ชิงเหมย เกิดใหม่มาขายในยุค70s

               หลังจากที่จัดการเรื่องบัญชีรอบแรกเสร็จไปแล้ว  ฮุ่ยหลินกับฮุ่ยหลิง  เหมือนจะขยันขึ้นอีกเท่าตัว  จนชิงเหมยต้องเอ่ยทัก  บอกว่าถ้าเป็นอะไรขึ้นมา มันจะไม่คุ้มเอา 

               เหลียนอี้เฟย  จากที่ขยันอยู่แล้ว  เพราะต้องตื่นมาช่วยน้าสาม ทำอาหารตั้งแต่ตี4  อีกทั้งยังเลยไปช่วยตักอาหารขายในตอนเช้าอีก  พอสิบโมง ก็ออกไปดูร้านฮุ่ยเหมยบูติก  ยาวไปจนถึงเย็น   กว่าจะได้กลับบ้านมาก็ทุ่มกว่าแล้ว  

             ชิงเหมยเป็นห่วงคนนี้มากกว่า 

             "น้าสามคะ  น้าสามหาคนมาช่วยดีไหมคะ  หนูเห็นพี่อี้เฟยทำงานหนักทุกวัน  กลัวจะไม่สบายเอาน่ะค่ะ"

                "น้าบอกแล้ว ว่าน้าทำได้ แต่อี้เฟยน่ะสิดื้อ เดี๋ยววันนี้น้าจะบอกอีกที"

           ก็นั่นแหละนะ พี่อี้เฟยก็เป็นห่วงคนรักตัวเองก็เป็นเรื่องที่ดี แต่ชิงเหมยคิดว่า จะต้องห่วงตัวเองด้วย 

            ความจริงแล้ว ชิงเหมยอยากจะให้ทั้งพ่อหลี่  ทั้งน้าสามเลิกทำอาหารไปเลย  แต่พ่อหลี่กับน้าสามก็ดื้อ  ก็เข้าใจแหละ ว่าเป็นผู้ชาย คงจะรู้สึกอาย ถ้าจะให้เกาะผู้หญิงกิน อย่างน้อยก็ขอทำงานบ้างอะไรก็ได้

            อีกอย่างรายได้ในการขายอาหารเช้ากับอาหารปิ่นโตก็ไม่ได้น้อย ถึงจะเทียบไม่ได้กับร้านฮุ่ยเหมยบูติกก็เถอะ  แต่รายได้กว่าเดือนละพันหยวนนี่ หาที่ใหนไม่ได้แล้ว

            ถ้าอย่างนั้นก็หาจ้างคนซักคนก็ได้นี่นา  เอาไว้ค่อยบอกอีกทีละกัน

         วันนี้ชิงเหมย จะพาแม่ไปทำทะเบียนการค้า ของร้านฮุ่ยเหมยบูติกก่อน ค่อยเข้าไปช่วยพี่อี้เฟยที่ร้าน   ชิงเหมยอยากจะจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จก่อนที่จะเปิดเรียน  เดี๋ยวจะไม่มีเวลา

          กว่าจะจัดการเรื่องทะเบียนการค้าอะไรเสร็จ  ก็บ่ายสามโมงแล้ว  

          ชิงเหมยกับหลี่หลิงนั่งรถโดยสารไปส่งแม่โจวกลับบ้านก่อนเพราะแม่โจวกำลังท้องกำลังไส้  ที่จริงถ้าทะเบียนการค้านี่ชิงเหมยทำได้เอง  ก็ไม่อยากจะให้แม่โจวออกไปไหนมาไหนบ่อยๆหรอก

         มาส่งแม่โจวที่บ้านแล้ว ชิงเหมยกับหลี่หลิง จึงพากันเดินไปที่ร้าน ฮุ่ยเหมยบูติก

           วันนี้วันศุกร์  เวลาตอนเย็นแบบนี้ที่ร้านฮุ่ยเหมยบูติกค่อนข้างจะยุ่งเลยทีเดียว 

            "แม่ค้าน้อยมาแล้วเหรอจ้ะ" 

          หลินฮวาผู้ร่ำรวยกับผองเพื่อน วันนี้ก็มาเลือกซื้อชุดกี่เพ้าแบบโมเดิร์น ไปอีกคนละสองตัว  สังเกตจากถุงกระดาษที่แต่ละคนถือไว้ล่ะนะ

             "สวัสดีค่ะพี่ฮวาคนสวย  ขอบคุณที่มาอุดหนุนเป็นประจำเลยนะคะ  อาทิตย์หน้าจะมีชุดกันหนาวแบบใหม่เข้านะคะพี่  รับรองว่าสวย  ยังไงเรียนเชิญพี่ฮวากับเพื่อนด้วยนะคะ"

       ชิงเหมยต้องต้อนรับลูกค้าชุดนี้ให้ดี  เพราะหลังจากเปิดร้านมา  เฉพาะชุดกี่เพ้าแบบโมเดิร์น หลินฮวากับเพื่อนต่างก็ซื้อกันไปคนละ10ตัว ครบทุกแบบแล้ว  เรียกว่า ไม่มีใครน้อยหน้าใครเลย อย่างนี้ดีกว่า

           "จริงหรือจ้ะ พี่จะมาแน่นอนเลยจ้ะ แต่ต้องเก็บชุดใหม่ไว้ให้พี่คนแรกด้วยนะ  อย่าลืมนะจ้ะ"

             ถึงยังไงหลินฮวาผู้ร่ำรวย ก็อยากจะมีชุดใหม่ใส่ไปอวดเพื่อนๆของเธออยู่ดี

           นัดแนะกันเสร็จแล้ว  หลินฮวากับผองเพื่อนผู้ร่ำรวยก็หัวเราะเดินออกจากร้านไป

           ลี่จินกับลี่จูนั้น   เหลียนอี้เฟยบอกว่า ขยันและเรียนรู้งานได้เร็วมาก เวลาทำงานในร้าน แทบจะไม่นั่งเลย ถึงตอนเช้าจะไม่ค่อยมีลูกค้า  ทั้งคู่ก็ยืนประสานมือรอลูกค้าอยู่ที่หน้าร้าน  บางทีเหลียนอี้เฟยยังต้องบอกว่า ให้นั่งพักบ้างก็ได้

        ชิงเหมยดูแล้วก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน  ทั้งที่ลูกค้าค่อนข้างเยอะในวันนี้ แต่ทั้งคู่ก็ยังสามารถดูแลลูกค้าทุกคนได้อย่างดี  

           คนนึงคอยแนะนำ  คนนึงพาไปห้องลองเสื้อ  บางครั้งก็สลับหน้าที่กันไปมาได้ดี สมกับเป็นพี่น้องกันแหละนะ 

           อีกทั้งน้ำเสียงแสนระรื่นหูที่เวลาทั้งคู่พูดคุยกับลูกค้า  ชิงเหมยคิดว่าพี่น้องคู่นี้เกิดมาเพื่อขายของเหมือนกับชิงเหมยเลยนะเนี่ย

        สิ้นเดือน คงจะต้องมีโบนัสให้ซักหน่อยแล้ว

           พอถึงเวลา5โมงนิดๆ ลี่จูส่งลูกค้าคนสุดท้ายเสร็จ ทั้งคู่ก็เริ่มต้นทำความสะอาดทันที

           "ทั้งคู่ขยันมากเลยนะคะพี่อี้เฟย"

           "ใช่จ้ะชิงเหมย  ทั้งยังคุยกับลูกค้าได้ดีทั้งคู่เลย  ตั้งใจกันมากเลยล่ะ  พี่ดูทั้งคู่เวลาคุยกับลูกค้า เหมือนเห็นชิงเหมยมาเองเลยล่ะ"

             "ดีค่ะ  ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป  สิ้นเดือนคงจะมีเงินโบนัสเป็นกำลังใจให้แน่นอนค่ะ"

              พอทั้งคู่ทำความสะอาดเสร็จก็เวลาเดิม6โมงเย็นลี่จินกับลี่จูก็ลากลับบ้าน ทั้งหมดปิดร้าน  แล้วก็พากันเดินกลับบ้านเช่า

                  ...................................

              วันถัดมาในตอนเที่ยง ชิงเหมยกับหลี่หลิง ก็นั่งรถโดยสารไปที่ย่าน ต่งต้า  เพื่อหาซื้อผ้าที่จะนำมาเย็บเสื้อกันหนาว  

             เดินหาดูหลายร้าน แต่ที่ถูกใจก็มีแต่ผ้าขนมิงค์ ที่มีขายแต่ร้านใหญ่  ส่วนราคานั้นม้วนใหญ่ ขายที่ม้วนละ150หยวนเลยทีเดียว  สีก็มีแค่สี่สี  สีแดง สีชมพู กับสีฟ้า  และก็สีขาว  แต่ก็เพียงพอแล้ว  เพราะชุดกันหนาวที่ชิงเหมยคิดจะทำ ก็มีแค่สี่สีนี่แหละ

           แต่ก็ดีอยู่อย่าง  ในเมื่อราคาแพง ก็ไม่มีใครกล้าจะเอาไปตัดเย็บขาย  แต่ชิงเหมยกล้า เพราะว่าเธอมั่นใจในแบบเสื้อที่จะเย็บมาขายมาก  ชิงเหมยเลยซื้อผ้าทั้งสี่สี ไปอย่างละม้วนก่อน

        ชิงเหมยซื้อผ้าที่เอาไปเย็บชุดกระโปรงกับชุดกี่เพ้าแบบโมเดิร์นไปอีกสี่ม้วน  แต่คราวนี้เอาเป็นสีครีม  เขียว ขาว เหลือง เพราะควรจะทำสีอื่นเพิ่มได้แล้วตอนนี้  พร้อมกับซื้อด้ายไปเพิ่มอีก  จ่ายเงินเสร็จสรรพก็ให้ทางร้านนำไปส่งให้ที่บ้าน

            ชิงเหมยเอาแบบให้ฮุ่ยหลิงกับฮุ่ยหลินไปก่อนนี้แล้ว  พอผ้ากับด้ายมาถึง  ทั้งคู่ก็ลงมือตัดเย็บทันที  

            ชุดกันหนาวนี้แน่นอนว่าตัดเย็บยากกว่าชุดกระโปรงและชุดกี่เพ้าแบบโมเดิร์น  ชิงเหมยบอกคู่ฝาแฝดว่า ให้ค่อยๆทำไปก็ได้ เพราะยังไง หน้าหนาวยังมาไม่ถึง  ช่วงนี้คงจะขายไม่ได้เยอะ  เพียงแต่จะเตรียมตัวไว้เฉยๆ พอลมหนาวมาเมื่อไหร่ จะได้พร้อมขายเลย

             แต่ฮุ่ยหลินกับฮุ่ยหลิงนั้นทำให้ชิงเหมยแปลกใจ เพราะสองพี่น้องใช้เวลาไม่นานเสื้อกันหนาวตัวแรกก็เสร็จเรียบร้อย  

             ชิงเหมยสังเกตแล้วว่า พี่ฮุ่ยหลินจะเป็นคนตัดเย็บเสื้อทั้งตัว  ส่วนพี่ฮุ่ยหลิงจะเป็นคนเอาเสื้อทั้งตัวมาเย็บลวดลายต่อ 

              ก็เป็นการประสานงานกันอย่างยอดเยี่ยมแหละนะ

             เสื้อกันหนาวตัวแรกที่ทั้งคู่เย็บออกมานั้นเป็นสีแดงแถบขาว ลวดลายดอกไม้ตรงชายเสื้อใช้ด้ายขาวและสีทอง  บอกได้เลยว่า สวยงามมาก  ถ้าเย็บแบบไม่รีบ  สองพี่น้องคงจะเย็บได้วันละ 3-4ตัว  แต่ชิงเหมยก็บอกให้ทั้งคู่ไม่ต้องรีบ

               อาทิตย์หน้าคงจะมีเสื้อกันหนาวไปโชว์ไว้ที่ร้านฮุ่ยเหมยบูติก  พร้อมขายเลยน่าจะ 20-30ตัวแหละนะ  

             ชิงเหมยคิดว่าจะนำเสื้อกันหนาวไปตั้งโชว์ในร้านก่อนในอาทิตย์หน้า  อีกทั้งยังนัดกับพี่หลินฮวาผู้ร่ำรวยกับผองเพื่อนไว้อีก  ยังไงต้องห้ามพลาด  อย่างน้อยที่สุดคงจะขายได้อย่างต่ำเลย 4 ตัว

           ส่วนราคานั้น ชิงเหมยคิดว่าจะตั้งไว้ที่ 69 หยวนก่อน ราคานี้ถ้าไม่รวยระดับหนึ่งคงจะซื้อไม่ได้

           แต่ฮุ่ยเหมยบูติกนั้น ไม่ได้อยากจะคุย  เพราะความหรูหราของร้าน  บอกได้เลยว่ามีแต่คนรวยเท่านั้นที่เข้ามาซื้อ  ถ้าคนไม่มีเงินเดินผ่าน ก็แทบจะไม่กล้าเข้าแล้ว

            นี่แหละคือเหตุผลที่ชิงเหมยเลือกที่จะยอมจ่ายค่าตกแต่งร้านอันแสนแพง  เพราะว่าผลตอบรับกลับมา มันเป็นแบบนี้นี่เอง

                 ..........................................