วันเริ่มงาน
เข้ามาในคฤหาสน์แห่งนี้ แสนจะลึกลับ กว่าจะเข้ามาได้ต้องรอรถกอล์ฟเป็ครึ่งชั่วโมง ดีนะ่นี้อากาศไม่ร้อนมาก ไม่งั้นฉันเป็ลมไปก่อนแล้ว มาถึงด่านแรกก็เจอพ่อบ้าน มารอต้อนรับบริเวณบันไดทางเข้าบ้าน เพิ่งรู้ว่าพ่อบ้านที่นี่หน้าดีเหมือนกันแฮะ อย่างน้อยก็มีสิ่งจรรโลงใจให้มองด้วยนะ
เดินเข้าไปในตัวบ้าน ก็เป็ห้องรับแขกก่อนเป็อันดับแรก เดินเข้าไปอีกจะเป็ชุดโซฟา มีทีวี น่าจะเป็ห้องนั่งเล่น ต่อมาเลี้ยวขวาไปหน่อยเป็โต๊ะอาหาร นั่งได้ประมาณ 10 คนได้ ต่อจากโต๊ะอาหารแล้วก็เป็ห้องครัว แม่บ้านกำลังทำอาหารกันอยู่
พ่อบ้านบอกฉันนั่งรอที่โซฟา ห้องรับแขกก่อน เดี๋ยวจะมีคุณชายมาคุยงานกับฉัน
10 นาทีผ่านไป
ภูเมฆ: เธอมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะ
มีซอล: ค่ะ
ภูเมฆ: เดี๋ยวไปคุยกันที่ห้องสำนักงาน
มีซอล: ค่ะ
ฉันเดินตามเขาไปพร้อมกับสังเกตุรอบๆบ้านเขาด้วย ว่ามีอะไรน่าเดินเล่นได้บ้าง ใน่ระหว่างฉันทำงานที่นี่
เข้ามาในห้องทำงานของคุณชายเขา ฉันเรียกตามพ่อบ้านน่ะ
ภูเมฆ: แฟ้มนี้คือเอกสารที่เธอต้องศึกษา เป็งานเกี่ยวกับการประชุมงาน การจ่ายเงินให้บอดี้การ์ด การเดินทางไปร่วมงานที่อื่นๆ ทั้งหมดอยู่ในแฟ้มนี้ อ่อ กฎที่นี่คือ ทุกคนต้องตื่นหกโมงเช้า จัดการตัวเองให้เรียบร้อย แล้วมารอฉันที่โต๊ะอาหารแห่งนี้ ใครมาช้าโดนหักวันละ ยี่สิบบาท ห้องครัวสามารถใช้ทำอาหารกินกันเองได้
ในวันเสาร์-อาทิตย์ อนุญาตให้กลับบ้านกันได้ หรือ ถ้าไม่กลับบ้านก็สามารถพักผ่อนที่นี่ได้ตามอัธยาศัย เธอมีอะไรสงสัยไหม
มีซอล: ไม่มีปัญหาค่ะ ลาหยุดได้กี่วันคะ เงินเดือนเท่าไหร่คะ
ภูเมฆ: เงินเดือน สองหมื่นบาท เื่ลาหยุดฉันขอพิจารณาเป็เื่ๆไป
มีซอล: โอเคค่ะ
ภูเมฆ: งั้นเธอไปพักผ่อนก่อนแล้วกัน ประมาณ 13:00น. เธอออกมารอฉันที่รถ ฉันจะพาไปดูโรงแรมในส่วนต่างๆ
มีซอล: ค่ะ
ฉันงานเข้าแล้วไง ฉันกลัวลิฟต์มาก ถ้าเข้าลิฟต์ไปฉันจะมีอาการเหงื่อออกท่วมตัว มือไม้สั่นไปหมด วันรุ่งขึ้นจะมีไข้ขึ้นทันที นี่แหละปัญหาของฉันเมื่อเวลาไปสมัครงานที่อื่นแล้วฉันไม่สามารถอยู่ทำงานได้ต่อ เพราะลิฟต์เป็เหตุ
ตอนนี้ก็เวลา 13:00 น. แล้วฉันเดินไปรอเขาที่รถ แต่ฉันมาช้ากว่าเขาอ่ะ
มีซอล: ขอโทษค่ะ
ภูเมฆ: เธอเกือบมาสายแล้วรู้ไหม
มีซอล: ตอนนี้ก็บ่ายโมงตรงเป๊ะนะคะ สายตรงไหนคะ
ภูเมฆ: เธอมาเถียงฉันแบบนี้ไม่ได้
มีซอล: ฉันมาทำงาน มีสิทธิ์พูดในที่ฉันไม่ผิด
ปันปัน: คุณชายขึ้นรถเถอะครับ
ภูเมฆ: ปันปัน เตรียมหักเงินเดือนเธอ หนึ่งพันบาท ข้อหาเถียงเ้านาย
มีซอล: หักไปเลยค่า อย่างน้อยอยู่ที่นี่ฉันก็ได้กินข้าวฟรี แบร่ๆ
ปันปัน : คุณทำแบบนี้กับคุณชายไม่ได้นะครับ อาจโดนไล่ออกได้นะครับ
มีซอล: ฉันพูดความจริงผิดตรงไหนคะ
ภูเมฆ: ปันปันออกรถ เดี๋ยวจะสายไปกว่านี้
ปันปัน: ครับผม
---
ณ: โรงแรม เมฆราลัย
ภูเมฆ : วันนี้ผมมีประชุมงานด่วน เกี่ยวกับงบการเงินของโรงแรม ซึ่งใช้เวลาไม่นานมาก พอประชุมเสร็จไปพบลูกค้าVip สร้างข้อเสนอให้เขากลับมาใช้บริการโรงแรมเมฆราลัยอีกครั้ง
ภูเมฆ: คุณมีซอล ขึ้นลิฟต์สิครับ
มีซอล: เอ่อ ฉันกลัวลิฟต์ค่ะ ไม่กล้าขึ้นเลย เราต้องไปชั้นไหนกันคะ
ภูเมฆ: ชั้น 22
มีซอล: ห๊ะ ชั้น 22 เลยเหรอ โอ๊ย คุณพระคุณเ้า โปรดช่วยให้ฉันหายกลัวลิฟต์ด้วยเถอะ
ภูเมฆ: ยังไงเธอก็ต้องขึ้นไปกับฉันอยู่ดี
มีซอล: ฉันกลัว นายจะให้ฉันทำยังไง
ปันปัน : ปกติคุณขึ้นลิฟต์ยังไงครับ
มีซอล: ก็..จับมือเพื่อนแล้วขึ้นลิฟต์ค่ะ
ปันปัน : งั้นคุณเกาะแขนผมแล้วกันครับ ส่วนคุณชายขี้นไปก่อนก็ได้ครับ
ภูเมฆ: ไม่เป็ไร ยังพอมีเวลา
ปันปัน : งั้นผมกดลิฟต์แล้วนะครับ
มีซอล: ค่า
ฉันจับแขนของพ่อบ้านแน่นมาก ที่สำคัญ มือ เท้า ฉันเริ่มสั่นแล้วด้วย นี่ขนาดแค่รอหน้าลิฟต์นะ ยังไม่ได้เข้าไปในนั้นเลย
ปันปัน : คุณชายเชิญก่อนเลยครับ
มีซอล: เข้าลิฟต์มาแล้ว คราวนี้ทั้งตัวสั่นและเหงื่อออกเลยด้วยซ้ำ มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่าเนี่ย ฉันถึงคิดจะมาทำงานที่นี่
ปิ๊ง! ชั้น 22 เชิญออกค่ะ
มีซอล: ค่อยยังชั่ว ขอบคุณนะคะพ่อบ้าน
ปันปัน : คุณโอเคนะครับ หน้าคุณซีดแล้วนะครับ
มีซอล: เดี๋ยวก็ดีขึ้นค่ะ ว่าแต่แขนเสื้อคุณซุ่มน้ำไปแล้วนะคะ
ปันปัน : ไม่เป็ไรครับ
มีซอล: ฉันเดินตามภูเมฆ เข้ามาให้ห้องประชุม ฉันเจอมรสุมกว่าเดิม ไหนจะเหงื่อมาปะทะแอร์อีก ชีวิตที่ลงตัวสุดๆ เลยฉัน
30 นาทีต่อมา การประชุมเสร็จสิ้นลงแล้ว นายนั่นเขาเดินออกมาจากห้องประชุม เขาบอกให้ฉันรอเขาตรงหน้าห้องนี้ก่อน นี่มันหน้าห้องฝ่ายบุคคลนี่น่า
ภูเมฆ: เรียบร้อยแล้วครับ เรากลับกันเถอะ
มีซอล: ฉันพยายามมองหาพ่อบ้าน สงสัยคงไปรอที่รถแล้วแหละมั้ง
ภูเมฆ: จับมือฉันก็ได้ แขนเสื้อห้ามจับเพราะฉันต้องไปพบลูกค้าต่ออีก
มีซอล: เอ่อ คือว่า คือว่า ....
ภูเมฆ: เร็วๆสิครับ
มีซอล: ในที่สุดฉันก็จับมือเขา ฉันพยามเก็บอาการไม่ให้มือสั่น แต่มันไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย
เวลาผ่านไปไม่นาน ลิฟต์ก็ลงมาถึงชั้นหนึ่ง ค่อยยังชั่ว กว่าจะพ้นวันนี้ไปฉันต้องตายก่อนแน่ๆ
ภูเมฆ: เดินตามฉันมา
มีซอล: เขาพาฉันมาลานจอดรถ แต่คราวนี้ ฉันต้องไปกับเขาสองคน พ่อบ้านน่าจะไปทำธุระที่อื่น
.......
ไปพบลูกค้าผมต้องขับรถไปเอง เพราะปันปัน มีไปประชุมแทนผมอีกโรงแรมหนึ่ง ผมเลยเลือกที่จะขับไปเอง ถ้าไปที่นั่นใช้เวลาไม่นาน คงพูดคุยกันสักพัก กินอาหารด้วย แล้วก็กลับบ้าน
.
.
.
มีซอล
เสร็จสิ้นซะที ฉันกลับมาอยู่ห้องพักแล้วนะ ขอรื้อกระเป๋าเอาชุดนอนออกมาก่อน แล้วไปอาบน้ำนอนดีกว่า วันนี้เหนื่อยมาก ไม่ใช่เหนื่อยทำงานแต่เหนื่อยการกลัวขึ้นลิฟต์ ฉันไปพบจิตแพยท์หลายครั้งแล้ว ก็ไม่หาย คืนนี้ถ้าฉันมีไข้ไปพาฉันไปโรงพยาบาลทีนะทุกคน -__-
8K
