ตอนที่ 3 ความหมายข้างใน
ใน่ที่จินอ๋องกลับมาพักผ่อนนั้นเขาก็ไม่ได้ออกไปไหนนอกจากไปบ้านของสหายครั้งวัยเยาว์บางครั้งเหล่าสหายก็มาเยี่ยมเยือนถึงที่จวนหนึ่งปีจินอ๋องจะกลับมาอยู่ที่จวนแค่ปีละหนึ่งเดือนเท่านั้นส่วนที่เหลือทั้งหมดจะอยู่ที่ชายแดนไม่ก็สนามรบ บางปีก็ไม่ได้กลับมาเลยด้วยซ้ำ
“เสี่ยวเซี่ยน ไหนเล่าชายาของเ้า”สหายคนสนิทของจินอ๋องเอ่ยขึ้น
แม้จะเป็อ๋องที่เกิดจากนางกำนัลชั้นต่ำแล้วหากจะบอกว่าไม่มีเพื่อนสหายก็คงจะแปลกแม้จะเกิดจากนางกำนัลก็ตามแต่ตำแหน่งนั้นก็ไม่ได้ต่ำกว่าอ๋องลำดับอื่นๆ
“หากเ้ายังหัวเราะเยาะข้าเช่นนี้ข้าจะตัดลิ้นของเ้าเสีย” คนถูกทักท้วงรีบหุบปากเงียบก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาบางๆอีกครั้งกับท่าทางพูดติดตลกของจินอ๋อง
“เสี่ยวเซี่ยนไหนเ้าถึงให้เขาไปอยู่ที่เรือนหลังเล่าเช่นนี้เ้ามิกลัวไทเฮารู้หรืออย่างไรว่าเ้าปฏิบัติต่อเขาผู้เป็ชายาเช่นนั้น”
“เื่นี้เป็เื่ของคนในจวนข้าไทเฮาไม่มีส่วนมาก้าวก่ายเื่เช่นนี้”
“ข้าล่ะยอมใจเ้าอีกอย่างข้ายังสงสารที่เขามาเจอกับเ้าข้าบอกเลยว่าเด็กคนนั้นต้องปริดชีวิตตัวเองสักวัน”
“ไม่มีทางข้าส่งคนไปดูแลแล้ววางใจได้”
หากเ้าเด็กคนนั้นมาตายเสียตอนนี้ทุกอย่างที่ทำมามันจะสูญเปล่าจินอ๋องเองทราบดีทุกอย่างพร้อมทั้งเตรียมรับมือทุกทางลูกของศัตรูย่อมอยู่ในที่ที่ไม่ได้ข่าวสารของจวนเช่นนี้แล้วมันล้วนเป็สิ่งที่อ๋องจินได้กำหนดเอาไว้
“ิหลัน เ้าว่าข้าทำเกินไปหรือไม่”
“ข้าย่อมรู้เื่ของเ้ารึอีกอย่างเ้าก็มิได้เล่าสิ่งใดให้ข้าฟัง”
เป็ความจริงอย่างที่ิหลันได้เอ่ยกล่าวจินอ๋องไม่เคยที่จะเล่าอะไรให้สหายคนสนิทฟังเลยนอกจากเื่ที่สหายของเขารู้มาแค่ไหนก็จะตอบไปแค่นั้นไม่เพิ่มเติมแต่งแต้มคำพูดใดๆออกมาเลยสักครั้ง ไม่มีเลย...
“แล้วเ้าจะกลับชายแดนเมื่อไหร่”
“อีกสิบวัน...”
“เ้าจะบอกกับเด็กนั่นรึไม่”
“ไม่จำเป็”
จำเป็หรือไม่นั้นจินอ๋องก็ได้ส่งคนไปดูแลแล้วดูพฤติกรรมและทุกอย่างที่อีกฝ่ายได้ทำทั้งหมดออกจากจวนแต่ละครั้งใช่ว่าจะถูกศัตรูมาบุกชิงสมบัติหากจะว่าอย่างนั้นเพราะจินอ๋องเองก็ไม่เคยประมาทอยู่แล้ว เขาเลือกและฝึกทหารองครักษ์เองกับมือทุกคนล้วนผ่านสนามรบมาแล้วทั้งนั้น
“ท่านอ๋องเรียกอู่เฉิงมามีสิ่งใดจะรับสั่งรึพะยะค่ะ”
“เ้าจงดูท่าทีของหวางชิงเอาไว้ห้ามให้คลาดสายตาเป็อันขาดแล้วเ้าต้องส่งข่าวไปให้กับข้าทุกเดือน”
“พะยะค่ะ”
ลูกเสือที่เขาจับเข้ามาอยู่ในจวนคงจะเป็เพียงลูกเสือไม่ใช่เสือหากเป็เช่นนั้นเขาก็จะจัดการเสือตัวนี้ทิ้งอย่างไร้เยื่อใย
พอถึง่เวลาที่จินอ๋องต้องออกเดินทางบ่าวไพร่ต่างจัดเตรียมเสบียงให้พร้อมส่วนหวางชิงนั้นก็ถูกนั่นนี้ตามเดิมคือไม่มีใครอยากให้เขามาทำงานไม่ว่าผู้ใดก็กลัวจินอ๋องจะสั่งปะาเพราะใช้หวางชิงทำงานแม้เ้าตัวจะเอ่ยปากของก็ตาม
“ทำไมผู้คนในจวนถึงตื่นเช้ากันเช่นนี้”หวางชิงเอ่ยพร้อมกับเดินออกมายืนอยู่หน้าเรือนของตนก่อนที่อู่เฉิงจะเดินเข้ามาสมทบ
“ไม่มีสิ่งใดขอรับ ท่านหวางชิงไปล้างหน้าก่อนเถิด”
ตามที่จินอ๋องได้บอกกว่ากับอู่เฉิงเขามีหน้าที่ดูแลและดูพฤติกรรมของหวางชิงเท่านั้นอย่างอื่นแล้วแต่ความเหมาะสมของอู่เฉิง
หวางชิงเดินไปตักน้ำขึ้นมาจากบ่อก่อนจะใช้น้ำนั้นล้างหน้าแม้จะเย็นไปบ้างแต่ก็พอให้เขาได้สติและตื่นตัวพร้อมที่จะเริ่มทำกิจกรรยามเช้าได้
ส่วนเื่อาหารการกินหวางชิงก็กินตามบ่าวไพร่ในจวนจะดีขึ้นมาหน่อยตรงที่เขาสามารถทานเนื้อได้ทุกวันไม่เหมือนที่จวนหวางเลยสักนิดแม้ว่าจะดูงงกับสถานะตอนนี้แต่หวางชิงก็ไม่ได้ไปเบียดเบียนผู้ใดให้เป็ทุกข์
พอเวลาไม่มีอะไรทำหวางชิงก็อยากออกไปเดินเล่นแต่ก็ไม่กล้าที่จะไปไกลจากเรือนที่พักของตนสักเท่าไหร่เพราะหากออกไปไกลกว่านั้นอาจจะถูกว่าเอาได้
“ท่านหวางชิงเป็อะไรรึขอรับเห็นท่านทำสีหน้าเบื่อหน่ายออกไปเดินเล่นที่สวนตรงนู้นดีหรือไม่ขอรับ” อู่เฉิงเอ่ยเชิญชวนหวางชิงเพราะเขาเองก็รู้ว่าอยู่ตรงนี้แล้วมันน่าเบื่อขนาดไหนสำหรับอู่เฉิงนั้นเป็เื่ปกติที่เขาเป็แบบนี้แต่สำหรับหวางชิงแล้วมันไม่ใช่ง่ายๆเลยที่จะอยู่ได้แบบนี้ทั้งวัน
“ข้าไม่กล้าออไปหรอก หากท่านอ๋องทราบเื่ว่าข้าไปอยู่ตรงนั้นต้องสั่งลงโทษข้าเป็แน่เ้าไม่ต้องห่วงข้าหรอกว่าจะเบื่อหน่ายแค่ไหนตอนอยู่ที่จวนหวางข้าก็เป็เช่นนี้อยู่แล้วถูกกักบริเวณจนชิน”
“ขอรับหากท่าน้าจะไปที่ใดก็ให้บอกกับข้า...”
“ข้าไม่ไปไหน เ้าวางใจได้”
แม้จะไม่มีจินอ๋องภายในจวนแต่คนที่ดูแลก็คือพ่อบ้านของจวนโดยรอบก็มีทหารคุ้มกันอย่างแ่าใครจะเข้าออกก็ต้องขออนุญาตกับพ่อบ้าน
ผ่านไปหลายวันก่อนที่การเดินทางของจินอ๋องไปชายแดนไม่รู้ว่าเขานั้นคิดถูกหรือผิดที่ได้นำลูกของศัตรูมาอยู่ภายในจวนระหว่างที่เขาไม่อยู่เล่าจะทำอย่างไร
“สถานการณ์เป็อย่างไรบ้าง”
แม่ทัพใหญ่อย่างจินอ๋องเอ่ยถามขึ้นเหล่าบรรดาหัวหน้ากองทหารต่างๆก็พากันรายงานความคืบหน้ากันทุกผู้ระหว่างที่เขาไม่อยู่ก็ไม่มีเหตุร้ายแรงเกิดขึ้นและถือว่าเป็สิ่งที่ดีหากเกิดระหว่างเขาไม่อยู่ทุกอย่างคงจะไม่สงบเรียบร้อยถ้ามันเกิดขึ้นจริงเข้าจะไม่ให้อภัยตัวเองเสียด้วยซ้ำ
ทั้งเหตุที่อยู่ชายแดนและการกวาดล้างเหล่าฏจินอ๋องต้องทำสองเื่นี้พร้อมๆกันและการหาที่กบดานของเหล่าฏนั้นเป็สิ่งที่เขาไม่สามารถทำคนเดียวได้หากไม่มีตัวช่วยที่ดีกับคนที่เขาเชื่อใจว่าคนๆนั้นจะทำงานให้เขาสำเร็จ
“ท่านแม่ทัพเพลานี้ไม่มีศึกจากฝ่ายใดข้าคิดว่าท่านควรจะกลับไปพักผ่อนที่เมืองหลวงเถิดขอรับทางนี้หากมีเหตุเกิดขึ้นจริงข้าเชื่อว่าข้าสามารถรับมือได้อย่างแน่นอน”
“เ้าจักให้ข้ากลับไปเพราะเหตุใดเล่าข้ากับพวกท่านต่างร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานับหลายปีจะให้ข้ากลับเมืองหลวงพักเพียงผู้เดียวรึแล้วพวกท่านเล่าไม่อยากกลับบ้านเมืองของตนเองรึอย่างไร”
“เื่นั้นที่ท่านแม่ทัพเอ่ยมาก็ถูกแต่...พวกข้าได้ข่าวมาว่าท่านเพิ่งจะอภิเษกสมรสแล้วท่านก็กลับมาที่กองทัพชายแดนทันที ข้าคิดว่า...”
“ข้าไม่เคยสนใจเื่เช่นนั้นแล้วอย่าเอ่ยเื่นี้กับข้าอีก”
ไม่ใช่ว่าเขา้าที่จะกระทำเฉกเช่นนั้นแต่อย่างใดหากจำเป็ต้องมาที่ชายแดนเพราะ้าที่จะสงบสติอารมณ์โกรธ เื่ที่เขาต้องถูกกลั่นแกล้งนั้นปัจจุบันเขาสามารถที่จะเอาคืนหรือไม่ยอมรับก็ได้แต่เพราะไม่อยากมีปัญหาเขาจึงต้องปั้นหน้ายอมรับความจริงทุกอย่าง
เพลาเวียนมาจนครบหนึ่งเดือนจดหมายฉบับแรกที่ได้รับมาจินอ๋องกลับเข้ามายังที่พักก่อนจะเปิดอ่านเนื้อความที่ซ่อนอยู่ภายในนั้น
“ทูลท่านอ๋องข้าได้ติดตามดูท่านหวางชิงมิได้คลาดสายตา ท่านหวางชิงมิมีสิ่งใดแปลกหรือแตกต่างหลังจากที่เข้าจวนท่านหวางชิงยังกระทำตนตามที่ท่านอ๋องสั่งทุกประการ บ่าวไพร่ทานสิ่งใดท่านหวางชิงก็ทานสิ่งนั้นไม่ถือตนเป็ใหญ่ตามที่ท่านอ๋องได้ออกคำสั่ง....”
ยิ่งอ่านก็ยิ่งหลุดยิ้มกว้างออกมาเรื่อยๆเป็เพราะชอบหรือสะใจในผลงานที่ตนนั้นก่อเอาไว้ในใจก็รู้สึกสงสารแต่อีกใจก็ไม่อยากกระทำเช่นนั้น
“หวางชิงเอ๋ยหวางชิงเ้าไม่น่าถูกส่งมาอยู่ที่จวนของข้า...”
เพียงเดือนแรกจินอ๋องก็เริ่มสนุกขึ้นมาแล้วบ้างแม้จะอยู่ด้วยอารมณ์ตรึงเครียดแต่ก็ยังมีเื่เล่าสนุกๆจากจวนของตัวเองมาให้ได้อ่านหากไม่ใช่ลูกเสือร้ายเขาเองก็ไม่ได้กระทำเช่นนั้นหรอก
ครั้งแรกที่ได้เจอหน้าของเ้าเด็กจวนหวางจินอ๋องเองก็ยังใได้ข่าวตอนนั้นเห็นบอกว่าเป็เพียงลูกชายของใต้ท้าวหวางกับบ่าวรับใช้แต่ทำไมไม่เหมือนบ่าวไพร่อย่างที่หลายๆคนได้เอ่ยมา หากเป็ลูกบ่าวไพร่ใครเล่าจะดูผิวพรรณดีขนาดนั้น
“ท่านแม่ทัพ ท่านยิ้มเื่ใดรึขอรับ”
พอถูกทักท้วงเ้าตัวก็รีบหุบยิ้มก่อนจะทำหน้าให้กลับมาเป็ปกติดังเดิมหากรู้ว่าเขายิ้มกรุ้มกริ่มให้กับผู้ใดนั้นต้องไม่เป็สิ่งที่ควรเป็แน่
“เ้ามีสิ่งใดกับข้า”
“มีม้าเร็วมาส่งสารขอรับ...”
จินอ๋องรับสารจากนายกองที่นำสารจากม้าเร็วมาให้ก่อนจะเดินกลับเข้าไปยังด้านในของกระโจม หลังจากที่ได้อ่านสารไปจินอ๋องเองก็ต้องกล่าวกับทหารแต่ละหัวหน้ากองทหารหากไม่ใช่คำสั่งของฮ่องเต้จินอ๋องเองก็ไม่ยอมกลับเมืองหลวง
ในเพลานี้จินอ๋องก็ต้องกลับไปตามสืบเื่ฏต่อยิ่ง่นี้ต่างฝ่ายต่างซ่อมสุมกำลังคนเพื่อการใหญ่ทั้งนั้นและที่ฮ่องเต้เรียกตัวกลับไปเพราะ้าที่จะให้เขาเฝ้าระวังการก่อฏหากเขาไม่อยู่ตอนนี้อาจจะทำให้พวกฏก่อการร้ายเร็วกว่าเดิม
ระหว่างการเดินทางกลับไปยังเมืองหลวงใช่ว่าจะราบรื่นกลางป่าเช่นนี้ยากทีจะหนีพ้นจากอันตรายที่พุ่งผ่านเข้ามา
พรึ๊บ!!
เหล่าโจรป่าต่างบุกเข้ามาปิดล้อมกลุ่มเดินทางของจินอ๋องอย่างมากมายหากจะนับก็ประมาณร้อยกว่าคนเห็นจะได้ส่วนคนของจินอ๋องนั้นมีเพียงสิบคนหากอยู่ในสนามรบแล้วยากจะเข้าสู้แต่สำหรับพวกโจรป่าคงไม่กระนามือของจินอ๋อง
“วันนี้พวกเ้าซวยแล้วที่ต้องมาเจอกันพวกข้าฮ่าๆ”
บุคคลที่เอ่ยด้วยวาจาโอ้อวดน่าจะเป็กลุ่มหัวหน้ากองโจรแต่หารู้หรือไม่ว่ากำลังยืนอยู่ต่อหน้าผู้ใด แล้วใครเล่าที่ต้องเป็ฝ่ายซวยกว่า
“ท่านอ๋อง คนพวกนี้พวกข้าจะจัดการเองพะยะค่ะ”นายทหารองครักษ์ผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นห้ามจินอ๋องเองก็มิได้พูดตอบกลับเพียงแค่นั้นเขาไม่จำเป็ต้องสู้ให้เปลืองแรงอยู่แล้ว
“ข้าว่าพวกเ้าต่างหากที่ซวย...”
“ปากดี...พวกเราลุย!!”
จบคำดังกล่าวต่างฝ่ายต่างบุกเข้าหากับซึ่งๆหน้าเสียงของดาบที่เฉือนเข้ากับเนื้อหนังมันช่างเป็เสียงที่คุ้นหูยิ่งไปว่านั้นน้ำสีแดงที่เวลาฟันนั้นก็กระฉูดกลายเป็ภาพที่คุ้นตาและสวยงานเป็อย่างยิ่งเสียงร้องโอดครวญอย่างเ็ปมันทำให้จินอ๋องหายจากอาการปวดศีรษะไม่มากก็น้อย
บทสรุปของกลุ่มโจรป่าก็กลายเป็เหยื่อของแร้งกาไปส่วนจินอ๋องก็ออกเดินทางต่อไปโยไม่หันกลับมามองสิ่งที่อยู่เื้ั
ทางด้านของหวางชิงก็ไม่ได้ทำอะไรเป็พิเศษแถมยังอยู่อย่างไรความกังวลว่าใครจะมาทุบตีเขาเหมือนที่อยู่ในจวนหวางสิ่งไหนห้ามนั้นหวางชิงจะไม่กระทำอย่างเด็ดขาด ส่วนเื่การเอาชีวิตรอดนั้นก็ยังเป็สิ่งที่จำเป็สำหรับเขา
ส่วนทางด้านทางเข้าหน้าจวนก็มีบุคคลหนึ่งมารอพบใครสักคนเขารู้ว่าจินอ๋องไม่ได้อยู่ที่จวนแต่เขาไม่ได้มาหาผู้ที่เป็เ้าของจวนแต่มาหาอีกคน....
“คุณชาย...” อู่เฉิงเอ่ยถามพร้อมกับโค้งศีรษะลงเล็กน้อย
“ข้ามาหาหวางชิง ตอนนี้เขาอยู่หรือไม่”
“คุณชายจะพบท่านหวางชิงเพราะเหตุใดรึขอรับถ้าคุณไม่มีกิจเร่งด่วนข้าขออนุญาตให้ท่านกลับไปก่อนหลังจากที่ท่านอ๋องมาท่านค่อยกลับมาอีกครั้ง”
เ้าตัวรีบถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายจินอ๋องนี่สั่งสอนบุคคลเหล่านี้มาได้อย่างยอดเยี่ยม ป้องกันศัตรูทุกทางแม้แต่มิตรสหายยังเข้าออกได้ยาก
“ข้าไม่มีกิจเร่งด่วนอันใดหากเ้าไม่ไว้ใจข้าเ้าก็ไปพร้อมกับข้า เ้าว่าดีหรือไม่?”
4K
