เวยฟางกลัวว่าหม่าฮูหยินจะทำให้แผนของนางแตกจึงรีบเข้าไปจับแขนผู้สูงวัยเอาไว้ “นายหญิงเ้าคะ พวกเราไปคุยกันที่เรือนท่านดีกว่าเ้าค่ะ”
หม่าฮูหยินหันมาคว้าต้นแขนของนางไว้แล้วดึงให้มานั่งลงบนเก้าอี้กลมที่โต๊ะกลางห้อง“จะไปทำไมกัน? อยู่นี่ก็มีแต่เ้ากับข้า ่นี้เสี่ยวฮ่าวเองก็ยอมไปที่จวนสกุลโซว่โดยดีหากว่าเ้าช่วยข้าพูดให้ซิ่นมี่เอาใจใส่เขาอีกสักหน่อยไม่แน่ว่าเขาอาจจะยอมตกลงปลงใจกับนางส่วนเ้าอยากจะไปจากที่นี่หรือว่าพึงใจกับบุรุษคนใดข้าก็พร้อมจะสนับสนุนจะว่าไปโหลวซีห่าวก็ไม่เลวเลย บิดาของเขาก็เป็ขุนนางระดับเดียวกับนายท่านซ้ำตัวเขาก็กำลังก้าวหน้าในหน้าที่การงาน หากว่าข้าอ้างว่าเ้าเป็ญาติสกุลโหลวก็คงยินดีต้อนรับเ้าเป็สะใภ้”
เวยฟางหน้าซีด‘จบกัน! ฮูหยินท่านมาขายข้าซะแล้ว ลูกชายก็ท่านก็นอนอยู่ในเตียงของข้า เขาจะยอมหรือ?’
“ฟางเอ๋อร์เ้าชอบโหลวซีห่าวหรือไม่?”
“อะเอ่อ...ข้าเพิ่งเจอเขายังตอบเช่นนั้นไม่ได้หรอกเ้าค่ะแต่ดูแล้วคุณชายโหลวก็อัธยาศัยดี ดูเป็คนฉลาดและเอาใจใส่มากเลยทีเดียว”เวยฟางรีบตอบอย่างเอาใจหม่าฮูหยินนางแบ่งรับรับสู้เพราะเกรงว่าคนที่นอนบนเตียงจะทนไม่ไหวลุกออกมาทำลายบทสนทนานี้เสียก่อน
“เ้าเป็คนเสนอข้าเองว่าให้เตรียมของไว้ให้จวนสกุลโซว่มากๆหน่อย ตอนนี้ข้าก็เตรียมไว้หลายอย่าง”
“ดะดี เ้าค่ะ”
“เหตุใดเ้าจึงหน้าซีดนัก?สงสัยข้าจะใช้งานเ้าเหนื่อยมากเกินไป เอาเถอะเมื่อใดเสี่ยวฮ่าวเอ่ยปากว่าอยากจะหมั้นหมายกับซินมี่ล่ะก็ ข้าจะให้ กำไลหยกเ้าเป็รางวัลก็แล้วกัน”
เวยฟางยิ้มแหยๆหม่าฮูหยินคงไม่รู้เสียแล้วว่าหลังจากวันนี้ไป อย่าว่าแต่กำไลหยกเลยไม่รู้ว่านางจะไปเหยียบเรือนของหม่าฮูหยินได้อีกหรือไม่?
“นายหญิงรีบกลับไปพักผ่อนเถอะเ้าค่ะท่านเองก็เหน็ดเหนื่อยเตรียมงานเลี้ยงนี้ไม่น้อย”
“อืม...จริงของเ้าข้ารู้สึกเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวไปหมดแล้ว เ้าเองก็พักผ่อนเถอะ”หม่าฮูหยินยินยอมกลับออกไปจากห้องแต่โดยดี
เวยฟางที่เดินออกมาส่งจึงได้เห็นว่าฉู่เยว่ยืนยิ้มรออยู่ส่วนฉางเหมยทำหน้าแหยๆ เป็เชิงขออภัยที่ไม่อาจสกัดนายหญิงเอาไว้ได้ฉู่เยว่เดินตามหลังนายหญิงออกไปยังเรือนใหญ่ทำให้เวยฟางถอนหายใจอย่างโล่งอกแต่สีหน้าก็ยังไม่ได้ดีขึ้น
แอ้ด.....!
นางเดินคอตกมาถึงเตียงนอนก็พบว่าเหมาฮ่าวลุกขึ้นนั่งสีหน้าบูดบึ้ง
“ดีนี่!ที่แท้เ้าก็ลักลอบไปตกลงกับท่านแม่เพื่อหักหลังข้าอืม...ขายข้านี่ได้ราคาไม่น้อยเลยสินะ ได้ทั้งปิ่นงามทั้งกำไลหยกข้าอุตส่าห์ช่วยใช้หนี้ทั้งยังนำเ้ามาที่นี่ในฐานะคู่หมั้น แต่เ้า.....”นิ้วมือที่ชี้หน้านางสั่นระริก
“ท่านน่าจะยอมรับความจริงนะเ้าคะ”
“ความจริง!ความจริงที่ว่าเ้าอยากให้ข้าแต่งไปกับโซว่ซิ่นมี่ส่วนก็จะไปกับโหลวซีห่าวน่ะหรือ? ไม่มีทาง!”เสียงเขาเข้มขึ้น ใบหน้าก็เกรี้ยวกราด
“คุณชายที่ข้าตามท่านมาก็เพราะความจำเป็ เห็นแก่ความสงบสุขในจวนของท่านข้าว่าท่านควรจะทำตามที่ท่านพ่อท่านแม่ท่าน้าจะดีกว่านะเ้าคะ”
เหมาฮ่าวยื่นสองมือออกมาจากม่านมุ้งรวบตัวนางดึงเข้าไปในบนเตียงที่มีทั้งผ้าห่มและหมอนระเกะระกะเขาพลิกตัวขึ้นมาอยู่บนตัวนาง
“โอ๊ะ! เอ๊ะ!”
เขาไม่ปล่อยให้นางได้โวยวายก็ก้มลงจูบแก้มซ้ายจูบแก้มขวาแรงๆข้างละที “ข้าไม่มีวันปล่อยให้คู่หมั้นของข้าไปยุ่งเกี่ยวกับชายอื่นโดยเฉพาะอย่างยิ่งเ้าโหลวซีห่าวนั่น!”
เวยฟางตกตะลึงนางไม่คิดว่าเหมาฮ่าวจะบุ่มบ่ามกอดนางลงมาจูบหญิงสาวคิดจะร้องโวยวายแต่เขากลับหูไวได้ยินเสียงฝีเท้าของคนหลายคนจึงได้เอื้อมมือไปปิดปากของนางไว้
“แม่นางเวยพรุ่งนี้นายหญิงสั่งว่าให้ท่านเตรียมตัวแต่เช้านายหญิงจะพาไปเยือนจวนสกุลโหลวนะเ้าคะ”
คิ้วของเหมาฮ่าวขมวดมุ่นเขาหลับตาปริบๆ ด้วยความโมโห ไม่เพียงแต่ชวนบุรุษมากหน้ามาดูตัวนางถึงที่จวนมารดายังคิดจะพานางไปให้คนดูตัวถึงสกุลโหลวอีก....มันน่านัก! เขารีบกระซิบ
“เ้าตอบรับนางไป”
“อะเอ่อ...ได้ๆ พรุ่งนี้ข้าจะตื่นแต่เช้า”
“เ้าค่ะ”ฉู่เยว่รับคำแล้วรีบไปรายงานให้นายหญิงได้ทราบ
ฉางเหมยมองตามด้วยความโล่งใจเป็นางที่ยืนดูลาดเลาให้คุณชาย ป่านนี้คุณชายก็ยังไม่ออกมาจากห้องของแม่นางเวยเมื่อครู่ที่นายหญิงเข้าไปข้างนางใน นางใแทบแย่แต่ดูเหมือนคุณชายจะหลบได้ทัน
“ท่านปล่อยข้าได้แล้วเ้าค่ะ”ใบหน้าของเวยฟางเป็สีชมพูระเรื่อ นางทั้งอายทั้งใที่ถูกเขาจูบแก้ม
“ยังปล่อยไม่ได้ดูเหมือนเ้าจะยังไม่ยอมรับสถานะตนเองว่าเ้าเป็คู่หมั้นของข้า”ชายหนุ่มยิ่งนึกก็ยิ่งโมโห พรุ่งนี้นางยังจะไปหาโหลวซีห่าวกับมารดาถึงจวนของเ้าคนหยิ่งยะโสผู้นั้น
เหมาฮ่าวก้มลงมองหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่างของตนแก้มของนางเปล่งปลั่งยิ่งนักเืลมในกายชายหนุ่มฉีดพล่านเข้าก้มลงประทับจูบริมฝีปากล่างของนางเมื่อชายหนุ่มดูดเบาๆ แล้วปล่อยสองสามครั้ง เวยฟางที่ยังคงตะลึงอยู่มิได้ผลักไสหรือร้องห้ามเขาจึงล่วงล้ำต่อ ลิ้นของชายหนุ่มแทรกเข้าไล้เลียลิ้นของนางอย่างหยอกเย้า
มือเรียวบางจึงค่อยดันหน้าอกของเขาจนชายหนุ่มต้องผละออก
“คุณชายท่านหยุดก่อน!”
“ข้าหยุดก็ได้แต่คืนนี้ข้าจะนอนที่นี่เพื่อให้เ้ารู้ตัวว่าเ้าเป็คนของข้า” เหมาฮ่าวสวมหัวใจเสือกอดรัดนางไว้เขาลอบถอดรองเท้าตนเองเรียบร้อยในตอนที่นางกำลังพูดคุยกับมารดาเพราะคิดว่าคืนนี้เขาต้องยืนกรานอยู่ที่นี่
“ไม่ได้! ถ้ามีคนรู้เข้าล่ะก็ ข้าจบเห่แน่!”
ชายหนุ่มทำหน้าหนา“นั่นมันเื่ของเ้า ข้ายืนยันไปแล้วว่าเ้าคือคู่หมั้นของข้า ท่านพ่อท่านแม่ก็รู้ดีส่วนตัวเ้าจะแก้ตัวอย่างไรมันก็เื่ของเ้า”
เวยฟางทำหน้าเหวอนางไม่คาดว่าคุณชายนักพนันจะเป็คนหน้าหนาเช่นนี้ นางทั้งถูกเขาจูบแก้มจูบปากยามนี้ยังดึงดันจะนอนบนเตียงของนางให้ได้ จะร้องโวยวายไปก็ไม่มีประโยชน์เพราะรังแต่จะทำให้แผนการของตนเสียหาย เวยฟางจำต้องเงียบเพื่อมิให้เื่นี้รู้ไปถึงหูหม่าฮูหยิน
‘สองแม่ลูกนี่ดันทุรังเหลือเกินต่างฝ่ายต่างคิดแต่จะทำตามใจตัว ข้านี่สิ! ลำบากจะแย่แล้ว’
“ขะข้าต้องออกไปดับเทียน และยังต้องถอดรองเท้าอีกนะเ้าคะ”
เหมาฮ่าวยิ้มร้ายเขาไม่ยอมให้นางใช้เล่ห์เพทุบายกับเขาได้แน่ คืนนี้ยังไงเสียเขาก็ต้องได้นอนกอดนางเงินสามหมื่นตำลึงก็จ่ายไปแล้ว เขาเองยอมลงนามในสัญญาหมั้นแล้วที่สำคัญปลงใจชอบนางจนคิดจะแต่งงานด้วยแล้ว จะยอมให้หลุดมือไปได้อย่างไร?
“เดี๋ยวข้าถอดรองเท้าให้เ้าเองเทียนข้าก็จะดับเอง เ้านั่งอยู่ในนี้ล่ะ”
*****************************
2K
