ทันใดนั้นหลี่ซวนก็นำหนังสือที่บันทึกเกี่ยวกับสมุนไพรขึ้นมาอ่าน เขาก็ค่อย ๆ พลิกหน้ากระดาษผ่านบันทึกตำรับโอสถและสมุนไพรธรรมดาไปทีละหน้า
ไม่นานนัก...
สายตาของเขาก็หยุดชะงักลงที่ภาพวาดดอกไม้ชนิดหนึ่ง ดวงตาของหลี่ซวนเบิกกว้างขึ้นทันทีด้วยความตื่นเต้น!
"นี่มัน..."
"เหมือนกับดอกไม้ที่อยู่ในโพรงถ้ำนั่นไม่มีผิด!"
ภายในภาพวาดเป็ดอกไม้ที่มีกลีบสลับสีเหลืองทองและแดงสดอย่างงดงาม แม้แต่ลำต้นก็ยังมีสองสีผสานกันอย่างแปลกประหลาด ภาพที่เขาเพิ่งเห็นในโพรงถ้ำพลันผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ดอกไม้นั้นแผ่ไอิญญาจาง ๆ ออกมารอบกาย ราวกับกำลังหายใจเข้าออกอยู่ตลอดเวลา
หลี่ซวนไม่รอช้า รีบกวาดสายตาอ่านคำอธิบายใต้ภาพทันที
ยิ่งอ่าน... สีหน้าของเขายิ่งเปลี่ยนเป็ตกตะลึง ก่อนจะรีบอ่านออกเสียงให้สหายทั้งสองฟังด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า
"ดอกนี้มีนามว่า ดอกไอิญญาสองสี... ตามบันทึกโบราณกล่าวไว้ว่า ยิ่งดอกไอิญญามีจำนวนสีมากเท่าใด ไอิญญาที่มันกักเก็บและแผ่ออกมาก็จะยิ่งเข้มข้นมหาศาลมากขึ้นเท่านั้น มันสามารถเติบโตได้ทุกแห่ง ขอเพียงบริเวณนั้นมีไอิญญาฟ้าดินเพียงพอ แม้จะมิใช่สมุนไพรหายากที่สุด แต่ก็หาได้ไม่ง่ายนัก เพราะต้องอาศัยระยะเวลาหลายสิบปีถึงหลายร้อยปีจึงจะเปลี่ยนสีได้เพียงหนึ่งสี"
"แม้ดอกไอิญญาแปดสีจะล้ำค่ามหาศาล แต่สำหรับผู้ฝึกตนระดับสูงกลับแทบไร้ประโยชน์ ทว่า... สำหรับผู้ฝึกตนระดับต่ำ มันกลับถือเป็สมบัติล้ำค่าอันเลิศภพ! เพียงนั่งบำเพ็ญอยู่ใกล้มัน ก็สามารถดูดซับพลังฟ้าดินได้รวดเร็วกว่าเดิมหลายเท่า อีกทั้งยังเกื้อหนุนให้ดูดซับพลังได้มากกว่าปกติอีกด้วย"
หลี่ซวนหยุดอ่านครู่หนึ่ง ก่อนพลิกไปยังบรรทัดสุดท้าย
"อย่างไรก็ตาม... เมื่อถอนมันออกจากพื้นแล้ว หากไม่มีกระเป๋ามิติสำหรับเก็บรักษา ดอกไอิญญาจะค่อย ๆ สูญเสียพลังิญญา และเหี่ยวเฉาแห้งตายไปภายในเวลาสองถึงสามวัน"
เมื่ออ่านจบ...
ทั้งสามคนต่างตกอยู่ในความเงียบงัน พวกเขาในตอนนี้ต่างมุ่งสมาธิไปคิดถึงเื่ของดอกไม้อัศจรรย์ตรงหน้า ส่วนกระเป๋ามิติแม้จะไม่รู้ว่าคือสิ่งใด แต่ที่รู้ ๆ คือในตอนนี้พวกเขายังไม่มีอย่างแน่นอน
ณ เวลานี้ ดวงตาของแต่ละคนเต็มไปด้วยความแวววาวและตื่นเต้น หากหนังสือเล่มนี้บันทึกไว้เป็ความจริง... ดอกไม้ต้นนั้นอาจเป็โอกาสครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตของพวกเขา!
หลี่ซวนเป็คนแรกที่เอ่ยขึ้น "พวกเราไปลองดูด้วยตัวเองกันเถิด หากดอกไอิญญาสองสีนั่นมีสรรพคุณเช่นที่หนังสือบันทึกไว้จริง... พวกเราทั้งสามก็อาจมีโอกาสก้าวเข้าสู่เส้นทางผู้บำเพ็ญพร้อมกัน!"
จี้อันพยักหน้าเบา ๆ รับคำ "ข้าก็คิดเช่นนั้น"
ส่วนถงจื่ออันถึงกับยิ้มกว้างฉายความตื่นเต้น "เช่นนั้นก็รีบไปกันเถอะ! หลี่ซวน เ้านำทางเลย!"
ทั้งสามลุกขึ้นพร้อมกัน ทว่าขณะที่กำลังจะออกเดิน หลี่ซวนกลับชะงักฝีเท้าลง
"เดี๋ยวก่อน... ภายในโพรงนั้นมืดมาก หากไม่มีดวงตาพิเศษของข้า พวกเ้าคงแทบมองไม่เห็นสิ่งใด"
ทั้งสองคนที่รับรู้ถึงความพิเศษของดวงตาหลี่ซวนต่างก็ไม่ได้เอ่ยโต้แย้งอันใด จากนั้นหลี่ซวนจึงหันไปมองหิ่งห้อยเรืองแสงที่บินวนไปมาอยู่ทั่วโพรงถ้ำ
"หิ่งห้อยพวกนี้... น่าจะพอช่วยได้"
กล่าวจบ เขาก็ค่อย ๆ ยื่นมือออกไปจับหิ่งห้อยอย่างแ่เบา สิ่งที่น่าแปลกก็คือ... หิ่งห้อยเ่าั้กลับไม่บินหนี ราวกับไม่หวาดเกรงมนุษย์แม้แต่น้อย หลี่ซวนจึงจับพวกมันมาอย่างระมัดระวังได้ทั้งหมดหกตัว
ทันทีที่หิ่งห้อยหกตัวถูกนำออกจากโพรง ความสว่างภายในถ้ำก็ลดลงไปกว่าครึ่ง หลี่ซวนมองหิ่งห้อยที่เกาะอยู่บนฝ่ามือทั้งสอง ก่อนยิ้มบาง ๆ "ไปกันเถิด"
ทั้งสามจึงก้าวเดินตามเส้นทางเดิม มุ่งหน้าเข้าสู่โพรงถ้ำอีกสายหนึ่ง
ยิ่งเดินลึกเข้าไป... อากาศก็ยิ่งเย็นะเื ผนังถ้ำเต็มไปด้วยมอสส์เรืองแสงสีเขียวอ่อน สาดแสงสลัวไปทั่วบริเวณ ไม่นานนัก หลี่ซวนก็ปล่อยหิ่งห้อยสามตัวแรกให้บินล่องลอยอยู่ตามทาง แสงสีทองอ่อนของพวกมันลอยวนเป็วงกลมอยู่กับที่ ไม่ได้บินหนีไปไกลอย่างที่คิด
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่ซวนจึงพยักหน้า "เช่นนี้ก็ดี ทั้งขามาและขากลับจะได้ไม่ต้องเดินในความมืด"
ทั้งสามเดินย่องต่อไปอีกพักใหญ่ ในที่สุดก็มาถึงโพรงถ้ำที่งูอสูรเคยขดตัวอาศัยอยู่
หลี่ซวนค่อย ๆ ปล่อยหิ่งห้อยอีกสามตัวออกจากมือ ทันใดนั้น... หิ่งห้อยทั้งสามก็บินแยกออกเป็คนละทิศ ก่อนลอยวนอยู่ทั่วทั้งโพรงถ้ำ แสงสีทองอ่อนค่อย ๆ ขับไล่ความมืดมิดให้จางลง แม้ภายในโพรงถ้ำจะยังไม่สว่างโร่ แต่ก็สว่างมากพอให้ทั้งสามมองเห็นภาพเบื้องหน้าได้อย่างชัดเจน
เบื้องหน้าของพวกเขาคือแปลงสมุนไพรขนาดย่อม ภายในแปลงมีพืชพรรณหลงเหลืออยู่น้อยมาก พื้นที่ส่วนใหญ่มีร่องรอยถูกถอนออกไปหรือไม่ก็เหี่ยวเฉาตามกาลเวลา ไร้ซึ่งต้นใดที่สมบูรณ์
ส่วนบริเวณด้านข้างของโพรงถ้ำ... ซากงูอสูรขนาดมหึมา ซึ่งมีความยาวกว่าร่างมนุษย์สองถึงสามเท่านอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหิน รอบบริเวณยังคงมีร่องรอยการต่อสู้อันดุเดือด ทั้งเศษศิลาที่แตกร้าว หลุมลึกจากแรงกระแทก และคราบเืสีดำเหนียวข้นที่ยังไม่ทันแห้งสนิท
"นี่... นี่มันของจริงหรือนี่..."
ถงจื่ออันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ความหวาดกลัวฉายชัดอยู่บนใบหน้าเมื่อได้เห็นร่างมหึมาของงูอสูรเบื้องหน้า แต่เมื่อแน่ใจว่ามันสิ้นลมหายใจสนิทแล้ว เขาก็ค่อย ๆ ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันไปมองหลี่ซวนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งและเลื่อมใส
จี้อันเองก็มีสีหน้าตกตะลึงไม่แพ้กัน แม้เขาจะไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา แต่สายตาที่จับจ้องซากงูอสูรกับหลี่ซวนสลับกัน ก็เพียงพอจะบ่งบอกถึงความรู้สึกสะท้านใจภายใน
หลี่ซวนเพียงยิ้มบาง ๆ ก่อนกล่าวขึ้น "ไม่ต้องไปสนใจมันมากหรอก ไว้ค่อยกลับมาเก็บกวาดซากมันทีหลังก็ได้"
จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นชี้ไปยังแปลงสมุนไพรเบื้องหน้า "ดูตรงนั้นสิ"
สายตาของสหายทั้งสองหันตามปลายนิ้วของหลี่ซวนไปทันที
ท่ามกลางแปลงสมุนไพรที่แห้งเหี่ยวและทรุดโทรม... กลับมีดอกไม้ต้นหนึ่งตระหง่านอยู่อย่างสง่างาม กลีบดอกสีแดงสดและสีเหลืองทองสลับกันอย่างงดงามประหลาด แม้แต่ลำต้นก็ยังมีสองสีผสานกันอย่างลงตัว ไอิญญาจาง ๆ แผ่พุ่งออกมารอบตัวมันอย่างต่อเนื่อง ราวกับกำลังดูดกลืนพลังฟ้าดินจากทั่วทั้งโพรงถ้ำเข้ามาเก็บไว้
ถงจื่ออันมองจนตาค้าง "นี่... คือดอกไอิญญาสองสีจริง ๆ งั้นหรือ!"
จี้อันพยักหน้ารับเบา ๆ "รูปลักษณ์ตรงกับภาพวาดในหนังสือทุกประการ"
หลี่ซวนมองดอกไม้นั้นครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวขึ้น "ตอนที่ข้าเข้ามาครั้งแรก งูอสูรตัวนั้นขดตัวบังมันเอาไว้ ข้าจึงไม่ได้สังเกตมากนัก แต่พอได้เห็นชัด ๆ ในตอนนี้... ข้าก็เข้าใจแล้ว หากดอกไม้นี้มีสรรพคุณเลิศล้ำเช่นที่หนังสือบันทึกไว้จริง ก็ไม่แปลกเลยที่งูอสูรตัวนั้นจะเลือกปักหลักอาศัยอยู่ที่นี่"
ถงจื่ออันหัวเราะร่าด้วยความตื่นเต้น "เช่นนั้น... พวกเรามาลองกันเลยดีหรือไม่!"
จี้อันพยักหน้าเห็นพ้อง "ข้าก็คิดเช่นนั้น"
ทั้งสามจึงเดินก้าวเข้าไปใกล้ดอกไอิญญาสองสี ก่อนจะค่อย ๆ นั่งขัดสมาธิลงล้อมรอบพฤกษาอัศจรรย์ต้นนั้นไว้
หลี่ซวนกล่าวชี้แนะ "พวกเราลองดูดซับพลังฟ้าดินใกล้ ๆ ดอกไม้นี้กันก่อน หากผลลัพธ์เป็ดังที่หนังสือกล่าวไว้... บางที อีกไม่นานพวกเ้าทั้งสองอาจจะก้าวเข้าสู่เส้นทางผู้บำเพ็ญได้สำเร็จ!"
สิ้นเสียงของหลี่ซวน ทั้งสามก็พร้อมใจกันหลับตาลง เริ่มโคจรลมปราณและเปิดรับพลังฟ้าดินตามวิธีที่บันทึกไว้ในตำราโบราณ
เพียงไม่นาน...
ดอกไอิญญาสองสีก็เริ่มเปล่งประกายแสงสีแดงและสีเหลืองนวลออกมาอย่างอัศจรรย์ ไอิญญาอันหนาแน่นที่แผ่ออกจากดอกไม้ค่อย ๆ ไหลเวียน ซึมซาบเข้าสู่ร่างของคนทั้งสามอย่างต่อเนื่อง ขณะเดียวกัน ตัวดอกไอิญญาเองก็ยังคงดูดดึงพลังฟ้าดินรอบทิศทางกลับเข้าสู่ตัวเองไม่หยุดยั้ง ราวกับมันเป็ศูนย์กลางแห่งการหมุนเวียนของมหาพลังธรรมชาติ
ทว่า... ไอิญญาที่ไหลทะลักเข้าสู่ร่างของหลี่ซวนกลับมีปริมาณมหาศาลกว่าถงจื่ออันและจี้อันอย่างเห็นได้ชัด
เวลาค่อย ๆ หมุนผ่านไป...
ชั่วเวลาหนึ่งก้านธูปดับลง
ถงจื่ออันและจี้อันลืมตาขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน!
ทั้งสองต่างััได้ว่าบริเวณท้องน้อยของตนอุ่นร้อนผ่าวยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ อีกทั้งยังรู้สึกได้ชัดเจนว่าการรับรู้พลังฟ้าดินนั้นเด่นชัดขึ้นกว่าเดิมหลายส่วน
ส่วนหลี่ซวนเอง แม้ปริมาณลมปราณที่เพิ่มขึ้นมาจะไม่ถึงกับก้าวะโ แต่เขากลับััได้อย่างแน่แท้ว่า ความเร็วในการดูดซับพลังฟ้าดินรอบนี้ เหนือกว่าการนั่งบำเพ็ญตามปกติหลายเท่าตัว!
จี้อันลืมตาขึ้นก่อน พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงแฝงความประหลาดใจ "ของสิ่งนี้เป็ของวิเศษจริง ๆ... แม้ลมปราณจะเพิ่มขึ้นไม่มาก แต่ข้าััได้ชัดเจนว่าการดูดซับพลังรวดเร็วกว่าก่อนหน้าหลายเท่า!"
ถงจื่ออันเองก็ยิ้มกว้างด้วยความฮึกเหิม "เช่นนั้น... หากพวกเรามานั่งบำเพ็ญที่นี่ทุกวัน พวกเราก็มีโอกาสก้าวเข้าสู่เส้นทางผู้บำเพ็ญเช่นกันใช่หรือไม่!"
หลี่ซวนพยักหน้ารับเบา ๆ หัวใจของเขาก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน
หลี่ซวนนึกถึงข้อความในหนังสือ... ระดับลมปราณแรกเริ่มยังแบ่งออกเป็สามระดับย่อย ได้แก่ ขั้นต้น ขั้นกลาง และขั้นสูง ตัวเขาในเวลานี้ เพิ่งบรรลุเพียง ลมปราณแรกเริ่มขั้นต้น เท่านั้น หากสามารถอาศัยดอกไอิญญาสองสีช่วยเร่งการบำเพ็ญอย่างต่อเนื่อง บางที... อีกไม่นาน เขาอาจจะสามารถทะลวงเข้าสู่ ลมปราณแรกเริ่มขั้นกลาง ได้ตามที่หนังสือบันทึกไว้!
เมื่อคิดได้ดังนั้น หลี่ซวนก็หลับตาลงอีกครั้ง เริ่มต้นดูดซับพลังฟ้าดินต่อไปอย่างมุ่งมั่น
ส่วนถงจื่ออันและจี้อันเองก็เข้าสู่สมาธิลึกล้ำ พยายามสร้างห้วงลมปราณตามวิธีในหนังสืออย่างไม่ย่อท้อ
เวลาไหลผ่านไปอย่างเงียบสงบ...
จนกระทั่งแสงสุริยาภายนอกถ้ำค่อย ๆ เลือนหาย ละลายเข้าสู่ยามอาทิตย์อัสดง...
469
