คิมหันต์กับก๊วนปราบผี!

วันเสาร์ เวลา 8.30 AM.

หลังจากวันเวลาผ่านไปในที่สุดวันเสาร์ที่เด็กสาวรอคอยก็ได้มาถึงเสียที วันนี้เจ้าตัวรีบตื่นขึ้นมาแต่เช้าอย่างอารมณ์ดี รู้สึกว่าผ่านไปเพียงแค่ไม่กี่วันเธอเริ่มปรับสภาพให้ชินกับที่อยู่อาศัยใหม่ของเธอได้แล้ว

เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าห้องนอนของเธอ คุณเซนหรือชายหนุ่มที่บอกว่าตัวเองเป็นเจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้จะเป็นคนจัดแจงให้เองกับมือ แถมข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างก็ครบถ้วนไม่มีตกหล่นเลยสักอย่างถึงเขาจะดูเป็นคนที่ไม่ชอบสุงสิงกับใครแต่ก็ดูเหมือนว่าจะเป็นคนดีคนหนึ่งเลยทีเดียวล่ะ

ส่วนของเรื่องอาหารการกินที่นี่ส่วนใหญ่มักจะเป็นผู้อยู่อาศัยผลัดเวรกันทำให้ เนื่องจากเธอเคยไปถามคุณเซน เขาให้คำตอบว่าเพราะที่คฤหาสน์แห่งนี้มักจะใช้เป็นที่ชุมนุมของเหล่านักปราบผีเลยทำให้แม่บ้านที่จ้างมามักจะกลัวกันหนีเตลิดไปตลอด

ด้วยสาเหตุว่านักปราบผีบางคนจะมีวิญญาณคุ้มครองมาด้วยและวิญญาณของบางคนก็เป็นประเภทขี้แกล้งชอบไปวุ่นวายหลอกหลอนแม่บ้านเนี่ยแหละ ตอนนี้เขาก็ได้แต่กลุ้มใจเพราะในกลุ่มแม่บ้านดันลือกันไปยกใหญ่ว่าคฤหาสน์แห่งนี้มีผีสิงทำให้ไม่มีใครกล้ามาสมัครเลย
คิมหันต์พยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับนักปราบผีและเรื่องของวิญญาณร้าย ทุนเดิมเธอก็เป็นคนที่ชอบเรื่องอะไรทำนองนี้อยู่แล้วถึงจะแอบกลัวมั่งก็ตามที เจ้าตัวได้ทำการจดบันทึกข้อมูลลงในสมุดพกเล็กๆ

และหลังจากที่ได้ไปสอบถามมาพร้อมกับจดชื่อของเหล่าผู้พักอาศัยในคฤหาสน์เธอก็พบว่าแต่ละคนมักจะมีความเป็นตัวเองสูงมาก

เริ่มจากคนแรก คุณชาลิสา หญิงสาววัย 34 ปี ที่เธอได้พบเมื่อวานนี้ตอนเย็นหลังจากกลับมาจากโรงเรียน

วัน พฤหัสบดี เวลา 4.20 PM.

“ กลับมาแล้วค่ะ คุณเซน” เด็กสาวเดินไปทักทายเซนที่นั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะเคาน์เตอร์ เขาเงยหน้าขึ้นมามองเล็กน้อย

“ ไพลินกับซูซาคุไปไหนซะแล้วล่ะ ?” เขาเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าปกติจะต้องเจอคนใดคนหนึ่งประกบคิมหันต์มาด้วยตลอด

“ วันนี้ซูซาคุต้องไปลงแข่งซ้อมบาสค่ะ ส่วนไพลินต้องไปทำงานพิเศษที่คาเฟ่แทนซูซาคุเป็นการไถ่โทษที่คราวก่อนแอบขโมยจักรยานเขากลับมาน่ะค่ะ” เธอตอบ

เจ้าตัวพลางนึกขำไพลินขึ้นมาถึงเธอจะดูเป็นคนไม่ค่อยจะสนใจอะไรซักเท่าไร แต่ก็แอบรู้สึกผิดบ้างแหละที่ทำให้ซูซาคุโกรธขนาดนั้น

“ อ๋อ เข้าใจแล้ว อาหารเย็นวันนี้ทำไว้แล้ว หิวก็ไปหยิบออกมาอุ่นเอา” เซนบอกเด็กสาวก่อนจะกลับไปก้มหน้าก้มตาทำงานของตนต่อ

“ ค่ะ” เด็กสาวขานรับ แล้วเดินไปนั่งยังโซฟาพลางหยิบกระเป๋าโน๊ตบุ๊คของซูซาคุที่ถูกพิงไว้ข้างโซฟาขึ้นมานั่งทำรายงานที่คุณครูได้มอบหมายไว้ คิมหันต์ไม่มีปัญหากับการที่ต้องมานั่งทำรายงานคนเดียวเสียเท่าไหร่เพราะเธอรู้ว่าทั้งสองคนนั้นยุ่งมาก

ซูซาคุต้องทำงานพิเศษและซ้อมบาสแถมควบคู่กับงานปราบผีอีกเขาเลยให้สัญญาว่าถ้าจัดการเรื่องของตัวเองเสร็จจะรีบมาช่วยทันที ไพลินนั้นพอมีเวลาว่างก็จะมาช่วยเธอทำทันทีแต่พอเริ่มหัวค่ำเพื่อนสาวก็ต้องไปทำงานกับซูซาคุเช่นกันเนื่องจากทั้งสองคนเป็นคู่หูกัน

พวกเขาเล่าให้เธอฟังว่า งานปราบผีนั้นส่วนใหญ่มักจะจับคู่กันเพื่อลดความเสี่ยงของอันตรายที่จะเกิดขึ้นยิ่งเป็นนักปราบผีฝึกหัดแบบพวกเขาด้วยแล้ว แต่ก็จะมีพวกที่ชอบฉายเดี่ยวเช่นกันหรือจะเป็นทีมก็มี

การจะเป็นนักปราบผีนั้นไม่ใช่ว่าใครจะเป็นได้จะต้องมีคุณสมบัติครบตามที่กำหนดและต้องผ่านการทดสอบอีกด้วย อธิบายง่ายๆคือก็เหมือนกับหน่วยงานธรรมดาทั่วไปที่ต้องคัดคนเข้า

“ ยังงานยุ่งไม่เปลี่ยนเลยนะ เซน” เสียงของหญิงสาวผู้มาเยือนใหม่เอ่ยทักทายชายหนุ่ม

“ สวัสดีครับ หัวหน้า”

“ หัวหน้าอะไรกัน ห่างเหินจังเลยนะ เรียกรุ่นพี่เหมือนเดิมน่ะดีแล้ว” เธอพูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่นก่อนจะเหลือบไปเห็นเด็กสาวที่นั่งพิมพ์งานอยู่ที่โซฟา

เธอไม่เคยเห็นเด็กคนนี้มาก่อนเลยพอจะเดาได้ว่าเป็นใครจึงเดินเข้าไปทักทาย

“ สวัสดี เธอใช่คิมหันต์ที่มาอยู่ใหม่รึเปล่า?”

“ เอ๊ะ เอ่อ .. ใช่ค่ะ คุณคือ ?” คิมหันต์งงเล็กน้อยเพราะเธอมัวแต่จดจ่อกับการพิมพ์รายงานเลยทำให้ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลยสักนิด

“ฉัน ชาลิสา เป็นหัวหน้าของเซนน่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ” หญิงสาวผู้สวมใส่แว่นกรอบสีแดงยิ้มให้เด็กสาวอย่างเป็นมิตร

เธอเอาผมสีส้มทัดหูก่อนจะหยิบของบางสิ่งออกมาจากกระเป๋ากระโปรงของเธอ

“ เช่นกันค่ะ คุณชาลิสา”

“ คุณชาลิสาอะไรกัน เรียกพี่ก็ได้นะ ฉันไม่ถือ ว่าแต่น้องคิมหันต์สนใจซื้อเครื่องรางนำโชคสักชิ้นไหมจ๊ะ ?”

ดวงตาสีฟ้าของเธอเป็นประกายระยิบระยับพร้อมกับยื่นเครื่องรางนำโชคที่เป็นสร้อยคอให้ดูก่อนจะพูดเสริมอีกว่า

“ ฉันคิดไม่แพงนะ 500 บาทเอง ที่อื่นขายแพงกว่านี้อีกนะ”

“ หนูไม่มีเงินขนาดนั้นหรอกค่ะ แค่ค่ายใช้จ่ายของตัวเองบริหารให้พอก็ลำบากมากแล้วล่ะค่ะ”

ดวงตาสีม่วงมองชาลิสาอย่างลำบากใจ เพราะรู้สึกเหมือนโดนกดดันให้ซื้อแปลกๆ

“ นิสัยชอบหลอกขายของแพงกว่าที่อื่นพอทีเถอะครับ คิมหันต์สร้อยนั่นน่ะตามตลาดขายไม่ถึง 200 บาท ด้วยซ้ำนะ”

เจ้าของคฤหาสน์เอ่ยเตือนเด็กสาวผู้ซื่อบื้อไปทุกเรื่อง

“ แหะๆ เซนนายนี่ก็ขัดขวางธุรกิจฉันตลอดเลย ! ฉันกลับก่อนล่ะ วันนี้แค่แวะมาดูหน้าเด็กใหม่เท่านั้น ไว้เจอกันนะน้องคิมหันต์ ~”

เธอหันไปแว้ดใส่รุ่นน้องผู้ชอบขัดขวางการทำมาหากินของเธอตลอดก่อนจะหันมาบอกลาคิมหันต์ที่นั่งเอ๋ออยู่เมื่อรู้ว่าตัวเองโดนหลอกให้ซื้อของที่แพงกว่าเท่าตัว

คะ คนๆนี้ ร้ายกาจเป็นบ้า !

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 10 วันหยุดของคิมหันต์

นิยายแนะนำ

คิมหันต์กับก๊วนปราบผี!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 10 วันหยุดของคิมหันต์

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้