.....ภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยของโรงพยาบาล
ชายหนุ่มกลับเข้าสู่โลกปัจจุบัน หลังจากที่เขาหวนนึกถึงเื่ราวที่เขาได้เข้ามาสู่โลกของผู้หญิงคนนี้ผู้หญิงที่กำลังนอนหลับไม่ได้สติ หลังจากเกิดอุบัติเหตุในคืนวันนั้นมันเป็ผลมาจากการทะเลาะกันของพวกเขา
เจสัน พ่อตาของเขาก็ไม่ได้กล่าวโทษเขาเลยด้วยซ้ำนั้นยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็ต้นเหตุของเื่ที่เกิดขึ้นและสัญญาระหว่างเขากับเจสันพ่อตา ที่ยังไม่ถึงกำหนด มันก็เพิ่งผ่านมาได้ปีกว่า ๆเอง และตัวเขาเองที่เป็ฝ่ายที่ไม่สามารถทนหญิงสาวคนนี้ได้
ตอนนี้ ลีอองไม่มั่นใจว่าจะเปลี่ยนแปลงนิสัยร้าย ๆ ของอัยยะได้อย่างไรดูจากเหตุการณ์ในวันนั้นที่เธอตั้งใจไปทำร้ายจิมมี่ถึงที่บริษัทของเขาเขาก็ต้องยอมรับว่า เขานั้นไม่มีความสามารถจริง ๆ
ดังนั้น ลีออง จึงลองหยั่งเชิงอัยยะและดูว่าเธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไร หากเขาขอเธอหย่า เพราะหากครบกำหนด 2 ปีเขาก็จะหย่ากับเธออยู่ดี
ใจจริงเขาก็้าให้หญิงสาวคนนี้เปลี่ยนแปลงตัวเองเช่นกัน!!!
ลีอองมองดูหญิงสาว จากนั้นเขานั่งลงข้าง ๆเตียงผู้ป่วย เขาจัดโต๊ะ และที่นั่งของตัวเอง เพื่อทำงานไปด้วยและคอยเฝ้าสังเกตอาการของเธอไปด้วย ตอนนี้ก็เกือบจะเที่ยงคืนแล้วพ่อตาของเขาหลับแล้ว ส่วนตัวเขายังคงนั่งทำงานและเช็กเอกสารต่าง ๆที่เขาหอบมันมาจากบริษัท
"คุณยาย คุณยายค่ะ คุณยายอยู่ไหน?"เสียของหญิงสาวที่ยังคงหลับอยู่ดังออกมา
ลีอองได้ยินเสียงของเธอเขาหันไปมองแวบหนึ่งหลังจากได้ยินเสียง แต่เธอเพียงแค่ละเมอเท่านั้น เธอยังไม่ฟื้นจากนั้นเสียงของเธอเงียบลง เขาเห็นว่าอาการของหญิงสาวดีขึ้นมาก และเริ่มรู้สึกตัวเขาก็รู้สึกดีขึ้นมาทันที แต่แล้วคิ้วของเขาก็ย่นเข้าหากัน แบบคนกำลังครุ่นคิดจากนั้นมันก็หาย และกลับมาเป็ปกติอีกครั้ง
เวลาเกือบเช้าแล้วแสงพระอาทิตย์กำลังเริ่มขึ้น แสงแรกของเช้าวันใหม่เสียงของหญิงสาวก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเริ่มมีน้ำตาไหลออกมาจากหางตาของเธอ
"มะ มะ แม่ แม่อย่าทิ้งหนูไปรอหนูด้วย ... รอหนูด้วย ... แม่ แม่ แม่"
ชายหนุ่มจำได้ว่าเธอละเมอครั้งแรกนั้นเรียกหายายและครั้งนี้ เธอเรียกหาแม่ เขารู้สึกแปลกใจ พร้อมกับพูดกับตัวเอง
"เธอเรียกหายายและแม่เหรอ?"เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น เพื่อดูอาการของเธอเขาได้ยินเสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาวดังออกมา
"เธอร้องไห้!!" ชายหนุ่มพูดกับตัวเองจากนั้นเขาก็หันไปหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดคราบน้ำตาให้กับเธอ
หญิงสาวยกมือทั้งสองข้างขึ้นไขว่คว้า และจับมือของเขาไว้ในทันทีเธอจับมันแน่นไม่ยอมปล่อย จากนั้นหญิงสาวก็หยุดละเมอ และหยุดร้องไห้
ชายหนุ่มยังคงเฝ้าดูแลเธออยู่และเธอยังคงจับมือของเขาอยู่ ส่วนพ่อของเธอกลับไปเมื่อตอนตีห้าท่านจึงไม่ได้ยินสิ่งที่ลูกสาวละเมอออกมา และเห็นการลากแขนชายหนุ่มไปกอดไว้
แสงอาทิตย์เริ่มทอแสงสว่างเพิ่มมากขึ้นหญิงสาวยกมือข้างซ้ายขึ้นปิดบังด้วยตาของเธอจากแสงพระอาทิตย์ที่กระทบตาของเธอมันเป็มือที่เธอจับแขนของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างเตียงของเธอไว้
จากการขยับแขนของหญิงสาวชายหนุ่มรู้สึกตัวทันที เขามองไปยังเธอ
"อะ ... ซีดดดดดด... อะ ... เจ็บ เจ็บ!!!" เธอร้องจากความเจ็บดวงตากลมโตของเธอค่อย ๆ ตื่นเต็มดวงมากขึ้น เธอยังคงจ้องขึ้นไปยังเพดาน้า
ชายหนุ่มมองเธอแต่เธอยังคงสะลึมสะลือหลังจากฟื้นจากการหลับใหล เธอร้องออกมาอีกครั้ง
"อะ อะ เจ็บ เจ็บเจ็บ!!!" เธอมองไปยังแขนที่เธอเพิ่งยกมันขึ้นมาและหันไปเห็นสายน้ำเกลือที่ต่อจากแขนอีกข้างของเธอ
"คุณฟื้นแล้ว!"เสียงชายหนุ่มที่อยู่ด้านข้างของเตียงดังขึ้น
หญิงสาวใจากเสียงที่ได้ยิน(ฉันไม่ได้อยู่คนเดียวเหรอ? .... แล้วนี่ใคร?)
เธอมองไปยังเ้าของเสียและเธอก็ต้องใกับใบหน้าของเขา
"คะ คะ คุณ!! ... คุณ ... อะ อะ ... ซีดดดด"
6K
