ปราณเหนือมานา

เริ่มภาคที่ 1 ข้าคือผู้ฝึกตน!

ผู้คนในโลกนี้ ในวัยห้าขวบจะได้รับเลือกอาชีพที่ตนจะเป็๲ในอนาคต อาชีพที่แต่ละคนได้รับมานั้นจะแตกต่างกันไป แต่บางคนอาจจะได้อาชีพที่เหมือนหรือคล้ายกัน

แต่ทั้งนี้ ตัวชี้วัดว่าแต่ละคนจะได้อาชีพอะไรก็จะเกี่ยวข้องกับพ่อแม่หรือบรรพบุรุษของพวกเขาด้วย
ยกตัวอย่างเช่น พ่อคือช่างตีเหล็ก แม่คือผู้จดจำ ลูกที่ออกมาก็อาจจะได้อาชีพช่างตีเหล็ก แต่ก็จะมีพรสวรรค์ด้านการคิดรอบคอบละเอียดลออ หรือบรรพบุรุษของพวกเขาเป็นปรมาจารย์แห่งดาบ ลูกหลานที่เกิดออกมาก็มีโอกาสที่จะได้รับอาชีพจอมดาบหรือปรมาจารย์แห่งดาบด้วยเช่นกัน
และในรอบห้าปีนี้ ที่หมู่บ้านไทรันได้มีการเลือกอาชีพให้เด็กๆเกิดขึ้น หนึ่งในเด็กพวกนั้นมีเด็กหนุ่มที่แสนจะธรรมดาผู้หนึ่งอยู่ นามของเด็กหนุ่มคนนี้คือไดนัส พ่อของเขามีอาชีพเป็นช่างแกะสลักไม้ และอาชีพของแม่เขาคือจอมพลัง
คิดไปแล้วก็แปลกประหลาดนัก จนถึงตอนนี้ไดนัสก็ยังคิดว่าพ่อและแม่ของเขาเข้ากันได้ยังไง ทั้งๆที่อาชีพนั้นแตกต่างกันสุดขั้วเลย
หมู่บ้านไทรัน บ้านของไดนัส
สำหรับช่วงเช้าของวันนี้ เรียกได้ว่าเป็นวันที่หมู่บ้านคึกคักมากที่สุดที่ในรอบห้าปี และในบ้านแห่งหนึ่งนั้น ครอบครัวที่มีสามคนพ่อแม่ลูกก็กำลังคึกคักและตื่นเต้นกับสถานการณ์ตอนนี้เช่นกัน
ผู้เป็นบิดามองไปที่บุตรของตน และกล่าวด้วยความตื่นเต้นว่า"ไดนัส วันนี้ลูกจะได้รับเลือกอาชีพแล้ว รู้มั้ยว่าพ่ออยากให้ลูกได้อาชีพอะไร อาชีพที่พ่ออยากให้ลูกได้รับก็คือช่างตีเหล็กที่เก่งฉกาจแบบพ่ออย่างไรล่ะ"
เด็กหนุ่มไดนัสได้ยินแบบนั้นก็โวยวายออกมาทันที"โถ่พ่อ~~ช่างตีเหล็กมันน่าเบื่อ ตลอดทั้งวันก็เอาแต่นั่งตีเหล็ก หลอมเครื่องมือ แถมยังต้องอยู่หน้าเตาไฟร้อนๆนั่นอีกด้วย แบบนั้นไม่เอา ไม่เอาเด็ดขาด!"
พ่อกับแม่ของไดนัสกระพริบตาปริบๆ พวกเขาหันหน้ามามองกันและกัน จากนั้นก็ส่งเสียงหัวเราะลั่นออกมาทันที
"ฮ่าฮ่าฮ่า! ลูกพ่อการจะเป็นช่างตีเหล็กมันออกจะสบายมากเลยนะ อีกอย่างลูกก็ไม่จำเป็นต้องไปต่อสู้กับสัตว์อสูรพวกนั้นให้ลำบากชีวิตอีกด้วย แถมในตอนที่อาณาจักรเกิดสงครามขึ้น ช่างตีเหล็กเนี่ยแหละคือหนึ่งในแรงงานสำคัญที่จะทำให้พวกทหารได้มีอาวุธใช้ในการทำศึกประหัตประหารกัน"ดีกัสพ่อของไดนัสกล่าวออกมาพลางชำเลืองมองไปยังภรรยาของตน จากนั้นจึงวกกลับมายิ้มร่าให้กับลูกชายของตน
ลีน่าครั้นเห็นว่าสามีของตนชำเชืองมาที่ตัวเอง นางก็กล่าวเสริมคำพูดของดีกัสทันที
"ใช่แล้วล่ะไดนัส การได้เป็นช่างตีเหล็กมันสบายกว่าการได้เป็นอาชีพพวกช่วยเหลือคนจำนวนมากในทีเดียวหรือแต่ละวันก็ทำแค่ภารกิจที่ถูกร้องขอมาเสียอีกนะ อีกอย่างพอลูกได้อาชีพเป็นช่างตีเหล็กก็อาจจะเป็นช่างตีเหล็กที่มีพละกำลังไร้ขีดจำกัด เนื่องจากได้รับพรจากอาชีพของแม่ส่วนหนึ่งก็ได้นะ"ลีน่ากล่าวพลางยิ้มแย้ม ราวกับบุปผาบานสะพรั่งที่เลิศล้ำประดุจบุปผาแห่งเทพธิดา
ไดนัสเผยสีหน้าเหยเกทันที จากนั้นจึงเดินออกจากบ้าน เขาไม่ได้พูดอะไร ส่วนทางดีกัสและลีน่านั้นก็คิดว่าลูกชายของตนโกรธพวกตนเข้าให้แล้ว
เด็กหนุ่มเดินออกจากบ้านไป ทิศทางที่มุ่งหน้าไปก็คือจุตรัสของหมู่บ้าน เพราะที่แห่งนี้จะใช้ในการให้เหล่าเยาวชนตัวน้อยทั้งหลายถูกเหล่าเทพธิดา,พระเจ้า,เทพแท้จริง,จอมมาร,จ้าวปีศาจ,ราชันอสูร,และตัวตนอันยิ่งใหญ่อีกมากมายประทานอาชีพให้ยังไงล่ะ
ส่วนพ่อกับแม่ของเด็กหนุ่มไดนัสนั้นก็เดินตามมาอย่างติดตรึงราวกับปลิงดูดเลือดที่เงียบงัน
หลังจากเดินมาใกล้กับจตุรัสของหมู่บ้านแล้ว ที่แห่งนี้นั้นคึกคักอักโข เด็กหนุ่มสาวตัวน้อยต่างอยู่ในสภาวะอารมณ์ตื่นเต้นถึงขีดสุด เพราะวันนี้พวกเขาก็จะได้รับพรที่เรียกว่า'อาชีพ'แล้ว
ทุกคนในโลกใบนี้ต่างต้องมีอาชีพ ไม่ว่าจะเป็นเผ่าพันธุ์อะไรก็ตาม ส่วนผู้ประทานพรนั้นก็คือตัวตนอันยิ่งใหญ่ที่พวกเขานับถือ ตัวอย่างคือ ถ้าเป็นเผ่ามนุษย์ตัวตนอันยิ่งใหญ่นั้นก็คือเหล่าทวยเทพและเทพธิดาอันสูงส่ง เผ่าของสัตว์อสูรก็เป็นราชันอสูร เผ่ามารก็จะเป็นจอมมาร เผ่าปีศาจก็เป็นจ้าวปีศาจซึ่งเป็นประมุขของเหล่าปีศาจทั้งหลาย
จริงๆแล้วในโลกใบนี้ไม่อาจมีใครรู้ได้ว่า เผ่าพันธุ์ที่ดำรงอยู่มีเท่าไหร่กันแน่ แต่พวกเขาก็ไม่สนใจเพราะแค่ความขัดแย้งในเผ่าพันธุ์ของตนก็มากพอที่จะไม่สนใจสิ่งอื่นแล้ว
ที่ตรงกลางของจตุรัสนั้น ปรากฏเป็นกลุ่มทหารสวมเกราะเบาและหนัก ตรงหน้าสุดเป็นนักบวชชายวัยกลางคนผู้มีหน้าตายิ้มแย้มผู้หนึ่งยืนอยู่ ณ ตรงนั้น
แต่ก่อนที่ไดนัสจะเข้าไปขอให้นักบวชหน้าตาใจดีนำพรของทวยเทพมาเลือกอาชีพให้เขา ก็ได้มีเด็กสาวที่หน้าตาอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขาวิ่งเข้ามาหาซะก่อน
"ไดนัสสสส! รอข้าก่อนสิ เจ้าจะเลือกอาชีพก่อนสุภาพสตรีแบบข้าไม่ได้นะ! นี่ไดนัสฟังอยู่ไหม!?"เสียงของเด็กสาวผู้นั้นตกกระทบลงบนหูของไดนัส เด็กหนุ่มรีบหันหน้าไปตามต้นเสียง และสิ่งที่เขาพบก็คือเพื่อนเล่นของเขา...เฟนนี่
เฟนนี่นั้นสนิทกันกับไดนัสมานานแล้ว ทั้งคู่รู้จักกันตั้งแต่สามปีที่แล้ว ถึงแม้จะแค่สามปี แต่มิตรภาพสำหรับเด็กนั้นช่างก่อตัวเร็วเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้นใช้เวลาไม่นานทั้งก็สนิทกันจนตัวติดกันในสองสัปดาห์แรกที่รู้จักกันเลยก็ว่าได้
"เฟนนี่? ฮ่าฮ่าฮ่า! สุภาพสตรีอย่างงั้นหรือ? ตอนนี้อายุของเจ้าเพิ่งจะห้าขวบ แล้วจะเทียบกับสตรีที่เติบโตแล้วอย่างแม่ของข้าได้อย่างไร อีกอย่างนะเฟนนี่เจ้าน่ะเพิ่งจะห้าขวบ ห้า-ขวบ"ไดนัสทักทายกลับ แต่ก็เป็นเชิงหยอกล้อ ในขณะที่พูดหยอกล้อนั้นมุมปากของเด็กหนุ่มก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย
ได้ยินโยคเชิงหยอกล้อว่าตนอายุแค่ห้าปีแบบนั้น เห็นนี่ก็ทำแก้มตุ่ยแล้วโต้กลับทันที"หึ! อย่างนายน่ะไดนัส อายุแค่ห้าปีเหมือนกันแท้ๆ แต่กลับทำโตเหมือนพวกผู้ใหญ่น่ารำคาญเสียได้ หึ!"
เด็กหนุ่มส่ายหน้าที่ได้ยินอย่างนั้น เขาไม่หยอกล้ออีกต่อไป หันหน้าไปทางนักบวช จากนั้นจึงกล่าวว่า"เอาละเฟนนี่ เลิกเล่นได้แล้ว วันนี้คือวันที่พวกเราจะได้เลือกอาชีพนะ ซึ่งในความคิดของข้าเจ้าควรจะได้รับพรขององค์เทพก่อน"
"จริงรึ? ฮ่าฮ่า! ขอบคุณสำหรับมารยาทนะไดนัส"เฟนนี่ตอบกลับไป สีหน้าของนางพลันเปลี่ยนจากหน้าบุ้ยเป็นยิ้มร่า