ภายหลังเหตุการณ์ที่เฉินหยวนประกาศตนไม่ก้มหัวต่อฟ้าในนครอวิ๋นหลัว
เสียงร่ำลือแพร่กระจายไปทั่วโลกเซียนอย่างรวดเร็ว
ทุกสำนักยิ่งใหญ่มองเขาในฐานะ “ผู้ท้าทายเจตจำนงฟ้า”
และเพื่อรักษาระเบียบเต๋า — พวกเขาส่ง “ศิษย์อัจฉริยะอันดับหนึ่ง” ของแต่ละสำนักมาทดสอบเขา
ท่ามกลางผู้ชมเรือนหมื่น
เฉินหยวนยืนกลางเวที ไม่ถืออาวุธ ไม่เปิดปราณ
ใบหน้าเรียบสงบ ราวไม่สนใจคำท้าทายแม้แต่น้อย
ชายหนุ่มผู้ควบคุมดาวดวงนับร้อยในฝ่ามือ
ระดับ: หลอมแก่นขั้นสูง
เต๋า: เต๋าดาราเชื่อมฟ้า
คำพูดแรกของเขาคือ...
“หากเ้าไม่มีจุดเริ่มต้น…เ้าก็ไม่อาจก้าวต่อไป”
“เตรียมรับพลังของจักรวาล!”
ซ่างหลิวเรียกดวงดาวเทียมสิบดวงหมุนรอบเฉินหยวน
ปลดปล่อยสายพลังปราณระดับจักรพรรดิ
ฟาดฟันเข้าหาจากทุกทิศ
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ…
“ดวงดาวเ่าั้…หยุดนิ่งรอบตัวเฉินหยวนราวกับเวลาถูกยับยั้ง”
“ทุกพลังที่พุ่งเข้าใกล้ กลับเปลี่ยนทิศเบี่ยงไปโดยไม่รู้ตัว”
“แม้แต่แรงลม…ยังเลี่ยงไม่กล้าััชายเสื้อของเขา”
“เ้าเริ่มจากเต๋าดาว…
ข้าจึงอยู่นอกเหนือจักรวาลของเ้า”
นางใช้เต๋าไฟแท้ เผาร่างเป็เปลวอัคคีศักดิ์สิทธิ์
แต่ทันทีที่เข้าประชิด…เปลวไฟดับ
ราวกับถูกดูดซับเข้าสู่ช่องว่างบางอย่างที่ไม่มีอากาศ
“ข้า…ไม่เคยพบใครที่พลังข้าดับเพียงแค่เข้าใกล้…”
นางถอยหลัง…สั่นสะท้าน
“ท่านคือ…ผู้ที่ไม่มีจุดเริ่มต้น…จริง ๆ”
เขาสร้าง “ค่ายกลไร้หนี” ปิดขังเฉินหยวนไว้
แต่แทนที่เฉินหยวนจะถูกบีบด้วยพลัง
ค่ายกลนั้น…แตกทันทีที่เขายืนกลางวง
“นี่ไม่ใช่การฝืน” เฉินหยวนเอ่ย
“แต่เพราะข้า…ไม่อยู่ในกฎของ ‘การเริ่มและจบ’”
“ค่ายกลเ้าจึงไม่สามารถสร้าง ‘ขอบเขต’ ที่จะกักขังข้าได้”
พวกเขาเห็นกันกับตาแล้วว่า
พลังใด ๆ ที่มีจุดเริ่ม — ไม่สามารถััตัวตนของผู้ไร้จุดเริ่มได้เลย
เฉินหยวนไม่ได้หลบ
ไม่ได้สวนกลับ
แต่เขายืนอยู่ตรงนั้น…อย่างเป็ไปไม่ได้
เสียงร่ำลือในหมู่ผู้ชมเงียบงัน
มีเพียงคำถามเดียวที่ดังขึ้น…
“เขาไม่ใช้พลังใด ๆ เลย…แล้วทำไมพวกเขาถึงแพ้?”
“นี่ไม่ใช่พลังของผู้ฝึกตน…แต่นี่คืออะไร?”
เฉินหยวนหันหลังเดินลงจากเวที
โดยไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน
ผู้เฝ้าดูเงียบงัน
ผู้มีอำนาจ…เริ่มหวาดกลัว
ผู้บันทึกตำนาน…เริ่มเปิดหน้าใหม่
"เจตจำนงของเขา…ไม่เริ่มจากจิต ไม่ขึ้นกับเต๋า ไม่ถูก์สร้าง"
และไม่มีสิ่งใดในโลก…สามารถบอกเขาว่าเขาคือใคร
25K
