บนเส้นทางขึ้นเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความวังเวงกับและเต็มไปด้วยซากศพข้างทาง เขาจำได้ว่าวันที่เขาฟื้น ได้ทำการฝังศพที่กลื่อนระหว่างทางไปเรียบร้อยแล้ว แต่นี่ดูเหมือนว่าจะมีการดักปล้นกันอยู่เป็ประจำ เป็ที่น่าเสียดายจริงๆ สำหรับชีวิตเหล่านี้
มีรถม้ามุ่งหน้าลงจากเขามาอย่างรีบร้อน เสียงเกือกม้า และล้อรถส่งเสียงอึกทึกก้องไปทั่วบริเวณ มีคนวิ่งตามท้ายด้วยความเร็วผิดมนุษย์ เดาว่าคงเป็พวกผู้มีพลังภายในสูงส่งแน่นอน คนเหล่านี้คอยช่วยป้องกันรถม้าไม่ให้ถูกกลุ่มคนอีกกลุ่มหนึ่งที่กำลังไล่ตามมาโจมตีได้
แน่ล่ะ เขาจำพวกมันได้มันคือกลุ่มโจรอีกาปากเหล็ก กำลังวิ่งไล่ตามรถม้าอย่างบ้าคลั่ง หลายคนในกลุ่มพวกมัน ปล่อยพลังหลายสายไปยังกลุ่มคนที่คอยป้องกันรถม้า แม้จะมีการหลบได้บ้าง แต่ก็ยังไม่สามารถหลบได้ทุกรอบไป ทำให้ถูกแรงกระแทกจนล้ม หลังจากนั้นก็ถูกโจรที่เชี่ยวชาญหอกบนหลังม้าแทงจนตาย
เมื่อไร้อุปสรรค หนึ่งในกลุ่มโจระโขึ้นบนหลังรถม้าที่กำลังเร่งหนีอย่างสุดกำลัง และกำลังกวัดแกว่างดาบไปยังคนที่กำลังควบคุมบังเหียน
ครามเห็นทีว่ารอช้าไม่ได้ ดีดหินก้อนหนึ่งด้วยความเร็วสูงใส่หน้ามันจังๆ จนตกจากรถม้าไปกระแทกกับกลุ่มพวกเดียวกัน ทำเอากองโจรต้องหยุดชะงักในการไล่ตาม
ใคร!!! โผล่หัวออกมา บังอาจมาขวางพวกข้า ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย
เป็การบ่งชี้ที่แน่ชัด ไม่ผิดตัวอย่างแน่นอน อันที่จริงครามไม่ได้ตั้งใจหลบพวกมันเลยสักนิด เขาแค่นั่งเฝ้ามองอยู่บนกิ่งไม้ เพียงแต่พวกมันไม่เห็นเอง ที่พวกมันไม่ได้สังเกตเห็นเป็เพราะพวกมันไม่สามารถละสายตาไปจากรถม้านั้น
แต่อย่างไรก็เถอะ เดาว่ารถม้านั้นมีสิ่งที่พวกมัน้าอย่างยิ่งยวดเป็แน่แท้ หนึ่งในพวกมันเล็งหอกพุ่งตรงไปเสียบคอม้าลากรถที่กำลังควบตะบึงอยู่จนรถเสียหลักพลิกคว่ำ
ดรุณีน้อยกำลังกุมบังเหียนรถม้าถูกแรงเหวี่ยงตกลงกลิ้งบนพื้น พลันรีบดีดตัวขึ้นมาชักดาบกลางอากาศ เมื่อเท้าลงสู่พื้นก็อยู่ในท่าเตรียมต่อสู้เพื่อปกป้องรถม้า
คนเดียว รึจะสู้พวกข้า 40 คน!!!
ดรุณีน้อยที่เคยกุมบังเหียนรถม้า บัดนี้ยืนจับดาบอย่างทะมัดทะแมง ราวกับฝึกปรือเพลงดาบมาั้แ่ยังเยาว์วัย
“เอายาข้าคืนมา” ครามปราดร่างไปยืนข้างๆ ดรุณีที่กำลังตกอยู่ท่ามกลางวงล้อม
กลุ่มโจระเิเสียงหัวเราะดังลั่น สายตาเ่าั้หยุดกึกที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดสีครามสกปรก และเปื้อนเื
“ใช่แล้ว ข้าจำเ้าได้ เด็กน้อยผู้โชคร้ายเมื่อ 10 วันก่อน ที่ให้ยาสมุนไพรแก่พวกข้ามา ฮ่าๆ”
“อย่างนั้นรึ ข้ามอบให้พวกเ้าตอนไหน”
“ตอนตาย ฮ่าๆ” กลุ่มโจรที่เหลือะเิเสียงหัวเราะครืน
“พวกข้าช่างแปลกใจยิ่งนัก ที่เ้าไม่ตายในตอนนั้น แต่ในเมื่อเ้ายังไม่ตาย เช่นนั้น ก็มาตายพร้อมๆ กับสวยน้อยคนนี้ไหม แต่ก่อนตายข้าจะให้เ้าดูอะไรสนุกๆ ก่อน” พลันใบหน้าของโจรคนนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็ใบหน้าหื่นกระหาย
“จุ๊ๆๆ แม่หญิงอชิรา ผู้เป็ธิดาของ จอมศาสตราอชิระผู้น่าเกรงขาม ที่เวลานี้ไม่รู้ไปอยู่ที่ใดแล้ว ฮ่าๆ” โจรกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ในเมื่อเ้ามีทรัพย์สมบัติมากมาย ทำไมไม่มอบให้กับพวกข้าล่ะ บางทีข้างอาจจะปล่อยเ้าไป หลังจาก….ฮ่าๆ”
พวกชั่วช้า!!! ข้าจะสู้จนตัวตาย!!!
“อย่างเ้าน่ะรึ” หัวหน้าโจรพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ฐานะของเ้าเพียงแค่ระดับผู้เชี่ยวศาสตรา แต่พวกข้าระดังต่ำสุดก็เป็นักศาสตราเข้าไปแล้ว นั่นหมายถึงว่ามีระดับฝีมืออยู่เหนือกว่าเ้า บางคนก็อยู่สายนักสิทธิ์ขั้นอภิญญา”
“น้องชาย เ้ารีบหนีไปเสีย เ้าไม่เกี่ยวกับเื่นี้ อย่าเอาชีวิตมาทิ้ง ข้าจะต้านพวกมันไว้เอง อย่างไรเสีย ข้าก็ขอบใจเ้าที่ช่วยข้าเมื่อครู่ แต่เห็นได้ชัดว่าพวกมันแกร่งเกินไป” อชิรา รีบไล่คราม
ครามรู้สึกอึ้งกับคำพูดของเธอ แม้อายุเธอจะไม่มากนัก น่าจะหากจากเขาเพียง 2 ปีเท่านั้น แต่ความเด็ดเดี่ยวของเธอเต็มเปี่ยม หากแต่ระดับความสามารถของเธอนั้นกลับไม่ได้กล้าแข็งเช่นจิตใจ
แต่ดูเหมือนว่าเธอจะดูถูกครามเกินไป!!!
159
