เสียงคำรามและเสียงฉกกัดสุดท้ายของอสูรร้ายทั้งสองดังก้องสะท้อนไปทั่วหุบเขา ก่อนจะค่อยๆ เงียบหายไป เหลือเพียงเสียงหอบหายใจอันรวยริน ความดุเดือดก่อนหน้านี้เจือจางลง แทนที่ด้วยความอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด หมีเกล็ดศิลาที่เคยยืนหยัดทระนงดุจขุนเขาศิลา บัดนี้ยืนโซซัดโซเซราวกับคนเมา าแฉกรรจ์หลายแห่งบนร่างหลั่งเืสีคล้ำข้นออกมาไม่หยุด เกล็ดศิลาอันแข็งแกร่งแตกหักหลุดร่อนไปหลายส่วน เผยให้เห็นเนื้อหนังสีแดงเข้มเบื้องใต้ ลมหายใจหอบหนักติดขัด บ่งบอกว่ามันใกล้จะถึงขีดจำกัดของชีวิตเต็มที
อสรพิษเขี้ยวมรกตเองก็อยู่ในสภาพที่ไม่ต่างกันนัก ลำตัวยาวเหยียดที่เคยเลื้อยพันอย่างทรงพลัง บัดนี้เต็มไปด้วยรอยกรงเล็บและเขี้ยวฝังลึกจนน่าสยดสยอง การเคลื่อนไหวเชื่องช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ไอพิษสีเขียวเข้มที่เคยพ่นออกมาอย่างต่อเนื่องราวกับพายุก็เริ่มขาด่ แ่เบาลง แต่ดวงตาสีเหลืองอำพันอันเ็าไร้ความรู้สึกของมันยังคงจ้องมองศัตรูอย่างไม่ลดละ เขม็งรอคอยจังหวะสุดท้ายที่จะปลิดชีพอีกฝ่าย
เฟิงอี้และเสี่ยวหู่ยังคงซ่อนตัวนิ่งอยู่ในพุ่มไม้ กลั้นหายใจจนหน้าอกแทบะเิ หัวใจของเฟิงอี้เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากซี่โครง เขารู้สึกได้ว่าจุดตัดสินสุดท้ายใกล้เข้ามาทุกขณะ แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกว่าถูก "จับตามอง" จากเงามืดที่น่าสงสัยนั้นก็ยังคงไม่จางหายไป มันเหมือนมีเงาเย็นเยียบทอดทับลงมาบนจิตใจ สร้างความกดดันที่แตกต่างและน่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับอสูรร้ายตรงๆ เสียอีก
‘ใครกัน? หรือตัวอะไร? รอจังหวะตลบหลังเรางั้นรึ?’ เขาลอบกวาดตามองไปยังเงามืดของต้นไม้ใหญ่ที่เสี่ยวหู่แสดงท่าทีระแวงก่อนหน้านี้อีกครั้ง แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของสิ่งมีชีวิตใดๆ ‘หรือจะเป็ผู้ฝึกตนคนอื่นที่บังเอิญผ่านมา... และกำลังรอจังหวะเป็ตาอยู่เช่นเดียวกับเรา?’ ความคิดนั้นทำให้เขาต้องยิ่งเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้นไปอีก การ "เก็บเกี่ยว" ทรัพยากรล้ำค่าครั้งนี้ อาจจะอันตรายและซับซ้อนกว่าที่คิดไว้มากนัก!
แล้วจังหวะสุดท้ายที่เขารอคอยก็มาถึง!
อสรพิษเขี้ยวมรกตที่ดูเหมือนจะอ่อนแรงที่สุดในตอนนี้ รวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้าย! มันอ้าปากกว้างจนสุดขีด! เผยให้เห็นเขี้ยวพิษสีเขียวมรกตที่ส่องประกายวาววับเยือกเย็นภายใต้แสงสลัว! ก่อนจะพุ่งฉกเข้าใส่ลำคอของหมีเกล็ดศิลาที่กำลังโซเซและไร้การป้องกันอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด!
"โฮกกกกก!!!" หมีเกล็ดศิลาร้องเสียงหลงด้วยความเ็ปและตื่นตระหนก! มันพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่ด้วยสภาพที่าเ็สาหัส ทำให้มันเชื่องช้าเกินไป! เขี้ยวพิษฝังลึกเข้าไปในเนื้อบริเวณลำคอที่ไร้เกล็ดป้องกัน! เืสีคล้ำข้นสาดกระเซ็นไปทั่ว! ไอพิษสีเขียวเข้มอันร้ายแรงลุกลามเข้าไปในาแและกระแสเือย่างรวดเร็ว!
หมีเกล็ดศิลาสะบัดร่างอย่างบ้าคลั่งด้วยแรงเฮือกสุดท้าย! มันใช้กรงเล็บอันแหลมคมที่เหลืออยู่ตะปบเข้าใส่ร่างของอสรพิษอย่างสุดกำลัง!
ฉัวะ!
ร่างอันยาวเหยียดของงูั์ถูกกรงเล็บสุดท้ายฉีกกระชากเป็แผลเหวอะหวะขนาดใหญ่! เืสดๆ ไหลทะลัก! มันร้องเสียงแหลมสูงด้วยความเ็ปสุดทานทน ก่อนที่ร่างจะอ่อนปวกเปียกลง... กระตุกสองสามครั้ง... แล้วแน่นิ่งไปในที่สุด... แต่พิษร้ายของมันก็ได้ทำหน้าที่สังหารศัตรูตัวฉกาจลงได้สำเร็จเช่นกัน!
หมีเกล็ดศิลายืนโซเซอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาสีเพลิงอันดุร้ายหรี่ลงอย่างช้าๆ ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง มันพยายามจะก้าวขา แต่ก็ทำไม่ได้... ก่อนที่ร่างใหญ่โตมหึมานั้นจะล้มตึงลงกับพื้น! ส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหว! ฝุ่นดินฟุ้งตลบ! แล้วแน่นิ่งไปเช่นกัน!
จบสิ้นแล้ว... การต่อสู้อันดุเดือดจบลงด้วยความตายของอสูรร้ายทั้งสอง!
แต่เฟิงอี้ยังไม่ขยับ! สัญชาตญาณร้องเตือนว่ายังไม่ปลอดภัย! เขายังคงจ้องมองไปยังร่างไร้ิญญาของอสูรทั้งสอง และเงามืดที่น่าสงสัยนั้นอย่างระแวดระวังสูงสุด
"เมี้ยว..." เสี่ยวหู่ร้องเตือนเบาๆ มันยังคงจ้องไปยังทิศทางของต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นไม่วางตา ยืนยันว่ามีบางสิ่งผิดปกติอยู่ตรงนั้นจริงๆ!
‘มีคนซุ่มอยู่จริงๆ! แต่... โอกาสอยู่ตรงหน้า!’ เฟิงอี้ยืนยันความคิด เขารู้สึกถึงกลิ่นอายพลังงานอันเข้มข้นที่เล็ดลอดออกมาจากซากของหมีเกล็ดศิลา! โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แก่นพลังงาน ของอสูรระดับสูงเช่นนี้ มันคือขุมทรัพย์ล้ำค่าสำหรับการบำเพ็ญเพียร! และอาจจะช่วยฟื้นฟูพลังชีวิตที่เสียไปของเขาได้! ประกอบกับสมุนไพรขลิบทองนั่นอีก! เขาจะพลาดโอกาสนี้ไปไม่ได้!
‘เสี่ยงก็ต้องลอง!’ เขาตัดสินใจในเสี้ยววินาที! ความปรารถนาที่จะแข็งแกร่งขึ้นและความจำเป็ในการเอาชีวิตรอดบดขยี้ความลังเลและความกลัวจนหมดสิ้น! ‘ต่อให้มีพยัคฆ์ซุ่มอยู่ ข้าก็ต้องขอลองฉกเนื้อก้อนนี้มาให้ได้ก่อน!’
"เสี่ยวหู่! ระวังตัวด้วย!" เขากระซิบสั่งคู่หูตัวน้อย ก่อนจะทะยานร่างออกจากที่ซ่อนราวกับสายลมที่มองไม่เห็น! เร็วที่สุดเท่าที่ร่างกายนี้จะทำได้!
เป้าหมายแรกคือซากของหมีเกล็ดศิลาที่อยู่ใกล้กว่า! เขาโคจร "ปราณกระบี่" ทั้งหมดที่มี! แม้มันจะยังน้อยนิด แต่มันก็ช่วยเสริมความเร็วและความเฉียบคมให้กับการเคลื่อนไหวของเขาได้อย่างน่าทึ่ง!
มีดสั้นที่เก็บมาได้ถูกกุมไว้แน่นในมือขวา! เขารู้ดีว่าเกล็ดศิลาของหมีนั้นแข็งแกร่งเพียงใด แม้จะตายไปแล้ว การจะผ่าเอาแก่นอสูรออกมาก็ไม่ใช่เื่ง่าย! แต่เขาสังเกตเห็นาแฉกรรจ์บริเวณหน้าอกที่อสรพิษเขี้ยวมรกตทำไว้ก่อนตาย... นั่นคือจุดอ่อน!
เขาพุ่งเข้าไปถึงร่างหมีในพริบตา! ใช้มีดสั้นที่อาบด้วยปราณกระบี่ แทงและงัดแงะเข้าไปบริเวณาแนั้นอย่างรวดเร็วและแม่นยำ! อาศัยความเข้าใจในโครงสร้างร่างกายของสิ่งมีชีวิตที่ได้มาจากสัญชาตญาณอันลึกลับ!
เคร้ง! แคร่ก!
ด้วยการออกแรงเพียงไม่กี่ครั้ง! ในที่สุด! เขาก็งัดเอา ก้อนพลังงานสีเทาขุ่นขนาดเท่ากำปั้น ที่ส่องประกายจางๆ ออกมาได้สำเร็จ! ผิวของมันดูคล้ายหิน แต่กลับแฝงไว้ด้วยพลังงานชีวิตและธาตุดินอันหนาแน่นมหาศาล! 【แก่นอสูรหินิญญา - 石灵妖核 (Shí líng yāo hé)】! มันคือสิ่งนี้แน่นอน!
เขารีบเก็บมันใส่ลงในอกเสื้อที่ขาดรุ่งริ่งทันที! หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น! ก่อนจะหันไปยังเป้าหมายต่อไป – กอสมุนไพรขลิบทองริมแอ่งน้ำ!
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เคลื่อนไหว!
ฟุ่บ!
เงาร่างสายหนึ่งพลันปรากฏขึ้นจากเงามืดของต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น! ร่างที่เสี่ยวหู่จับจ้องและหวาดระแวงอยู่ตลอดเวลา! ร่างนั้นเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว เงียบเชียบ และสง่างามราวกับภูตพรายในสายหมอก! รวดเร็วจนเฟิงอี้แทบมองตามไม่ทัน!
อาภรณ์สีฟ้าอ่อนพลิ้วไหวเล็กน้อย เผยให้เห็นฝ่ามือเรียวขาวราวกับหิมะข้างหนึ่งที่ตบซัดเข้าใส่กลางอากาศอย่างนุ่มนวล!
【ฝ่ามือเหมันต์ - 寒玄掌 (Hán xuán zhǎng)】!
คลื่นพลังงานสีฟ้าอ่อนที่ดูบอบบางราวกับไม่มีพิษสง แต่กลับแฝงไว้ด้วย ไอเย็นะเื ที่สามารถแช่แข็งได้แม้กระทั่งจิติญญา และ พลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัว! พุ่งเข้าใส่ร่างของเฟิงอี้ที่เพิ่งจะเก็บแก่นอสูรได้!
‘แย่แล้ว! เร็วมาก! แข็งแกร่งมาก!’ เฟิงอี้รู้สึกถึงอันตรายร้ายแรงถึงชีวิต! เขาไขว้มีดสั้นทั้งสองเล่มขึ้นป้องกันด้านหน้าตามสัญชาตญาณ! โคจรปราณกระบี่ทั้งหมดที่มีออกมาต้านทาน!
เปรี้ยง!!!
เขารู้สึกเหมือนถูกูเาน้ำแข็งขนาดมหึมากระแทกเข้าใส่กลางหน้าอกอย่างจัง! ความเย็นเฉียบอันรุนแรงแทรกซึมเข้ามาถึงกระดูก! แช่แข็งเืลมและพลังปราณในพริบตา!
ร่างของเขากระเด็นปลิวไปหลายสิบเมตรราวกับว่าวที่สายป่านขาด! โลหิตสดๆ พุ่งออกจากปากเป็สาย! มีดสั้นหลุดกระเด็นจากมือ!
‘แข็งแกร่ง... เกินไป...’ นี่คือความคิดสุดท้ายในหัวของเฟิงอี้ก่อนที่สติจะเริ่มเลือนรางดับวูบลง... ศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่คนนี้... แข็งแกร่งกว่าหมีเกล็ดศิลาและอสรพิษเขี้ยวมรกตรวมกันเสียอีก! และกลิ่นอายอันเย็นเยียบแต่บริสุทธิ์นั่น... มันมาจากตัวตนแบบใดกันแน่?!
*** จบตอนที่ 12 (ฉบับเกลาสำนวน) ***
508
![[จบ] ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760592837_46326998.webp)
