บทที่ 24 ไม่ต้องขอโทษหรอก ฉันกลัวจะอายุสั้น !
สิ่งแรกที่ทำหลังกลับถึงบ้านคือ รายงานผลงานอันยิ่งใหญ่ของตัวเอง
"เธอบอกว่า ขุดเจออะไรนะ ?"
สวี่กว่างเฟินคิดว่าตัวเองหูฝาดไป แต่ก็หวังว่าตัวเองจะไม่ได้ได้ยินผิด
"โสมค่ะ !" ถังซีเหมียนหยิบมันออกมาอวด "แม่คะ บอกมาสิว่าตระกูลฉู่ของพวกเราได้ลูกสะใภ้คนนี้คุ้มไหม !"
ฉู่เจียงหรงยังคงตกตะลึง พอได้ยินประโยคนั้นก็หลุดหัวเราะออกมา
"คุ้มสิ ! น้องชายฉันโชคดีจริง ๆ !"
สวี่กว่างเฟินรู้สึกว่าหลุมศพบรรพบุรุษของครอบครัวคงจะมีควันเขียวพวยพุ่งเป็แน่
เพราะั้แ่ถังซีเหมียนนิสัยเปลี่ยนไป เื่ราวดี ๆ ก็วิ่งเข้ามาหาครอบครัวเราไม่ขาดสาย !
"แม่คะ อันนี้ต้องตากในที่ร่มนะคะ เก็บไว้ก่อน เดี๋ยวฉันจะเอาไปขาย !" ถังซีเหมียนส่งของให้สวี่กว่างเฟิน
สวี่กว่างเฟินรู้ดีว่าอะไรสำคัญ จึงประคองมันราวกับทองคำ แล้วนำไปตากในที่ที่มีลมโกรก แต่ไม่โดนแสงแดด
ถึงอย่างไรถังซีเหมียนก็ยังคงสนใจในธุรกิจปิ้งย่างของตัวเองมากกว่า
ฉู่เจียงชวนเตรียมของทุกอย่างตามที่ถังซีเหมียน้า ทั้งยังใช้เงิน 2 เหมาซื้อไม้เสียบจำนวนมาก และซื้อเนื้อมาอีก 4 ชั่ง
"สุรุ่ยสุร่ายจริง ๆ !" หญิงชราบ่นไปพลางหั่นเนื้อไป
ถังซีเหมียนถือขวดซีอิ๊วโผล่มาเหมือนผี "แม่ ! พูดว่าอะไรนะ ?"
"ใหมดเลย !" สวี่กว่างเฟินยกขาขึ้นแกล้งทำเป็เตะเธอ ตอนหั่นเนื้อก็พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "บอกว่าพวกเธอสุรุ่ยสุร่ายไง !"
"ถ้าทำออกมาแล้วอร่อย และยังทำเงินได้ด้วย แบบนี้จะเรียกว่าสุรุ่ยสุร่ายได้ยังไงคะ ?"
สวี่กว่างเฟิน "..."
ฉู่เจียงหรงยิ้มพลางเย็บกระโปรงให้ถังซีเหมียน แม่ของพวกเธาปากร้ายแต่ใจดี ตอนทำอาหารก็ทำแต่ของที่เหมียนเหมียนชอบกิน แต่ปากก็ยังพร่ำดุไม่เลิก
น่าน่าถือชามด้วยความระมัดระวัง "น้าคะ อันนี้อร่อยไหมคะ ?"
"พูดใหม่โดยไม่ต้องใช้ประโยคคำถามสิ" ถังซีเหมียนมั่นใจในฝีมือการทำอาหารของตัวเองมาก
น่าน่าทำหน้าแปลก ๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลองพูดอีกครั้ง "น้าคะ อันนี้อร่อยจังค่ะ"
ฉู่เจียงชวนที่กำลังประกอบโครงในลานบ้านหัวเราะออกมาทันที
ถังซีเหมียนมองน่าน่าด้วยสายตาที่บรรยายไม่ถูก "...เธอนี่มันอัจฉริยะจริง ๆ เลยนะ"
"ฮิ ๆ ๆ น้าชมหนูด้วย !"
"...อืม จะว่าอย่างนั้นก็ได้ !"
ฉู่เจียงหรงหัวเราะจนแทบหายใจไม่ทัน !
เธอหัวเราะจนแทบขาดใจ !
ลูกสาวสุดที่รักของเธอ หลังจากอาการป่วยเริ่มคงที่ขึ้นก็เริ่มพูดเก่งขึ้นเรื่อย ๆ !
เนื้อถูกหั่นเป็ชิ้นแล้วนำไปหมัก ไม้เสียบถูกขัดเอาเสี้ยนออกจนเรียบร้อย ถ่านก็เตรียมพร้อมแล้ว และแท่นวางก็ถูกติดตั้งเสร็จเรียบร้อย
หลังมื้ออาหารเย็น ถังซีเหมียนพลิกชิ้นเนื้อเ่าั้เล็กน้อย แล้วก็ตัดสินใจไม่แตะต้องมันอีก
ตอนที่สองสามีภรรยานอนกกกันอยู่ในผ้าห่ม ถังซีเหมียนรู้สึกว่าตัวเองลืมอะไรบางอย่าง แต่ไม่ว่าเธอจะนึกยังไงก็นึกไม่ออก
คงไม่ใช่เื่สำคัญอะไรมากหรอกมั้ง
นอนดีกว่า !
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อถังซีเหมียนตื่นนอนก็เห็นว่ามีคนเพิ่มขึ้นมาในลานบ้านอีกคน ดูจากรูปร่างน่าจะสูงประมาณ 170 ฉื่อ ผมสั้นดูคล่องแคล่ว ใบหน้าคมเข้ม แม้จะไม่ขาวผ่องเท่าเธอ แต่ก็ถือว่าดูดีทีเดียว
"พี่…"
น้ำเสียงแฝงไปด้วยความ...
ไม่ยินยอม
พี่สะใภ้เหรอ ?
ถังซีเหมียนสังเกตท่าทางการยืนของอีกฝ่ายแล้วคิดขึ้นมา "คุณเป็เพื่อนทหารของเจียงชวนใช่ไหมคะ ?"
"ใช่ค่ะ ฉันมาเยี่ยมพี่ฉู่" เสิ้งหนานยิ้มบาง ๆ แต่เป็รอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากใจ
ผู้หญิงคนนี้ดูไม่ได้เื่เลย ไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมพี่ฉู่ขาเป๋แล้วถึงต้องเลือกคนแบบนี้ !
"เสิ้งหนาน !" ฉู่เจียงชวนอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเ็า แต่เมื่อหันไปมองถังซีเหมียนกลับเปลี่ยนเป็ใบหน้าอ่อนโยนทันที "มากินข้าวกันก่อนเถอะ เหมียนเหมียนมากินข้าวกัน"
เสิ้งหนานหาที่นั่งลง "พี่ฉู่ หลายปีมานี้คุณไม่ยอมกลับไปเยี่ยมกันเลย ทุกคนคิดถึงคุณมากนะคะ"
ถังซีเหมียนไม่พูดอะไร เพียงแค่นั่งลงข้างฉู่เจียงชวน และคอยตักอาหารให้เขา
น่าน่ามองเสิ้งหนาน เด็กน้อยจ้องเธอนานมากก่อนจะเข้าไปใกล้ฉู่เจียงชวน "น้าคะ หนูไม่ชอบคนนี้ !"
ถังซีเหมียนอดขำไม่ได้
"เจียงชวนแต่งงานแล้วนะ ไม่สามารถไปไหนมาไหนตามใจชอบได้แล้ว ! ถ้าจะออกไปกับเหมียนเหมียนก็ยังพอได้ !" สวี่กว่างเฟินจะมองไม่ออกเชียวหรือว่าผู้หญิงคนนั้นมองลูกชายของตนด้วยสายตาแบบไหน
ฉู่เจียงชวนเงยหน้าขึ้น สายตาเต็มไปด้วยการตักเตือน "ฉันไม่ได้อยู่ในกองทัพมานานแล้ว ต่อไปก็แค่ประชาชนธรรมดาคนหนึ่ง ใช้ชีวิตเรียบง่ายไม่ดีกว่าอะไรเหรอ ?"
เสิ้งหนานรู้สึกอึดอัดใจ ก้มหน้าลงก่อนพูดว่า "พี่ฉู่ คุณก็รู้ว่าฉันไม่ได้..."
"คิดให้ดีก่อนจะพูด" น้ำเสียงของฉู่เจียงชวนไม่ใช่แค่เตือนอีกต่อไป
เสิ้งหนานรู้สึกคับแค้นใจ "ก่อนหน้านี้คุณสง่างามมีชีวิตชีวา ! แต่ตอนนี้กลับต้องมาคอยฟังคำสั่งผู้หญิงคนหนึ่ง !"
ถังซีเหมียนหัวเราะพรืด
"หัวเราะอะไร !" เสิ้งหนานจ้องเขม็ง
ถังซีเหมียนวางชามลงเสียงดัง
"คุณเสิ้งหนาน ฉันหวังว่าคุณจะทำความเข้าใจให้ชัดเจน ไม่ใช่ว่าฉันมาวุ่นวายกับพี่ฉู่ของคุณ แต่พวกเราสองคนตอนนี้เป็สามีภรรยาที่จดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมายแล้ว ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย ! ถ้าคุณอยากแต่งเข้ามาจริง ๆ ก็ต้องรอให้พวกเราหย่ากันก่อน ! หรือถ้าคุณอยากจะยัดเยียดตัวเองเข้ามา ฉันก็ไม่ห้ามหรอก !"
"คุณบอกว่าพี่ฉู่ของคุณต้องคอยฟังคำสั่งเหรอ ? แล้วทำไมคุณไม่ลองคิดดูว่าเมื่อก่อนเขาเป็คนแบบไหน ฉันมีอะไรถึงทำให้เขาต้องฟังคำสั่งฉันได้ แล้วฉันมีอะไรที่ทำให้เขายอมโดยไม่บ่นสักคำ"
"พูดอีกอย่างคือ แต่งงานกับใครก็ต้องอยู่กับคนนั้น !" ถังซีเหมียนตักอาหารให้ฉู่เจียงชวน
"คุณก็ลองคิดดู ขาเขาไม่ดี แต่ฉันสามารถดูแลจนเขาฟื้นตัวได้ แล้วคุณทำได้ไหมล่ะ ?"
"ตอนที่คุณรู้สึกว่าไม่คุ้มค่าแทนคนอื่น คุณเคยคิดไหมว่าพวกเขาเต็มใจหรือไม่ ?"
คำถามที่ถูกถามซ้ำ ๆ ทำให้เสิ้งหนานนั่งไม่ติด
ฉู่เจียงชวนมองหน้าเสิ้งหนานอยู่อย่างนั้นโดยไม่พูดอะไร
ถังซีเหมียนเดาได้ว่าอีกฝ่ายเคยมีใจให้ฉู่เจียงชวน แต่สิ่งที่ทำให้เธอไม่พอใจไม่ใช่เื่นี้ แต่เป็เพราะอีกฝ่ายดูถูกตัวเธอเอง !
เธอมีสิทธิ์อะไรกัน ?!
"พวกคุณเป็เพื่อนร่วมรบกัน เป็พี่น้องร่วมสาบาน แต่ฉันเป็แค่คนนอกที่โผล่มากลางทาง ดังนั้นคุณถึงรู้สึกว่าไม่คุ้มค่าแทนฉู่เจียงชวน ถ้าอย่างนั้นคุณก็แต่งงานกับเขาเองสิ !"
ถังซีเหมียนตักข้าวเข้าปากอย่างแรง พอกินเสร็จก็เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเริ่มเสียบเนื้อย่าง
ฉู่เจียงชวนเก็บโต๊ะอาหารเงียบ ๆ แล้วนั่งลงตรงข้ามถังซีเหมียน พลางช่วยเธอทำงาน
เขาแตะมือของเธอแ่เบา ส่วนเธอใช้นิ้วก้อยเกาฝ่ามือของเขา 2 ครั้ง ฉู่เจียงชวนเข้าใจความหมายทันที มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยแล้วกลับลงมา
"เสิ้งหนาน มาขอโทษพี่สะใภ้ของเธอเดี๋ยวนี้ !"
เสิ้งหนานยืนนิ่งไม่ขยับ
ฉู่เจียงชวนตวาดเสียงดังขึ้น "เธอมาเยี่ยมฉัน หรือมาทำลายครอบครัวของฉันกันแน่"
"เมื่อก่อนเหมียนเหมียนอาจจะไม่รู้เื่รู้ราว แต่ครึ่งเดือนที่ผ่านมาเธอทำมากกว่าที่เคยทำมาทั้งชีวิต ! เธอคิดว่าใครจะมาบังคับให้ฉันแต่งงานได้ ?"
เสิ้งหนานพูดอย่างอัดอั้น "พี่ ฉันขอโทษค่ะ !"
แต่ถึงอย่างนั้น ใบหน้าก็ยังเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับ
ถังซีเหมียนพูดเสียงเ็า "ไม่ต้องขอโทษหรอก ! คนแบบพวกคุณขอโทษมา ฉันก็รับไม่ได้ เพราะว่าฉันกลัวจะอายุสั้นน่ะ !"
"เธอ..."
"พี่ฉู่ !" เด็กหนุ่มร่างกำยำะโเข้ามาจากนอกประตู ดูแล้วอายุไล่เลี่ยกับฉู่เจียงชวน แต่แน่นอนว่าอ่อนกว่า ถ้าดูแค่หน้าตา เด็กคนนี้ดูเหมือนยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำ !
"ต้าชง ทำไมนายเองก็มาที่นี่ด้วย ?" ฉู่เจียงชวนดึงถังซีเหมียนเข้ามา "เหมียนเหมียน นี่ต้าชงน่ะ เพื่อนร่วมห้องของผมเมื่อก่อน !"
220
