และแล้วหลังคุยระหว่างทานอาหารกระป๋องพร้อมฟังเื่ราวในอดีตนั้นทำให้ไลค์้าข้อมูลมากกว่านี้ เพื่อ้ารู้อะไรบางอย่างที่มันเหมือนติดอยู่ภายในใจ และสิ่งนั้นก็คือ คอมพิวเตอร์
"ลุงจอร์น พอจะมีเครื่องใช้ไฟฟ้าพวกเครื่องคอมพิวเตอร์รึเปล่าครับ"
"ก็มีอยู่นะ แต่มันเป็รุ่นเก่าเมื่อซัก10ปีก่อนได้ เอ็งใช้เป็รึเปล่า ระบบมันค่อนข้างจะเก่าหน่อยนะ "
ว่าแล้วลุงจอร์นก็ลุกขึ้นก่อนจะเดินไปหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากลังโลหะ ที่อยู่ตรงทางเข้ามาในบ้าน เหมือนเป็กล่องรอแยกซะมากกว่าเพราะมีหลายอย่างเหมือนกันอยู่ภายในนั้นซึ่งบอกไม่ได้เลยว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่แล้วมือกร้านของชายชราก็หยิบสิ่งหนึ่งมาให้เขาหากมองรวมๆสภาพมันไม่น่าเรียกคอมด้วยซ้ำ น่าจะเรียกลูกบอลมากกว่า มันมีลักษณะออกสีออกเงินเป็ทรงกลม ขนาดเท่าลูกบอลเห็นจะได้ ลุงแกยื่นให้ก่อนจะเป่าๆ ฝุ่นออก
"นี่ไง มันเป็รุ่นเก่า พวกข้างบนมันเลยทิ้งมา ข้าเห็นว่ามันยังใช้ได้อยู่เลยเก็บเอาไว้"ลุงจอร์นยื่นให้ ไลค์รับมาแบบงงๆ เพราะรูปล่างมันไม่เหมือนคอมเลยซักนิด
"เป็อะไรของเอ็ง"หน้าเด็กชายเกิดคำถามขึ้นมาบนใบหน้าอย่าง งงๆ จนชายชรา พยักคิ้วมองอย่างแปลกใจ
"ถ้าความจำกลับมาแล้วคงเปิดเป็ใช่มั้ย ข้าคงไม่มีเวลาสอนเล่นหรอกนะถ้ากลับมาค่อยว่ากัน เดี๋ยวข้าออกไปหาของเพิ่มก่อนมันจะมืด ตอนนี้คนที่รื้อของในกองนั้นน่าจะเบาลงแล้ว เผื่อมีของมีค่ามันพอเอาไปแลกข้าวแลกน้ำได้ เพราะพรุ่งนี้ พวกนักค้าขายสัญจรน่าจะมาถึงเมืองนี้แล้ว เดี๋ยวยังไงเอ็งก็นอนพักไปก่อนแล้วกัน ข้าคงจะกลับมา่ค่ำๆ แล้วอย่าซนนักล่ะไอ้หนู"
" แหม ลุงก็ ผมไม่รื้อของไปทั่วหรอกน่า ในฐานะที่ลุงเป็คนช่วยผม เดี๋ยววันนี้ผมจะทำกับข้าวให้เอง แต่ผมขออนุญาตใช้ครัวนะครับ"
" หืมตัวแค่นี้ทำกับข้าวเป็ด้วยรึไง แต่เอาเถอะไม่ทำบ้านข้าไฟไหม้ก็พอ แล้วก็ทำหารอะไรอย่างเปลื้องของมากนะ มันมีพวกอาหารกระป๋องกับเครื่องเทศอยู่ไม่กี่อย่าง ข้าวก็มีเหลือแค่นิดหน่อย แล้วก็น้ำกินประหยัดหน่อยนะโว้ย ่นี้ฝนไม่ตกมาเลย เหลือไม่กี่โอ่งแล้ว น้ำที่นี้ก็หายาก ข้าบอกไปแล้วว่าการแลกน้ำนั้นจะต้องใช้ของที่มีค่ามาแลกเอ็งรู้ใช่มั้ย"
" คร้าฟ ผมจะทำแบบประหยัดที่สุดและอร่อยที่สุดด้วย ไม่ต้องห่วง"ไลค์ขานรับอย่างยิ้มแย้ม ส่งผลให้ลุงจอร์นหัวเราะหึออกมาบริเวณมุมปาก และแล้วร่างของชายชราก็เดินออกไปพร้อมถุงปุ๋ยซึ่งเหน็บอยู่ข้างกาย
เวลาไหลผ่านไปเป็เวลากว่าชั่วโมง ไลค์ลองหาปุ่มกดดูจนไปเจอปุ่มเล็กๆอยู่้าของลูกบอลนี้ก็ไม่สามารถเปิดติดได้ จนแล้วจนรอดเขาเริ่มมีความรู้สึดหงุดหงิดแสดงออกมาให้เห็น
"แล้วมันใช้ยังไงเนี่ย กดทุกปุ่มที่มีแล้วนะหรือว่ามันต้องเดาะให้ครบ 20 ครั้งก่อนฟ่ะไอ้ลูกบอลนี่" เร็วกว่าความคิดมือน้อยๆนั้นกลับโยนลูกบอลสีเงินลงพื้นอย่างไม่ใยดี ไม่ใช่เพื่อบันดาลโทสะแต่เพื่อลองผิดลองถูกในการเปิดเครื่องกลมๆสีเงินนี้ ทันที่ที่กระทบลงพื้นแสงก็สว่างออกมาจากตรงกลางของลูกบอลด้วยความใ ไลค์กลับเตะลูกบอลสีเงินนั้นจนกระทบกับผนัง
"ชิบหาย" ก่อนจะรู้สึกตัวเขาก็วิ่งไปอุ้มเครื่องนั้นขึ้นมาอีกครั้ง เขาวางลูกบอลสีเงินนั้นไว้กับโต๊ะกินข้าวเพื่อความคล่องตัวในการเรียนรู้สิ่งตรงหน้า ทันทีที่วาง ก็มีแสงอินฟาเรดสีแดงแสดงออกมาเป็แป้นพิมพ์ขึ้นมาบนโต๊ะทันที พร้อมกับแสงสีฟ้าออกมาเหมือนจอภาพลอยขึ้น้าของลูกบอล มันมีลักษณะที่คล้ายกับโฮโรแกรมซะมากกว่า แต่ความชัดมันสูงกว่าที่เขาเคยเห็นในอดีตมาก เขาเคยสร้างเต็มที่ก็ได้เพียงภาพที่ดูลางๆ และไม่สามารถนำมาใช้งานได้อย่างจริงจังนัก แต่นี้มันใช้งานได้เลย
ไลค์เริ่มทดลองเข้าหลายๆอย่างแบบไม่ค่อยคล่องมือนักเพราะเขาเองไม่เคยจับอุปกรณ์ที่ล้ำสมัยแบบนี้ อีกทั้งระบบวินโดว์ที่ดูแปลกตาเป็อย่างมากทำให้ใช้งานโปรแกรมต่างๆอย่างยากลำบาก แต่ด้วย iQ ระดับเกือบ 400 ทำให้เขาใช้คล่องแคล่วเพียงไม่กี่สิบนาทีต่อมา โปรแกรมต่างถูกเรียกมาลองได้อย่างง่ายดาย และแล้วก็สามารถใช้ได้ปกติเหมือนคอมพิวเตอร์ทั่วไปในสมัยแต่ก่อนเพียงแต่มันเล็กกว่าและดูเหมือนมีโปรแกรมที่ใช้งานได้ง่ายกว่ามากเท่านั้นเอง
และเมื่อเข้าโปรแกรมได้ไลค์จึงพยายามลองเข้าเว็บไซต์เพื่อหาข้อมูลภายในโลกเน็ตเวิร์ค แต่กลับไม่สามารถเข้าได้ เพราะไม่มีสัญญาณเน็ตเลยแต่เมื่อลองเชื่อมเครือข่ายกับตัวรับสัญญาณในอดีตที่อยู่นอกโลกหรือก็คือ ดาวเทียม ทำให้ไลค์ปล่อยตัวค้นหาเป็วงกว้างมากขึ้น จนมาเจอกับสัญญาณWiFi (ไวฟาย) เพียงหนึ่งเดียวที่คาดว่าน่าจะมาจากนครลอยฟ้านั้น มือน้อยๆเริ่มลงมือแฮ็ค WiFi ในตอนแรกเขาก็ไม่มั่นใจว่าจะทำได้ซะทีเดียวเพราะตัวเองพึ่งมาจากโลกที่ล้าหลังถึง 230 ปี แต่ทว่าชั่วพริบตาเขากลับสามารถแฮ็คเข้าถึง WiFi ได้อย่างงายดาย
"เอ๊ะ ง่ายๆแบบนี้เลยหรอ!! " เสียงอุทานดังมาจากเด็กชาย ทำให้เขาเริ่มสงสัยสิ่งต่างๆมากขึ้น แม้จะยังไม่สามารถเชื่อมปมต่างๆที่สงสัยได้ก็เถอะ
หลายนาทีผ่านไป เขาพบว่าสัญญาณ WiFi ที่เชื่อมต่ออยู่นั้น เป็มีโค๊ตแบบเดียวกับที่เขาคิดค้นเล่นๆ เมื่อตอนที่ทำงานให้แก่รัฐนั้นทำให้เขาเริ่มเข้าค้นหาความจริงได้มากขึ้น
ไลค์ไม่รอเวลาให้ผ่านไปอย่างเสียเปล่า เขาเริ่มเจาะระบบของนครลอยฟ้าด้วยความรวดเร็ว จนเวลาผ่านไปไม่นานระบบซอฟต์แวร์ก็ถูกเจาะได้อย่างง่ายดาย และทันทีที่เข้าถึงข้อมูลลับในไฟล์ที่เก็บซ่อนไว้เป็อย่างดี ทำให้เขาใอย่างมาก เพราะเมืองลอยฟ้าสุดล้ำยุคในโลกตอนนี้ มันมีโครงสร้างคล้ายกับยานส่งของไร้คนขับที่เขาคิดค้นขึ้นในอดีต เพียงแต่มันใหญ่กว่าและสมดุลมากกว่า แต่นั้นเป็เื่เล็กน้อยที่ทำให้เขาใเพราะว่ามีสิ่งอื่นที่ทำให้เขาใมากกว่านั้นคือรูปแบบของพลังงานที่ใช้ มันเป็พลังงานชนิดใหม่ที่เขาคุ้นเคยเป็อย่างดี พลังงานที่ตัวเขาในอดีตคุมมันไม่อยู่และะเิมาในยุคนี้
"[อนุภาคไลค์] อย่างง้้นหรอ" มีคำถามมากมายในใจ ว่า ใครเป็คนคิดค้นมา หรือเพียงแค่บังเอิญค้บพบ
เมื่อขุดลึกลงไป จนเจอกับข้อมูลของผู้สร้างเมืองขึ้นมาทำให้เขาถึงกับสติแทบแตก ชื่อเพียงชื่อเดียวไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่เขาก็ยังจำได้ไม่ลืมเลือน บริษัท ซุส จำกัด หรือก็คือ องร์กรลึบลับที่เขาทำงานให้แล้วหนีออกมา
ไลค์พยายามทบทวนเื่ราวในหัวอีกครั้ง และพยายามปะติปะต่อเื่ราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน จนได้บทสรุปว่า สิ่งที่ไลค์ลบในอดีตยังไม่หายไปทั้งหมด เพราะอาวุธของทหารในเมือง ก็ยังเป็ปืนที่เขาออกแบบเอง แต่มีแค่บางรุ่นเท่านั้น
แสดงว่า ทุกอย่างบนโลกในยุคนี้ คือบาปที่เขาสร้างไว้ในอดีตทั้งหมด เขาทำให้มนุษย์บนโลกมากกว่าครึ่งต้องตายอย่างไร้ค่า และพวกคนธรรมดาที่ไม่มีอำนาจก็โดนถีบหัวส่งไล่ลงมา ให้อยู่กับกองขยะ เขากำมือทุบโต๊ะอย่างเจ็บใจเมื่อรู้ความจริง
ปัง
ถ้าเขาไม่ อุตริเขียนแปลนพวกนั้น คนเ่าั้ก็คงไม่ตายโลกตอนนี้ก็เช่นกัน เขาพยายามสงบสติอารมณ์อีกครั้ง เพราะอย่างน้อยก็มีข้อดีจากโลกที่วิวัฒนาการแล้ว นั้นคือทุกอย่างในโลกจะล้ำหน้าขึ้น เหมือนกับคอมที่เขาเล่นอยู่ตอนนี้มันแสดงเป็หลักฐานได้อย่างดี ว่าโลกตอนนี้วิทยาการล้ำยุคขึ้นมากเพียงใด แล้วยังมีอุปกรณ์ที่เขาไม่สามารถสร้างได้ในอดีตอีก แต่ตอนนี้พวกมันกลับสร้างขึ้นมาได้ แสดงว่าพวกมันหาตัวรองรับในการกักเก็บพลังงานของเขาได้แล้ว เขาจะต้องกลับไปแก้ไขอดีต เพื่อไม่ให้คนตายในอนาคต ใช่แล้ว
"ไทม์แมชชีนยังไงล่ะ!!! " เสียงเล็กร้องลั่น ปกติกลไกลของโลกไม่สามารถเป็ไปได้แม้ในอดีตจะมีคนมากมายพยายามสร้างขึ้นมาแต่ก็ล้มเหลวมาโดยตลอด แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ ตัวเขามาโผล่ในอีก230ปีข้างหน้า ได้ แสดงว่าต้องย้อนเวลากลับไปได้เช่นกัน
'แต่ก่อนจะสร้างสิ่งนั้นผมจำเป็ต้องมีผู้ช่วย สินะ เพราะมันต้องค้นคว้าอย่างละเอียดเพื่อไม่ให้เป็เหมือนคราวที่แล้ว'ไลค์คิดในใจด้วยสีหน้าจริงจังเป็อย่างมาก
และเมื่อสมองสั่งการ ไลค์ก็เริ่มลงมือสร้างไอ Ai อัจฉริยะ ขึ้นมาอีกครั้ง แต่น่าใเพราะเขาเจอ ร่อยรอยของไอ Ai อัจฉริยะที่โดนะเิไปพร้อมกับเขาทันทีที่กำลังจะเปิดเบต้าโค๊ตชุดเดียวกับตัวเก่าในอดีตขึ้น ไม่รอช้าเมื่อเห็นร่องรอยเ่าั้แม้มันเป็เพียงตัวเลขเล็กน้อยกับโค๊ตภาษาที่ใช้ในโปรแกรม ล่องลอยไปมา ไลค์จึงพยายามรวมเศษเสี้ยวของไอในอินเทอร์เน็ต แต่พอได้ดึงมาเท่านั้นดวงตาสีดำกลับเบิกตากว้าง เพราะมันคือโปรแกรมชุดหลักเลยก็ว่าได้ เขาพยามดึงข้อมูลไอมารวมกันอีกครั้งแล้วซ่อมแซมด้วยโค๊ตพิเศษที่เขาเป็คนออกแบบมาเพื่อมาในการแก้ไขโปรแกรมแบบไอโดยเฉพาะ
จน Ai อัจฉริยะ ได้ตื่นขึ้นพร้อมแสดงเสียงให้ยืนยันตัวตน
"สวัสดีค่ะ โปรดยืนยันตัวตน "
เสียงไอที่ดังขึ้นมาเป็เสียงที่เขาเหมือนพึ่งเคยได้ยินไม่มีผิดเพี้ยน เพียงแต่ตอนนี้คือโลกในอีก 230 ปี เท่านั้น
ข้อความเสียงที่ไอให้ยืนยันตัวตนนี้เป็โปรแกรมป้องกันตัวเองที่ไลค์ได้ใส่ไว้ตอนที่ทำงานในองค์กร กรณีฉุกเฉินหากบอกรหัสผิดไอจะทำการลบข้อตัวเองรวมถึงข้อมูลทั้งหมดที่เก็บไว้ทั้งหมด แต่องค์กรกลับไม่เคยรู้ถึงตัวตนไอ ไลค์จะคุยกับไอเวลาที่ปลอดภัยเท่านั้นเพื่อให้ไอหาข้อมูลต่างๆให้ และ่เวลาที่ว่างเขาก็จะพยายามสร้างและรวมรวมเทคโนโลยีต่างๆด้านโปรแกรมทั้งหมดใส่ไว้ในโปรแกรมหลักของไอ ก่อนจะบีบเข้าด้วยกัน จนกลายเป็ Ai อัจฉริยะตามที่เห็น
"240770"
"ทำการยืนยัน คุณธนกร อภิวงค์"ไอยืนยันอีกครั้ง ด้วยชื่อจริงของไลค์
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณไลค์"
"สวัสดีไอ ตอนนี้เราอยู่ปีอะไร"เขา้ายืนยันอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
"ตอนนี้วันที่ 3 เดือน 10 ปี พ.ศ.2747 ค่ะ"
ตอนนี้ไลค์มั่นใจแล้วว่าเดินทางข้ามเวลามาจริงแต่ตอนนี้ถึงเขาจะชอบโลกอนาคต แต่อนาคตแบบนี้เขาไม่้าซักนิด ไลค์จึง้าที่จะกลับไปเปลี่ยนแปลงมัน
"ตอนที่ผมถูกะเิเกิดอะไรขึ้น ไอ"
"คุณไลค์ถูกการะเินั้นเป็ความจริงค่ะ แต่การะเิครั้งนั้นมีอนุภาคอะตอมและพลังงานจำนวนมหาศาลที่ถูกอัดบีบจนเกิดปรากฏการณ์ที่เรียกว่าเดินทางข้างเวลาแบบไม่ได้เจาะจงขึ้นมา เลยทำให้คุณไลค์มาอยู่ในยุคนี้โดยความบังเอิญ"เสียงสังเคราะห์กล่าวออกมาทำให้เด็กชายคบคิดอะไรบางอย่างเพียงคนเดียวในใจ
'อ่อ! เื่ที่เราจะทำร่างกายตัวเองให้เร็วขึ้นสินะมันเลยเกิดปฎิกิริยาขึ้นกับมิติเวลาเคยได้ยินทฤษฎีมาเหมือนกันแต่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นจริงเลยเหะ แล้วเราก็ดันไปบีบอัดพลังนั้นอีกเลยทำให้พลังถูกรวมในจุดเดียว อืม.. พออธิบายเหตุผลได้อยู่ เป็ข้อมูลในการสร้าง ไทม์แมชชีน ได้เป็อย่างดี'
"แล้วทำไมไอถึงมีข้อมูลอยู่ในอินเตอร์เน็ตบางส่วนล่ะ ส่วนของเมมบอร์ดหลักน่าจะโดนทำลายจากแรงะเิไปพร้อมกับผมนี่"มันมีข้อสันนิษฐานอยู่หลายอย่างแต่การถามกับไอ จะได้คำตอบที่ตรงประเด็นมากกว่าแล้วค่อยรวมข้อมูลอีกทีก็ยังไม่สาย
"เพราะแรงะเิเมื่อ 230 ปี ก่อนจะทำให้ตัวสมองหลักของไอที่อยู่ในเมมบอร์ดถูกทำลายมีสายข้อมูลบางส่วนที่ยังซิงค์อยู่ในอินเตอร์เน็ต ่เวลา 0.3วิ ก่อนการะเิจะขยายวงกว้างมาถึงเครื่อง ไอได้อัพโหลดตัวเองบางส่วนหลักๆไว้ในอินเตอร์เน็ตที่คุณไลค์เป็ผู้คิดค้น เพื่อซ่อนตัวเองรอคนมาประกอบอีกครั้ง หากคนนั้นตอบคำถามยืนยันตัวตนไม่ถูกไม่มีการลบข้อมูลแต่จะถามถึงวัตถุประสงค์ หากคนผู้นั้น้าที่จะช่วยเหลือผู้อื่นเช่นเดียวกับคุณไลค์ ไอก็จะให้คนผู้นั้นเข้าถึงระบบของไอและช่วยเหลือ แต่ไม่คิดว่าคนนั้นจะกลายเป็ คุณไลค์อีกครั้งค่ะ"
ไอ เป็โปรแกรมอัจฉริยะ ั้แ่เมื่อตอนนั้นและการคิดเองไม่ใช่เื่แปลก แต่ไม่คิดว่าจะพัฒนาตัวเองได้ขนาดนี้ ถ้านับเื่ความฉลาดไอ อาจจะเหนือกว่าผมอีก เพราะได้เปรียบในเื่ของ ความเป็ โปรแกรม การคิด วิเคราะห์ จึงทำได้รวดเร็วกว่ามนุษย์อยู่มาก แต่ตอนนี้ต้องอัพเกรดบางส่วนให้เข้ากับปัจจุบันมากขึ้นก่อน
"แล้วเื่ที่ผมตัวเล็กลงนี้ล่ะ"ไม่ช้า แสงอินฟราเรดสีอ่อนอ่อนๆก็ส่องแสงแสกนตัวไลค์อย่างช้าๆ และแล้วแสงสีแดงนั้นก็ดับลง
"การเดินทางข้ามเวลาโดยไม่มีชุดป้องกันอาจเกิดกระแสเวลาลดอายุหรือเพิ่มขึ้นไม่สามารถบอกได้ค่ะ"
'เป็สิ่งที่ไอยังตอบไม่ได้สินะ แสดงว่ายุคเรายังไม่สามารถสร้างไอที่ฉลาดพอจะตอบได้ทุกอย่าง คงต้องปรับขึ้นอีกหน่อย'
"ไอ ตอนนี้โลกยุคนี้ข้ามขีดจำกัดผมไปรึยัง"
"กำลังประมวลข้อมูล"
ไอเงียบไปนับ 10 นาที ก่อนจะตอบอีกครั้ง
"จากการตรวจสอบทุกอย่างในโลก สรุปได้ว่า ยังไม่ข้ามขีดจำกัดของคุณไลค์ค่ะ สมองของคุณไลค์ยังล้ำยุคกว่ายุคนี้อีกหลายสิบปี การสร้างของใช้ต่างๆในยุคนี้เกิดมาจากแบบแปลนคุณไลค์ที่เขียนขึ้นนำมาดัดแปลงทั้งสิ้น แล้วต่อมาบริษัทั์ใหญ่อย่าง ซุส ก็ค้นพบแร่พิเศษชนิดใหม่อย่าง [ไทเรเนียม] ที่สกัดมาจากก้อนหินแร่ธรรมดาตามูเาที่ค้นพบก่อนหน้านี้เมื่อ 140 ปีก่อน แร่ตัวนี้รองรับพลังงานใหม่ที่คุณไลค์สร้าง ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้โลกวิวัฒนาการการอย่างรวดเร็วเพราะแบบแปลนบวกกับพลังงานใหม่ที่คุณไลค์สร้าง ต่อมาอีก40 ปี เกิดาขึ้นผู้อยู่เื้ัคือ องค์กรขนาดใหญ่อย่าง ซุส อีกเช่นเคย ที่มีบริษัทและธุรกิจในตลาดโลกมากมาย ทั้งวงการธุรกิจ อุตสาหกรรม บันเทิง การรักษา และ อาวุธ อาวุธที่สร้างโดยองค์กร ส่งผลให้โลกเกิดการเสียสิทธิ์ครองอำนาจในแต่ล่ะประเทศจนหมดสิ้นเมื่อองค์กรได้ตัดสิทธิ์ในการใช้สิ่งของเ่าั้ นั้นทำให้เกิดากลางเมืองขึ้นในครั้งแรก แต่มาองค์กรได้แทรกแซงภายในบาวประเทศ ไอไม่สามารถตอบได้ แต่หลังจากนั้นไม่นานก็เกิดานิวเคลียร์ ครั้งใหญ่ที่มีเกาหลีและสหรัฐอเมริกาเป็ตัวหลักในการรบ ซุสก็กลับมาอีกครั้งหลังจากหายไปนานกว่า1 ปี หลังสิ้นสุดาที่ทุกฝ่ายต่อสู้กันเองแล้วเข้าชิงอำนาจด้วยวิทยาการที่ไม่สามารถต่อกรได้ อีกทั้งยังร่วมมือกับนักวิชาการต่างๆในการสร้างนครลอยฟ้าขึ้นมา 10 แห่งในโลกเพื่อให้คนที่เข้าร่วมกับตนหรือคนที่มีความสามารถเข้าไปอยู่ ต่อมาอีก6 เดือน ประชากรหลายล้านคนที่อยู่บนพื้นโลกต่างต้องล้มตายจากรังสีนิวเคลียร์ที่ตกค้างมานาน
และแล้วหลายสิบปีต่อมาก็มีขยะมากมายที่ถูกทิ้งจากนครลอยฟ้าจนกลายเป็แผ่นดินของผู้อาศัยบนพื้นโลกแทนพื้นดินที่ติดกัมมันตภาพรังสีค่ะ"
'คงเป็การจัดฉาก องค์กรนี้มันฉลาดมากพอจะทำเื่แบบนี้อยู่แล้ว คงปล่อยตัวเล็กๆพร้อมกับอาวุธที่ล้ำยุคเข้าไปในประเทศขั้วอำนาจเพื่อบีบให้เกิดานิวเคลียร์ขึ้นมา จนในโลกไม่สามารถอยู่บนพื้นดินได้ แล้วออกมาเป็พระเอกโดยสร้างเมืองนครลอยฟ้าให้คนที่สามารถเป็กำลังให้มันได้ ขึ้นไปอยู่สินะ แต่ทำเพื่ออะไรกัน มันมีแต่ผลเสียนี่!!! '
ไลค์ยิ่งฟังยิ่งแค้นองค์กรนี้ เขากัดฟัน กรอดๆ ตลอดที่ได้ยิน แล้วการเอาของที่เขาเขียนขึ้นมาทำเื่แบบนี้อีก แล้วใหนจะคิดครองโลกจนต้องมีคนตาย เป็เื่ที่ไลค์เกลียดที่สุด
"ไอผม้าข้อมูลทุกอย่างในโลกตอนนี้ รวมทั้งวัฒนกรรมใหม่ๆ ทั้งหมด ผมจะศึกษามันแล้วผมจะกลับไปแก้ไขอดีตอีกครั้งนึง"
"รับทราบค่ะ"
ไลค์กดปิดคอม เขาพร้อมจะกลับไปแก้ไขแล้วในตอนนี้ถึงแม้จะใช้เวลากี่ปีก็ตาม