ห๊า! นับดาวร้องออกมาเมื่อพี่ปริญบอกว่าให้เธอเตรียมเอกสารขอลายเซ็นต์อนุมัติรีโนเวทตลาดทั้งสิบที่ เื่เตรียมเอกสารเธอไม่ได้เกี่ยง แต่ที่เธอตื่นตระหนก คือ “หนูดาวเตรียมเอกสารโครงการรีโนเวทตลาดขึ้นไปให้ท่านประธานอนุมัติด้วยนะจ่ะ”
“หนู ขึ้นไปอย่างงั้นเหรอคะ” ปกติเธอจะเห็นผู้ช่วยลงมาเอาเอกสารเป็ส่วนใหญ่ น้อยนักที่ใครต่อใครจะขึ้นไปชั้นหก
“่นี้ผู้ช่วยไม่อยู่นะ...เอาล่ะจัดการให้เสร็จก่อนเที่ยงนะจ่ะ”
นับดาวไม่ได้ใช้ลิฟท์ เธอใช้บันไดหนีไฟเป็เส้นทาง เธอเดินขึ้นมาได้ครึ่งหนึ่งแล้ว ่ทางเลี้ยว เธอกลับนั่งลงที่ขั้นบันได วางแฟ้มเอกสารไว้บนตักและเท้าคางนั่งถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างคนที่ปลงไม่ตก
เฮ้ยยย เฮ้ยยย เมื่อถอนหายใจจนพอใจแล้ว นับดาวก็ลุกขึ้นและหันไปเพื่อจะเดินหน้าต่อ เธอก็ชะงักเท้าเมื่อเห็นร่างสูงยืนอยู่บนสุด เขา...เขา เธอไม่ได้ยินเสียงเปิดประตู นั่นก็แสดงว่าเขาอยู่ในนี้ก่อนแล้ว น่าขายหน้าชะมัด ถ้าวิ่งหนีไปก็ดูจงใจไปหน่อย ก็อกก็อก เสียงเคาะราวบันไดเมื่อคน้าเห็นว่าเธอไม่ยอมขยับนานแล้ว เขากระดิกนิ้วเรียกให้เธอขึ้นมาเมื่อเธอยอมสบตามองเขา
“สวัสดีค่ะท่านประธาน” ทิวาพยักหน้า และเดินนำออกจากตรงนี้ นับดาวเดินตามไปเงียบๆ ขณะเดินตามเขาก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมเธอถึงเจอเขาที่นี่ถึงสองครั้ง
พึ่บ เมื่อแต่คิดเดินไม่ได้ดูทาง นับดาวก็ชนกับร่างสูงที่จู่ๆก็หยุดเดินอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “ขะ...ขอโทษค่ะ” นับดาวก้มหน้าโค้งตัวหลายครั้งติดๆกัน แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เขาก็เปิดประตูห้องทำงานของเขาเชิญให้เธอเข้าไป
ครั้งที่แล้วเธออยู่ด้านนอกมองแค่ผ่านๆ แต่เมื่อเดินเข้ามา ในห้องนี้กว้างมาก มีโต๊ะประชุมที่นั่งได้ถึงสิบคนอยู่ที่ผนังกระจกฟากทางตะวันออก ส่วนโต๊ะทำงานของเขาอยู่ตรงกับประตูสุดมุมห้อง ด้านหลังยังคงเป็ผนังกระจก ที่ตอนนี้ถูกม่านปิดไว้ครึ่งหนึ่ง ชุดโต๊ะรับแขกอยู่เยื่องๆ ไปทางฟากตะวันตก ตรงนั้นมีชั้นหนังสือที่มีหนังสือวางเรียงรายไว้มากมาย
นับดาวเดินไปตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขา วางแฟ้มที่ถือมาและหันกลับเพื่อจะเดินจากไป แต่...เขากลับยืนดักหน้าเธอพอดิบพอดี
“จะไปไหน”
“กลับชั้นห้าค่ะ”
นั่งรอก่อน เพราะคุณต้องเอาแฟ้มพวกนี้กลับไปด้วย” อ่อ นับดาวพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ จึงขยับหลีกจากร่างสูงไปนั่งที่เก้าอี้หนึ่งตัวที่โต๊ะประชุม
“ผมขอน้ำเปล่า” เขาเอ่ยออกมาก่อนที่จะไปนั่งที่โต๊ะของตน นับดาวขานรับรีบเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วไม่มีการลังเล ในห้องชงกาแฟของชั้นหก แม่บ้านไม่อยู่ในนี้ นับดาวจึงเปิดตู้เย็นหยิบน้ำรินใส่แก้วนำไปเสิร์ฟ
ไม่กี่นาทีน้ำเปล่าก็ถูกวางลงตรงหน้าทิวา ทิวาเอื้อมมือไปคว้าแก้วทันทีโดยที่เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ จึงไม่เห็นว่านับดาวยังไม่ได้ผละมือออกจากแก้วเลย หมับ! เป็ความไม่ได้ตั้งใจ ทั้งมือเล็กและแก้วอยู่ในมือของทิวาไปเสียแล้ว
นับดาวใ แต่ทิวาแค่ละสายตาจากเอกสารขึ้นมามองเหมือนเป็เื่ปกติ นับดาวอารามใจึงกระชากมือกลับ เพล้ง! ทำให้แก้วตกแตกตรงหน้ารองเท้าเธอทันที เศษแก้วที่กระเด็นบาดขาท่อนล่างของเธอ นับดาวก้มมองรอยบาดเล็กๆ ไม่ใช่เื่ใหญ่อะไร แต่ทิวาที่ยืนขึ้นกลับเห็นเืค่อยๆซึมออกมา
“ฉีดบาดทะยักครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กัน”
ห๊า...อ่อ “น่าจะสักสามสี่ปีที่แล้ว” นับดาวทำท่าครุ่นคิด เพราะเหมือนว่าตอนมัธยมปลายเธอได้ฉีดไปแล้ว
“ค่อยๆถอยออกมา” ทิวาขยับไปช่วยเธอออกจากกองเศษแก้วที่กระจายเป็วงกว้าง แต่ไม่ใช่แค่เศษแก้วที่เกลื่อนพื้น ไหนจะน้ำเต็มแก้วบนพื้นหินอ่อนอีก
พรืดดดด นับดาวที่มัวแต่ระวังเศษแก้ว จึงลื่นอย่างไม่ตั้งใจ พึ่บ! ควับ! แต่เธอไม่ทันล้มก็ถูกมือดีดึงไว้เสียก่อน ตอนนี้นับดาวจึงเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดทิวาอีกครั้ง ต่างกันก็ตรงที่คราวนี้พวกเขายังยืนอยู่ สองแขนของนับดาวโอบกอดเขาไว้แน่นตามสัญชาติญาณที่คว้ายึดอะไรได้เธอก็ต้องคว้าไว้
แต่คราวนี้นับดาวตื่นคืนสติได้เร็ว เธอรีบผละถอยออก แต่กลับออกมาไม่ได้ “ทำไมถึงชอบกลับไปยังจุดที่อันตรายทุกครั้ง” ในตอนแรกเธอไม่เข้าใจคำพูดของเขา แต่เมื่อร่างผอมบางของตนถูกยกขึ้นสูงอย่างง่ายดาย เธอก็เข้าใจทันทีว่าด้านหลังเธอก็ยังคงเป็จุดเศษแก้วและน้ำกระจายอยู่
ทิวายกร่างเธอถอยห่างจากตรงนั้นหลายก้าวและวางเธอลง “ไปเอาน้ำมาใหม่และเรียกแม่บ้านมาจัดการด้วย” ทิวาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน นับดาวหน้าร้อนผ่าว รีบหันหลังเดินออกจากห้องไปทำตามคำสั่งโดยทันที
แต่เธอก็ใช่ว่าจะทำตามคำสั่งจนครบ เธอบอกถึงความ้าน้ำของท่านประธานให้แม่บ้านทราบ และนับดาวตัดสินใจว่าจะนั่งนิ่งๆอยู่ในห้องชงกาแฟนี่แหละ ให้ทุกอย่างเป็หน้าที่ของแม่บ้าน
เฮ้ยยยย และอีกครั้งที่เธอต้องถอนหายใจ พรึ่บ! นับดาวสะดุ้งใอีกครั้ง นี่เธอไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าเขาเข้ามานั่งยองๆอยู่ตรงหน้าเธอั้แ่เมื่อไหร่
พรึ่บ แต่เมื่อเธอจะลุกขึ้นยืน เขาก็กดไหล่เธอไว้ด้วยมือเดียว ปฎิกริยาของเขาไวมาก อีกมือเขามีกล่องขนาดเล็ก และสายตาเขาก็เลื่อนจากใบหน้าลงมาที่ท่อนขาล่างของเธอ
อ่อ นับดาวลืมเื่รอยบาดไปเสียสนิท เขาที่นั่งยองๆอยู่ตรงหน้า เปิดกล่องยา นับดาวเหวออ้าปากค้าง นี่เขากำลังจะทำแผลแค่แมวข่วนให้เธอ แม้จะบอกว่าเท่าแมวข่วน แต่เืก็ซึมออกมาไหลเป็ทางให้เห็นอย่างชัดเจน
ซี๊ด จะร้องห้ามก็ไม่ทัน เพราะเธอรู้สึกแสบเมื่อเขาใช้แอลกอฮอล์ล้างแผลและใส่ยาให้ตามลำดับ เมื่อเขาติดพลาสเตอร์ยาทุกอย่างเป็อันเสร็จ ตลอดเวลาที่เขาทำแผลให้เธอ ผิวกายเขาไม่ััผิวเธอเลย แต่เธอก็รู้สึกร้อนเหมือนถูกลวกแปลกๆบริเวณขาท่อนนั้น
ผลั๊วะ ขณะที่เขาลุกขึ้นยืนประตูห้องชงกาแฟก็ถูกผลักเปิด “ทิวา” เสียงของคนผลักเปิดประตู พร้อมรักเห็นนับดาวนั่งอยู่บนเก้าอี้ ในขณะที่ทิวายืนอยู่ “คุณมาทำอะไรอยู่ในนี้”
“ไม่มีอะไรหรอกครับ” ทิวายิ้มและพาพร้อมรักออกไป พร้อมรักอดไม่ได้ที่จะเหลียวกลับมามองเด็กฝึกงานด้วยสายตาที่ไม่พอใจ อ่อ “เอกสารเซ็นแล้ว เดี๋ยวคุณเข้าไปเอามันออกไปส่งต่อด้วย” ทิวาหันกลับมาพูดกับนับดาวก่อนที่จะจูงมือพร้อมรักเดินกลับห้องทำงานไป
“คุณมาได้ยังไง” เมื่อกลับเข้ามาในห้องทำงาน ทิวาพาพร้อมรักไปนั่งที่โต๊ะรับแขก ทั้งสองนั่งเบียดชิดใกล้กัน มือกอบกุมกันและกัน
“พร้อมจะมาขออนุญาตคุณนะคะ” ทิวาเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ “ให้คุณป้ามาทำมื้อเย็นที่บ้านคุณนะคะ” ทิวายิ้ม
“เื่แค่นี้เอง คุณโทรมาก็ได้” พร้อมรักยิ้มนิดๆ แม้จะรู้สึกขัดเคืองอยู่บ้างที่ไม่ได้ยินคำว่า ก็บ้านคุณเหมือนกันเื่แค่นี้ไม่ต้องขออนุญาตผม อะไรทำนองนี้มากกว่า
“ขอบคุณนะคะ แล้วคุณไม่ลืมนะคะว่าอาทิตย์หน้าพร้อมต้องกลับแล้ว” ทิวามองพร้อมรักด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก นิ้วเรียวขาวเกลี่ยไล้ใบหน้าและเส้นผมที่ลงมาปรกหน้า เขาเอาไปเหน็บข้างหู พร้อมกับโน้มหน้าเข้าไปใกล้ พร้อมรักไม่หลบหลีกมีเพียงแก้มที่แดงระเรื่อขึ้น และรอ...
ก็อก ก็อก เสียงเคาะทำทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นหยุดชะงัก ประตูถูกผลักเข้ามา นับดาวชะงักค้าง เมื่อเห็นคนสองคนแทบจะนั่งตักกันอยู่แล้วในมุมที่ไว้สำหรับรับแขก
“เข้ามาสิ” ทิวาผละออกห่างจากพร้อมรักอย่างช้าๆขณะที่เอ่ยกับนับดาว เขาเคาะหลังมือพร้อมรักเบาๆ ก่อนที่จะลุกขึ้นและเดินไปยังโต๊ะทำงานในขณะที่นับดาวก็เดินไปตรงนั้นด้วย
พึ่บ ทิวาเป็ฝ่ายหยิบแฟ้มยื่นส่งให้นับดาว “ตอนนี้เหลืออีกสิบกว่านาทีก็จะเที่ยง คุณกินข้าวมื้อเที่ยงเลสหน่อยได้มั้ย”
คะ? นับดาวเงยหน้ามองทิวาด้วยความแปลกใจ “ผมจะไปดูตลาดอีกที่ และ้าผู้ติดตามไปทำข้อมูลให้” อ่อ นับดาวพยักหน้าและขอตัวออกไปก่อน
“คุณจะต้องออกไปข้างนอกเหรอคะ พร้อมคิดว่าจะได้ทานมื้อเที่ยงกับคุณเสียอีก”
“ตลาดที่ต้องไปดูค่อนข้างไกลจากที่นี่สักหน่อย ใช้เวลาเดินทางรวมรถติดด้วยก็น่าจะประมาณสี่สิบนาที ผมเลยกะว่าจะไปหาอะไรกินแถวนั้น”
“พร้อมไปด้วยได้มั้ยคะ ไหนๆพร้อมก็ตั้งใจไว้แล้ว” ทิวายิ้มและพยักหน้า และเขาก็รั้งร่างอรชรเข้ามา ใบหน้าโน้มลงมาสานต่อสิ่งที่ทำค้างไว้ พร้อมรักคล้องคอและตอบสนองกลับเขาทันทีเช่นกัน
32K
