ภายในห้องนอนที่มีขนาดปานกลางจะคอมพิวเตอร์ตั้งอยู่ทางด้านซ้ายสุดของห้องและมีเตียงนอนด้านขวาตรงข้ามกับคอมพิวเตอร์พร้อมกับมีรูปภาพการ์ตูนอยู่้าคอมพิวเตอร์ ด้านหน้าคอมพิวเตอร์นั้นได้แก้วน้ำเก็บความเย็นที่มีความเย็นเกาะอยู่รอบแก้วก่อนจะมีมือของชายคนหนึ่งได้ยื่นออกมาหยิบแก้วเก็บความเย็นขึ้นมากิน
"เป็ครั้งแรกที่ได้กลับบ้านช้าขนาดนี้ วันนี้เป็วันอะไรนี้ ทำไมถึงต้องมานัดเรียนชดเชยกันวันนี้"
หลังจากที่กินน้ำเพื่อระงับความร้อนภายในจิตใจ ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าเจอคอมพิวเตอร์ได้พูดขึ้นมา
"แต่วันนี้เป็ศุกร์ พรุ่งนี้เป็หยุด”
คนที่พูดคือตัวเอกของเื่ที่มีชื่อว่าแจ๊ค แจ๊คเรียนอยู่มหาวิทยาลัย ปี 2 และวันนี้มีเรียน 2 วิชากับการชดเชยอีก 1 วิชาทำให้เวลาเลิกเรียนของแจ๊คคือ 1 ทุ่ม
แจ๊คมีงานอดิเรกอยู่ 2 อย่างในเวลาว่างคือการอ่านนิยายกับเล่นเกม เมื่อก่อนแจ๊คเป็คนชอบเล่นเกมมาก ๆแต่หลังจากเริ่มขึ้นมหาวิทยาลัย เพื่อนฝูงเริ่มแยกย้ายไปยังเส้นทางที่ชอบ ทำให้แจ๊คเริ่มหันมาสนใจการ์ตูนต่อมาเป็อ่านนิยายเพราะการเล่นเกมคนเดียวมันไม่ค่อยสนุก แต่แจ๊คก็ยังเล่นเกมในเวลาที่เบื่อ ๆ ถือว่าสลับกันได้อารมณ์สองรูปแบบ
ระหว่างที่แจ๊คกำลังจะเปิดเกมขึ้นมาเล่น ทันใดนั้นได้มีเสียงะโดังขึ้นมาจากชั้นล่าง
"แจ๊คลงมาช่วยแม่ทำกับข้าวหน่อย"
เสียงที่ะโออกมาคือเสียงของแม่แจ๊ค แจ๊คหยุดชะงักเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมา
วันนี้ว่าจะเล่นเกมคลายเครียดหน่อย แต่ถ้าเปิดเกมขึ้นมาเล่นแล้วมาเรียกแบบนี้จะเครียดกว่าเดิม
“โอเคครับ”
ภายในบ้านแจ๊คจะอยู่เป็ครอบครัวกัน 4 คน ประกอบไปด้วยแม่ พี่สาว 2 คนและแจ๊คเป็น้องคนสุดท้อง จึงต้องช่วยงานในบ้าน ส่วนพี่สาว 2 คน ทำงานกัน
เพราะงานบ้านเยอะและหนัก ทำให้แม่ของแจ๊คทำคนเดียวไม่ไหวจึงขอให้แจ๊คช่วยงานบ้านพร้อมเรียน
บ้านมีฐานะกลาง ๆ มีพอมี พอกิน ไม่มีหนี้สิน
พอแจ๊คเดินลงมาด้านล่างได้เจอกับหมาจอมซนตัวหนึ่งที่มีชื่อว่า"จุ่มโป๋" หมาจุ่มโป๋มีสีน้ำตาลเข็มเป็หมาพันธ์ไทยผสมกับโกลเด้นที่เกิดมาได้แค่ 1 ปีเท่านั้น
หมาจุโป๋พอเห็นแจ๊คเดินลงมารีบวิ่งเลียขาด้วยความดีใจพร้อมกับแสดงท่าทางอยากจะเล่นกับแจ๊ค
แจ๊คเห็นแบบนี้จึงได้เล่นกับจุ่มโป๋นิดหน่อยพร้อมเดินเข้าไปเล่นกับหมาอีกตัวหนึ่งที่ชื่อว่า"โอโจ" หมาโอโจเป็หมาโกลเด้นผสมกับไส้กรอก หมาโอโจเงยหน้าขึ้นมามองแจ๊คก่อนที่จะกลับไปนอนต่อ
ต้องบอกว่าหมาโอโจมีอายุมากแล้วและอยู่กับแจ๊คมาั้แ่แจ๊คอายุ 7ปี จนกระทั้งตอนนี้แจ๊คอายุได้ 19ปี หมาโอโจเป็แม่ของหมาจุ่มโป๋ หมาจุ่มโป๋อยู่ในวัยที่กำลังซน
บ้านแจ๊คมีหมา 3 ตัว อีกตัวหนึ่งนั้นอยู่หลังบ้านเพราะมีนิสัยดุร้ายและไม่สามารถอยู่ร่วมกันกับหมาโอโจกับจุ่มโป๋ได้ หมาตัวที่ดุร้ายเป็พันธุ์ร็อตไวเลอร์ ชื่ออ้วน หมาอ้วนไม่ชอบหมาจุ่มโป๋ทำให้ชอบกัดกันตลอด ทำให้แจ๊คต้องปวดหัวมากเวลาต้องจับแยกกัน
พอแจ๊คช่วยแม่ทำอาหารพร้อมกับช่วยทำงานบ้านเสร็จ ต้องรอพี่ทั้งสองกลับมานั่งกินข้าวพร้อมกันเป็วิถีชีวิตประจำวันของครอบครัวแห่งนี้
แจ๊คนั่งเล่นกับหมาจุ่มโป๋สักพักหนึ่งก่อนจะไปเล่นกับหมาอ้วน ถึงแม้มันจะมีนิสัยดุร้ายกับคนอื่น แต่กับเ้าของมันก็คือหมาน่ารักตัวหนึ่ง หลังจากนั่งเล่นกับหมาจนพอใจจึงได้เดินไปขึ้นไปบนห้องของตนเอง
หลังจากที่นั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ แจ๊คได้ตัดสินใจเล่นเกมก่อนจะอ่านนิยายเพราะว่าตอนอยู่มหาลัยเขาได้อ่านนิยายตลอดใน่เวลาว่าง ฉะนั้นแจ๊คจึงเล่นเกมก่อนสักพักหนึ่ง หลังจากเล่นเกมเสร็จถึงเวลาที่แจ๊คต้องอ่านนิยายต่อจึงค้นหานิยายที่ตนเองอ่านค้าง ในชีวิตประจำวันของแจ๊คออกจะน่าเบื่อเล็กน้อย ทว่าไม่รู้ทำไม แจ๊คกลับมีความสุขมาก
ระหว่างที่แจ๊คกำลังอ่านนิยายอยู่ ได้มีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมาราวกับเป็ไวรัส
"คุณอยากจะมีการผจญภัยที่ไม่เคยพบเจอที่ไหน อยากจะััสิ่งแปลกใหม่ที่ทั้งชีวิตคุณไม่ได้ัั อยากจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ไม่พอใจ อยากจะเดินบนซากศพนับล้านล้านที่เป็ศัตรูกับคุณ อยากจะแข็งแกร่งอย่างกับเทพเซียนที่คุณเคยเห็นในนิยาย อยากจะหลุดพ้นจากความน่าเบื่อที่คุณเป็อยู่ในตอนนี้หรือไม่ ถ้าคุณอยากได้รับประสบการณ์อันแปลกใหม่ที่ไม่เหมือนใคร เพียงแค่คุณกดปุ่มตกลงบนข้อความนี้เท่านั้น คุณจะได้รับการคัดเลือกเป็ผู้นำพาแห่งความมืดคนที่ 999""
ผู้ส่ง มหาเทพปีศาจ
"ข้อความมันคืออะไร ไวรัสหรือยังไง แต่ข้อความนี้น่าสนใจมากจนฉันอยากจะกด แต่ถ้าคอมพิวเตอร์พังมันจะไม่คุ้มค่ากับค่าเสียหาย"
แจ๊คพูดขึ้นมาพร้อมกับหัวเราะออกมา แจ๊คไม่คิดว่าข้อความอันนี้จะเป็ความจริง การที่ข้อความเด้งขึ้นมาราวกับไวรัสแบบนี้ อีกอย่างหนึ่งในตอนนี้แจ๊คกำลังอ่านนิยายอยู่ คนที่สร้างไวรัสแบบนี้ขึ้นมาถือว่ามีจินตนาการสูงนิดหน่อย
“แต่ทำไมถึงมีแค่ตัวกดยืนยันเท่านั้นและไม่สามารถปิดได้อีก”
แจ๊คไม่สามารถกดอะไรได้นอกจากปุ่มยืนยัน แจ๊คจึงคิดว่าจะปิดคอมพิวเตอร์ดีหรือไม่ ทว่าแจ๊คมองดูข้อความเล็กน้อยทำไมไม่เหมือนกับไวรัสแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็ไวรัสแจ๊ครอนานขนาดนี้คอมพิวเตอร์คงต้องมีอาการผิดปกติเกิดขึ้นมาบ้าง
"คอมพิวเตอร์ของเรามีตัวโปรแกรมสแกนไวรัสของคอมพิวเตอร์อยู่ ทำไมถึงไม่แจ้งเตือนอะไรขึ้นมา หรือว่าข้อความอันนี้ไม่ได้เป็ไวรัส กดเข้าไปหน่อยว่าเกิดเป็อะไรขึ้นไหม ถึงได้ปรากฏมาตรงหน้าคอมพิวเตอร์ของเราแบบนี้ ถ้ามีไวรัสอย่างน้อยก็แค่เสียเงินค่าลงวินโดว์ใหม่เท่านั้น ไม่เสียดายอะไรมาก"
หลังตัดสินใจได้ แจ๊คก็กดปุ่มยืนยันทันทีโดยไม่รอช้าพร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อยราวกับกำลังรอเื่สนุกที่กำลังเกิดขึ้นมา ทันใดนั้นหน้าจอคอมพิวเตอร์ของแจ๊คได้กลายเป็สีแดงเืสดราวกับมีเืของสิ่งมีชีวิตมากมายถูกสังเวยบนหน้าจอคอมพิวเตอร์สร้างความใให้กับแจ๊คมากพร้อมีภาพจักรวาลที่ไหนไม่รู้ แต่ไม่ใช่จักรวาลทางช้างเผือกที่แจ๊ครู้จักแน่นอนเพราะจักรวาลภายในหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงออกมาเต็มไปด้วยดวงดาวมากมายและภายนอกดวงดาวเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตกำลังต่อสู้ ค้นหา หรือมีความสุขภายในนอกจักรวาลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ พร้อมเสียงดังกังภายในหูของแจ๊คอย่างรุนแรงจนทำให้แจ๊ครู้สึกปวดหัวมากจนหัวแทบจะะเิออกมา แม้ว่าภายในห้องของแจ๊คจะมีแค่แจ๊คแค่คนเดียวเท่านั้น
“ยินดีด้วย----!!!!! คุณได้ตัดสินใจถูกแล้ว ในตอนนี้คุณได้กลายเป็ผู้นำพาแห่งความมืดคนที่ 999 ตัวตนคุณได้ถูกลบตัวตนออกจากโชคชะตาบนโลก ตัวตนของคุณจะหายไปจากความทรงจำของคนอื่น การกระทำของคุณที่ผ่านมาจะถูกลบหายไปทั้งสิ้น การมีชีวิตหรือความตายของคุณขึ้นอยู่กับตัวคุณนับั้แ่ได้กดตกลงทำสัญญากับเรา เราขอให้คุณโชคดีในชีวิตใหม่ที่กำลังจะถึง”
แจ๊คใกับเสียงที่ดังกังขึ้นมาภายในหูมาก แม้ว่าภาษาที่เสียงจากคอมพิวเตอร์ดังขึ้นมาจะไม่มีภายในโลก ทว่าแจ๊คสามารถฟังรู้เื่ได้ทำให้แจ๊คแปลกใจมาก หลังได้ฟังข้อความบนคอมพิวเตอร์เสร็จได้มีหลุดดำขนาดใหญ่ดูดร่างกายของแจ๊คเข้าไปทันที นับั้แ่นี้เป็ต้นไปแจ๊คได้หายไปจากดวงดาวที่มีชื่อว่าโลกเรียบร้อย
สติของแจ๊คได้ดับลงจนไม่รู้ว่าวันเวลาผ่านไปมากมายเท่าไร แต่แจ๊คได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น เป็เสียงที่น่าสยดสยองมากเพราะเสียงที่พูดขึ้นเหมือนกับคนกัดเหล็กจนฟันหักพร้อมเต็มไปด้วยเืพูดออกมา มีเสียงดังแกรก แกรกดังออกมาทุกประโยชน์ที่พูดขึ้นมา
"นับจากนี้ต่อไป เ้าจะกลายเป็ผู้นำพาแห่งความมืด"
สิ้นสุดเสียงภายในจิตใจ สติของแจ๊คได้กลับมาพร้อมกับลืมตาตื่นขึ้นด้วยความสับสนว่าเกิดอะไรขึ้น สิ่งแรกที่แจ๊คพบเจอคือพื้นดินสีดำสนิทพร้อมกับกลิ่นหอมลอยมาจากดินใต้เท้าซึ่งเป็เื่ที่แปลกมากสำหรับแจ๊ค แจ๊คมองดินใต้เท้าความสงสัยก่อนจะนำมือกดลงไปที่ดินสีดำเพราะว่าแจ๊คไม่รู้จักดินที่มีสีดำสนิทและกลิ่นหอมจากดินสีดำแบบนี้ในตลอดชีวิตที่ผ่านมา แต่ทว่าตอนนำมือกดลงอย่างรุนแรงสิ่งแรกที่คิดคือมันไม่ใช่ดินธรรมดา แจ๊คใช้พลังใส่มือแรงมากแต่ไม่สามารถทิ้งรอยนิ้วมือของแจ๊คบนดินสีดำได้แม้แต่นิดเดียวแถมรู้สึกเจ็บมือราวกับกระดูกมือกำลังจะแตกอีกต่างหาก แจ๊คกำลังรู้สึกเหมือนว่าสิ่งที่กดไม่ใช่ดินแต่เป็เหล็กหนาพิเศษ 10 เมตรที่ไม่รู้วัสดุการสร้าง ทว่าหางสายตาไปเจอกับรองเท้าคู่หนึ่งที่เงาวับ มันเหมือนกับกระจกสะท้อนออกมา แจ๊คเห็นเงาตนเองอยู่ในรองเท้าที่ขัดเงาวับ ทำให้แจ๊คนึกถึงตอนที่เรียน รด.แล้ว ครูฝึกให้ขัดรองเท้า
แจ๊คเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัยและพบกับชายวัยกลางคนที่มีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลา บนใบหน้าใส่แว่นตาข้างเดียวเหมือนกับพวกนักวิทยาศาสตร์ ใส่เสื้อและกางเกงสีดำสนิทที่ดูดีมีราคาสะท้อนกับแสงทำให้เสื้อผ้าหน้าผมของคนตรงหน้าเหมือนมีออร่าโผล่ขึ้นมา แค่ดูยังรับรู้ว่าวัสดุในการทำเสื้อผ้าของชายตรงหน้าแจ๊คไม่ธรรมดาแน่นอนมีเสื้อในเป็สีขาวพร้อมใส่เนคไทสีดำ มองดูโดนภาพรวมแล้วเหมือนกับพ่อบ้านในตระกูลคนมีฐานะ
ชายวัยกลางคนนี้ได้เห็นแจ๊คตื่นพร้อมทำมือกดลงไปในดินสีดำจึงหัวเราะออกมาเล็กน้อยอย่างสุภาพ
"ดินใต้เท้าของคุณหรือกระผมคือดินเทียมปีศาจมีพลังป้องกันสูงสุดในนรกทั้ง 9 นะขอรับ แม้แต่เทพหลายล้านตนรวมตัวกันก็ยังไม่สามารถยกดินเทียมปีศาจหรือสามารถขยับดินเทียนปีศาจได้ คนที่ทำได้มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นและขอต้อนรับสู่วังมหาเทพปีศาจขอรับ"
"กระผมขอแนะนำก่อนนะขอรับ ตัวกระผมมีชื่อว่าเซบาสเทียน ปีศาจแห่งความเร็วและพ่อบ้านขอรับ"
พอเห็นชายที่ชื่อ เซบาสเทียนแนะนำตัวเขาได้ก้มหัวลงเพื่อปกปิดความอายพร้อมแนะนำกลับ
"สวัสดีครับ ผมชื่อ แจ๊ค ครับ"
พอมีการแนะนำตัวเสร็จสิ้นแจ๊คจึงหันไปมองรอบ ๆ ตนเองก่อนจะใจนอุทานออกมาดัง เพราะแจ๊คแน่ใจแล้วว่าตนเองได้หลุดออกมาในมิติที่ไม่รู้จักเหมือนในนิยายที่รู้จักในนามของต่างโลก ตรงหน้าแจ๊คเห็นวังขนาดใหญ่ที่สูงเทียมฟ้า มีรูปปั้นอยู่ 4 ทิศทาง หนึ่งทิศเหนือคือัขนาดใหญ่ สองทิศตะวันตกมีรูปปั้นดวงตาขนาดใหญ่ที่มันสูงและกว้างใหญ่กว่ารูปปั้นัหลายเท่าตัวหรืออาจจะสิบเท่าตัว สามทิศใต้มีรูปปั้นอสรพิษขนาดใหญ่ที่มีถึง 18 สี สี่ทิศตะวันออกมีรูปปั้นช้างเผือกตัวหนึ่งที่ยกงวงช้างขึ้นมาราวกับสามารถทำลายทั่วทั้งจักรวาลได้ภายในการฟาดครั้งเดียว รูปปั้นทั้งหมดแจ๊คไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่ แต่แจ๊คมีลางสังหรณ์ว่ารูปปั้นเหล่านี้มีชีวิตเป็ของตนเอง กระเบื้องสีทองดำที่ถูกปูทางกำลังสะท้านกับแสงเงาทำให้เกิดภาพที่ดูสวยงาม ข้าง ๆ กันทางเข้ามีต้นไม้ถูกปลุกเป็ทางเดินเข้าไปภายในวัง แต่ต้นไม้เหล่านี้แปลกประหลาดมาจนน่าขนลุกคือต้นไม้ทั้งหมดเป็ต้นไม้โครงกระดูกที่มีกระดูกมหาศาลไม่รู้มากมายเท่าใดเกาะอยู่บนต้นไม้หรือต้นไม้อาจจะสร้างมาจากโครงกระดูกเหล่านี้ทั้งหมด
วังขนาดใหญ่ที่สูงเทียมฟ้าตรงหน้าแจ๊คคือวังของมหาเทพปีศาจ วังของมหาเทพปีศาจมีลักษณ์เหมือนกับต้นไม้ตรงหน้าแจ๊คคือทำมาจากโครงกระดูกของสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนรวมตัวกันและสิ่งที่น่าใกว่าการสร้างวังจากกระดูกคือกระดูกแต่ละอันไม่ได้มีสีขาวเหมือนกระดูกมนุษย์ที่แจ๊คพบเห็นภายในอินเตอร์เน็ตทั่วไป ส่วนใหญ่จะมีสีทองอร่ามตาพร้อมกับพลังลึกลับที่แจ๊คไม่สามารถอธิบายเป็คำพูดได้ แม้ว่าแจ๊คจะมองไปแค่พริบตาเดียวเท่านั้น แจ๊ครู้สึกเวียนหัวจนเกือบจะหน้ามืดราวกับกำลังมองไปที่เทพเ้าไม่ใช่โครงกระดูก แต่เทพเ้าที่แจ๊คมองตอนนี้กลับเหลือแค่กระดูกเท่านั้น ทำให้หัวใจของแจ๊คเต้นแรงมาก
กำแพงวังของมหาเทพปีศาจทั้ง 4 ด้านมีหัวกะโหลกั์ พร้อมกับดวงตาสามดวง หัวกะโหลกั์ยาวใหญ่ถึง 50 กิโลเมตรและสูง 100 กิโลเมตร ประตูทางเข้าทำมาจากปีกของสิ่งที่ชีวิตนับไม่ถ้วนเหมือนกับมีทั้งปีกของั นางฟ้า ภูต ผีหรือปีศาจรวมกันจนเกิดเป็ประตูขนาดใหญ่ที่น่าสะพรึ่งกลัวขึ้น มองดูภาพรวมของวังมหาเทพปีศาจคล้ายกับนรกไม่มีผิดจนทำให้แจ๊คคิดว่าตนเองไม่ได้มาต่างโลก แต่มียังนรกของโลกเดิมมากกว่า ไม่ใช่ว่าตัวเอกที่ไปต่างโลกจะเจอกับนางฟ้าที่แสนจะใจดีและสวยงามหรือยังไง ทำไมฉันถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ ฉันตายไปแล้วหรือ ตายจากอะไรคอมพิวเตอร์ะเิใส่หน้าหรือยังไง ตอนนี้ภายในความคิดของแจ๊คยุ่งเหยิงมาก
เซบาสเทียนเห็นท่าทางของแจ๊คจึงรับรู้ได้ว่าแจ๊คกำลังคิดอะไรอยู่เพราะผู้นำพาแห่งความมืดส่วนใหญ่จะมีท่าทางแบบแจ๊คทำให้เซบาเทียนรู้สึกภูมิอย่างบอกไม่ถูก เพราะตนเองคือหนึ่งในข้ารับใช้ของมหาเทพปีศาจ
"ไม่ต้องกังวลไปขอรับ คุณและพวกเราคือหนึ่งเดียวกันขอรับ........"
แจ๊คมองเซบาสเทียนเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าไปพร้อมกับคิดภายในใจ หนึ่งเดียวกันคือฉันตายไปแล้วใช่ไหม ฉัน้าคำตอบว่าฉันตายไปแล้วใช่หรือไม่
แจ๊คไม่กล้าพูดต่อหน้าเซบาสเทียนเพราะแจ๊ครู้ว่าเซบาสเทียมต้องไม่ใช้คนธรรมดาแน่นอนแม้แต่การแต่งกายยังไม่ใช่พร้อมเดินตามเซบาสเทียมต่อไปอย่างใจเย็น แม้ว่าหัวใจจะเต้นจนแทบจะได้ยินเสียงออกมาจากด้านนอก เซบาสเทียม่กำลังเดินนำหน้าแจ๊คอยู่จึงคิดอะไรได้พร้อมหันหน้ามาหาแจ๊ค
"เดินตามกระผมมาขอรับ คุณจะต้องไม่จับหรือแตะต้องอะไรที่อยู่ภายในวังมหาเทพปีศาจทั้งสิ้น ถ้าคุณจับและเกิดอะไรขึ้นกับตัวคุณกระผมจะไม่ช่วยเหลืออะไรขอรับเพราะกระผมได้เตือนคุณไปแล้ว อีกอย่างหนึ่งเดียวคุณจะได้เจอกับสุดยอดท่านมหาเทพปีศาจขอรับพร้อมกับได้รับมอบภารกิจที่จากท่านมหาเทพปีศาจขอรับ"
แจ๊คมองตาเซบาสเทียนเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าอย่างุรนแรงพร้อมกับเดินตามเซบาสเทียนไป
เมื่อเซบาสเทียนเห็นการพยักหน้าของแจ๊คทำให้สีหน้าของเซบาสเทียนดูดีเล็กน้อยพร้อมกับพยักหน้าให้กับแจ๊คก่อนจะเดินนำหน้าอีกครั้งหนึ่ง
แจ๊คมองด้านหลังของเซบาสเทียนพร้อมกับคิดในใจ ฝันของฉันคงสลายหายไปกลายเป็ฝุ่นแล้วจากการที่ไม่ได้เจอกับนางฟ้าในตอนแรก แต่เป็ปีศาจสุภาพ แต่ความสุภาพนั้นแฝงไปด้วยการขมขู่ ถ้าฉันทำอะไรผิดเล็กน้อยหรือไม่ได้ทำตามคำสั่งของพวกปีศาจไปพวกปีศาจคงฆ่าฉันแน่นอนตอนนี้ทำอะไรตามที่พวกปีศาจสั่งไปก่อน ตอนนี้สิ่งแรกคือต้องรับรู้ว่าฉันตายไปแล้วหรือไม่
แจ๊คเดินตามเข้าไปในวังมหาเทพปีศาจและเห็นเส้นไหมที่ทอตนเองอย่างความสวยงาม เส้นไหมที่แจ๊คเห็นมีนับไม่ถ้วนได้หมุนวนรอบตัวเส้นไหมหนึ่งไปอีกเส้นไหมหนึ่งสร้างความสับสนให้กับแจ๊คมากเพราะเส้นไหมทอตัวเองได้ยังไง และมีเส้นไหมอันหนึ่งที่มีแสงสว่างมากที่สุดท่ามกลางเส้นไหมหลายแสนเส้น
เซบาสเทียนเห็นแจ๊คกำลังสนใจเส้นไหมตรงหน้าจึงทำให้เซบาสเทียนต้องอธิบายให้กับแจ๊คฟัง
"สิ่งนี้เรียกว่าเส้นไหมแห่งโชคชะตาขอรับ อันที่มีแสงคือโชคชะตาที่กำลังวิ่งอยู่ขอรับ"
ได้ยินคำอธิบายของเซบาสเทียนทำให้แจ๊คได้แต่สับสนกับคำพูดของเซบาสเทียนมาก โชคชะตาอะไรนะแต่แจ๊คไม่ถามอะไร
แจ๊คเดินต่อไปตามเซบาสเทียนติด ๆ จนเจอกับสิ่งที่น่าแปลกอีกอันหนึ่ง สิ่งที่แปลกประหลาดคือวงล้อที่มีแต่รูปปีศาจนา ๆ ชนิดภายใน หมุนวงรอบตัวเองไปเรื่อย ๆ อย่างไม่มีวันสิ้นสุด ภายในวงล้อมันมีสิ่งที่น่าใคือรูปปีศาจนั้นไม่ใช่รูปปีศาจ แต่เป็ปีศาจตัวเป็ ๆกำลังกรีดร้องอย่างทรมานอยู่ภายในวงล้อแบบไม่มีวันสิ้นสุด
เซบาสเทียนเห็นว่าแจ๊คหยุดจึงหันหน้าไปมองและเห็นว่าแจ๊คกำลังสนใจวงล้อปีศาจตรงหน้าจึงได้อธิบายให้กับแจ๊คได้รับฟังทันที
"สิ่งนี้คือสังสารวัฏปีศาจขอรับ เป็การตายและเกิดใหม่ของปีศาจทุกตนภายในนรกแห่งนี้ขอรับ"
แจ๊คมองสังสารวัฏปีศาจด้วยความใ สังสารวัฏที่ควบคุมการเกิดของทุกคนบนโลก
ระหว่างทางเดินแจ๊คเจอกับสิ่งที่น่าใหลายอย่างและอยากจะรับรู้มาก ทว่าเซบาสเทียนไม่ได้อธิบายให้กับแจ๊คหลังจากอธิบายสังสารวัฏ ทำให้แจ๊คไม่มีทางเลือกนอกจากตามเซบาสเทียนไปต่อ และคิดว่าเซบาสเทียนคงไม่ได้ให้ความสนใจอะไรกับตนเองมาก แจ๊คก็ไม่ได้สนใจมากเหมือนกัน สุดท้ายแจ๊คได้มาถึงประตูบานใหญ่ที่มีรูป ปีศาจตัวหนึ่งยืนอยู่ในมือถือดาบสองคมที่เืในดาบยังไม่หยุดไหลราวกับเืในตัวดาบจะไหลออกมาเรื่อย ๆ ไม่มีทางสิ้นสุดสวมชุดเกราะสีดำทั้งตัวแม้แต่ใบหน้ายังมองไม่เห็น ยืนอยู่ท่ามกลางซากศพอันมหาศาลส่วนซากศพที่ยังมีชีวิตอยู่ได้นั่งรอความตายสิ้นหวัง
แจ๊คเองไม่รู้เหมือนกันว่าซากศพมีเท่าไรแต่มันเยอะมากอาจจะมีมากกว่าประชากรบนโลกเดิมของแจ๊คเสียอีก แจ๊ครู้สึกหวาดกลัวมากเมื่อมองไปที่ประตูตรงหน้าราวกับประตูที่ตัดสินความเป็ความตายของแจ๊ค แต่ความกลัวของแจ๊คในตอนนี้มากกว่าความกลัวตายเสียอีก ราวกับว่าตัวตนที่อยู่ด้านหลังประตูตรงหน้าแจ๊ค เป็สิ่งมีชีวิตที่แจ๊คไม่สามารถจินตนาการได้ว่ามีพลังมากมายขนาดไหน
ระหว่างที่แจ๊คกำลังคิดอยู่ บรรยากาศรอบตัวแจ๊คได้เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วจนทำให้แจ๊ครู้สึกหายใจลำบากราวกับถูกูเาขนาใหญ่กดทับร่างกาย ิญญาและจิตใจ จนแจ๊คไม่สามารถหายใจได้ แม้แต่การส่งเสียงร้องยังทำไม่ได้ในขณะนี้ ในเวลาเดียวกันร่างกายและิญญาของแจ๊คได้คุกเข่าลงทันทีโดยที่แจ๊คไม่สามารถควบคุมร่างกายของตนเองได้
เซบาสเทียนได้คุกเข่าลงตามแจ๊คอย่างรวดเร็วพร้อมมีเสียงพูดดังออกมาจากด้านหลังประตูที่แสนจะน่าสะพรึ่งกลัว เสียงที่ดังขึ้นมาเหมือนกับผู้ชาย แค่คำพูดของบุคคลด้านหลังประตู็ทำให้อากาศเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมหลายเท่าตัว เมื่อสักครู่แจ๊คยังมองเห็นเครื่องประดับภายในวังมหาเทพปีศาจอย่างสวยงามมากมาย แต่หลังจากที่เสียงจากในประตูปรากฏขึ้น รอบด้านแจ๊คเกิดการเปลี่ยนแปลงเป็ความมืดมิดอันหาแสงสว่างไม่ได้อย่างรวดเร็ว แจ๊ครู้สึกหวาดกลัวมากจนร่างกายสั่นเทาและไม่สามารถหยุดการสั่นได้
"ต่อไปนี้เ้าคือผู้ถูกเลือกให้กลายเป็ผู้นำพาแห่งความมืด คนที่ 999"
"สิ่งเดียวที่เ้าจะต้องทำคือ ทำลาย ทำลายและก็ทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง ถ้าเ้าไม่ทำตามผลลัพธ์อย่างเดียวที่เ้าจะสามารถค้นพบคือความตายของตัวเ้าเอง"
สิ้นสุดคำพูดที่พูดว่าถึงความตายของแจ๊ค แจ๊คเห็นร่างกายของตนเองถูกฉีกกระชากเป็ชิ้น ๆ แจ๊คยังคงเห็นตัวตนเองถูกที่ทรมานอย่างแสนสาหัสอีกมากมายจนทำให้แจ๊คส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างน่าสมเพชพร้อมสลบลงไป
ไม่รู้ว่าแจ๊คหลับใหลไปนานเท่าใด แจ๊คได้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับเหงื่อที่ไหลเต็มใบหน้าและร่างกาย แจ๊คหันมองซ้ายขวาพร้อมจับหัวใจตนเอง หลังเห็นว่าหัวใจตนเองยังเต้นอยู่จึงสงบสติของตนเองมานิดหน่อย ตอนนี้แจ๊คไม่รู้ว่าตนเองอยู่ที่ไหน แต่ไม่ได้อยู่ในวังมหาเทพปีศาจแน่นอนเพราะรอบตัวแจ๊คมีหินขนาดใหญ่หลายสิบอันล้อมรอบตัวแจ๊ค
หินหลายสิบอันมีตัวอักษรที่แจ๊คไม่รู้จักเขียนอยู่ แจ๊คไม่สามารถอ่านได้ราวกับไม่ได้เป็ภาษาตัวโลกเก่าของตนเอง ระหว่างที่แจ๊คกำลังสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ตนเองมาอยู่ในพื้นที่แห่งนี้ได้ยังไง มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาภายในจิตใจของแจ๊ค
{ระบบผู้ร่วงหล่น เปิดใช้งาน
แต้ม 10
ภารกิจ หาคนที่จะทำให้ล่วงหล่น }
แจ๊คใมากกับสิ่งที่เกิดขึ้นและไม่รู้ว่าอะไรมาอยู่ในจิตใจของตนเองจนกระทั่งได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นมาด้านหลังของแจ๊ค
"คุณแจ๊คเป็อย่างไรบ้างขอรับหลังจากที่เจอท่านมหาเทพปีศาจ ในตอนนี้คุณแจ๊คคงจะได้รับระบบผู้ร่วงหล่นแล้ว เพราะฉะนั้นคุณแจ๊คคงจะรับรู้ว่าคุณมีหน้าที่ทำอย่างไร แต่กระผมขอบอกเอาไว้อย่างหนึ่งขอรับ”
เซบาสเทียนหันมามองแจ๊ค ด้านหลังของเซบาสเทียนมีเงาหนึ่งปรากฏขึ้นและเงาด้านหลังของเซบาสเทียนมีขนาดใหญ่ราวกับดวงดาวที่สามารถกลืนกินแจ๊คได้ในคำเดียว แจ๊คหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา แจ๊คไม่เคยคิดว่าเซบาสเทียนูที่แสนธรรมดาจะน่ากลัวมากขนาดนี้
“จงทำหน้าที่ที่ท่านมหาเทพปีศาจมอบให้ดีขอรับ”
หัวใจของแจ๊คเต้นแรงมากจนแทบจะะโออกมาจากหน้าอก แจ๊คได้พยักหน้าอย่างรุนแรงจากคำพูดของเซบาสเทียน
“ได้ครับ”
เซบาสเทียนเห็นแจ๊คตอบกลับก็หัวเราะขึ้นพร้อมเงาด้านหลังได้หายไปทันที บรรยากาศกลับสู่ความเป็ปกติอีกอย่าง แจ๊คหายใจเข้าเต็มปอดแจ๊คไม่รู้ว่าการหายใจมันรู้สึกดีแบบนี้มาก่อนเพราะถูกแรงกดดันในวันนี้แทบจะทำให้แจ๊คหัวใจวาย
“กระผมขอจะชี้แจ้งให้อย่างหนึ่งขอรับ ในระบบผู้ร่วงหล่นจะมีแต้มผู้ร่วงหล่นอยู่การจะได้แต้มมานั้น ขึ้นอยู่กับการกระทำของตัวคุณแจ๊คเองขอรับ อีกอย่างหนึ่งระบบผู้ร่วงหล่นได้เชื่อมต่อกับสมบัติมหาเทพปีศาจ คุณแจ๊คจะสามารถค้นหาความเป็ะ พลังที่แข็งแกร่ง ผู้หญิงหรือของที่คุณได้ปรารถนา ไม่ว่าสิ่งใดจากที่คุณแจ๊ค้าจะสมหวังตามที่คุณแจ๊คตั้งใจ แต่ทุกสิ่งทุกอย่างต้องมีแต้มผู้ร่วงหล่นขอรับอีกอย่างหนึ่งท่านมหาเทพปีศาจทรงพระเมตตาให้กับพวกท่านที่เป็ผู้นำพาแห่งความมืดคนใหม่ มีสิทธิ์ในการเลือกรับของในระบบผู้ร่วงหล่นได้ฟรี ๆ 5 อย่างขอรับ ทุกสิ่งในนี้ไม่ว่าจะเป็ยา วิชา อาวุธหรือชุดเกราะ กระผมขอให้คุณเลือกให้ตรงกับที่ตนเอง้าขอรับ ถึงแม้ว่าของนั้นจะแข็งแกร่งแต่ถ้าคุณแจ๊คเลือกมาแต่ไม่สามารถใช้งานได้ การกระทำแบบนั้นสมบัติของคุณจะตกไปเป็ของคนอื่นแทนขอรับ”
สิ้นสุดเสียงคำแนะนำของเซบาสเทียนได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
แจ๊คได้ยินคำสุดท้ายที่บอกว่าสมบัติของตนเองสามารถตกไปเป็ของคนอื่นหมายความว่าอย่างไร แจ๊คได้ยืนยันว่านี้ไม่ใช้ความฝันแต่เป็ความจริงและตนเองยังไม่ได้ตาย ตอนนี้ตนเองได้อยู่ที่ต่างโลกถึงแม้ว่าการเดินทางครั้งต่อไปของแจ๊คจะไม่ได้สวยหรูเท่าไร แต่แจ๊คก็คิดว่ามันเป็เื่น่าสนใจมาก โลกเก่าของแจ๊คมีแต่เื่น่าเบื่อมากถ้าไม่มีเกมหรือนิยาย แต่ในโลกใบใหม่แห่งนี้จะมอบความสนุกสนานให้กับแจ๊คได้เต็มที ภายในโลกใบนี้แจ๊คไม่มีครอบครัว ไม่มีคนรัก มีแต่ความสนุกของตนเองเท่านั้น
แม้ว่าแจ๊คจะรู้สึกแบบนี้แต่สิ่งหนึ่งที่แจ๊คต้องทำให้ได้ของคือหาโอกาสในการรอดชีวิตบนโลกใบใหม่แห่งนี้ ไม่มีครอบครัว ไม่มีคนรัก ไม่มีสิ่งใดก็ต้องพยายามหามาด้วยตนเอง โลกนี้ไม่ได้เป็โลกแห่งความยุติธรรม แต่เป็โลกที่ปลาใหญ่จะกินปลาเล็กได้อย่างสบาย แจ๊คอาจจะหวาดกลัวมหาเทพปีศาจกับเซบาสเทียนมาก ทว่าภายในใจลึก ๆ ของแจ๊คเต็มไปด้วยความโกรธแค้นอันมหาศาล ไม่เคยมีใครบังคับให้แจ๊คคุกเข่ามาก่อน
การกระทำในครั้งนี้ของมหาเทพปีศาจและเซบาสเทียนได้สร้างความโกรธแค้นให้กับแจ๊คมาก แจ๊คคิดว่าถ้าแจ๊คมีพลังที่แข็งแกร่งกว่ามหาเทพปีศาจ แจ๊คจะ้ฆ่ามหาเทพปีศาจและเซบาสเทียนอย่างทรมาน
แจ๊คไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองของตนเองออกมาทางสีหน้าหรือท่าทางของแจ๊คสงบมากและดูหวาดกลัวอยู่ แจ๊ครับรู้ว่าตอนนี้ตนเป็ได้แค่มดปลวกสำหรับพวกเขาเท่านั้น การจะไปมีเื่กับคนที่มีพลังมากมายมหาศาลมีแต่ไปฆ่าตัวตายเปล่า ๆ
แจ๊คได้ลุกขึ้นพร้อมจ้องมองหินขนาดใหญ่รอบตัว คราวนี้หลังจากที่ได้ระบบผู้ร่วงหล่น แจ๊คสามารถอ่านภาษาที่เขียนบนเสาหินได้อย่างไม่มีปัญหา การเดินทางของแจ๊คผู้นำพาความมืดจะเป็อย่างไรต่อไป
..........
ไม่มีใครรู้ว่าการที่มหาเทพปีศาจได้เลือกแจ๊คมาเป็สิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ เพราะแจ๊คได้ทำสิ่งที่มหาเทพปีศาจและคนอื่นไม่คาดคิด
เมื่อคิดถึงตอน่เวลาเริ่มต้นของแจ๊ค ทุกสิ่งทุกอย่างสายเกินไปสำหรับจะแก้ไขเื่นี้ ในตอนนี้แจ๊คอาจจะเป็มดปลวกตัวหนึ่งที่มีใครสามารถฆ่าแจ๊คก็ได้ ทว่าในอนาคตแจ๊คทำให้สิ่งมีชีวิตหลายล้านล้านล้านตัวต้องร้องไห้ออกเป็สายเื ทำให้ดวงดาวทั้งหลายดับลง
และตัวตนระดับพระเ้าทั้งเกลียดชังและหวาดกลัวในตัวตนของแจ๊ค
......................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................