⚔️ บทที่ 21 : ข้าวมื้อแรก
คืนนั้น ไครอสได้นั่งในกระท่อมไม้เล็ก ๆ ที่หัวหน้าหมู่บ้านจัดให้ เสื่อฟางบางปูบนพื้นหยาบ แต่สำหรับเด็กชายวัยเจ็ดขวบที่นอนบนดินเปียกในป่ามาหลายวัน มันหรูหราราวกับวัง
หญิงชราผู้เป็แม่ของหัวหน้าหมู่บ้านนำถ้วยไม้มาให้ ข้าวต้มร้อน ๆ ควันลอยกรุ่น กลิ่นหอมเรียบง่ายแต่น้ำลายเอ่อขึ้นทันที ไครอสถือถ้วยด้วยมือสองข้าง สั่นจนเกือบหก เขาเป่าลมเบา ๆ แล้วซดเข้าปาก
น้ำตารื้นขึ้นโดยไม่ทันห้าม—รสชาติไม่ใช่แค่ข้าว แต่มันคือ ความมีคนปรุงให้กิน หลังจากหลายสัปดาห์มีแต่ผลไม้ป่าและเศษรากไม้
อัครอสเองนั่งกินเงียบ ๆ ข้างเด็กชาย ดวงตาแก่ชรามองควันลอยขึ้นเหมือนมองภาพอดีตครั้งยังมีครอบครัว เขาไม่ได้พูดอะไร แค่ยิ้มบาง ๆ แล้วลูบหัวไครอสเบา ๆ เมื่อเห็นเด็กชายกินอย่างหวงแหน
แต่ในความอบอุ่นนั้นก็มีเงา—สายตาของชาวบ้านบางคนที่มองผ่านช่องฝาไม้เข้ามา พวกเขากระซิบว่า “เด็กไร้เงา…ถ้ามันนำภัยมาล่ะ?” บรรยากาศจึงเต็มไปด้วยสองสิ่งปนกัน: ความอบอุ่นของอาหาร และความเย็นเยียบจากความกลัว
ก่อนนอน ไครอสยกเหรียญเงินขึ้นมากอดแนบอก เงยหน้าขึ้นพึมพำกับความมืด “ท่านแม่…วันนี้ข้าได้กินข้าวต้มที่อุ่นที่สุดในชีวิต”
อัครอสที่นอนพิงฝาอยู่ใกล้ ๆ ได้ยินทุกถ้อยคำ แววตาของเขาสั่นไหว—เพราะเขารู้ดีว่าเด็กคนนี้ควรได้พูดแบบนี้ต่อหน้ามารดาที่แท้จริง ไม่ใช่กับเหรียญที่เย็นเฉียบ
1K
