เมื่อหว่านฉิงตัดสินใจคว้าลำคอแกร่งของหนึ่งในนั้นเข้ามารับจุมพิตดูดดื่ม บุรุษอีกสองคนกลับยอมหลบฉากไปอย่างผิดปกติวิสัย พวกเขาปลีกตัวไปรออยู่อีกฝั่งของฉากกั้นห้องด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม
ในบรรดาสามเสือร้าย หรงเยว่คือตัวเลือกปลอดภัยที่สุดในยามที่ร่างกายนางอ่อนแอเจียนแหลกสลายเช่นนี้
แม่ทัพหนุ่มแตกต่างจากอ๋องรุ่ยที่มีความปรารถนาต่อนางอย่างแรงกล้า จำได้ว่าในค่ำคืนอันยาวนานนั้นเขาตักตวงความหวานจากนางประหนึ่งหมาป่าหิวโซ แทบไม่ปล่อยให้นางเป็อิสระเลยสักชั่วอึดใจ ขนาดนางฟุบหน้าสิ้นฤทธิ์ไปแล้วและถูกเยี่ยนเฉิงดึงเอวไปโอบรัดเพื่อเริ่มบทรักรอบที่หก เขาก็ยังอุตส่าห์คว้ามือนางไปปรนเปรอตนเองอย่างเอาแต่ใจ หากนับรวมดูแล้ว... พญาัผู้นี้ฟาดฟันนางไปถึงแปดรอบ!
ส่วนหรงเยว่เคยร่วมหลับนอนกับนางเพียงครั้งเดียว ท่วงท่าของเขาเต็มไปด้วยความเกรงใจและให้เกียรติ ประหนึ่งว่าเขาไม่อยากจะฉวยโอกาสเอาเปรียบนางมากไปกว่านี้ ด้วยตระหนักดีว่าสตรีร่างเล็กเอวบางที่เขาแทบจะรวบกุมได้ด้วยฝ่ามือเดียว ต้องมารองรับอารมณ์ราคะอันหนักหน่วงจากพิษยาปลุกกำหนัดของบุรุษที่เพิ่งสบ์รำไรเป็คราแรก ก็นับว่าบอบช้ำมากพอแล้ว
สายตาของหรงเยว่สั่นไหววูบยามถูกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว ทว่าอ้อมกอดของเขายังคงแข็งแกร่งทระนง ขณะเดียวกันก็แฝงไว้ด้วยความนุ่มนวลอบอุ่นดั่งที่นางโหยหา
“หว่านหวาน” เขาพึมพำชิดริมฝีปาก พยายามควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นรัว ขณะที่มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังที่ยังคงสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ
เมื่อบุรุษร่างกำยำสอดประสานกายเข้าหานางอย่างเชื่องช้าและทะนุถนอม หว่านฉิงสะดุ้งครางเบา ๆ ในลำคอ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากมวลกล้ามเนื้อร้อนผ่าวค่อย ๆ แทรกซึมเข้าสู่กระแสเื ขับไล่ไอเย็นที่เกาะกินหัวใจให้มลายหายไปทีละน้อย นางโอบรอบคอแกร่งของบุรุษร่างกำยำที่คร่อมทับอยู่เหนือเรือนกาย
แม่ทัพหรงเยว่ประหนึ่งหยาดน้ำค้างกลางทะเลทรายที่ช่วยชุบชีวิต นางพริ้มตารับััอันหนักแน่นทว่าอ่อนโยนที่เขามอบให้ ทุกจังหวะที่สะโพกสอบขยับรุกราน กลับกลายเป็การเติมเต็มเรือนกายอ่อนล้าให้กลับมามีเรี่ยวแรง
ยามพายุสวาทอันอบอุ่นพัดผ่านไป นางเฝ้าฟังเสียงทุ้มกระซิบถ้อยคำปลอบประโลมข้างใบหู พลางกดจูบซับหยาดเหงื่อเย็นเฉียบบนนวลแก้มอย่างแสนรัก
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวก็หายแล้ว... น้องหญิงหว่านหวาน เ้าอดทนหน่อย...”
คนที่ควรต้องใช้ความอดทนเป็อย่างมาก ควรเป็บุรุษนักรบผู้หิวกระหายจนยากจะบดขยี้ร่างนุ่มหอมนี้ปานขาดใจ ทว่าเขากลับทำเป็ตรงกันข้าม
เสียงเนื้อกระทบกันเป็จังหวะเบา ๆ บอกว่าเขาทะนุถนอมนางมากเพียงใด เขาจูบริมฝีปากของนางอย่างอ่อนหวาน กระทั่งหยาดเหงื่ออุ่นร้อนชโลมทั่วร่างระหง นางกรีดร้องดัง ปลายเท้าจิกเกร็ง พร้อมทิ้งลมหายใจหอบสั่น สบั์ตาคู่คมเข้มที่สั่นพร่า ก่อนจะแบมือออกรับยาเม็ดสีทองที่ปรากฏขึ้น
เ้าระบบดูเหมือนจะรักษาสัญญาที่ว่าจะหลีกทางให้ใน่เวลาสำคัญ นางกลืนยาลงคอทันที พลันความเ็ปที่เคยกัดกินกระดูกก็สลายไปประหนึ่งหมอกควัน
ทั้งสองคนหาได้รู้ไม่ว่าเสียงครางกระเส่าหวานล้ำที่ดังเล็ดลอดฉากกั้นออกไปสักพัก ทำเอารุ่ยอ๋องและเยี่ยนเฉิงที่ยืนอยู่อีกฝั่งต่างรู้สึกได้ถึงไรขนที่ลุกชูชัน อารมณ์รุ่มร้อนประสาบุรุษผู้เคยอิ่มหนำสำราญกับเื่พรรค์นี้ตีรวนขึ้นมาอย่างไม่อาจห้าม
พวกเขาต่างเมินหน้าหนีกันไปคนละทิศละทาง ราวกับว่าหากเผลอสบตากันเพียงนิด ความลับในใจที่อยากจะกระโจนเข้าไปแทนที่ที่ว่างบนเตียงนั้นจะถูกเปิดเผยออกมา
รุ่ยอ๋องยกมือขึ้นปิดป้องปาก หลับตาลงแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก ลมหายใจของเขาหนักหน่วงและสั่นพร่า ยามนึกภาพสตรีผู้นั้นซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของน้องชาย รสััที่เขาเคยได้ถึงแปดรอบย้อนกลับมาหลอกหลอนจนแทบจะคลุ้มคลั่ง
“เจี่ยเจีย...” เยี่ยนเฉิงพึมพำเสียงแ่ ใบหน้าซับสีระเรื่อด้วยความริษยาแกมโหยหา เขาพยายามจินตนาการถึงงานประมูลที่จะถึง เพื่อไม่ให้อกแตกตายไปเสียก่อน
ไม่นานนัก ฉากกั้นไม้ฉลุลายก็ถูกเลื่อนออกช้า ๆ หว่านฉิงก้าวออกมาในอาภรณ์ที่เรียบร้อยกว่าก่อนหน้านี้ โดยมีหรงเยว่คอยช่วยดูแลอย่างใกล้ชิด รัศมีนางพญาของนางกลับมาเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม
“รอนานหรือไม่เ้าคะ?” นางแสร้งทำท่าทางเอียงอาย ทว่ายังคงกล้าสู้สายตาอันเร่าร้อนของอีกสองคนที่จ้องมองมาไม่วางตา
หรงเยว่ก้าวตามออกมาพลางก้มหน้าลงกระซิบกับพี่ชายและน้องชายด้วยน้ำเสียงกังวลว่านางได้รับยาแก้ปวดและมีอาการดีขึ้นแล้ว
หว่านฉิงเกือบจะตัดสินใจหมุนกายก้าวออกจากห้องเพื่อมุ่งหน้าสู่งานประมูล ทว่าจู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่แสนคุ้นเคยก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน...
[ติ๊ด! ระบบตรวจพบคลื่นความน้อยใจอย่างรุนแรงจากตัวละครเอกอีกสองท่าน! โฮสต์ลำเอียงเกินไปแล้วนะขอรับ!]
หว่านฉิงชะงักกึกในทันที ชำเลืองมองอ๋องรุ่ยที่บัดนี้ยืนนิ่งขรึมทว่าแววตาหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ส่วนเยี่ยนเฉิง... ทำปากมุ่ยแววตาสั่นระริกคล้ายลูกหมาที่ถูกเ้านายทอดทิ้ง
ครานี้นางไม่ด่าระบบ กลับเอื้อมมือไปคว้ารุ่ยอ๋องหายเข้าหลังฉากกันไป...
เสียงคำรามต่ำที่เล็ดลอดออกมานั้นเต็มไปด้วยความโหยหาและอัดอั้น รุ่ยอ๋องที่เคยยืนนิ่งขรึมปั้นปึ่งกลับถูกกระชากเข้าสู่สมรภูมิรักอย่างไม่ทันตั้งตัว นางเล้าโล้มเขาด้วยปลายลิ้นเล็ก ๆ กระตุกผ้าคาดเอวแล้วกดเขาลงกับพื้นอย่างเร่าร้อน
ช่องทางที่ชุ่มฉ่ำหวานทำให้ท่วงทำนองรักดำเนินไปอย่างราบรื่น แม้อีกฝ่ายจะรู้สึกถึงความอึดอัดคับแน่นราวกับว่าเป็ค่ำคืนแรกของนาง ทว่าวันนี้เขาและนางช่างเข้ากันได้ดี
ครู่เดียวรุ่ยอ๋องก็เป็ฝ่ายกุมชัยชนะ ชักนำร่างระหงเข้าสู่ห้วงอารมณ์ที่ดุดันตามวิสัย ก่อนที่ทั้งสองจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากฉากกั้น
หว่านฉิงมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโศกเศร้าของเสนาบดีหนุ่มจอมออเซาะแล้วใจอ่อนยวบ ยิ่งเห็นเขายืนโดดเดี่ยวประหนึ่งโลกทั้งใบกำลังถล่มลงตรงหน้า นางไม่อาจใจจืดใจดำไปงานประมูลทั้งในสภาพนี้จริง ๆ
“เจี่ยเจีย... อาเยี่ยนเป็คนสุดท้าย? ข้าคงไม่ถูกใจท่านเท่าพี่ชาย... ทั้งที่ข้าเอาใจท่านมากกว่าพวกเขาเสียอีก” น้ำเสียงที่สั่นเครือถามขึ้นอย่างตัดพ้อ
หว่านฉิงไม่ตอบอะไร นางเข้าไปประชิดตัว พลันคว้าสาบเสื้อของเยี่ยนดึงเข้าหาตัวอย่างแรง ั์ตาฉ่ำปรือจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา
“ใครว่าท่านเป็คนสุดท้าย... ท่านเป็ของหวานปิดท้ายอาหารจานหลักต่างหากเล่า”
สิ้นคำนางก็พากายหนุ่มที่สั่นสะท้านหายลับเข้าไปหลังฉากกั้นไม้ฉลุเป็รอบที่สาม!
1K
