senior รุ่นพี่ที่น่า... 2

         “รุ่นพี่.... อย่าทำแบบนี้สิคะ”

ไอยูพึมพำเบาๆ

         “ไม่เป็นไรหรอกไม่เป็นไรนะ”

ซียังคงกอดปลอบ

และลูบหลังไอยูเบาๆ

         “............”

แล้วน้ำตาของไอยูก็ไหลออกมาอีกครั้ง

         “............”

ซีที่ได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นนั้น

รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาทันที

แต่เขาก็เลือกที่จะปล่อยให้ไอยูร้องไห้ออกมา

เมื่อไอยูเริ่มสงบลง

เขาก็ถอดแว่นของเธอออก

และเช็ดน้ำตาของเธออย่างแผ่วเบา

         “ไม่ว่ายังไงพี่ก็จะอยู่ข้าง ๆ เสมอ”

ซีพึมพำเบาๆ

         “............”

ทำให้ไอยูเงยหน้ามองเขา

มันเป็นสิ่งเล็กๆ ที่อบอุ่นมาก ๆ เลย

         “ดวงตาที่งดงามขนาดนี้

ไม่เหมาะกับการร้องไห้แม้แต่นิดเลย”

ซีบอก

         “แต่การร้องไห้ไม่ได้ผิดอะไรหรอกนะ

มันดีกว่าการที่ต้องเก็บทุกอย่างเอาไว้ภายใน

การได้ระบายออกไปบ้างก็ถือเป็นเรื่องที่ดี”

เขาพูดต่อ

         “อือ”

ไอยูพยักหน้าตอบรับ

หลังจากที่เช็ดน้ำตาให้ไอยูเรียบร้อยแล้ว

ซีก็สวมแว่นตาให้ไอยูเหมือนเดิม

         “ใส่ไว้ดีกว่า”

ซีพูด

         “น้องก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”

ไอยูเห็นด้วย

เพราะเธอรู้ว่าตอนนี้ตาของเธอคงแดงมากแน่ๆ

และมันก็รู้สึกแสบและหนักหนังตานิดหน่อย

         “ไปกันเถอะ มีเรียนต่อไม่ใช่เหรอ?”

ซีเลิกคิ้วถาม

         “อ๋อ แล้วก็แว่นอันนี้ของเซโร่นะ

พอดีเดินผ่านแล้วเห็นพอดีเลยยืมมา”

ซีบอกเรียบๆ

         “คะ?”

ไอยูประหลาดใจนิดหน่อย

ก่อนหน้านี้เธอก็สงสัยอยู่

ว่าเขาไปหาแว่นมาได้เร็วขนาดนั้นได้ยังไง

         “พอดีเขาจะถ่ายแบบที่สวนหย่อมน่ะ

แล้วมันก็บังเอิญเป็นอุปกรณ์ประกอบฉาก”

ซีอธิบาย

         “อ๋อ”

ไอยูนึกภาพไม่ออก

ว่าซีไปขอยืมด้วยท่าทีแบบไหน

หลังจากนั้นซีก็เดินไปส่งไอยูที่ห้องเรียน

โดยไม่ถามอะไรเรื่องที่เธอร้องไห้สักคำ

เขาอาจจะให้เกียรติเธอ

หรือเขาอาจจะรู้อยู่ก่อนแล้วก็ได้

เธอคิด

จริงๆ เธอเตรียมใจมาก่อนหน้านี้นิดหน่อยแล้ว

แต่ว่าพอถึงเวลาจริง ๆ

มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเธอมากนัก

.....................

ย้อนกลับไปเมื่อวันอังคาร

หลังจากที่เกิดเหตุมึนงง

ที่ไอยูโดนซีเอามือมาปิดตา

         “บอกไปแล้วเหรอ”

เสียงปลายสายถามขึ้นทันที

ที่ธันย์รับโทรศัพท์

         “เอ่อ..คือ..”

ธันย์อึกๆ อัก ๆ

         “ทำไงได้ล่ะ ไม่ใช่แกเหรอที่ทิ้งฉันไว้น่ะ”

ธันย์พูด

         “บ้าเอ้ย”

ไบร์ทสบถ

ทำให้ธันย์ตกใจเล็กน้อย

         “ใจเย็น ๆ คนอย่างซี

มันไม่ไปบอกน้องไอยูอยู่แล้ว

แต่มีอาร์ฉันไม่แน่ใจ”

ธันย์พูด

         “ถึงจะเป็นแบบนั้นก็เถอะ

แต่ก็ไม่สบายใจอยู่ดี”

ไบร์ทพูด

         “เราไม่ควรพนันกันตั้งแต่แรก”

ไบร์ทพึมพำ

         “ถ้าไม่ได้พนันกันตั้งแต่แรก

แกอาจจะไม่ได้ใกล้ชิดกับน้องไอยูเหมือนอย่างตอนนี้

ถ้าเป็นแบบนั้นแกโอเคแน่เหรอ

แล้วเรื่องเปิดธุรกิจก็เป็นแผนที่วางไว้ก่อนแล้ว

มันก็แค่เป็นผลพลอยได้เฉยๆ อย่าคิดมากน่ะ”

ธันย์ปลอบ

         “ทำไงดี จะบอกความจริงดีไหม?”

ไบร์ทถามอย่างลังเล

         “บอกไปก็ดีนะ แต่...”

ธันย์ไม่กล้าที่จะพูดต่อ

เขาไม่สามารถเดาใจของไอยูได้

ถึงแม้ว่าเธอจะยิ้มและอัธยาศัยดีอยู่ตลอด

แต่เธอก็เป็นคนหนึ่งที่เดาใจได้ยาก

         “เธออาจจะไม่ให้อภัยใช่ไหม?”

ไบร์ทเหมือนจะรู้คำตอบอยู่แล้ว

         “ก็นะ แล้วแต่แกละกัน

ฉันเป็นแค่คนนอกช่วยอะไรไม่ได้มากหรอก”

ธันย์ปลอบ

         “อือ”

ไบร์ทตอบก่อนจะตัดสายไป

ไอยูที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ในสวน

หันไปมองหน้ามีอาร์อย่างงุนงง

         “คือว่า...”

มีอาร์ทำสีหน้าสลด