“ก็…ถึงจะเป็ของเ้าแต่มันเป็ของจวนอ๋อง” เจียงถงเอ๋อถึงกับผงะ
เพราะเดิมทีหยวนเข่อชิงก่อนหน้านี้แม้จะอาละวาดแต่สุดท้ายก็ยอมแต่ท่าทียืนนิ่งกอดอกพร้อมสู้กลับเช่นนี้อีกยังจ้องกลับโดยไม่หลบสายตา
“จวนอ๋องแล้วอย่างไรที่นี่มีกฎยึดสินเดิมเ้าสาวหรือไรเช่นนั้นเ้าเองก็ต้องเอาสินเดิมมาเป็ส่วนกลางสิข้าก็อยากได้บ้างแต่เกรงว่าจวนแม่ทัพเจียงคงไม่ได้มีสินเดิมให้ลูกสาวนอกสมรสมากกระมัง” หยวนเข่อชิง
เพราะเป็ลูกนอกสมรสจึงไม่สามารถเป็ชายาเอกได้แต่ที่ได้แต่งเข้าจวนอ๋องเป็เพราะเจียงถงเอ๋อได้เคยช่วยชีวิตไทเฮาและเป็ที่โปรดปรานจนไทเฮาเอ่ยปากของให้ท่านอ๋องรับนางเป็ภรรยา
แต่เพราะชาติกำเนิดไม่ดีจึงเป็ได้แค่ชายารองเท่านั้น แต่ท่านอ๋องไม่เคยเข้าพิธีกับใครเลยล้วนแต่ให้ไก่เป็ตัวแทนดังนั้นสำหรับการแต่งงานของอนุยิ่งแล้วใหญ่มีแค่ขบวนส่งเข้าข้างจวนเท่านั้น
“ถึงอย่างไรข้าก็เป็ถึงชายาแต่เ้าเป็แค่อนุข้าสั่งเ้าต้องทำตาม” เจียงถงเอ๋อ
“เป็แค่ชายารองหรือเป็โจรท่านสั่งทำไมข้อต้องทำข้าแต่งเข้ามาแม้เป็อนุก็เป็อนุของท่านอ๋องไม่ใช่อนุของพระชายา"รอง""หยวนเข่อชิงย้ำคำว่ารองเน้นๆ
“จับนางเอาไว้โบยนางจนกว่าจะเอาสินเดิมมาคืนข้า” ชายารอง
“พระชายาท่านอย่าทำเกินไปข้าเตือนไว้ก่อนนะใครแตะต้องข้ามือของมันผู้นั้นจะต้องถูกตัดออก!” หยวนเข่อชิง
“จับนาง!โอ๊ย!” เจียงถงเอ๋อจู่ๆ ก็ถูกบางสิ่งตำที่ปาก
เป็เข็มที่ค่อนข้างใหญ่ทำให้เจ็บและแสบร้อนจนนางแทบทนไม่ไหว
“หยวน….โอ๊ย” เจียงถงเอ๋อลงไปนอนดิ้นกับพื้นเพราะความเ็ป
“พระชายา” เหยียนมาม่าที่ออกมากจากห้องเก็บสมบัติวิ่งเข้ามาหาเ้านายที่กำลังทุรนทุรายจากความเ็ป
“พระชายาท่านเป็อะไรไปเ้าคะ เ้านังคนชั้นต่ำ โอ๊ย!” เหยียนมาม่าที่กำลังตรงเข้ามาทำร้ายหยวนเข่อชิง
ปลายนิ้วทั้งสิบของเหยียนมาม่าเต็มไปด้วยเข็มเล็กๆ ทำให้มือทั้งสองเต็มไปด้วยเื
เหตุการณ์นี่ทำให้คนทั้งหมดรู้สึกหวาดกลัวหยวนเข่อชิงเพราะใครก็ตามที่พยายามเข้าไปทำร้ายนางจะถูกเข็มเล่มใหญ่โจมตี
“เ้าทำอะไรข้า” เหยียนมาม่า
“ตอบแทนสิ่งที่พวกเ้าเคยทำกับข้าหากมาหาเื่ข้าอีกความเ็ปจะเพิ่มขึ้นเป็เท่าตัวในทุกๆ ครั้งที่เจอข้าจำไว้หากเจอหน้าข้าต่อไปให้หนีให้ทัน” หยวนเข่อชิง
ไม่พูดเปล่าคนของชายารองทั้งหมดโดนเข็มปักตามร่างกายจนต้องหนีกระเจิง
“เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป” หยวนเข่อชิงเหยียบชุดของเจียงถงเอ๋อไม่ให้นางไปไหน
“เอ้า เอ้าอะอำอะไออ้า” เจียงถงเอ๋อหวาดกลัวตอนนี้นางไม่สามารถพูดได้ชัดเพราะปาดนางบวมออกมาเป็สองเท่า
“พูดว่าอะไรนะ” หยวนเข่อชิง
“อ่าอำอ้า!” เจียงถงเอ๋อ
“ทำร้ายพระชายาเ้าไม่กลัวตายหรือโอ๊ย!” เหยียนมาม่า
ครั้งนี้โดนเข็มที่ปาก
“ใครทำร้ายพระชายาของเ้ากัน” หยวนเข่อชิง
คนที่อยู่ตรงนั้นต่างมองกันเลิ่กลั่กเพราะไม่เห็นจริงๆ ว่าหยวนเข่อชิงทำอะไรเพราะนางยืนกอดอกอยู่ห่างจากทั้งสองคน
“ถ้าไม่ใช่เ้าแล้วจะเป็ใคร” เหยี่ยนหรูสาวรับใช้
ครั้งนี้นางไม่โดนอะไร
“แล้วข้าทำอะไรหรือ” หยวนเข่อชิง
“เ้าใช้เวทมนตร์เ้าต้องโดนลงโทษ!” เหยี่ยนหรู
ตอนนี้นางเริ่มได้ใจเพราะนางไม่โดนทำอะไรแต่แล้วก็พบว่าทุกครั้งที่พูดผ้าของนางจะหลุดทีละชิ้น
“เหยี่ยนหรูทำไมเ้าไม่สำรวมเลย” ลู่จื่อ
ทุกคนต่างก็หัวเราะเหยี่ยนหรูจนนางต้องดังผ้ามาห่มตัว
“พระชายาเหยียนมาม่า เหยี่ยนหรูเกิดอะไรขึ้น!” พ่อบ้านหวาง
“ไม่รู้เป็อนุหยวนเป็คนทำ!” เหยี่ยนหรู
“ข้าทำอะไร” หยวนเข่อชิง
“นางทำร้ายพระชายา” เหยี่ยนหรู
“ยังไง” หยวนเข่อชิงรู้สึกว่าโควตาเสียเวลากับคนพวกนี้หมดแล้ว
“หาหลักฐานมาว่าข้าเป็คนทำไม่อย่างนั้นก็ไสหัวออกไป!” หยวนเข่อชิง
“ข้อน้อยจะพาพวกนางออกไปอนุหยวนโปรดอภัย” พ่อบ้านหวางรีบพาคนทั้งหมดออกไป
“คุณหนู” ลู่จื่อ
“ทำไมกลัวข้าหรือ” หยวนเข่อชิง
“เปล่าเ้าค่ะข้ากลัวว่าท่านจะเหนื่อยเกินไป” ลู่จื่อ
ตอนนี้นางคิดว่าคุณหนูของนางกลายเป็ผู้วิเศษไปแล้วเพราะสิ่งหยวนเข่อชิงทำวันนี้เหมือนพลิกฟ้าพื้นแผ่นดินจากไม่มีเงินจะซื้ออาหารกลับได้สินเดิมมาแถมยังสามารถฟื้นฟูกิจการและตระกูลในเวลาไม่กี่ชั่วยาม
เมื่อกลับมาก็ดูเหมือนว่าคนที่พยายามดูิ่นางก็มีอันเป็ไปทั้งนั้นและที่สาแก่ใจที่สุดคือขายาเจียงและพวกพ้องของนางถูกกรรมตามสนองแล้ว
ก่อนหน้านี้พวกนางทำโทษคุณหนูด้วยการแทงเข็มไปที่ปลายนิ้วของคุณหนูจนเือาบไปทั้งฝ่ามือเพียงเพื่อไม่ให้คุณหนูไปเข้าเฝ้าไทเฮา
ยิ่งทำให้ไทเฮาคิดว่าหยวนเข่อชิงนั้นหยิ่งผยองจึงสั่งให้คนมาลากนางไปให้ยกน้ำชาแต่เพราะนิ้วาเ็แม้จอกชาเล็กๆ ก็ไม่สามารถประคองไว้ได้ทำให้ไทเฮาโกรธจนสั่งโบยนางแทบขาดใจจนฮองเฮาเข้ามาขอชีวิตให้
เป็เพราะสถานะของนางคือคู่หมั้นและเป็ว่าที่ชายาเอกที่ฮ่องเต้พระราชทานพระองค์รับปากหยวนเจ๋อิก่อนที่เขาจะออกเดินทางไปกับชาวโพ้นทะเลว่าจะดูแลนางให้ดี
แต่ไม่เพียงจะดูแลนางดีๆ แล้วยังิ่เกียรตินางแถมตอนนี้จะยังมาฆ่านางอีกเช่นนั้นแล้วฮ่องเต้ที่เสียสัตย์ต่อไปอาจไม่รักษาบัลลังก์ไว้ได้
แต่หลังจากนั้นไทเฮาจึงไม่เรียกนางเข้าเฝ้าอีกเพราะระคายตาส่วนฮองเฮาก็ไม่กล้ายื่นมือเข้ามาช่วยมากนักเพราะไม่อย่างนั้นตัวฮองเฮาเองก็อาจจะโดนเกลียดไปด้วย
หนึ่งปีที่ทรมานของคุณหนูร่างกายยิ่งอ่อนแอแต่คุณหนูก็ใจสู้ไม่น้อยที่จะทนรอท่านอ๋องเพื่อขอให้ได้เห็นหน้าคนที่เป็สามีนางเคยชื่นชมท่านอ๋องที่เป็นักรบที่หาญกล้าบ้านเมืองสงบสุขเพราะเขาดูแลชายแดนไม่ให้ข้าศึกรุกราน
เคยมีคนบรรยายความหล่อเหลาและมีคนวาดรูปของท่านอ๋องมาออกประมูลและนางเองประมูลมาในราคาที่สูงจนไม่มีใครสามารถแย่งไปได้
แต่คนกับภาพวาดกับความจริงช่างแตกต่างกันนางเคยเจอเขาเมื่อครั้งยังเยาว์วัยรถม้าของนางถูกปล้นและท่านอ๋องมู่ผ่านมาช่วยจัดการโจรป่าที่กำลังจะฟาดดาบลงมาที่นาง
นางได้ยินแค่เสียงเพราะตอนนั้นกลัวจนไม่กล้าลืมตาเพราะกลิ่นคาวเืรุนแรงเขาอุ้มนางเอาไว้แล้วบอกให้นางหลับตานางกอดเขาเอาไว้แน่น
แม้กลิ่นคาวเืจะคละคลุ้งไปหมดแต่กลิ่นที่คล้ายป่าสนของเขาช่วยให้ใจของนางสงบนับั้แ่นั้นหัวใจของนางก็เป็ของเขานางอยากจะเห็นหน้าของชายผู้ช่วยชีวิตนางสักครั้ง
แต่หนึ่งปีผ่านไปก็ไม่มีวี่แววและเพราะครั้งหนึ่งที่เขาแวะกลับมานางรีบไปหาเขาแต่ยังไม่ทันเจอก็ถูกไทเฮาสั่งทำโทษเพราะเข้าไปในเขตหวงห้ามที่กำลังมีงานเลี้ยงอยู่
เสี่ยงดนตรีที่รื่นเริงเสียงผู้คนที่เจรจาเสียงหัวเราะที่ลอยมากจวนใหญ่คนที่นอนรักษาาแเจ็บจนขยับตัวไม่ได้มีเพียงหยาดน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจ
เขาจะรู้หรือไม่ว่าอนุคนนี้รอคอยเขามานานเพียงใดเขาจะรู้หรือไม่ว่าข้ามีตัวตนอยู่ตรงนี้แม้กระนั้นนางก็ไม่ยอมตายสู้ทนรอมาเพื่อเจอเขา
วันนี้มีคนบอกว่าเขากลับมาแล้วแค่สักครั้งครั้งเดียวทำได้เพียงเห็นแค่แผ่นหลังแต่เอื้อมไปไม่ถึงเขานั่นใบหน้าด้านข้างของเขาใช่หรือไม่เขากำลังจะหันมาแล้วแต่ไม้ที่ฟาดเปรี้ยงมาทำให้นางไม่มีโอกาสเห็นใบหน้าของชายที่รักได้อีกแล้ว
ในอกเหมือนกลัดหนองเืที่นองหลั่งผสมกับน้ำตาเขาไม่เห็นข้าเขามองไม่เห็นข้า
“ข้าอยากเห็นเขาสักครั้งก็ยังดี” เสียงในหัวของหยวนเข่อชิง
“ฮีก” หยวนเข่อชิงลืมตาตื่นขึ้นมาที่แท้นางฝันไแ
นางร้องไห้ไปพักใหญ่ๆ ความทรงจำของร่างเดิมความน้อยเนื้อต่ำใจของคนที่ไม่ถูกรักคนที่ไม่มีตัวตนในสายตาของคนที่รัดมันเ็ป
เจ็บจริงๆ เจ็บมากเหมือนใครเอามีดมากรีดที่หัวใจข้าทำอะไรผิดกันนะทำไมถึงลงโทษกันขนาดนี้เกลียดข้ายังจะดีเสียกว่าเพราะอย่างน้อยพวกเ้ายังมีข้าอยู่ในใจ
การไม่มีตัวตนหมายความว่าพวกเขาไม่แม้แต่จะจดจำเ้าหยวนเข่อชิง เขมิกาพวกเราไร้ค่าสำหรับคนที่ควรจะรักและดูแลเรา
“โง่สิ้นดีเ้าจะคาดหวังอะไรกับคนที่ไม่รักเรา” หยวนเข่อชิง
“ข้าแค้นใจข้าโกรธข้ารู้สึกเดียวดายและโศกเศร้า” เสียงในหัวของหยวนเข่อชิง
282
