“เอ็งจะทำอะไรรึ?”จ้าวราชคฤห์ถามอย่างสงสัยว่านางคิดจะทำอะไรกับน้องชาย
“ฉันจะขูดหนองออกจากแผลเขาน่ะซิ”รุ้งมณีบอก จ้าวราชคฤห์ขมวดคิ้วอย่างมิเข้าใจ แต่เขาก็ขยับเข้าไปช่วยจับตัวน้องชายตามที่นางบอกพลางสั่งกับนางทาสว่า “พวกเอ็งมาช่วยจับราชคีร์ด้วย”
“เ้าค่ะ”พวกนางทาสรีบลุกไปทำตามคำสั่ง
“จับไว้แน่นๆนะ”รุ้งมณีสั่งแล้วก็หันไปหยิบผ้าผืนเล็กข้างหมอนเอามาม้วนให้หนาๆ แล้วเธอก็ยื่นให้คนเจ็บ“กัดผ้านี่ไว้นะจ๊ะ”
จ้าวราชคีร์กัดผ้าอย่างงงๆรุ้งมณีหันไปถามชายคนนั้นว่า “มีเหล้าไหม?”
จ้าวราชคฤห์หันไปสั่งกับนางทาสว่า“เอ็งไปเอาเหล้ามาที”
“เ้าค่ะ”นางทาสรีบเดินไปหยิบไหเหล้ามา รุ้งมณีชี้มือให้นางทาสเอาไหเหล้ามาวางตรงหน้าตัวเอง“เอามาวางไว้ตรงนี้เลยจ้ะ”
นางทาสวางไหเหล้าแล้วก็ถอยไปนั่งหมอบรอรับใช้รุ้งมณียกไหเหล้าเทใส่ขันทอง จากนั้นเธอก็หยิบมีด เข็ม ด้าย ออกจากล่วมยามาแช่เหล้าเธอเอาผ้าจุ่มเหล้าแล้วก็เช็ดรอบแผลจนทั่ว จ้าวราชคีร์สะดุ้ง! รู้สึกเย็นวาบ แล้วรุ้งมณีก็หยิบมีดขึ้นมา เธอจรดปลายมีดลงบนปากแผล จ้าวราชคฤห์คว้าข้อมือหมับ! “เอ็งจะทำอะไร!?”
“โอ๊ย! ฉันก็จะขูดหนองออกน่ะซิ” รุ้งมณีบอกแล้วก็ชี้ไปที่ปากแผลแล้วอธิบายว่า“ไม่เห็นเหรอแผลเป็หนองขนาดนี้ต้องขูดหนองออกให้หมดไม่งั้นแผลก็ไม่หายแล้วก็จะทำให้เขาตายได้”
จ้าวราชคฤห์จ้องตานางมิเห็นแววว่านางจะฆ่าน้องชายจึงปล่อยข้อมือนาง
“ถ้าราชคีร์เป็อะไรไปข้าฆ่าเอ็งแน่!” เขาพูดเหี้ยมโหด รุ้งมณีตวัดตาค้อนขวับ! คลำข้อมือตัวเองป่อยๆ “อูย”
“รีบรักษาน้องข้าซิ”จ้าวราชคฤห์พยักหน้าแล้วก็จับตัวน้องชายไว้แน่น รุ้งมณีจรดปลายมีดขูดหนองออก
“โอ๊ย!” จ้าวราชคีร์สะดุ้ง! ร้องลั่นดิ้นสุดพระกำลัง
“ทนเจ็บหน่อยนะเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” รุ้งมณีพูดปลอบพลางใช้มืออีกข้างกดตัวคนเจ็บไม่ให้ดิ้น เหล่านางทาสมองอย่างหวาดเสียวจ้าวราชคฤห์ช่วยกดตัวน้องชายแน่น เขาก็มิเข้าใจว่าเหตุใดถึงได้เชื่อใจนังเชลยคนนี้รุ้งมณีเร่งขูดหนองให้เสร็จโดยเร็ว เธอขูดเอาเนื้อตายและน้ำหนองออกจนหมด จ้าวราชคีร์ทนความเ็ปมิไหวก็สิ้นสติไป
“ราชคีร์!” จ้าวราชคฤห์ใ! รุ้งมณีหยุดมือ เธอแตะชีพจรแล้วก็บอกว่า“ยังไม่ตาย”
แล้วเธอก็จัดแจงเอาเหล้าเช็ดแผลจนสะอาดจากนั้นเธอก็รีบใส่ยาให้เสร็จโดยเร็ว พอใส่ยาเสร็จแล้วเธอก็เอาเหล้าเช็ดรอบแผลอีกครั้งจากนั้นเธอก็เอาผ้าคลุมแผลเอาไว้ เธอตรวจชีพจรคนเจ็บแล้วก็หันไปล้างมือจนสะอาด จ้าวราชคฤห์มองมือขาวๆนั่นแล้วก็คิดในใจว่า เหตุใดมือนังคนนี้ถึงขาวยิ่งนักทั้งๆ ที่แขนมันดำเช่นนั้น?
“อือ...โอย...”จ้าวราชคีร์ครางรู้สึกตัว จ้าวราชคฤห์หันไปสนในน้องชาย “ราชคีร์”
“โอย...ข้าเจ็บเหลือเกินโอย...” จ้าวราชคีร์ขบกรามครางอย่างเ็ป รุ้งมณีมองคนเจ็บแล้วก็ถามชายคนนั้นว่า“มีฝิ่นไหม?”
จ้าวราชคฤห์จ้องหมอเทวดาเขม็งพลางคิดว่านังคนนี้มันติดฝิ่นกระมัง แล้วเขาก็หันไปสั่งกับข้าทาสว่า “เอ็งไปเอาฝิ่นมาให้มันทีมันคงจะอยากฝิ่นกระมัง”
“เ้าค่ะ”ข้าทาสรับคำแล้วก็ลุกออกไป ครู่ต่อมานางข้าทาสก็เข้ามาพร้อมกับถาดใส่ยางฝิ่นแห้งบดละเอียดและบ้องสูบฝิ่นนางเอาของทั้งหมดส่งให้เชลยนางนั้น รุ้งมณีรับมาอย่างงงๆ เธอวางถาดลงแล้วก็หยิบของในถาดขึ้นมาดูทีละอย่าง“อะไรล่ะเนี่ย?”
เธอดูไปดูมาอย่างงงๆเคยเห็นของพวกนี้ตามพิพิธภัณฑ์ จู่ๆ ไม่นึกว่าจะได้มาจับต้องของจริงเช่นนี้ก็รู้สึกตื่นเต้น“โอ!”
จ้าวราชคฤห์เห็นท่าทางของหมอเทวดาก็คิดว่ามันคงจะอยากฝิ่นจนตัวสั่นกระมัง
รุ้งมณีจับนู้นดูนี่แล้วก็จัดแจงเอาฝิ่นบดแห้งชงกับน้ำร้อนตำรับยานี้เธอเรียนรู้มาจากป้านาก จ้าวราชคฤห์มองอย่างแปลกใจว่านางทำอะไร?
รุ้งมณีรอจนน้ำในถ้วยสีเข้มขึ้นแล้วเธอก็ประคองถ้วยยาไปป้อนให้คนเจ็บ
“กินยานี่นะจ๊ะจะได้หายปวด” เธอบอก จ้าวราชคีร์ข่มความเ็ปผงกศีรษะขึ้นดื่มยาจนหมดถ้วย พอป้อนยาเสร็จรุ้งมณีก็วางถ้วยลงในถาดแล้วก็ถอยไปนั่งข้างตั่งอย่างเหนื่อยล้า จ้าวราชคีร์ครางอย่างเ็ป ครู่ต่อมาเขาก็เคลิ้มหลับจ้าวราชคฤห์มัวแต่มองน้องชาย ครั้นพอน้องชายนอนหลับไปแล้วเขาจึงหันไปมองหมอเทวดา เห็นนางฟุบหลับข้างตั่งจึงปล่อยให้นางหลับอยู่อย่างนั้นเขาเอนตัวนอนบนตั่งเคียงข้างน้องชาย คอยนอนเฝ้าอย่างเป็ห่วง
นางข้าทาสก็พากันนั่งเฝ้านอนเฝ้าอย่างเงียบๆมิมีใครกล้าทำเสียงดังให้ระคายหูกันสักคน บางคนก็แอบซุบซิบเกี่ยวกับแม่หญิงที่จ้าวราชคฤห์พามาอย่างสงสัยใคร่รู้นางเป็ใครกัน? เหตุใดจึงกรีดเนื้อเถือหนังผู้อื่นอย่างมิเกรงกลัวเืเนื้อเลยสักนิดนางโพกผ้าคลุมหน้าคลุมตามิดชิด ผ้าผ่อนก็นุ่งห่มคลุมปิดไปหมดจนมิอาจจะรู้ได้ว่าผิวกายสีใดดำหรือขาว แต่จากที่เห็นมือนางขาวยิ่งนัก แต่เหตุใดตีนกับแขนถึงได้ดำดั่งถ่านเช่นนั้นเล่า?นางข้าทาสพากันชะเง้อชะแง้มองอย่างอยากรู้อยากเห็น
แม่ทัพสิลาเข้ามาในกระโจมพอเห็นว่าจ้าวราชคฤห์นอนเขาก็ออกไปคอยดูแลความเรียบร้อยในค่าย การเดินทัพต้องหยุดชะงักลงเพราะจ้าวราชคีร์ถูกลอบทำร้ายได้รับาเ็สาหัสหมอหลวงหลายคนก็มิอาจจะรักษาได้ จ้าวราชคฤห์ก็ทุกข์ใจยิ่งนักเพราะรักน้องชายมาก ได้หมอเทวดามาก็มิรู้ว่าจะสามารถรักษาจ้าวราชคีร์ได้หรือไม่?หากรักษามิได้...นังหมอบ้านป่าคงสิ้นชีพสังเวยคมดาบเป็แน่แต่ก็น่าประหลาดใจนักที่หมอเทวดาที่เขาร่ำลือกันเป็แม่หญิง สำหรับบุรุษสตรีมีไว้เพื่อบำรุงบำเรอเหล่าบุรุษเท่านั้น
เวลาผ่านไป แสงตะวันลับฟ้าไปนานแล้วภายในค่ายจุดไต้จุดตะเกียงให้แสงสว่าง ก่อกองไฟคลายความหนาว
“โอย” จ้าวราชคีร์ครางเจ็บ รุ้งมณีสะดุ้งตื่น ได้ยินเสียงคนเจ็บรู้สึกตัวเธอก็ขยับเข้าไปดูอาการ“รู้สึกเป็ยังไงบ้างจ๊ะ?”
“โอย...เจ็บเหลือเกิน”จ้าวราชคีร์พึมพำป่ายมือไปมา รุ้งมณีใช้หลังมือวัดอุณหภูมิ “ตัวร้อนเชียว”
แล้วเธอก็หันไปหยิบผ้าชุบน้ำเช็ดตัวลดไข้จ้าวราชคีร์พอรู้สึกเย็นสบายตัวก็หลับไปอีกครั้ง รุ้งมณีวัดอุณหภูมิอีกรอบพอเห็นว่าตัวเย็นแล้วเธอก็หยุดเช็ด จากนั้นเธอก็ซักผ้าบิดน้ำแล้วก็พับผ้าทบกันวางไว้บนหน้าผากแล้วเธอก็ถอยไปนั่งเฝ้าข้างตั่งอย่างรู้สึกทั้งเหนื่อยทั้งเพลียทั้งหิวเจ็บก้นด้วย นางข้าทาสคนหนึ่งถือจานข้าวมายื่นให้ “ข้าวของเอ็ง ท่านแม่ทัพสั่งให้ข้าเอาข้าวมาให้เอ็งกินกินเสียซิ”
รุ้งมณีฟังไม่รู้เื่แต่ดูจากท่าทางอีกฝ่ายเธอก็พอจะเดาได้ เธอยกมือไหว้พร้อมกับบอกว่า “ขอบใจจ้ะ”แล้วก็รับจานข้าวมา นางข้าทาสมองอย่างเหยียดหยามแล้วก็เดินออกไป รุ้งมณีมองข้าวสีตุ่นๆเหมือนดั่งอาหารเลิศรสด้วยความหิวจัด เธอลงมือกินข้าวทันที ไม่นานนักข้าวก็หมดจาน เธอวางจานลงแล้วก็ยกขันน้ำทองคำซึ่งวางอยู่ข้างตั่งมาดื่มนางทาสเห็นเข้าก็ตวาดว่า “อีไพร่! บังอาจนัก!”
แล้วนางทาสคนนั้นก็ถลันมาแย่งขันพลางตบฉาด!เพี๊ย!
“โอ๊ย!” รุ้งมณีหน้าหัน เธอหันไปมองตาลุกวาว แล้วก็ลุกขึ้นต่อยเปรี้ยง!
“โอ๊ย!” นางทาสเซล้มลงปากแตกเืไหล นางทาสคนอื่นเห็นสหายถูกทำร้ายก็กรูกันเข้าไปช่วย“หน๊อยแน่ะอีไพร่สถุล! บังอาจตบพวกข้าเชียวรึ!”
รุ้งมณีรีบก้มลงฉวยจานดินเผาขึ้นมาถือเงื้อป้องกันตัว
“ใครเข้ามาฉันจะเอาจานฟาดให้หัวแตกเลย!” เธอตวาดลั่น แม้จะฟังภาษาของอีกฝ่ายไม่ออก แต่ท่าทีมุ่งร้ายขนาดนี้คงไม่เข้ามาทำดีกับเธอแน่นอน
“เอะอะอะไรกัน!” จ้าวราชคฤห์ตวาด เขาสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเอะอะ ทุกคนชะงักกึก!
“ก็อีไพร่นี่ซิเ้าคะมันบังอาจเอาขันทองของจ้าวราชคีร์ไปกินน้ำเ้าค่ะ” นางทาสรีบฟ้อง “แล้วมันยังตบข้าด้วยเ้าค่ะ”
จ้าวราชคฤห์หันขวับ!ไปมองคนต้นเหตุ รุ้งมณีจ้องตอบ รอดูท่าทีว่าเขาจะว่าอย่างไรบ้าง แต่ถ้าใครคิดจะทำอะไรเธอล่ะก็...เธอสู้ตายแน่หนอย...อยู่ดีๆ ก็มาตบเธอ กะอีแค่กินน้ำแค่นี้โวยวายอะไรกันก็ไม่รู้เดี๋ยวแม่ก็เชือดทิ้งซะหรอก ตายเป็ตายซิ!
“เอ็งไปตักน้ำมาให้มันใหม่”จ้าวราชคฤห์สั่ง นางทาสรับคำสั่ง “เ้าค่ะ”
แล้วก็รีบออกไปแล้วจ้าวราชคฤห์ก็หันไปมองน้องชาย เหล่านางทาสรีบถอยไปนั่งรอถวายการรับใช้ตามเดิมส่วนรุ้งมณีก็ลดจานลงแล้วก็หันไปมองผู้ชายคนนั้น จ้าวราชคฤห์เห็นผ้าบนหน้าผากน้องชายก็จะหยิบออก
“อย่าเอาออกนะวางไว้อย่างนั้นแหละมันช่วยลดไข้ได้” รุ้งมณีรีบบอก จ้าวราชคฤห์ชะงัก! มองอย่างฉงน
“การรักษาของเอ็งแปลกประหลาดนัก”เขาพูดพลางชักมือกลับ “ข้าให้คนไปตักน้ำมาให้เอ็งแล้ว เอ็ง้าสิ่งใดก็บอกกับนังพวกนี้มัน”
รุ้งมณีพยักหน้ารับรู้คิดในใจว่าบอกไปแล้วจะเข้าใจกันไหมล่ะ พูดกันคนละภาษาแบบนี้น่ะ เฮ้อ...
จ้าวราชคฤห์เห็นน้องชายหลับก็โล่งใจแล้วเขาก็หันไปสั่งกับนางทาสว่า “พวกเอ็งจงดูแลนังเชลยผู้นี้ให้ดีมัน้าสิ่งใดก็จงจัดหาให้มัน ข้าจะให้มันนั่งเฝ้านอนเฝ้าราชคีร์จนกว่าจะหายดีพวกเอ็งจงหาหมอนหาผ้าให้มันด้วย”
“เ้าค่ะ”นางทาสรับตำสั่งแล้วก็รีบออกไปจัดหาเครื่องนอน ก็ใครจะกล้าอยู่ล่ะ ตาดุเสียขนาดนั้น
รุ้งมณีเห็นเขาไม่ได้พูดกับเธอก็เดินไปนั่งหลบมุมตรงปลายตั่ง เพราะเธอก็ไม่อยากอยู่ให้ขวางหูขวางตาเขาเช่นกันพอกินอิ่มแล้วเธอก็เผลอหลับไป จ้าวราชคฤห์มองอาการของน้องชายอย่างพอใจ น้องชายของเขามิทุรนทุรายแล้วช่างน่าดีใจยิ่งนักแล้วเขาก็เอนตัวลงนอนตามเดิม นางทาสเดินเข้ามาพอเห็นจ้าวราชคฤห์นอนก็หันไปกระซิบบอกต่อๆกัน มิให้ส่งเสียงดัง แล้วพวกนางก็หอบเครื่องนอนไปโยนไว้ข้างๆ ตัวเชลยนางนั้นจากนั้นพวกนางก็เดินย่องไปนั่งๆ นอนๆ อีกด้านของกระโจม ทหารเปิดผ้าประตูกระโจมเข้ามา“จ้าวราชคฤห์...”
“ชู่ว...ท่านนอนอยู่เบาๆ ซิ ประเดี๋ยวก็หัวขาดกันหมดหรอก” นางทาสหันไปกระซิบดุ ทหารตะครุบปากตัวเองแล้วก็รีบเดินออกไป
ยิ่งดึก อากาศก็ยิ่งเย็น จ้าวราชคฤห์สะดุ้งตื่น! ควานดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวเพราะรู้สึกหนาว เขาหันไปมองน้องชาย เห็นผ้าห่มเลื่อนลงไปอยู่ที่เอวก็ห่มผ้าให้น้องชายอย่างเป็ห่วงแล้วก็หันไปมองพวกนางทาส เห็นพวกนางนอนหลับกอดก่ายกัน บ้างก็นอนน้ำลายไหลยืดก็เบือนหน้าหนี ครั้นหันไปเห็นเชลยนอนคุดคู้ก็ขยับตัวลุกไปดูด้วยห่วงว่าหากนางเป็อะไรไปจะมิมีหมอรักษาน้องชาย
รุ้งมณีหลับสนิทนอนคู้ตัวด้วยความหนาวจ้าวราชคฤห์เห็นผ้าคลุมหน้าเลื่อนหลุดออก ก็มองใบหน้าดำดั่งถ่านอย่างพิจารณาแม้ว่าผิวพรรณจะดำดั่งถ่านแต่เครื่องหน้านั้นงามชวนมอง เขาคลี่ผ้าห่มคลุมให้ แล้วก็หยิบหมอนพลางช้อนหัวนางให้นอนหนุนหมอนกลิ่นหอมแตะจมูกอีกครั้งจนต้องก้มหน้าไปใกล้ๆ ตัวนาง เขาสูดกลิ่นจากเรือนกายเล็กตรงหน้าอย่างเผลอตัว“หอมยิ่งนัก กลิ่นอะไรหนอ? ข้ามิเคยได้กลิ่นเช่นนี้เลยสักครั้ง หอมจริงเชียว”
“ฮื้อ...” รุ้งมณีครางสะลืมสะลืออย่างไม่พอใจที่ถูกแตะต้องตัว จ้าวราชคฤห์ชะงัก! ผละออกอย่างได้สติ รุ้งมณีพลิกตัวตะแคงอีกข้างพลางม้วนผ้าห่มห่อตัวอย่างสะลืมสะลือจ้าวราชคฤห์โล่งใจที่นางมิตื่น แล้วเขาก็เห็นรอยเปื้อนดำๆ บนหมอน “หือ...รอยอะไร?”
เขาเอื้อมมือไปจับอย่างสงสัย แต่พอเห็นมือตัวเองก็แปลกใจ “มือข้าไยดำเช่นนี้เล่า?”
เขายกมือขึ้นดูอย่างสงสัย แล้วก็ลุกไปล้างมือ
“ไยมือข้าจึงเปื้อนเขม่าเช่นนี้เล่า?” เขาล้างมืออย่างสงสัยยิ่งนัก แล้วบางสิ่งก็แล่นวาบขึ้นมาในความคิด“หรือว่า...”
พอล้างมือเสร็จ เขาก็ก้าวพรวดเดียวถึงตัวหมอเทวดา ทรุดตัวลงนั่งชันเข่า เอื้อมมือไปลูบแก้มหมอเทวดาแล้วก็ยกขึ้นมอง พอเห็นคราบเขม่าเปื้อนนิ้ว “เป็ดังเช่นที่ข้าคิดจริงๆ นังคนนี้ใช้เขม่าทาตัว”
เขาจ้องหน้าหมอเทวดาอย่างสงสัย “หากมันขัดสีอาบน้ำอาบท่าแล้ว มันจะงามสักเพียงใดกัน?จะงามเท่านังคนที่ล่องเรือหนีไปได้นางนั้นรึไม่?”
เขาจับมือเรียวเล็กขึ้นมามองใกล้ๆ เพ่งพิศมือเรียวเสลาขาวดั่งไข่ปอกบรรดานางสนมของเขามิมีใครมีผิวงามเช่นนี้เลยสักคน รุ้งมณีสะลืมสะลือรู้สึกเหมือนมีใครจ้องมองอยู่เธอลืมตาขึ้น พอเห็นใบหน้าคนใกล้ๆ ก็ใ “ว๊าย!”
เธอสะดุ้ง! ลุกพรวด! เขยิบตัวถอยหลังหนีตามสัญชาตญาณจ้าวราชคฤห์กำมือเรียวเล็กแน่นจ้องหน้านางอย่างพินิจพิเคราะห์
“ปล่อย!” รุ้งมณีตวาดใส่อย่างใสะบัดมือออก เหล่านางทาสที่นอนหลับก็พากันสะดุ้งตื่น! “มีอะไรรึ?”
พวกนางหันไปมองต้นเสียง พอเห็นจ้าวราชคฤห์ตวัดตามองก็พากันเงียบกริบ!
“ปล่อยนะ!” รุ้งมณีสะบัดมือพร้อมกับใช้มืออีกข้างจับมือใหญ่ง้างออกจ้าวราชคฤห์แย้มยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าอยากจะรู้นักถ้าเอ็งขัดสีคราบเขม่าออกแล้วเอ็งจะงามเพียงใด”
รุ้งมณีตะลึง! แล้วจ้าวราชคฤห์ก็หันไปสั่งกับนางทาสว่า“พวกเอ็งจงพานังคนนี้ไปอาบน้ำอาบท่าให้สะอาด หาผ้าผ่อนให้มันนุ่งห่มเสียใหม่เสร็จแล้วพามันมาหาข้า”
“เ้าค่ะ” นางทาสรับคำสั่งแล้วก็กรูกันเข้าไปจับตัวเชลยนางนั้น รุ้งมณีใที่จู่ๆพวกผู้หญิงก็กรูกันเข้ามา เธอไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้สั่งอะไรพวกนั้นบ้าง เธอจึงดิ้นสู้“จะทำอะไรน่ะ?”
“ข้าให้พวกมันพาเอ็งไปอาบน้ำอย่างไรล่ะ” จ้าวราชคฤห์บอก รุ้งมณีส่ายหน้าปฏิเสธ“ไม่ต้อง!”
จ้าวราชคฤห์กระชากร่างเล็กเข้ามา
“ว๊าย!” รุ้งมณีถลาอย่างไม่ทันตั้งตัว จ้าวราชคฤห์จับปลายคางเรียวจ้องหน้านางถามว่า“เอ็งจะให้พวกมันอาบน้ำให้เอ็งหรือจะให้ข้าเป็ผู้อาบให้?”
รุ้งมณีตะลึงใ! เธอส่ายหน้าเดี๊ยะ “ไม่! อย่ามายุ่งกับฉันนะ!”
จ้าวราชคฤห์แย้มยิ้ม “เอ็งคงอยากให้ข้าอาบน้ำให้เอ็งกระมัง ถ้าเช่นนั้นก็ดีข้าก็อยากอาบน้ำเช่นกัน”
แล้วเขาก็หันไปสั่งกับนางทาสว่า “พวกเอ็งจงรีบไปเตรียมน้ำเร็วเข้าข้าจะอาบน้ำ”
“เ้าค่ะ” นางทาสคำสั่งแล้วก็รีบเดินออกไปเตรียมน้ำอาบให้จ้าวราชคฤห์ รุ้งมณีมองตามนางทาสที่เดินออกไปอย่างงงๆแต่พอหันกลับมามองผู้ชายตรงหน้า เธอก็รู้สึกว่าเขาไม่ค่อยน่าไว้ใจ
“ปล่อยฉัน!” เธอสั่งตาดุวาว จ้าวราชคฤห์มองนางอย่างนึกขันนางขู่ฟ่อประดุจแมวป่าพาลให้นึกถึงสัตว์เลี้ยงตัวโปรด เ้านิล...เสือดำที่เขาเลี้ยงมาั้แ่ตัวเล็กๆซึ่งได้ตายจากไปเมื่อไม่นานมานี้
“ไปอาบน้ำเสียนังตัวดำ หาไม่ข้าจะอาบให้เอ็งเสียเอง” เขาบอกแล้วก็รั้งนางไปให้พวกนางทาสแล้วก็สั่งกับนางทาสว่า “พามันไปอาบน้ำ”
“เ้าค่ะ” นางทาสยื่นมือไปดึงตัวรุ้งมณีพาออกไป รุ้งมณีขืนตัวไว้“จะพาฉันไปไหน ฉันไม่ไปนะ ปล่อยฉัน”
“ไปอาบน้ำเสียดีๆ อย่าโยกโย้พิรี้พิไรให้มากความ”นางทาสช่วยกันลากตัวรุ้งมณีออกไป รุ้งมณีหันไปมองผู้ชายคนนั้น เห็นเขาโบกมือไล่ เธอก็นึกเบาใจที่เขาไม่ได้ตามเธอมาด้วยเธอจึงยอมเดินตามพวกนางทาสไปโดยดี ครั้นพอพวกนางทาสพาเชลยไปถึงที่อาบน้ำ ซึ่งกั้นด้วยตับหญ้าคาแบ่งเป็สัดส่วนสำหรับพวกนางทาสอาบน้ำพวกนางทาสก็ช่วยกันเปลื้องผ้าออกจากตัวนางเชลย
“ว๊าย! จะทำอะไรน่ะ หยุดนะ!”รุ้งมณีร้องลั่นพลางตะครุบผ้าแน่น
“ช่วยกันถอดซิวะ” นางทาสคนหนึ่งสั่ง อีกหลายคนก็ช่วยกันดึงคนละไม้คนละมือโดยมิสนว่านางเชลยจะยื้อยุดเช่นไร คนเดียวหรือจะสู้หลายคนได้ผ้าผ่อนที่ห่มคลุมกายก็ถูกดึงออกจนหมด รุ้งมณีอายสุดขีดพยายามเอามือปิดบังเรือนร่างั้แ่โตพอรู้ประสาก็ไม่เคยแก้ผ้าให้ใครดู ยังดีที่มีแต่ผู้หญิงด้วยกัน แล้วนางทาสก็ตักน้ำสาดโคร้ม!ใส่เชลยสาว
“ว๊าย!” รุ้งมณีสะดุ้ง!น้ำเย็นเฉียบจนหนาวสะท้าน แล้วน้ำอีกหลายขันก็ถูกสาดโคร้มๆ ใส่เธอจากนั้นก็มีมือหลายมือยื่นมาเอาบางอย่างมาขัดตัวเธอ
“โอ๊ย! แสบนะ” รุ้งมณีดิ้นหนียิ่งดิ้นพวกนั้นก็ยิ่งขัดแรงจนเธอแสบผิวไปหมด “เบาๆหน่อยซิฉันเจ็บนะ”
แต่พวกนั้นก็ไม่สนใจคำพูดของเธอ ยังคงตั้งหน้าตั้งตาขัดถูจนเธอได้แต่ยืนกัดปากข่มความเจ็บพอขัดเสร็จน้ำก็สาดโคร้มๆ มาอีก เธอได้แต่ยืนเอามือป้องไม่ให้น้ำเข้าตา พอล้างตัวเสร็จนางทาสก็เอาผ้าเช็ดตัวให้แรงๆจากนั้นพวกนางก็ช่วยกันแต่งตัวให้นางเชลย หลังจากแต่งตัวเสร็จพวกนางทาสก็ทั้งดึงทั้งดันตัวนางเชลยให้เดินกลับไปที่กระโจม“เดินไปเร็วๆ ซินังนี่ ยืดยาดพิรี้พิไรอยู่ได้”
“โอ๊ย! เบาๆ ซิฉันเจ็บนะ!”รุ้งมณีเดินตามแรงผลัก เธอรีบฉวยผ้ามาห่มพันอกแล้วก็เอาชายผ้าที่เหลือคลุมตัวเพราะอากาศเย็นจนหนาวสะท้านพอถึงกระโจมพวกนางทาสก็ดันตัวรุ้งมณีเข้าไป
“นังเชลยอาบน้ำแล้วเ้าค่ะ” นางทาสรายงาน จ้าวราชคฤห์นั่งบนตั่ง หันไปมองพลางกวักมือ“มานี่ซิ”
นางทาสผลักนางเชลย “ท่านเรียกก็รีบไปซินังคนนี้นี่”
รุ้งมณีเซถลาแทบจะไปล้มลงแทบเท้า “โอ๊ย!”
พอทรงตัวได้เธอก็หันไปมองพวกนางทาสอย่างโมโห “หนอยแน่ะ!”
จ้าวราชคฤห์ลุกขึ้นขยับเข้าไป เขาจับใบหน้าใต้ผมยุ่งรุงรังให้หันมาหาตัวเอง
ติดตามข่าวสารและพูดคุยกับไรเตอร์ได้ทางเพจreadfree.in ค่ะ
https://www.facebook.com/readfree.in/
ทางเว็บไซต์ www.readfree.in ค่ะ
และทาง Line Official Account : https://lin.ee/qEBuZvK
ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ
3K
