บทที่ 6 ความชื่นชมในรูปลักษณ์
“เหล่าปวงชนคนธรรมดา วันนี้ช่างแสนสำราญใจ~”
หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับเป็ชุดส่วนตัว ฟางหานก็ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีขณะก้าวเท้าออกจากโรงพยาบาล ความรื่นรมย์ในใจของเขานั้นพุ่งสูงถึงขีดสุด เนื่องจากแต้มความชอบในระบบเพิ่งทะลุหลัก 500 แต้มไปได้หมาด ๆ
แม้ว่า 500 แต้มจะยังห่างไกลจากเป้าหมายหลักหมื่น ซึ่งจำเป็สำหรับการแลกเปลี่ยนทักษะถาวรขั้นเริ่มต้น แต่สำหรับเขาในตอนนี้ จำนวนเท่านี้ก็นับว่าเพียงพอให้เรียกใช้ทักษะชั่วคราวได้หลายครั้งแล้ว
สิ่งสำคัญที่สุดที่เขาค้นพบคือ ตอนนี้เขากลายเป็จุดศูนย์กลางของความสนใจ ทั้งความอิจฉาและความหมั่นไส้จากกลุ่มนักศึกษาฝึกงานหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย แม้เขาจะไม่ได้ตั้งใจแสดงท่าทีโอ้อวด แต่แต้มความชอบกลับไหลเข้ามาราวกับสายน้ำ ดูเหมือนว่าเพียงแค่มีคนจับจ้องมาที่เขาด้วยอารมณ์บางอย่าง เขาก็จะได้รับแต้มความชอบเล็ก ๆ น้อย ๆ สะสมไปเรื่อย ๆ
ระบบการคำนวณแต้มดูเหมือนจะขึ้นอยู่กับจำนวนครั้งและความเข้มข้นของอารมณ์ โดยไม่มีข้อจำกัดเื่ระยะเวลาหรือการคูลดาวน์ ตราบใดที่คนรอบข้างเกิดความรู้สึกชื่นชม ริษยา หรือหมั่นไส้ แต้มก็จะถูกบันทึกทันที
แม้แต่ในยามที่มีคนนินทาเขาจากที่ไกล ๆ จนเกิดอารมณ์ขุ่นมัว แต้มเ่าั้ก็ยังถูกส่งมาถึงเขา ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ... ระบบไม่ระบุชื่อผู้ให้แต้ม ไม่เช่นนั้นเขาคงล่วงรู้ได้ทันทีว่า ใครกันที่แอบนินทาหรือชื่นชมเขาอยู่ลับหลัง
ใน่สองวันที่ผ่านมา ฟางหานเริ่มทำความเข้าใจกลไกของระบบได้ลึกซึ้งขึ้น สำหรับเขาแล้ว ทักษะชั่วคราวและทักษะถาวรแทบไม่มีความแตกต่างกันในเชิงผลลัพธ์ ตราบเท่าที่เขาสามารถใช้มันเพื่อรักษาโรค... หรือใช้เพื่อสร้างชื่อเสียงให้กับตนเองได้
[ติ๊ง... ข้อความแจ้งเตือนด้วยความปรารถนาดี : ทักษะชั่วคราวแต่ละประเภทสามารถเปิดใช้งานได้เพียงวันละหนึ่งครั้งเท่านั้น]
ขณะที่ฟางหานกำลังกระหยิ่มยิ้มย่อง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในห้วงความคิด โชคดีที่่นี้เขาเริ่มคุ้นชินกับมันแล้ว ไม่เช่นนั้นคงได้ใจนเสียกิริยาไปอีกรอบ
“ครั้งเดียวเองเหรอ?” ฟางหานขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ “ทำไมล่ะ?”
[วัตถุประสงค์ของระบบบ่มเพาะแพทย์ผู้ยิ่งใหญ่ คือการสรรค์สร้างอาจารย์แพทย์ระดับชาติ ทักษะชั่วคราวจึงเป็เพียงการหยิบยืมพลัง ไม่ได้เป็กรรมสิทธิ์ของผู้ใช้โดยสมบูรณ์] ระบบอธิบายอย่างใจเย็น
“ผมรู้ขีดจำกัดของตัวเองดี คุณไม่จำเป็ต้องมาจุกจิกเื่การแลกแต้มของผมหรอก” ฟางหานพึมพำอย่างหัวเสีย ในหนึ่งวันใช้ได้เพียงครั้งเดียว แล้วจะไปทำอะไรได้? ลำพังแค่จะเอาไว้ใช้เรียกแต้มเพิ่มยังไม่พอเลยด้วยซ้ำ
เมื่อระบบเงียบหายไป ฟางหานก็ได้แต่ก่นด่าอยู่ในใจ เขาไม่เคยพบเจอสถานการณ์ที่มี ‘เงิน’ เต็มกระเป๋า แต่กลับถูกจำกัดจำนวนการซื้อเช่นนี้มาก่อน แต้มความชอบเปรียบเสมือนเงินตราล้ำค่าของระบบ แต่เ้าระบบเ้ากี้เ้าการนี่กลับตั้งกฎเกณฑ์งี่เง่ามาตีกรอบเขาเสียอย่างนั้น
“ฟางหาน เดินยิ้มกริ่มมาเชียว มีเื่ดี ๆ อะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ?” แรงตบเบา ๆ ที่ไหล่ทำให้ฟางหานสะดุ้ง แล้วเขาก็หันไปพบกับอู๋เหล่ย เพื่อนสนิทจากรั้วมหาวิทยาลัยเดียวกัน
ในการฝึกงานครั้งนี้ มีนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนหลินโจวมาประจำที่โรงพยาบาลเจียงจงเพียงสามคน ได้แก่ ฟางหาน อู๋เหล่ย และหลินเสี่ยวเฟิง ซึ่งอู๋เหล่ยเรียนห้องเดียวกับฟางหานมาโดยตลอด ความสัมพันธ์จึงแน่นแฟ้นกว่าคนอื่น ๆ
“ฉันดูมีความสุขขนาดนั้นเลยเหรอ?” ฟางหานเหลือบมองเพื่อนด้วยสายตาเ็า “ตอนนี้ฉันกำลังหดหู่และเศร้าหมองสุดขีดอยู่นะ”
“โถ่ ใครจะไปเชื่อ เมื่อกี้เห็นชัด ๆ ว่าหน้านายเต็มไปด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์”
“นั่นเขาเรียกว่าเสน่ห์ของคนหล่อต่างหาก” ฟางหานกลอกตาอย่างเหนื่อยหน่าย คนหล่อเหลาสง่างามอย่างเขาจะไปเกี่ยวข้องกับคำว่า ‘เ้าเล่ห์’ ได้อย่างไร
หลินเสี่ยวเฟิงซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้สนิทใจกับฟางหานเท่าอู๋เหล่ย จึงทำได้เพียงยิ้มตอบและกล่าวเสริมว่า “ฟางหาน ฉันสังเกตเห็นว่ารองหัวหน้าเริ่นดูจะให้ความสำคัญกับนายเป็พิเศษเลยนะ”
“ไม่ใช่แค่สำคัญธรรมดาหรอก แต่สำคัญระดับพรีเมียมเลยล่ะ” ฟางหานรับคำพลางเริ่มโอ้อวดทีเล่นทีจริง “รองหัวหน้าเริ่นแอบเปรยกับฉันว่า อาจารย์กัวอาจจะรับฉันเป็ศิษย์สายตรง”
“จริงเหรอ?!” อู๋เหล่ยอุทานด้วยความอิจฉาระคนเลื่อมใส ส่วนหลินเสี่ยวเฟิงยังคงมีสีหน้าคลางแคลงใจ
[...ได้รับแต้มความชอบ +2!]
ฟางหานยิ้มมุมปากอย่างพอใจ แม้จะเป็แต้มเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ก็เป็สัญญาณที่ดี การพูดคุยสัพเพเหระหรือการโอ้อวดเบา ๆ ก็สามารถสะสมแต้มเพื่อแลกทักษะถาวรได้ในอนาคต สิ่งเดียวที่เขานึกห่วงคือการโอ้อวดบ่อยครั้ง อาจทำให้ภาพลักษณ์หนุ่มผู้สูงส่งและสงบนิ่งของเขาต้องมัวหมองไปบ้าง
เช้าวันถัดมา กลุ่มนักศึกษาฝึกงานเดินตามเริ่นไห่เฉียงไปยังแผนกฟื้นฟูสุขภาพ ซึ่งส่วนใหญ่ทำหน้าที่ดูแลผู้ป่วยโรคเรื้อรัง และผู้ป่วยที่อยู่ใน่พักฟื้นหลังการผ่าตัด
ในปัจจุบัน ผู้คนมักมีอคติต่อการแพทย์แผนจีน โดยมองว่าไม่อาจรักษาโรคฉุกเฉินหรือโรคร้ายแรงได้ทันท่วงที แต่หากพูดถึงเื่การฟื้นฟูร่างกายหลังการรักษาแผนปัจจุบันแล้ว ศาสตร์การแพทย์แผนจีนกลับได้รับความนิยมอย่างสูง ตามคติที่ว่า ‘แพทย์ตะวันตกรักษาอาการ แพทย์แผนจีนรักษาต้นตอ’
ด้วยค่านิยมเช่นนี้ แผนกแพทย์แผนจีนในหลายโรงพยาบาลจึงกลายเป็ศูนย์รวมของผู้ป่วยที่รักษาไม่หายขาดหรือมีอาการเรื้อรัง โรงพยาบาลเจียงจงจึงให้ความสำคัญกับแผนกฟื้นฟูสุขภาพเพื่อรองรับผู้ป่วยกลุ่มนี้โดยเฉพาะ
ต่างจากแผนกฝังเข็มและนวดทุยหนาที่ดูคึกคัก ผู้ป่วยในแผนกฟื้นฟูฯ ส่วนใหญ่เป็ผู้สูงอายุที่ดูเงียบเหงา นักศึกษาฝึกงานจึงไม่ได้รู้สึกตื่นตาตื่นใจนัก
เริ่นไห่เฉียงเองก็รู้งานดี เขาไม่ได้คาดหวังให้เด็ก ๆ เข้ามาช่วยอะไรได้มากนัก นอกจากงานพื้นฐานอย่างการฝังเข็มหรือการนวดที่เขาอนุญาตให้ลงมือทำ ส่วนงานในแผนกอื่นที่มีความละเอียดอ่อนกว่า เขาไม่กล้าเสี่ยงให้มือใหม่แตะต้องเด็ดขาด
หลังจากเยี่ยมชมแผนกฟื้นฟูฯ เรียบร้อยแล้ว เป้าหมายถัดไปของพวกเขาคือแผนกศัลยกรรมกระดูกและข้อ
แผนกศัลยกรรมกระดูกของโรงพยาบาลเจียงจงมีชื่อเสียงขจรขจายไปไกล โดยเฉพาะเลี่ยวอีิ รองหัวหน้าแผนกผู้เป็ที่รู้จักไปทั่วทั้งมณฑลเจียงโจว ว่ากันว่าหากเขาไม่มีความสัมพันธ์อันดีกับเจิ้งเสวียผิง ผู้เป็อาจารย์ของเขาแล้ว ด้วยฝีมือระดับนี้ เลี่ยวอีิสามารถออกไปเปิดโรงพยาบาลจัดกระดูกเป็ของตนเองได้อย่างสบาย
โรงพยาบาลเจียงจงก่อตั้งขึ้นโดยกัวเหวินยวน ในยุคที่ศรัทธาต่อการแพทย์แผนจีนสั่นคลอน ท่านกัวได้รวบรวมมิตรสหายและผู้ทรงคุณวุฒิ รวมถึงเจิ้งเสวียผิง เพื่อสร้างสถาบันการแพทย์แห่งนี้ขึ้นมา
หากสังเกตให้ดีจะพบว่า หลายแผนกในโรงพยาบาลมีรองหัวหน้าแผนกที่เป็ถึงอาจารย์ชื่อดัง เช่น ฉินเว่ยหัวแห่งแผนกอายุรกรรม และเลี่ยวอีิแห่งแผนกศัลยกรรมกระดูก พวกเขาต่างก้มหน้าก้มตาทำงานในตำแหน่งรอง เพื่อยกตำแหน่งหัวหน้าแผนกให้แก่ปรมาจารย์ระดับชาติรุ่นาุโอย่างหลัวหยวนเฉิน หรือเจิ้งเสวียผิง แม้คนเ่าั้จะไม่ได้ลงตรวจเป็ประจำแล้ว แต่บารมีและชื่อเสียงก็ยังคงเป็เสาหลักให้แก่โรงพยาบาล
ด้วยเหตุนี้ แผนกศัลยกรรมกระดูกของโรงพยาบาลเจียงจงจึงยืนหนึ่งในห้ามณฑลภาคตะวันออกเฉียงใต้ ดึงดูดผู้ป่วยจากทั่วสารทิศให้เดินทางมาหวังพึ่งพิงการรักษา
เริ่นไห่เฉียงกล่าวนำกลุ่มนักศึกษาด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ “แผนกศัลยกรรมกระดูกของเราถือเป็ที่สุดในภูมิภาคนี้ แม้แต่โรงพยาบาลเฉพาะทางระดับมณฑลก็ยังยากจะเทียบชั้น หัวหน้าแผนกเลี่ยวมีวิชาจัดกระดูกที่หาตัวจับยาก หากใครในพวกเธอโชคดีได้รับคำชี้แนะจากท่านเพียงเล็กน้อย อนาคตในสายวิชาชีพของพวกเธอก็จะมั่นคงดุจขุนเขา”
เหล่านักศึกษาต่างมีั์ตาเป็ประกาย เพราะก่อนจะมาที่นี่ ทุกคนย่อมค้นคว้าข้อมูลมาเป็อย่างดี การได้เรียนรู้วิชาจัดกระดูกจากเลี่ยวอีิจึงเปรียบเสมือนการได้ขุมทรัพย์ ทุกคนจึงตั้งปณิธานว่าจะต้องแสดงศักยภาพให้โดดเด่นที่สุด
หากจะถามว่าแผนกไหนทำเงินได้มากที่สุดในโรงพยาบาล คำตอบย่อมเป็แผนกศัลยกรรมกระดูกอย่างไม่ต้องสงสัย ผู้ที่มีทักษะด้านนี้ ไม่ว่าจะไปสังกัดโรงพยาบาลใดหรือเปิดกิจการส่วนตัว ย่อมได้รับการต้อนรับอย่างสมเกียรติ
เริ่นไห่เฉียงลอบยิ้มเมื่อเห็นแรงผลักดันของเด็ก ๆ การจะได้รับความไว้วางใจให้เรียนรู้วิชาชั้นสูงเช่นนี้ไม่ใช่เื่ง่าย แม้แต่แพทย์เฉพาะทางในแผนกยังหาโอกาสได้ยากยิ่ง นับประสาอะไรกับนักศึกษาฝึกงาน แต่กระนั้น เขาก็้ากระตุ้นให้ทุกคนมีความมุ่งมั่น
ท่ามกลางกลุ่มคนที่ตื่นตัว ฟางหานยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย การจัดกระดูกนั้นไม่ใช่แค่เื่ของกำลัง แต่มันคือศาสตร์แห่งการวินิจฉัยที่ลึกซึ้ง หากไม่เข้าใจทางเดินของเส้นเอ็นและโครงสร้างของกระดูกอย่างถ่องแท้ การลงมือจัดกระดูกก็ไม่ต่างจากการทำร้ายผู้ป่วย
การจัดกระดูกแบบแพทย์แผนจีนท้าทายกว่าแผนปัจจุบันมาก เพราะต้องอาศัยััจากมือเพื่อรับรู้สภาพความเสียหายภายใน โดยต้องระมัดระวังไม่ให้กระทบต่อเส้นประสาทที่เปราะบาง ปรมาจารย์ที่แท้จริงสามารถผสานกระดูกที่แตกละเอียดให้กลับมาเรียงตัวสวยงามได้ด้วยมือเปล่า
สมัยเรียน ฟางหานเคยอ่านเคสในตำนานของเจิ้งเสวียผิง ผู้ป่วยรายหนึ่งถูกคานไม้ทับจนหน้าแข้งแตก และกระดูกทิ่มแทงออกมาภายนอก โรงพยาบาลใหญ่ ๆ ต่างยืนยันว่าต้องตัดขาทิ้งเท่านั้น ทว่า โชคดีที่อาจารย์เจิ้งอยู่ในเหตุการณ์พอดี ท่านจึงลงมือจัดกระดูกให้ด้วยตนเอง จนผู้ป่วยรายนั้นกลับมาเดินได้ตามปกติ และทำงานหนักได้ดังเดิม หากในวันนั้นไม่มีอาจารย์เจิ้ง ผู้ป่วยคนนั้นคงต้องใช้ชีวิตบนไม้ค้ำยันไปตลอดกาล
เริ่นไห่เฉียงลอบสังเกตฟางหานอยู่เงียบ ๆ และรู้สึกพอใจในความสุขุมของเขา นี่แหละคือคุณสมบัติที่อาจารย์กัวมองเห็น แพทย์ที่ดีต้องนิ่งสงบดุจน้ำแข็งแม้ในยามวิกฤต
“รองหัวหน้าแผนกเริ่นครับ หัวหน้าเลี่ยวชอบนักศึกษาประเภทไหนเป็พิเศษเหรอครับ?” นักศึกษาคนหนึ่งเอ่ยถามพลางยิ้มประจบ หลังจากคุยกันมาสองวัน พวกเขาเริ่มรู้สึกว่าเริ่นไห่เฉียงเป็ผู้ใหญ่ที่เข้าถึงง่าย
“ชอบนักศึกษาที่หน้าตาดี” เริ่นไห่เฉียงเปรยขึ้น พร้อมกับปรายตาไปทางฟางหาน น่าเสียดายที่คนหนุ่มคนนี้ถูกอาจารย์กัวจองตัวไว้แล้ว ไม่เช่นนั้นทั้งเลี่ยวอีิและฉินเว่ยหัวคงเปิดศึกแย่งชิงตัวกันเป็แน่
ฟางหานรีบถอยกรูดไปสองก้าวตามสัญชาตญาณ สายตาของรองหัวหน้าเริ่นดูเ้าเล่ห์จนน่าขนพองเกินไปแล้ว
[...ได้รับแต้มความชอบ +8!]
‘หืม? แค่ได้รับคำชมเื่รูปลักษณ์ก็ได้แต้มด้วยเหรอ?’ ฟางหานใกับกฎเกณฑ์ที่เพิ่งค้นพบใหม่
“ผม...” นักศึกษาที่ถามถึงกับหน้าถอดสี รู้สึกเจ็บแปลบในใจที่ตนเองไม่ได้มีรูปลักษณ์เป็อาวุธเช่นเพื่อน
“ฮ่า ๆ ๆ” เริ่นไห่เฉียงะเิหัวเราะออกมา “ล้อเล่นน่ะ แน่นอนว่าต้องชอบคนที่ขยัน อดทน และใฝ่เรียนรู้ต่างหาก”
ในแผนกศัลยกรรมกระดูกนี้ กฎระเบียบเคร่งครัดกว่าแผนกฟื้นฟูฯ มาก นักศึกษาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเข้าใกล้ห้องผ่าตัด ทำได้เพียงเดินตามเริ่นไห่เฉียงเพื่อฟังสรุปอาการจากแพทย์เ้าของไข้ตามวอร์ดต่าง ๆ เท่านั้น
“ผู้ป่วยเตียง 5 เพิ่งรับเข้ามาเมื่อเช้านี้ครับ ยังไม่เริ่มขั้นตอนการรักษา...” แพทย์ประจำบ้านหนุ่มคนหนึ่งรายงานอาการด้วยท่าทางกระตือรือร้น เนื่องจากเขาเป็รุ่นน้องที่เริ่นไห่เฉียงเคยดูแล จึงค่อนข้างพูดจาฉะฉาน
“เคสนี้ค่อนข้างแปลก ผู้ป่วยไม่กล้าแม้แต่จะตั้งศีรษะให้ตรง หรือแม้แต่ลืมตาก็ยังไม่กล้า เพราะเพียงแค่ขยับตัวหรือลืมตาเพียงนิดเดียว ก็จะรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้างจนอาเจียนออกมาไม่หยุด”
“ได้ทำการตรวจร่างกายเบื้องต้นหรือยัง?” เริ่นไห่เฉียงถามด้วยสีหน้าจริงจัง
“นัดหมอเฉินไว้แล้วครับ แต่ตอนนี้หมอเฉินติดเคสผ่าตัดด่วนอยู่”
เริ่นไห่เฉียงพยักหน้าเข้าใจ ดูท่าผู้ป่วยรายนี้คงมีเส้นสายอยู่บ้าง เพราะการจะได้คิวตรวจในแผนกศัลยกรรมกระดูกนั้นยากเย็นแสนเข็ญ ลำพังแค่การลงทะเบียน่เช้าก็เต็มภายในเวลาไม่กี่นาทีแล้ว
ฟางหานก้าวเข้าไปชะโงกมองผู้ป่วยด้วยความสนใจ ในฐานะแพทย์ การช่างสังเกตและวิเคราะห์คือหัวใจสำคัญของการพัฒนาฝีมือ ด้วยพื้นฐานความรู้ที่ได้รับตกทอดมาจากคุณปู่ที่เป็แพทย์แผนจีน ประกอบกับระบบที่คอยส่งเสริม ทำให้ฟางหานมักจะมองเห็นรายละเอียดที่คนอื่นมองข้ามไป
ทุกครั้งที่เขาแลกทักษะชั่วคราว แม้พลังจะจางหายไปเมื่อหมดเวลา แต่ทักษะและประสบการณ์เ่าั้กลับซึมซับเข้าสู่สัญชาตญาณของเขาอย่างเงียบเชียบ
ขณะเดินออกจากห้องพักผู้ป่วย เริ่นไห่เฉียงที่ลอบสังเกตท่าทางเคร่งขรึมของฟางหานก็เอ่ยถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มท้าทาย “เสี่ยวฟาง... จากที่ดูเมื่อครู่ นายเห็นอะไรผิดปกติบ้างไหม?”
เขาพยายามทดสอบเด็กหนุ่ม เพราะยังจำฝีมือการวินิจฉัยจากการมองในห้องประชุมเมื่อวานได้ติดตา
[...ได้รับแต้มความชอบ +28!]
‘ฟางหานอีกแล้วเหรอ?!’ เพื่อนคนอื่น ๆ ต่างคิดในใจด้วยความริษยา พวกเขาไม่เข้าใจเลยว่านอกจากใบหน้าที่หล่อเหลาเกินมาตรฐานแล้ว ฟางหานมีดีอะไรนักหนาถึงได้รับความสนใจจากระดับหัวหน้าแผนกถึงเพียงนี้!
1K
