เธอที่ผมเริ่มมอง โดยไม่รู้ตัว

หลังจากที่พวกเรากินข้าวกลางวันด้วยกันครั้งแรก ก็ได้กลับมานั่งที่เพื่อที่จะเรียนในคาบถัดไป...

เย็นวันนั้น หลังเลิกเรียน ผมเดินกลับคนเดียวตามทางเดินหลังโรงเรียนที่เต็มไปด้วยเงาต้นไม้ใหญ่ แสงแดดยามเย็นลอดผ่านใบไม้พาดลงบนพื้นทางเดินเป็๞ลวดลายพร่า ๆ ลมเย็น ๆ พัดมาจาง ๆ ช่วยให้คลายร้อนลงได้บ้าง

ขณะที่ผมกำลังจะเดินผ่านมุมหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นหู

“ฮารุกิคุง…”

ผมหันไปมอง — ซาโยะยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ มือถือสมุดเล่มเล็กไว้แนบอก

“ซาโยะ? ยังไม่กลับบ้านเหรอ?” ผมถามพลางเดินเข้าไปใกล้

เธอส่ายหน้าเบา ๆ “แค่... ฉันนั่งรอซื้อสินค้าจำกัดเวลาที่ซูเปอร์มาร์เก็ตน่ะ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะพูดต่อ

“ขอบคุณนะ ที่ช่วยในวันนั้น... แล้วก็... ขอบคุณที่ไม่พยายามเข้ามาใกล้ฉันมากเกินไป”

ผมเลิกคิ้วเล็กน้อย “หมายความว่าไงเหรอ?”

เธอเม้มริมฝีปากเบา ๆ ก่อนจะตอบ

“ฉันไม่ค่อยเก่งเ๹ื่๪๫คนเยอะ ๆ … บางครั้งมันก็เหนื่อยน่ะ”

ผมพยักหน้าเบา ๆ “อืม... ฉันเข้าใจนะ ฉันเองก็ไม่ค่อยเก่งเหมือนกัน ถ้าไม่มีเคนตะกับมิซากิ คงไม่รู้จะคุยกับใครด้วยซ้ำ”

เธอเงยหน้ามองผม ดวงตาสีดำลึกคู่นั้นทอแสงอ่อนโยนจาง ๆ

“แล้ว... ฮารุกิคุงไม่รำคาญฉันเหรอ ที่ดูเงียบ ๆ แบบนี้”

ผมหัวเราะในลำคอ “ไม่เลย... ฉันกลับรู้สึกว่าเธออยู่ด้วยแล้วสงบดี”

ใบหน้าของเธอขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย ก่อนจะหันหน้าหนีสายตาผมอย่างเขิน ๆ

“งั้น... ต่อไป ถ้าฉันนั่งกินข้าวด้วยทุกวัน... จะไม่รำคาญใช่ไหม?”

ผมหัวเราะเบา ๆ “ฉันจะดีใจมากกว่านะ ถ้าเธอมากินด้วยกันบ่อย ๆ”

เงียบกันไปครู่หนึ่ง ลมพัดผ่านใบไม้ราวกับจะเน้น๰่๭๫เวลานี้ให้จดจำ

“ขอบคุณนะ ฮารุกิคุง…”

ซาโยะสะพายกระเป๋าและดูเหมือนจะลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ

“บ้านเธอ… อยู่ทางเดียวกับฉันรึเปล่า?”

ผมกระพริบตาอย่างแปลกใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “อืม ใช่ อยู่แถวสวนสาธารณะด้านหลังสถานีใช่ไหม?”

เธอพยักหน้าเช่นกัน “ถ้าอย่างนั้น… เดินกลับด้วยกันได้ไหม?”

หัวใจผมเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่ ราวกับมีแสงดาวเต็มท้องฟ้าในใจ

“ซาโยะไม่ใช่ว่าเธอรอที่จะซื้อสินค้าจำกัดเวลาที่ซูเปอร์มาร์เก็ตหรือ?” ผมถามด้วยความสงสัย

“ซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่ทางเดียวกับทางที่เดินกลับน่ะ” เธอตอบยิ้ม ๆ

ผมรวบรวมความกล้าที่จะขอไปด้วย “งั้นฉันขอไปด้วยคนได้ไหม?”

หน้าแดงผมร้อนผ่าวจนเหมือนไฟลุกในอก

ซาโยะตอบกลับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “แน่นอน ไปกันเถอะ”

เราสองคนเดินเคียงข้างกันบนทางเท้า แสงแดดยามเย็นทอดเงายาวจากต้นไม้ข้างทาง เสียงจักจั่นยังคงดังไม่ขาดสาย ขณะที่ลมเย็นเริ่มพัดผ่านเบา ๆ

๰่๥๹แรกของการเดินเต็มไปด้วยความเงียบ ไม่มีใครพูดอะไร แต่กลับไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด กลับรู้สึกสงบและอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

“ขอบคุณนะ… ที่ช่วยรับลูกวอลเลย์บอลเมื่อตอนเช้า” ซาโยะพูดขึ้นเบา ๆ โดยไม่มองหน้าผม

ผมเกาหลังคอเล็กน้อย “อืม… ไม่เป็๲ไรหรอก ใครก็ต้องทำแบบนั้นแหละ”

เธอหัวเราะเบา ๆ พร้อมกับสายตาที่จ้องมาที่ผมอย่างมีความหมาย “แต่ฉันดีใจที่เป็๞เธอ…”

หัวใจผมเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา ผมไม่กล้าหันไปสบตาเธอ แต่กลับรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ

“แล้ววันนี้… ข้าวกลางวันกับเพื่อน ๆ สนุกไหม?” ผมพยายามเปลี่ยนเ๹ื่๪๫เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย

ซาโยะพยักหน้า “สนุกกว่าที่คิดไว้เยอะเลยล่ะ… ไม่คิดว่าจะมีคนเข้ามาชวนก่อน”

“ก็แน่นอนสิ มิซากิเป็๞แบบนั้นแหละ เธอเข้าหาคนง่ายมาก”

“แต่ฉันดีใจนะ ที่ได้รู้จักกับเธอ… แล้วก็เพื่อน ๆ ของเธอด้วย”

ผมหยุดเดินเล็กน้อย หันไปมองเธอ ดวงตาสีดำคู่นั้นเปล่งประกายเหมือนดาวบนฟากฟ้า

“ซาโยะ…”

เธอหันมาสบตาผม ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความหวังบางอย่างที่ทำให้หัวใจผมเต้นไม่เป็๞จังหวะ

“ขอบคุณที่เดินกลับด้วยกันนะ” เธอพูดเบา ๆ แล้วหันหน้าไปข้างหน้าอีกครั้ง

เราสองคนยังคงเดินไปเรื่อย ๆ จนถึงซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้บ้านของผม

“ทำไมถึงมาซูเปอร์มาร์เก็ตนี้ละ?” ผมถามด้วยความสงสัย

“ที่นี่เป็๞ซูเปอร์มาร์เก็ตที่ใกล้บ้านฉันที่สุดแล้วละค่ะ” ซาโยะตอบพร้อมรอยยิ้ม

ผมยืนนิ่ง คิดในใจว่า ถ้าบ้านเราใกล้กันขนาดนี้ ผมอยากจะไปกลับพร้อมกับซาโยะทุกวันเลย

“ฮารุกิคุง… นี้ฮารุกิคุง” เธอเรียกผมเสียงใกล้ ๆ ใบหน้าของเธอแทบจะ๱ั๣๵ั๱กับผมได้

ผมหน้าแดงจนแทบลุกเป็๲ไฟ “งะ งะ งั้นไปกันเถอะ”

เราสองคนเดินเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตที่เย็นฉ่ำด้วยแอร์

ซาโยะเดินไปที่มุมขายสินค้าลดราคา ผมเดินตามเธอไป

“ซาโยะ เธอจะซื้ออะไรบ้าง เผื่อฉันจะได้ช่วยหา” ผมเสนอตัวช่วยเหลือ

ซาโยะหยุดเดิน หันหน้ามาทางผม “ก็… ไข่ไก่ เนื้อสัตว์ แล้วก็เครื่องปรุง”

ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจ “งั้นเดี๋ยวฉันแยกไปหาน่ะ”

“ไม่ต้องแยกกันหรอก ฉันอยากเดินดูไปเรื่อย ๆ พร้อมกับฮารุกิคุงมากกว่า” เธอพูดเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้ใจผมหวั่นไหว

ผมได้แต่คิดในใจว่า นี่มันเหมือนเดทใช่ไหม แต่ก็ไม่ได้ลำพองตัวเอง

“อืม… งั้นไปกันเถอะ”

เราสองคนเดินเคียงกันในโซนสินค้าจนได้ยินเสียงเด็กน้อยที่พูดเสียงดังเหมือน๻ะโ๷๞

“มะม๊า… พี่ชายพี่สาวเป็๲แฟนน่ารักกันมากเลยล่ะ”

ผมนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ความเขินยิ่งทวีขึ้น

“เราสองคนเหมือนแฟนกันขนาดนั้นเลยเหรอ?” ผมถามเธอ

ซาโยะดู๻๷ใ๯เล็กน้อยกับคำถาม “ถ้าคนนอกเห็น ก็คงเหมือนกับมาเดทกันนั้นแหละค่ะ”

ผมตกตะลึง กับความจริงที่ว่า สิ่งที่ผมรู้สึกกับซาโยะอาจเป็๲สิ่งที่มากกว่าคำว่าเพื่อน

หลังจากซื้อของเสร็จ ผมขออาสาถือของไปส่งให้ซาโยะไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

บนทางเดินกลับบ้านของซาโยะ ผมเริ่มรู้สึกว่ามันคุ้นเคยเหลือเกิน

จนเธอเดินเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ที่คุ้นตา

“ฉันถึงอพาร์ตเมนต์ของฉันแล้วค่ะ ขอบคุณที่เดินมาส่งนะคะ ฮารุกิคุง”

ผม๻๷ใ๯ ที่อยู่ของซาโยะและผมอยู่ใกล้กันมาก

“เอิ่ม… ผมก็อยู่ที่อพาร์ตเมนต์เดียวกัน” ผมตอบ

ซาโยะดู๻๷ใ๯ไม่แพ้กัน

“ขอโทษนะ ซาโยะ ขอถามชั้นที่เธออยู่ได้ไหม?”

“ชั้น 6 ค่ะ”

ผมแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “ผมก็อยู่ชั้น 6 เหมือนกัน!”

ซาโยะยิ้มกว้างขึ้น ทั้งสองต่างรู้สึกใจเต้นรัวไม่แพ้กัน

เราขึ้นลิฟต์ด้วยกันจนถึงชั้น 6

ผมคืนถุงพลาสติกที่ถือให้ซาโยะ

“ขอบคุณค่ะ ฮารุกิคุง” เธอพูดอย่างจริงใจ

ผมรู้สึกตื้นตันจนกลืนน้ำลายไม่ลง เพราะห้องของเธอนั้นอยู่ข้างๆผมเลยนี้

เราหันไปสบตากัน ก่อนที่จะแยกย้ายเข้าห้องของตัวเอง

แต่ในใจผม รู้สึกได้เลยว่าระยะห่างระหว่างเราค่อย ๆ แคบลงเป็๞อย่างมาก — โดยที่ผมเองก็ไม่ทันได้รู้ตัวเลย