ยขึ้นพร้อมกับชี้นิ้วไปยังรั้วไม้ที่ผุพังด้านหนึ่ง โดยหากผ่านพ้นรั้วไม้สีขาวนี้ไปก็เป็อันสิ้นสุดเขตแดนของฟาร์มจารุกิตติ์ส่วนพื้นที่ถัดไปก็เป็ป่าเขาตามธรรมชาติที่ยังอุดมสมบูรณ์อยู่
“รับทราบครับเ้านาย” นำชัย เด็กหนุ่มวัยรุ่นอายุสิบเก้าปีเอ่ยรับคำขณะกำลังขี่ม้าต้อนวัวประมาณหกเจ็ดตัวกลับเข้าโรงเลี้ยง นำชัยเป็ลูกชายนายหวังหัวหน้าคนงานที่นี่เด็กหนุ่มเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายเท่านั้น เพราะเ้าตัวไม่ยอมเรียนต่อ อยากแต่จะออกมาช่วยทำงานที่ฟาร์มท่าเดียวนายหวังรู้ว่าบุตรชายไม่ชอบเรียนหนังสือแต่กลับชอบทำงานอยู่ในฟาร์มมากกว่าก็ตามใจ และไม่บังคับฝืนใจให้เรียนต่ออีก
นำชัยนั้นอยู่ที่ฟาร์มแห่งนี้มาั้แ่เกิดจึงรู้งานในฟาร์มดีทุกอย่างเด็กหนุ่มจึงกลายเป็ลูกน้องคู่ใจของตะวันหรือกานต์ระพี จารุกิตติ์ ผู้เป็นายหญิงของฟาร์มซึ่งมีอายุเพียง 24ปีเท่านั้น
หญิงสาวเป็ลูกสาวคนเล็กของตรัยและนิยาผู้ก่อร่างสร้างฟาร์มจารุกิตติ์แห่งนี้ขึ้นมาจนเจริญก้าวหน้ากลายเป็ฟาร์มขนาดใหญ่ในอำเภอมวกเหล็ก จังหวัดสระบุรีในปัจจุบัน ภายในฟาร์มมีเนื้อที่พันกว่าไร่ และมีโคนมรวมทั้งสิ้นห้าร้อยกว่าตัว ซึ่งสามารถผลิตน้ำนมดิบได้วันละประมาณเกือบสิบตันกานต์ระพีมีใจรักในงานด้านนี้เพราะช่วยบิดาทำงานมาั้แ่เด็กเธอจึงเลือกเรียนคณะเกษตรฯ จากมหาวิทยาลัยชื่อดังในกรุงเทพฯ ซึ่งพอเรียนจบก็มารับ่สานต่อกิจการจากบิดาได้เป็อย่างดี
เสียงร้องเพลงเพื่อชีวิตดังไปตลอดทางการไล่ต้อนวัวกลับเข้าโรงเลี้ยงกานต์ระพีที่ขี่ม้าต้อนวัวอยู่อีกด้านหนึ่งอมยิ้มน้อยๆ เมื่อได้ฟังเพลงจัง หวะสนุกที่นำชัยขับร้องออกมา เสียงร้องของเด็กหนุ่มนั้นไพเราะราวกับนัก ร้องมืออาชีพซึ่งฟังแล้วก็เพลิดเพลินช่วยผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาทั้งวันไปได้บ้าง
หญิงสาวกับนำชัยนั้นสนิทกันมากจนเรียกได้ว่ารู้ใจกันเลยทีเดียวเนื่องจากตอนเด็กๆ มักจะมาเล่นด้วยกันตลอดและความที่เธอมีนิสัยคล้ายกับเด็กผู้ชายจึงเข้ากันได้ดีทำให้อีกฝ่ายตามติดเธอแจ และความที่เธอเป็ลูกคนสุดท้องไม่เคยมีน้องมาก่อนเธอจึงรักและเอ็นดูนำชัยเสมือนน้องชายคนหนึ่ง
เด็กหนุ่มเป็คนดี สดใส ร่าเริงและติดจะกวนประสาทเล็กน้อยจนน่าหมั่นไส้ ทว่าเธอก็ไม่ถือสาเพราะรู้จักนิสัยของเขาดีซึ่งตัวนำชัยเองก็รู้จักนิสัยของเธอดีเช่นกัน เพราะบางครั้งที่เธอตวาดหรือตะคอกใส่เด็กหนุ่มก็ยังเฉยแถมยังมียิ้มทะเล้นให้อีกต่างหาก ท่าทางไม่ได้กลัวเลยสักนิดเดียวเนื่องด้วยเด็กหนุ่มรู้ว่าเธอไม่ใช่คนดุร้ายแบบไร้เหตุผลนั่นเอง
“คืนนี้จะไปประกวดร้องเพลงหรือไง” กานต์ระพีถาม นำชัยหยุดร้องเพลงแล้วหันมายิ้มแฉ่งให้ก่อนตอบ
“ถูกต้องแล้วคร้าบบ...” เขาลากเสียงคำท้ายสูงและยาว “ว่าแต่เ้านายรู้ได้ไงผมยังไม่ได้บอกเลยนะ”
“ไม่ต้องบอกก็รู้ เวลาแกจะประกวดร้องเพลงทีไรก็ชอบร้องเพลงเดิมซ้ำๆไปมาทุกที” กานต์ระพีตอบเสียงกลั้วหัวเราะ ปกติถ้านำชัยไม่ได้ไปประกวดก็จะร้องเพลงไม่ซ้ำกันสักเพลงแต่หากถึงคราวประกวดเขาก็จะร้องเพลงที่เลือกซ้ำๆ ไปมาตลอดทั้งวัน นำชัยได้ฟังก็หัวเราะก๊ากอย่างถูกอกถูกใจยิ่งนักที่ลูกพี่สุดรักสุดเคารพของมันรู้ใจดี
“เ้านายนี่แสนรู้จริงๆ”
“อ้าวๆ ไอ้ชัย เดี๋ยวเถอะแกเดี๋ยวจะโดนฉันเตะจนขึ้นเวทีไม่ได้”
หญิงสาวยกเท้าที่สวมรองเท้าบูทให้อีกฝ่ายใบหน้างามซึ้งนั้นบูดบึ้งอย่างไม่พอใจ
“แหะๆ ขอโทษคร้าบบบ...” นำชัยยกมือไหว้ประกอบคำพูดพลางเหลือบตามองรองเท้าบูทของลูกพี่อย่างหวาดๆ ด้วยเขายังเข็ดกับการโดนเตะไปเมื่อครั้งก่อนเห็นตัวเล็กๆ แบบนี้แต่เท้าของลูกพี่เขาหนักเอาการเลยทีเดียว
“แล้วจะไปประกวดที่เวทีไหนอีกล่ะ”
“ที่วัด...ครับ” เขาบอกชื่อวัดที่อยู่ในอำเภอถัดไป “เขามีงานประจำปีมีเวทีประกวดร้องเพลงด้วย ผมไปสืบมาแล้วชนะเลิศได้เงินรางวัล 5,000 บาท ที่สองได้3,000 และที่สามได้ 1,000 บาท”
“ขอให้แกชนะก็แล้วกัน” เธอกล่าวอวยพรยิ้มๆ นำชัยรีบยกมือขึ้นพนมทันที
“สาธุ...สมพรปากๆ”
“ประกวดตอนกลางคืนใช่ไหม ถ้างั้นแกก็เอารถกระบะที่ฟาร์มไปก็แล้วกันขี่มอเตอร์ไซค์กลับดึกๆ ดื่นๆ มันอันตรายเออ...แล้วไปบอกพวกคนงานด้วยก็แล้วกันว่าฉันอนุญาตให้ไปเที่ยวงานวัดได้ จะกลับดึกแค่ไหนไม่ว่าแต่พรุ่งนี้จะต้องลุกขึ้นมาทำงานได้เข้าใจไหม”
“ครับผม!”
นำชัยยกมือทำวันทยหัตถ์ กานต์ระพีส่ายหน้ายิ้มๆ ให้กับความทะเล้นของอีกฝ่าย เมื่อต้อนวัวมาถึงโรงเลี้ยงแล้วหญิงสาวก็ปล่อยหน้าที่ให้คนงานจัดการต่อไปเท้าเล็กกระทุ้งที่ลำตัวม้าเบาๆ ให้ออกเดินต่อไปยังจุดมุ่งหมายที่้าจะไป
นั่นก็คือบ้านไม้หลังใหญ่ ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ห่างจากโรงเลี้ยงวัวไปราวสองกิโลเมตรได้ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาเมื่อเข้ามาใกล้บ้านแล้วเห็นกอดอกกุหลาบสีชมพู ที่ปลูกอยู่หน้าเรือนชูช่อบานสะพรั่งอย่างงดงาม
เมื่อก่อนมันไม่ออกดอกสวยงามขนาดนี้ เพราะเธอไม่ค่อยมีเวลามาดูแลเอาใจใส่เท่าไรนัก ด้วยติดพันการงานในฟาร์มทว่านับจากนี้มันจะไม่เป็อย่างเมื่อก่อนอีกแล้ว เนื่องจากมีคนมาคอยดูแลมันแทนเธอแล้วคนที่ครั้งหนึ่งก็เคยดูแลมันแต่แล้วก็มีเหตุจำเป็ให้ต้องทิ้งมันไป ซึ่งใครคนนั้นก็กำลังยืนส่งยิ้มให้กับเธออยู่บนชานเรือน
“เป็ไงบ้างตะวันวันนี้เหนื่อยมากไหม”
ศศิธร จารุกิตติ์ หรือจันทร์ บุตรสาวคนโตของตรัยกับนิยาเอ่ยทักน้องสาวเพียงคนเดียวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง ก่อนจะหันไปสั่งอะไรบางอย่างกับเด็กรับใช้ที่เดินผ่านมาพอดี
“ไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไรหรอกพี่จันทร์หรือตะวันชินแล้วก็ไม่รู้นะ”
คนเป็น้องตอบเคล้าเสียงหัวเราะพลางลงจากหลังม้าตัวโปรดที่เธอตั้งชื่อให้มันว่า ‘เฟื่องฟ้า’ แล้วเดินจูงมันไปขังไว้ยังคอกไม้ที่อยู่ข้างบ้านจากนั้นก็เดินขึ้นบันไดบ้านที่มีเพียงสามขั้นขึ้นมาบนเรือนแล้วเดินมานั่งลงบนเก้าอี้หวาย ก่อนจะใช้หมวกปีกกว้างที่ถอดออกจากศีรษะโบกพัดไปมาเพื่อขับไล่ความร้อนให้ตนเอง
ศศิธรรับของมาจากเด็กรับใช้แล้วเดินมานั่งบนเก้าอี้หวายฝั่งตรงข้ามกับน้องสาว พลางยื่นผ้าขนหนูให้
“เช็ดหน้าเช็ดตาหน่อยสิ”
“ขอบคุณค่ะพี่จันทร์” กานต์ระพีรับมาเช็ดอย่างว่าง่ายความเย็นของผ้าทำให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นกว่าเดิม เมื่อเช็ดจนพอใจแล้วหญิงสาวก็วางผ้าลงบนโต๊ะ แล้วหยิบแก้วน้ำเปล่าเย็นเจี๊ยบที่พี่สาววางเอาไว้ให้มาดื่มดับกระหาย“อ้า...ชื่นใจจังเลย”
“ค่อยๆ ดื่มสิเดี๋ยวก็สำลักหรอก” ศศิธรเอ่ยเตือนเมื่อเห็นน้องสาวดื่มน้ำอีกครั้งอย่างต่อเนื่องและเพียงจบคำพูดของเธอกานต์ระพีก็สำลักน้ำอย่างที่บอกจริงๆ
“แค่กๆๆ”
“เป็ไงล่ะ พี่บอกแล้วก็ไม่เชื่อ” ศศิธรส่ายหน้าก่อนลุกขึ้นเดินมาลูบหลังให้น้องสาว เมื่อเห็นอาการดีขึ้นจึงเดินกลับมานั่งที่เดิม กานต์ระพีเช็ดน้ำตาที่หางตาด้วยปลายนิ้วใบหน้านวลนั้นแดงก่ำเพราะไอมากเกินไป
“พี่ว่าตะวันไปอาบน้ำเถอะดูสิเนื้อตัวมอมแมมไปหมดแล้ว”
“แหม...พี่จันทร์จ๋า ตะวันเลี้ยงวัวนะไม่ใช่เลี้ยงนกเลี้ยงแมวก็ต้องมีเปื้อนเปรอะกันบ้างสิ”
“จ้า ช่างยอกย้อนเสียจริงนะเราน่ะ” ผู้เป็พี่ว่าให้อย่างหมั่นไส้
“แล้วนี่ตาหนูอยู่ไหนคะพี่จันทร์”
หญิงสาวถามหาหลานชายตัวน้อยที่อายุหนึ่งขวบกว่าๆ ซึ่งกำลังน่ารักน่าชังและเป็ขวัญใจของคนทั้งบ้านในขณะนี้ตนุภัทร แปลว่า ดีงามด้วยตัวของตัวเอง คือชื่อจริงของหลานชายที่ผู้เป็ตาตั้งให้เพื่อเป็สิริมงคลแก่ตัวหลาน
ชื่อของเธอและพี่สาวบิดาก็เป็คนตั้งให้เองเหมือนกัน ตะวัน ชื่อเล่นของเธอนั้นฟังราวกับเด็กผู้ชาย ก็เพราะเมื่อตอนมารดาตั้งท้องลูกคนที่สองตรัยได้ตั้งชื่อลูกไว้ล่วงหน้าแล้วเพื่อให้คล้องจองกับลูกสาวคนโตโดยที่ตอนนั้นยังไม่รู้เลยว่าลูกเป็ผู้หญิงหรือผู้ชาย
นิยาผู้เป็มารดาได้เล่าให้ฟังว่าตอนนั้นบิดามั่นใจมากว่าลูกคนที่สองต้องเป็ผู้ชายแน่ๆเนื่องจากนิยาไม่มีอาการแพ้ท้องอะไรเลย ซึ่งผิดกับท้องแรกลิบลับ ตัวตรัยเองก็อยากได้ลูกชายมาสืบทอดกิจการฟาร์มที่กำลังเจริญก้าวหน้าแต่สุดท้ายก็ต้องผิดหวังเมื่อคลอดออกมาแล้วกลับกลายเป็ได้ลูกผู้หญิงอีกคนแทน
ตรัยรู้สึกผิดหวังอย่างรุนแรงที่ไม่ได้ลูกชายอีกทั้งนิยาก็ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีกต่อไป เนื่องจากสุขภาพร่างกายอ่อนแอหลังคลอดลูก แต่ถึงกระนั้นเพียงท่านได้เห็นหน้าลูกน้อยก็ทำใจได้และรู้สึกยินดีแทนอีกทั้งยังไม่เปลี่ยนความตั้งใจที่จะใช้ชื่อตะวันอีกด้วย
“ตาหนูอาบน้ำอยู่จ้ะพ่อกับแม่ช่วยกันอาบให้ไม่รู้ป่านนี้เสร็จหรือยัง ตะวันก็ไปอาบน้ำเถอะจะได้สบายเนื้อสบายตัวแล้วเดี๋ยวจะได้ทานข้าวเย็นกัน วันนี้พี่ทำน้ำพริกกะปิกับปลาทูทอดด้วยนะ”
“ว้าว! ถ้าอย่างนั้นตะวันไปอาบน้ำเลยดีกว่าจะได้มากินของโปรดเร็วๆ” กานต์ระพีบอกอย่างร่าเริงพลางลุกขึ้นเดินหมายจะเข้าไปในบ้าน แต่เสียงะโเรียกของผู้จัดการฟาร์มดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อนหญิงสาวจึงหันไปมองก่อนจะส่งยิ้มให้กับอีกฝ่ายที่กำลังเดินขึ้นเรือนมาหาเธอ
“คุณป้องมาหาตะวันถึงบ้านเลยมีเื่ด่วนหรือคะ”
“ก็ไม่เชิงด่วนหรอกครับ พอดีผมมาเดินเล่นแถวนี้แล้วเห็นคุณตะวันเข้าก็เลยอยากคุยเื่งานไปเลยน่ะครับแต่ถ้าคุณตะวันไม่ว่างก็ไม่เป็ไรนะครับ ไว้คุยกันพรุ่งนี้เช้าก็ได้” ปองธรรมส่งยิ้มให้อย่างขออภัย
“ไม่เป็ไรค่ะคุยกันตอนนี้ก็ได้ ตะวันไม่ได้ยุ่งอะไร อืม...งั้นเราไปนั่งคุยกันที่โต๊ะเถอะค่ะ” กานต์ระพีเดินนำไปยังโต๊ะที่พี่สาวนั่งอยู่ศศิธรส่งยิ้มละมุนให้กับปองธรรมก่อนกล่าวทักทาย
“สวัสดีค่ะคุณป้อง”
“สวัสดีครับคุณจันทร์” ปองธรรมตอบกลับเสียงนุ่ม สายตาที่จับจ้องดวงหน้าหวานของอีกฝ่ายแลดูอ่อนโยนอย่างเห็นได้ชัด“อืม ตาหนูนุไปไหนเสียล่ะครับ”
“อาบน้ำอยู่ค่ะ เอ...นี่ก็นานแล้วไม่รู้ว่าเสร็จหรือยังเดี๋ยวจันทร์ขอตัวเข้าไปดูลูกก่อนนะคะ เชิญคุยงานกันตามสบายเลยค่ะ” ศศิธรตอบแล้วลุกขึ้นเดินเข้าบ้านไปผู้จัดการหนุ่มมองตามไปด้วยสีหน้าเศร้าสลดลงเล็กน้อย ั์ตายามทอดมองตามร่างบางไปนั้นดูเศร้าสร้อยและแม้อีกฝ่ายจะลับร่างไปแล้วแต่ชายหนุ่มก็ยังคงไม่ละสายตา
จนกระทั่งนึกขึ้นได้ว่าตนเองกำลังอยู่กับใครจึงรีบหันกลับมามองทันทีซึ่งก็สบเข้ากับสายตาของกานต์ระพี ที่มองมาเหมือนจับผิดทำให้ปองธรรมต้องหลบตา
“คุณป้องจะคุยเื่งานกับตะวันไม่ใช่เหรอคะ”เมื่อเห็นผู้จัดการหนุ่มไม่พูดอะไรเธอจึงเอ่ยถามออกมา
“เอ่อ...ใช่ครับ”
“งั้นก็เริ่มกันเลยเถอะค่ะ” กานต์ระพีบอกพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หวายด้วยท่าทางสบายๆ สายตานั้นจับจ้องไปที่ผู้จัดการหนุ่มที่กำลังปรึกษาเื่งาน แม้หูเธอนั้นคอยฟังเื่ราวแต่สมองกลับคิดถึงท่าทีและสายตาของปองธรรมยามมองศศิธรแทน
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเห็นแบบนี้ยามปองธรรมอยู่กับพี่สาวสายตาของเขาจะอ่อนโยนระคนอ่อนหวานยามเผลอตัวอยู่เสมอ เธอเฝ้าสังเกตจนแน่ชัดแก่ใจแล้วว่าชายหนุ่มต้องหลงรักศศิธรแน่ๆซึ่งเธอก็ไม่แน่ใจว่าพี่สาวจะรู้ตัวหรือเปล่าและถ้ารู้จะทำอย่างไร
กานต์ระพีถอนหายใจเบา ก่อนจะปัดเื่ส่วนตัวออกไปแล้วสนใจเื่งานเพียงอย่างเดียวแทนหญิงสาวคุยงานกับปองธรรมอยู่พักใหญ่ๆ และเมื่อศศิธรออกมาตามให้ไปทานข้าว เธอจึงเอ่ยชวนผู้จัดการหนุ่มให้อยู่ทานเสียด้วยกันเลย ตอนแรกชายหนุ่มปฏิเสธเพราะเกรงใจ ทว่าพอศศิธรช่วยคะยั้นคะยออีกแรงเขาก็ตกปากรับคำทันที
ประเทศอิตาลีเมืองมิลาน...
เลโอนาร์โด้ คาสซาบิเอนี่ สถาปนิกหนุ่มฝีมือเยี่ยมเปิดประตูเข้าไปในบ้านสีขาวหลังขนาดกลางในซอยแห่งหนึ่งเมื่อเข้ามาอยู่ภายในบ้านแล้วชายหนุ่มก็รับรู้ได้ถึงความเงียบเชียบ ราวกับที่นี่ไม่ใช่บ้านที่เขาเกิดและเติบโตมา
ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เขารู้สึกมีความสุขอีกต่อไปแล้วเมื่อก่อนถ้าเขากลับมาบ้านทุกครั้งจะรู้สึกอบอุ่นใจและผ่อนคลายความเครียด หรือความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก เนื่องจากได้รับรอยยิ้มเอื้ออาทรจากบิดามารดาเป็กำลังใจให้ แต่บัดนี้ไม่มีอีกแล้วเมื่อพวกท่านจากเขาไปอย่างไม่มีวันกลับเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์สามปีผ่านมาแล้วที่เขาต้องอยู่คนเดียวอย่างอ้างว้างและเหงาหงอย
เลโอนาร์โด้ก้าวขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของบ้านจุดหมายก็คือห้องนอนของตนเอง เขาเปิดประตูเข้าห้องไปแล้วเดินไปยังเตียงนุ่ม โยนกระเป๋าเป้ลงไปก่อนจะทิ้งตัวลงนอนคว่ำบนเตียงกว้างจากนั้นก็พลิกตัวนอนหงายแล้วเอาแต่จ้องมองเพดานห้องเงียบๆ ด้วยสายตาเหม่อลอย
เกือบหนึ่งปีแล้วที่เขาไม่ได้กลับมาอยู่บ้านเลยเพราะต้องเดินทางไปทำงานในหลายๆประเทศ ด้วยมีมหาเศรษฐีหลายรายที่้าตัวเขาให้ไปออกแบบบ้านหลังใหม่ให้ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาเขาจึงทำงานหนักจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน และเมื่อทำงานชิ้นสุดท้ายเสร็จหมดเรียบร้อย เขาก็ตัดสินใจไม่รับงานชิ้นต่อไป และเดินทางกลับมาอิตาลีทันที
บ้านหลังนี้แม้ชายหนุ่มจะไม่ได้กลับมาอยู่เป็ปีๆ แต่ก็ไม่เคยละทิ้งหรือปล่อยให้บ้านดูทรุดโทรมลงเลยถึงแม้ที่แห่งนี้จะไม่ได้ให้ความสุขใจกับเขาเหมือนเก่าอีกแล้ว แต่มันก็เป็บ้านที่เขาเกิดและเติบโตอีกทั้งยังเป็บ้านที่บิดามารดารักมาก เขาจึงต้องดูแลมันเป็อย่างดีด้วยการจ้างป้าคนข้างบ้านให้มาช่วยดูแลทำความสะอาดบ้านให้อาทิตย์ละครั้ง
ซึ่งทุกครั้งที่เขากลับมาบ้าน ก็จะโทรมาบอกล่วงหน้าเสมอ จึงไม่ต้องมาทนอึดอัดกับพวกฝุ่นและกลิ่นผ้าเหม็นอับเพราะป้าที่เขาจ้างจะซักทำความสะอาดไว้รอเรียบร้อยแล้ว
เลโอนาร์โด้นอนคิดถึงเื่ราวต่างๆอย่างเพลิดเพลิน ความเย็นของเครื่องปรับอากาศบวกกับความเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามประเทศเป็เวลาหลายชั่วโมงทำให้ความง่วงงุนเริ่มจู่โจมจนเปลือกตาค่อยหรี่ปรือและสุดท้ายก็ปิดลงจนสนิท ลมหายใจอุ่นๆเป็จังหวะสม่ำเสมอบ่งบอกได้ดีว่าชายหนุ่มเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว
เลโอนาร์โด้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนเ็ายหนุ่มจัดแจงล้างหน้าล้างตาเพื่อเรียกความสดชื่นให้กับตนเอง จากนั้นก็เอาเสื้อผ้าในกระเป๋าเป้ใส่ตู้และข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัววางไว้ในที่ต่างๆ ที่สมควรอยู่ เมื่อจัดของเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เดินออกจากบ้านมาคว้าจักรยานที่พิงอยู่ข้างฝาผนังในโรงรถแล้วปั่นออกไปจุดมุ่งหมายคือบ้านของป้ามาเรียเน่ซึ่งอยู่ถัดจากบ้านของเขาไปสองซอยนั่นเอง
“โอ้!เลโอ” ทันทีที่เปิดประตูบ้านออกมาแล้วพบว่าเป็ใคร มาเรียเน่แม่บ้านในวัยสี่สิบปลายๆก็โผเข้าสวมกอดชายหนุ่มที่ยืนส่งยิ้มให้จนตาหยีให้ตรงหน้าด้วยความดีใจ ก่อนผละออกมาแล้วถามอย่างตื่นเต้น “กลับ มาั้แ่เมื่อไรหลานรัก”
“วันนี้เองครับป้ามาเรียหิวจังเลย มีอะไรให้ผมกินบ้างครับเนี่ย”
“มาได้จังหวะพอดีเลยหลานรักป้ากับลุงกำลังจะทานอาหารเย็นกันอยู่พอดี เข้ามาสิจ๊ะ” มาเรียเน่เดินนำเข้าไปในบ้านเลโอนาร์โด้ปิดประตูตามหลัง แล้วเดินตามเข้าไปโดยไม่ต้องให้อีกฝ่ายชวนซ้ำ เพราะตอนนี้เขาเริ่มหิวแล้วและนึกอยากกินอาหารฝีมือป้าจับใจ
มาเรียเน่เป็ญาติทางฝ่ายบิดาของเขาท่านเป็ลูกพี่ลูกน้องของบิดา แต่ความสนิทสนมกันนั้นราวกับพี่น้องท้องแม่เดียวกันเลยทีเดียวชายหนุ่มเข้าสวมกอดมาร์โก้ซึ่งเป็สามีของมาเรียเน่ที่นั่งดูทีวีอยู่ก่อนจะตอบคำถามซักไซ้ของอีกฝ่ายยิ้มๆ จากนั้นพากันไปยังโต๊ะอาหารที่ตั้งอยู่ในห้องครัว
“โมเน่ไม่อยู่เหรอครับ” เลโอนาร์โด้ถามขึ้นหลังจากที่ไม่เห็นพี่ชายปรากฏตัวเลย มาเรียเน่สบตากับสามีก่อนจะถอนหายใจออกมา แล้วตอบหลานรักด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ
“ไม่อยู่หรอกจ้ะโมเน่ไม่ได้กลับมานอนบ้านเป็เดือนแล้วล่ะ”
“เขายังคบกับผู้หญิงคนนั้นอยู่หรือเปล่าครับ”
“ยังคบอยู่ เฮ้อ...คิดแล้วก็กลุ้มใจเหลือเกินเลโอ...ป้าไม่รู้จะทำยังไงดีแล้วนะ ทั้งเตือนทั้งห้ามโมเน่ก็ไม่เคยฟังเลย เขาหลงผู้หญิงคนนั้นมากเหลือเกิน”
ชายหนุ่มมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อยพลางมองผู้เป็ป้าอย่างเห็นใจ เขานึกโมโหพี่ชายและนึกเกลียดผู้หญิงที่พูดถึงขึ้นมาและสุดท้ายก็อดนึกถึงชีวิตคู่ที่พังทลายลงอย่างไม่เป็ท่าของพี่ชายไม่ได้
เลโอนาร์โด้ไม่เข้าใจเลยว่าซิโมเน่กล้าหักหลังศศิธรได้อย่างไรกันกล้าทำร้ายผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยบอกว่ารักสุดหัวใจและอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอผู้หญิงคนใหม่มีอะไรดีกันนะ ถึงทำให้โมเน่กล้าทรยศต่อภรรยาของตนเองและกล้าทอดทิ้งโดยไม่รู้สึกรู้สมหรือเ็ปเลยสักนิดเดียว
1K
