ขณะที่ชู หยางกำลังตกลงไปนั้นแสงสว่างค่อยๆน้อยลงไปเรื่อยๆจนมืดสนิท ความเร็วในการตกลงไปด้านล่างนั้นเร็วขึ้นตามแรงน้ำหนักตัวและแรงดึงดูดของพื้นพิภพ
ช่านช่าน ออกมาด้านนอกห้วงจิตพร้อมกับพูดว่า ชู หยาง การที่เ้าตัดสินใจโดดลงมายังความมืดมิดนี้ เ้ามีแผนอะไร หรือว่าเ้ารู้ว่าข้างล่างมีอะไรใช่ไหม นางถามเขา
ชู หยาง กล่าว ไม่มีแผนอะไรทั้งนั้น ข้าไม่คิดว่าก่อน นอกจากเดาว่าข้างล่างนี้น่าจะมีหนทางรอดแค่นั้น
ช่านช่าน ได้ยินดังนั้นนางถึงกับโมโหแล้วพูดว่า เ้าคิดอะไรของเ้าอยู่ ข้าคิดว่าเ้าเตรียมแผนการใว้หมด ไม่งั้นเ้าอาจจะตายที่ด้านล่างนั้น ทำไมเ้าโง่ขนาดนี้ ถ้าเ้ายึดพลังข้าเ้าโอกาสรอดถึง 8 ส่วนแค่ได้รับาเ็และสูญเสียพลังไปบ้างแต่อย่างน้อยอนาคตก็ยังกลับมาได้ เหตุใดถึงโง่เขลาขนาดนี้
ชู หยาง ถึงกับหัวเราะเขาเชื่อว่าเขาจะไม่ตายในวันนี้และลางสังหรณ์เขารู้สึกได้ว่าข้างล่างต้องมีอะไรบางอย่าง ที่ทำให้เขาตัดสินใจะโลงมา คำพูดของพวกคนที่ตามไล่ล่าสังหารเขา ต่อให้มันอันตรายแต่มันทำให้เขารู้สึกว่าตรงกันข้ามกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น หรือมันมีอะไรบางอย่างที่เกี่ยวกับข้ากันนะด้านล่างหุบเหวมรณะ
มาเถอะยังไงเ้าก็ไม่ตายอยู่แล้วเ้าจะมาห่วงข้าทําไม อย่างเ้าเชื่อใจข้าเถิด ว่าข้าจะไม่ตายที่นี่ ข้ารู้สึกได้บางอย่างที่มันเรียกร้องข้าอยู่ด้านล่างแห่งนี้
หลังจากทั้งคู่สนทนากันอยู่นั้นด้านล่างที่กำลังมืดมิดอยู่มันลึกมากจนมองแทบไม่เห็นแต่กลับมีแสงไฟบางจุดที่สามารถมองเห็นได้เหมือนกับว่าด้านล่างนั้นมีอะไรบางอย่างอาศัยอยู่แน่ๆ
พวกเขาทั้งคู่ ได้กลิ่นของแม่น้ำไหลอยู่ด้านล่าง ขณะที่ตัวเองกำลังร่วงลงมา ชู หยาง ก็เห็นหนทางที่จะรอดแล้ว ช่านช่าน บอกกับเขาว่าเ้าจะรอดถ้าจะดูแลเ้าใน่เวลาที่เ้าสลบจ้าไม่ต้องกังวลถ้าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นข้าจะใช้ร่างกายเ้าออกไปสถานที่แห่งนี้ทันที เมื่อเขาได้ยินดังนั้นเขาจึงทำตัวเป็แนวตรงเพื่อรับแรงกระแทกกับพื้นแม่น้ำนั้น ตกลงไปแม่น้ำทันที ขณะที่เขาทำลงไปนั้นเอาที่เหลือบไปมองว่าสายตาคู่หนึ่งมันช่างใหญ่โตจ้องมองมาที่เขาพร้อมกับปล่อยแรงกดดันขอบเขตจักรพรรดิมายังชู หยางทันที
ขณะเดียวกันที่้าบริเวณช่องเขาของูเาทมิฬ ผู้าุโที่ติดตามลู่ เม่ยเม่ย(ผู้อาสุโสหยู)นั้นมาถึง พร้อมกับแจ้งข่าวของชายหนุ่มเทพธิดาลู่ ชายหนุ่มสามารถลอกออกไปได้จริงแต่ว่าเขาก็ตกลงไปที่หุบเหวมรณะ เขาไม่สามารถไปทันและช่วยเหลือชายหนุ่ม มาทันแต่ไม่สามารถแสดงตัวได้
สีหน้าของนางถึงกับซีดขาวเพราะว่านางก็ได้ยินมาเหมือนกันว่าใครก็ได้ตามที่ตกลงไปจะไม่สามารถกลับขึ้นมาได้ ดวงตาทั้งสองข้างของนางเริ่มแดงน้ำตากำลังไหลลงบนแก้มของนางกำลังจะไหลรินนางกำลังเสียใจที่สุดท้ายแล้วชายหนุ่มที่เป็สามีนางจะไม่สามารถกลับมาหานางได้อีกแล้ว ดังนั้นนางจึงเสียใจและร้องไห้ครั้งนี้และเท่านั้น เขาบอกข้าว่าเขาจะกลับมาทำไมเขาทำแบบนั้น ทำไมถึงโกหกข้าแล้วทำให้ข้าไม่ต้องเป็ห่วงเขา แล้วทำไมเขาถึงไม่กลับมา นางกำลังเสียใจอยู่นั้น
ผู้อาสุโสหยูกล่าวกับนางว่า ข้าแปลกใจมากขอรับองค์หญิง ก่อนที่ข้าจะกลับมา ข้าได้ยินเสียงของเด็กหนุ่มคนหนึ่งสามารถส่งเสียงเข้ามาในจิตของข้าได้ ไม่ทราบว่าเป็ใครแต่เขาพูดถึงองค์หญิงนะครับเขาบอกว่าฝากบอกแม่นางลู่ เม่ยเม่ยด้วย ว่าเขาจะกลับมาอย่างแน่นอน ให้รอเขา ถ้าได้ยินเขาพูดแบบนี้ไม่รู้ดิหนุ่มคนนั้นเป็ใครถึงส่งเสียงมาในห้วงจิตของข้าน้อยได้ขอรับ หรือจะเป็เสียงของเด็กหนุ่มที่องค์หญิงให้ข้าไปเฝ้าติดตามช่วยเหลือคนทะเลาะกัน (ในใจของมันไม่น่าเป็ไปได้หรอกเด็กหนุ่มคนนั้นน่าจะมีพลังอยู่เพียงขั้นจิติญญามีนาจะสามารถส่งเสียงผ่านมาหาข้าได้ อาจจะเป็บุรุษที่ชื่นชอบองค์หญิงก็ได้ยังไงคนนั้นมันก็ตายไปแล้วไม่ต้องไปสนใจเขาไม่มีใครรอดกลับมาจากหุบเหวมรณะอยู่แล้ว)
ทันทีที่ได้ยินคำพูดผู้าุโหยู ใบหน้าของลู่ เม่ยเม่ย กลับมาเหมือนเดิมเพราะนางเชื่อมั่นว่าการที่ ชู หยาง ส่งเสียงออกมาบอก เขาจะกลับมาหาเธอนั้นเขาจะต้องรักษาสัญญาอย่างแน่นอนไม่งั้นเขาคงไม่กล้าบอกผู้าุโหยู เพราะผู้าุโหยูไม่รู้ว่าใครส่งเสียงมาหาตน ดังนั้นนางจึงเชื่อมั่นในสามีของนางว่าต้องกลับมาและนางก็ยิ้มภายใต้ผ้าคลุมหน้าอีกครั้ง
ลู่ เม่ย เม่ย กล่าวกับผู้ติดตามและองครักษ์ พวกเ้าบางคนให้กลับพระราชวังส่วนผู้ติดตามให้ไปกับข้า ข้าจะไปที่บ้านตระกูลชู (เจอพ่อแม่สามีล่ะสิ)
2K
