บทที่ 30 ท่านถูกเขาทุบตี ดังนั้นท่านจะต้องเป็คนเอาคืน
“เมื่อครู่นี้ เ้าบอกว่าข้าไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยอะไรออกมาอย่างนั้นหรือ?"
พรึ่บ!
กระแสอากาศกระเพื่อมเป็ระลอก เืสาดกระเซ็นไปทั่ว ภาพที่เกิดขึ้นสร้างความตกตะลึงให้กับหงเยี่ยและอี้โม่ ทั้งสองหน้าซีดเผือด
กวนเซี่ยง ผู้ยืนอยู่ตรงหน้าของหลิงชาง ตกตะลึงยิ่งกว่า
"นี่?"
เืสีแดงฉานกระเซ็นเปรอะใบหน้าของตน แขนของหลิงชางดูราวกับถูกกระแทกอย่างแรง เส้นเืะเิพร้อมกับชิ้นเนื้อที่กระเด็นไปทั่ว เผยให้เห็นกระดูกสีขาวโพลน
"อ๊ากก!" หลังจากอาการชาหายไป ความเ็ปอย่างรุนแรงก็แผ่ซ่านไปทั่ว ส่งผลให้หลิงชางร้องออกมาด้วยความทรมาน
"ถอย!" เสียงะโเย็นะเืดังขึ้นจากด้านหลังของกวนเซี่ยงอีกครั้ง แล้วเซียวนั่วก็เตะไปที่ส้นเท้าของกวนเซี่ยง
กวนเซี่ยงรู้สึกว่าขาของตนตื้อชา เท้าขวาเองก็ยกขึ้นสูง และเตะไปที่คางของหลิงชางอย่างแม่นยำ
ตุบ!
หลิงชางยังคงตกตะลึง ไม่ทันได้ตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย ลูกเตะนี้เต็มไปด้วยความดุร้าย กรามของหลิงชางหลุดออกจากที่ของมัน ร่างผอมกระอักเืออกมา ก่อนจะกระเด็นออกไปหลายจั้ง
ตุบ!
หลิงชางตกลงกับพื้น แล้วกลิ้งไปกับพื้นอีกไกลก่อนจะหยุดลง
ศิษย์ต่างตำหนักกระอักเืออกมาจำนวนมากพร้อมกับฟันในปาก
กวนเซี่ยงตกตะลึง
เมื่อครู่นี้เขาเป็คนเตะอีกฝ่ายอย่างนั้นหรือ?
ชายหนุ่มคิดเกี่ยวกับมัน และตระหนักได้ว่ายังมีใครอีกคนยืนอยู่ด้านหลังตน
“ศะ… ศิษย์น้องเซียวนั่ว? เ้า เ้าทำได้อย่างไร..."
เซียวนั่วไม่ตอบคำถามของอีกฝ่าย
สายตาเ็าเลื่อนไปมองอี้โม่และหลานหงเยี่ย
"ไม่ใช่ว่าพวกเ้าอยากเดิมพันอย่างนั้นหรือ? ข้าจะเดิมพันกับพวกเ้าเอง และข้าขอเดิมพันด้วยยาปรับรากฐานทั้งหกเม็ดในมือของเ้า... หากเ้าชนะ ข้าจะให้เ้าสองเท่า"
สองเท่า?
ทันทีที่ประโยคดังกล่าวถูกเอ่ยออกมา อี้โม้และหลานหงเยี่ยก็รู้สึกได้ถึงการยั่วยุอย่างรุนแรง
"เ้า!" อี้โม่กำหมัดแน่น ทั้งโกรธและหวาดกลัว
ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าศิษย์สายนอกจะมีพลังน่ากลัวถึงเพียงนี้
"ไม่กล้าหรือ?" เซียวนั่วเอ่ยอย่างเหยียดหยาม ชายหนุ่มชี้ไปที่อี้โม่และหลานหงเยี่ยด้วนความดูถูกยิ่งกว่าเดิม “พวกเ้าพูดเองไม่ใช่หรือว่าเดือนหน้าจะมาอีก? ไม่ต้องรอให้ถึงเดือนหน้า เ้าสามารถเดิมพันตอนนี้ได้เลย"
ใบหน้าของอี้โม่และหลานหงเยี่ยซีดเผือด ทั้งสองมองหลิงชางที่นอนอยู่บนพื้น ยังคงไม่กล้าเอ่ยอะไรออกไป
ทั้งสองรู้ถึงระดับการบ่มเพาะของหลิงชางดี พวกเขาก็อยู่ระดับครึ่งก้าวสู่ขั้นสร้างรากฐานระดับหก ในแง่ของความแข็งแกร่ง อี้โม่นั้นสูงกว่าเล็กน้อย ในขณะที่หลานหงเยี่ยต่ำกว่าเล็กน้อย ทว่าทั้งสามก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก
หากเป็ตัวต่อตัว พวกเขาก็ไม่ได้ดีไปกว่าหลางชิงมากนัก
"สามกระบวนท่า!"
เซียวนั่วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
อะไรนะ?
อี้โม่และหลานหงเยี่ยกำมือแน่น
เวลานี้ เซี่ยวนั่วกำลังเหยียบย่ำพวกตนเหมือนที่พวกตนเหยียบย่ำกวนเซี่ยง
กวนเซี่ยงเองก็ตกตะลึงเช่นกัน "ศิษย์น้องเซียวนั่ว?"
แววตาของเซี่ยวนั่วยังคงสงบนิ่ง ใบหน้าแสดงถึงความดูถูกและยั่วยุอย่างชัดเจน
“พวกเ้าทั้งสอง ตราบใดที่พวกเ้าคนหนึ่งสามารถทนได้ถึงสามกระบวนท่า พวกเ้า... ชนะ!"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ อี้โม่และหลานหงเยี่ยจะสามารถทนได้อย่างไร? ความสามารถในการดูถูกผู้อื่นของอีกฝ่ายนั้นเหนือกว่าที่พวกเขาดูถูกกวนเซี่ยงเมื่อครู่นี้เสียอีก
“เ้า อย่ามั่นใจให้มากนัก!" หลานหงเยี่ยเอ่ยอย่างดุร้าย
ร่างผอมสูงแค่นหัวเราะ “ดูเหมือนว่าพวกเ้าล้วนแต่ชอบรังแกผู้อ่อนแอและหวาดกลัวผู้แข็งแกร่ง ก่อนหน้านี้ ข้าคิดว่าเ้าหยิ่งผยองนัก แต่ปรากฏว่าพวกเ้าก็เป็เพียงแค่คนขี้ขลาด ยาปรับรากฐานสองเม็ดนั้น ถือเสียว่าศิษย์พี่กวนเซี่ยงทำทานให้... ไสหัวไปได้แล้ว!"
คำว่า ‘ทำทาน’ ที่เอ่ยออกมาทำให้อี้โม่และหลานหงเยี่ยสูญเสียการควบคุม
และคำว่า 'ไสหัวไป' ก็ทำให้ทั้งสองเดือดดาลอย่างมาก
"เ้ารนหาที่ตายแล้ว!" อี้โม่ตกลงรับเดิมพันทันที ชายหนุ่มพุ่งเข้าหาเซียวนั่วและะโอย่างบ้าคลั่ง “ในเมื่อเ้าอยากจะมอบยาปรับรากฐาน 12 เม็ดให้เรา เช่นนั้นข้าจะไม่รับมันไว้ได้อย่างไร!"
ดวงตาของหลานหงเยี่ยก็ฉายแววเย็นะเื นางเรียกกระบี่ยาวออกมาและโจมตีจากอีกด้านหนึ่ง หากทั้งสองร่วมมือกัน เพียงแค่สามกระบวนท่า จะนับเป็อะไรได้
อี้โม่ผู้ซึ่งเป็ฝ่ายเริ่ม ปล่อยการโจมตีออกไปอย่างรุนแรง
"หมัดทลายดารา!"
พรึ่บ!
แสงสีเงินปะทุออกมาจากร่าง หมัดของอี้โม่ถูกปกคลุมด้วยแสงสีเงิน
กวนเซี่ยง ผู้ยืนอยู่ด้านหน้า คำรามออกมาอย่างตื่นตระหนก ทว่าขณะที่กำลังจะถอยหนี เซียวนั่วกลับกดไหล่ของตนเอาไว้
"ไม่เป็ไร... เมื่อครู่นี้ ท่านถูกเขาทุบตี ดังนั้นท่านจะต้องเป็คนเอาคืน"
"อะไรนะ?" กวนเซี่ยงตกตะลึง ไม่ใช่ว่าเ้าเป็คนเดิมพันหรอกหรือ? จะให้ข้าเอาคืนได้อย่างไร?
ทว่ามันสายไปแล้ว เวลานี้ การโจมตีของอี้โม่พุ่งมาถึง กวนเซี่ยงรู้สึกว่าทุกอย่างกำลังจะจบ เซี่ยวนั่วก็ดึงร่างให้ถอยออกมา...
ฟึ่บ!
หมัดของอี้โม่ปะทะเข้ากับความว่างเปล่า กระแสอากาศโดยรอบปั่นป่วน
จากนั้น มือผอมก็ตบไปที่ไหล่ขวาของกวนเซี่ยง ส่งผลให้แขนเด้งขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ ตบเข้าที่หน้าของอี้โม่อย่างแรง!
เพียะ!
เสียงตบหน้าดังชัดเจน
กวนเซี่ยงตกตะลึง เขาไม่รู้ว่าตัวเองทำได้อย่างไร
รู้สึกเพียงว่ามีพลังสีดำไหลออกไปจากแขน และในพริบตาต่อมาอี้โม่ก็ถูกตบ
อี้โม่ ถูกตบหน้าเข้าอย่างจังก็เดือดดาลมาก ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ "ข้าจะฆ่าเ้า!"
มือขวาของชายหนุ่มกลายเป็เหมือนกระบี่พุ่งเข้าใส่ลำคอของอีกฝ่าย
แต่เซียวนั่วก็ดึงกวนเซี่ยงถอยออกมาอีกครั้ง ขณะเดียวกัน เขาก็ยื่นมือซ้ายไปจับที่ข้อมือของอี้โม่โดยตรง
กึก!
ฝ่ามือของอี้โม่ถูกหยุดกลางอากาศ ร่างผอมยกขาขึ้นและเตะไปที่เข่าของฝ่ายตรงข้าม
ตู้ม!
เสียงการโจมตีดังลั่น กระดูกเข่าแตกละเอียด เข่าของอี้โม่บิดเบี้ยว จนไม่อาจทรงตัวได้อีกต่อไป
"อ๊ากกก!" อี้โม่ร้องโหยหวน เส้นเืบนหน้าผากปูดโปน ดวงตาแดงก่ำ
กวนเซี่ยงที่อยู่ด้านข้างตกตะลึง หนังศีรษะตื้อชา แต่ก็รู้สึกดีใจมากเช่นกัน
เพียงสองกระบวนท่า อี้โม่ก็ถูกเตะจนกระดูกหัก อีกฝ่ายดูน่าสมเพชและน่าขบขันในเวลาเดียวกัน
ขณะที่อี้โม่คุกเข่าลง หลานหงเยี่ยก็พุ่งมาตรงหน้า
"หยุดนะ!"
"กระบี่วายุ!"
ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!
หลานหงเยี่ยเหวี่ยงกระบี่ไปมา ปรากฏเงากระบี่มากมาย
นี่คือการโจมตีแรกของนาง ซึ่งดุร้ายมากเช่นกัน
ดวงตาของเซี่ยวนั่วยังคงนิ่งสงบ ยื่นมือออกไป ใช้สองนิ้วคีบบางสิ่งกลางอากาศ
กึก!
กระบี่ของหลานหงเยี่ยหยุดลงกระทันหัน กระบี่ยาวของนางถูกนิ้วของชายหนุ่มคีบเอาไว้
"เป็ไปได้อย่างไร!?"
หลานหงเยี่ยตกตะลึง อีกฝ่ายสามารถรับกระบี่ด้วยมือเปล่าได้อย่างไร?
ศิษย์สายนอกตรงหน้าของนางแข็งแกร่งเพียงใดกัน?
ก่อนที่หลานหงเยี่ยจะทันได้ตอบสนอง ชายหนุ่มก็ยกแขนของกวนเซี่ยงขึ้น ยืมมือศิษย์พี่ตบหน้าหญิงสาว...
เพียะ!
แรงตบครั้งนี้รุนแรงกว่าที่ตบหน้าอี้โม่เมื่อครู่นี้มาก
กวนเซี่ยงตกตะลึง
หลานหงเยี่ยตกตะลึงยิ่งกว่า
ดวงตาของนางแดงก่ำ คำรามออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว “เ้าบังอาจตบข้า เ้าสวะของตำหนักนิพพาน บังอาจตบหน้าข้า ข้าจะฆ่า..."
ก่อนที่จะเอ่ยจบ เซียวนั่วก็ใส่พลังเข้าไปที่แขนของกวนเซี่ยง ให้ยกขึ้นสูงและตบหน้าหลานหงเยี่ยอีกครั้ง
เพียะ!
และครั้งนี้ความแรงของมันเพิ่มขึ้นสามถึงสี่เท่าของครั้งก่อน
ใบหน้าบอบบางของหลายหงเยี่ยปรากฏรอยแดง มุมปากมีเืไหลซึม ความรู้สึกอัปยศอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนผุดขึ้นในใจ
528
