พักรักษาตัวอยู่นานครึ่งเดือนอาการาเ็ของหลีไห่ก็ไม่ดีขึ้น ชีวิตหลงจู๊โรงหีบน้ำมันในบั้นปลายต้องนอนอยู่บนเตียงสุดท้ายแล้วหวงกว่างฝูก็ให้เงินชดเชยก้อนหนึ่ง
ทุกคนต่างคิดว่าหลีเฮ่อจะเข้ามารับสืบทอดงานต่อจากผู้เป็พ่อแต่จากคำสั่งของนายแห่งหวงเสียงเป่า คนรับหน้าที่นี้กลับเป็ถังเจี๋ย
หลางเชียนอิงออกเดินทางั้แ่ได้รับจดหมายชักชวนจากพี่สาวเพราะมั่นใจว่าอย่างไรหวงกว่างฝูก็คงปฏิเสธความ้าของเมียรักไม่ได้ที่เขาบอกต้องปรึกษาเมียหลวงก่อน แท้จริงแล้วก็แค่บอกให้รับรู้
เนื้อความในจดหมายหลายฉบับก่อนหน้าหลางรั่วอิ๋งได้เขียนบอกเล่าเื่ราวต่างๆ ในสกุลหวงอย่างละเอียดรวมถึงสถานะอันไม่มั่นคงของนาง เพราะเด็กในท้องยังไม่แน่ใจว่าจะเป็ชายหรือหญิงแต่เื่พี่สาวบอกจะหาคุณชายตระกูลสูงมาเป็คู่ครองของนางนั้นทำให้หลางเชียนอิงรีบสลัดทิ้งคนรักเก่าแล้วรีบรุดจากมา
เวลานี้หลางเชียนอิงนั่งคุกเข่าสำรวมกิริยานอบน้อมเป็ที่สุดต่อหน้านางหวางกุ้ยกับอี้หงบนเก้าอี้ฝั่งซ้ายมือมีหวงกว่างฝูกับพี่สาวนางนั่งอยู่ส่วนเก้าอี้ฝั่งซ้ายมือคือหวงจิ่วหลิน
“ให้เข้าดูหน้าชัดๆ ซิ”เมื่อได้รับคำสั่งจากนายหญิงใหญ่ของบ้านผู้มาอาศัยอยู่ใหม่ก็เงยหน้าขึ้น
“สวยหมดจดไม่แพ้พี่สาว”
หลางเชียนอิงยิ้มเอียงอาย
“ขอบคุณเ้าค่ะนายหญิงใหญ่”
“เพราะเหตุที่หน้าตาสะสวยของนางรั่วเอ๋อร์ถึงได้เป็กังวลอยากให้นางมาอยู่ใกล้ๆนางอาศัยอยู่บ้านญาติก็โดนรังแกอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันครั้นจะปล่อยให้สตรีอยู่ลำพังตัวคนเดียวก็ดูจะไม่ปลอดภัยนัก จึงเรียกนางมาอยู่เสียใกล้ตาถ้าหากหาคู่ครองให้นางออกเรือนฝากฝังชีวิตไว้ได้รั่วเอ๋อร์ก็เบาใจว่ามิได้อกตัญญูต่อท่านพ่อท่านแม่ที่เสียไป” หลางรั่วอิ๋งสวมบทบาทพี่สาวแสนดีดวงตาหม่นเศร้าสีหน้าฉายแววโศกสลดที่สูญเสียบิดามารดาก่อนวัยกันควร
“พี่รั่วเอ๋อร์กล่าวเช่นนี้ข้าอายนะ ข้าไม่คิดเื่ออกเรือนเสียหน่อย ข้าอยากมาอยู่ดูแลพี่เท่านั้นจริงๆ”
“พี่น้องรักใคร่ รู้กตัญญูผู้มีคุณ” นางหวางกุ้ยชื่นชม
แต่ในสายตาของอี้หงนั้นตีราคาหลางเชียนอิงไว้เท่าพี่สาวนางหลางรั่วอิ๋งตีสองหน้าเก่ง ปากหวานซ่อนยาพิษร้ายอย่างไรพี่น้องคลานตามกันมาย่อมไม่ทิ้งลายห่างไกล
“เชียนเอ๋อร์ฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนด้วยนะเ้าคะหากทำสิ่งใดพลาดผิดไป ได้โปรดสั่งสอนตักเตือนด้วยเ้าค่ะ” หญิงสาวจากต่างเมืองหันมาทางหวงจิ่วหลิน“ยินดีที่ได้พบหน้านะเ้าคะคุณหนูจิ่วหลิน”
ด้วยฐานะฟูเหรินรองของหลางรั่วอิ๋งทำให้มารดานางเจ็บช้ำน้ำใจบิดานับวันยิ่งเหินห่างร้างไมตรีส่งผลให้หวงจิ่วหลินไม่นึกอยากญาติดีกับหลางเชียนอิงด้วยอีกคนเพราะมีบ่อยครั้งที่นางลอบเห็นใบหน้าสวยหวานปานอาบน้ำผึ้งของอนุบิดามีรอยยิ้มเยาะหยันในทุกคราที่พี่ชายนางถูกบิดาตำหนิเื่งานขณะเดียวกันความสำคัญของถังเจี๋ยในหวงเสียงเป่าก็มากขึ้นทุกวันจุดประสงค์ของสามคนพี่น้องที่มีต่อสกุลหวงย่อมต้องไม่ใช่เื่ดี
“ข้ารู้สึกปวดหัวครั่นเนื้อครั่นตัวคล้ายจะมีไข้ อยากนอนพักสักหน่อย ขอตัวก่อนนะเ้าค่ะ” หวงจิ่วหลินกล่าวขอตัว ตั้งใจเมิน ‘คนนอก’
เมื่อบุตรสาวลุกอี้หงก็ลุกตาม ไม่แม้แต่จะพูดกระไรสักคำทั้งสองเดินกลับไปยังห้องนอนของหวงจิ่วหลิน
“ข้ออ้างทั้งเพเื่มาอยู่ดูแลพี่สาว” อี้หงกำมือจนปลายเล็บจิกเนื้อเป็รอย
“รูปโฉมนางไม่เบาเลยนะเ้าค่ะท่านแม่”
“ก็สวยแบบพื้นๆหญิงบ้านนอกอย่างนั้นน่ะนะ ชาติตระกูลก็ไม่มี คิดจะหาผู้ชายดีๆในเมืองหลวงแต่งด้วย อย่างดีก็คงเป็ได้แค่อนุ ไม่ก็นางบำเรอชั่วครั้งชั่วคราวผู้ชายที่เหมาะสมกับนางดีที่สุดก็แค่พวกคนงานรับจ้างตามร้านไม่ก็บ่าวไพร่ตามบ้านเท่านั้นเอง”
“เราจะประมาทนางไม่ได้นะเ้าคะ เพราะขนาดพี่สาวนางยัง...” นางกล้าๆ เกรงๆ จะพูดเื่ของสตรีผู้เป็หนามยอกอกของมารดา
“อืม...มันก็จริงของเ้า”เพราะนางประมาทในความมักมากของสามีเกินไปหญิงแพศยาหลางรั่วอิ๋งจึงได้แทรกเข้ามามีความสำคัญในบ้านสกุลหวง “กับนังผู้หญิไร้สกุลพวกนี้เราต้องระวัง เกิดมาทำเื่บัดสีในเรือนสกุลหวงอาจจะถูกคำครหาให้อับอายผู้คนตัวแม่ในฐานะนายหญิงของบ้านจะปล่อยให้เกิดเื่งามหน้าคงไม่ดีเราจะพลอยเสียชื่อไปด้วย”
“ก่อนนางจะทำเื่งามหน้าเราก็ต้องกดนางอย่าให้คิดเผยอชูคอเสียก่อน ดีหรือไม่เ้าคะ” หวงจิ่วหลินเห็นดีกับเื่จะเล่นงานหลางเชียนอิงให้รู้สถานะของตนนางหมั่นไส้ที่หลางรั่วอิ๋งคิดจะหาผู้ชายในเมืองหลวงให้น้องสาวที่มาจากบ้านนอกนางนั้น
“มันคงไม่ง่ายกระมังพ่อเ้าหลงนังจิ้งจอกรั่วอิ๋งยิ่งกว่าอะไร”
บุตรสาวตริตรองใช้ความคิดครู่หนึ่งในเมื่อหลางรั่วอิ๋งใช้ความรักของบิดานางมาเรียกร้องทุกสิ่งได้ดั่งใจนางก็จะทำเช่นเดียวกัน
“ข้าจะใช้ความรักที่ท่านพ่อมีต่อข้าเป็เกราะกำบังไว้จัดการนางท่านแม่คอยดูก็แล้วกัน ท่านพ่อจะกล้าขัดความ้าของข้าหรือไม่”
หวงจื่อฉินเพิ่งกลับจากดื่มสุราที่โรงเตี๊ยมใหญ่บนถนนหลงอู่ ชายหนุ่มลงจากเกี้ยวเดินเข้าสู่ตัวเรือนระหว่างทางเห็นสืออวิ๋นเดินอยู่ไวๆ มุ่งตรงไปทางโรงครัวจึงเรียกไว้เขาชวนบ่าวในเรือนเข้าไปนั่งดื่มสุราด้วยกันในศาลากลางสวน
ด้วยสภาพคุณชายที่ถูกประคองด้วยบ่าวชายคนสนิทอีกทั้งกลิ่นสุราที่โชยรอบตัว ทำให้สืออวิ๋นรู้ว่านายน้อยสกุลหวงนั้นเมาเพียบหนักแล้ว
“คุณชายควรจะเข้าห้องพักผ่อนดีกว่านะขอรับ”
“อย่าห้ามข้าไม่ให้เมาน่า”หวงจื่อฉินเอ่ยเสียงอ้อแอ้
สืออวิ๋นหันไปทางต้าอวี่ซึ่งเป็คนสนิทของคุณชายต้าอวี่ส่ายหน้าเป็เชิงว่าเขาก็ห้ามไม่ได้และทำดีที่สุดแล้ว
“เ้าจะไปไหนก็ไป ข้ามีเื่จะคุยกับเขา”หวงจื่อฉินสั่งต้าอวี่ส่วนสืออวิ๋นก็พยักหน้าให้บ่าวผู้ซื่อสัตย์ทำตามคำสั่งเขารับปากว่าจะเป็คนไปส่งคุณชายถึงห้องนอน
“ข้ารู้ว่าคุณชายกลุ้มใจด้วยเื่อะไรนะขอรับแต่ท่านเมาหนักอย่างนี้ ข้าก็อดเป็ห่วงไม่ได้” ห่วงทั้งสุขภาพและภาพลักษณ์ของคุณชาย
“ท่านพ่อไม่เชื่อใจและไม่ฟังคำของข้าแล้ว”
เขากับถังเจี๋ยมีเื่กระทบกระทั่งกันตอนบ่ายวานนี้เ้าคนสองหน้าถังเจี๋ย ต่อหน้าทำนอบน้อมและเชื่อฟังคำสั่งเขาแต่ลับหลังกลับหาเื่หลีเฮ่อจนฝ่ายนั้นบันดาลโทสะเกิดการชกต่อยกันขึ้นถังเจี๋ยไม่โต้ตอบทั้งที่เป็ฝ่ายก่อกวนก่อน เมื่อบิดาเป็คนเข้ามาตัดสินความผลกลับเป็ว่าหลีเฮ่อโดนไล่ออก และคนงานหลายคนก็ออกจากงานตามหลีเฮ่อไป
“ข้าเป็คนไม่เอาไหนมากใช่ไหมปกป้องคนของตัวเองก็ไม่ได้”
สำหรับสืออวิ๋นคุณชายจื่อฉินนับว่าเอาการเอางานไม่ใช้ชีวิตเสเพลแบบคุณชายบ้านอื่น
“คุณชายเพียงอ่อนประสบการณ์ทั้งประสบการณ์ชีวิตและการทำงานน่ะขอรับ” และคนใกล้ตัวที่จะสอนให้รู้และเชี่ยวชาญล้วนจากหวงเสียงเป่าไปแล้วทั้งสิ้น
ผู้เป็นายมองหน้าบ่าวในเรือนการศึกษาของสืออวิ๋นนั้นมีน้อยกว่าเขานัก แต่กลับกล้าเสนอความคิด
“ขออภัยที่ข้าบังอาจออกความเห็น”
คนที่เมาหนักแล้วส่ายหน้าช้าๆเขารินเหล้าจอกใหม่ให้ตัวเอง พลางเอ่ย
“ข้าเป็คนถามเ้าเองนี่นะ”
นับแต่เข้ามานั่งในศาลาหวงจื่อฉินดื่มเข้าไปแล้วหลายจอก ส่วน สืออวิ๋นนั้นคิดว่าการดื่มของมึนเมาทำให้เสียสุขภาพหนำซ้ำยังเป็การสิ้นเปลือง แม้คุณชายให้เขาดื่มเปล่าๆ ไม่เสียเงินแต่ก็ไม่อยากลิ้มลองจนติดเป็นิสัยในภายหน้า
“นี่ข้าให้เ้ามาดื่มเป็เพื่อนนะ”ตำหนิน้ำเสียงอู้อี้ในลำคอใบหน้าขาวสะอาดของหนุ่มเ้าสำอางขึ้นสีแดงจัด
“พรุ่งนี้ข้ายังต้องทำงานกับเครื่องหีบเมล็ดถั่วนะขอรับตอนนี้ขาดลุงหลี พี่อาเฮ่อก็ไม่อยู่แล้วข้าคิดว่าคุณชายยัง้าคนที่ร่างกายสมบูรณ์พร้อมไว้ใช้งาน”
“เ้ากับข้าจะยังจำเป็กับหวงเสียงเป่าอยู่หรือในเมื่อตอนนี้ท่านพ่อคิดถึงแต่ถังเจี๋ย”
ไม่มีหลีเฮ่อกับลูกน้องกลุ่มนั้นถังเจี๋ยก็คัดเลือกคนงานเข้ามาใหม่ด้วยตัวเองทั้งหมด
ฟังน้ำเสียงของคุณชายสืออวิ๋นก็รับรู้ถึงความไม่พอใจการสร้างกลุ่มคนในปกครองของถังเจี๋ย
“แต่เขาก็ทำงานได้ไม่มีขาดตกบกพร่องนะขอรับคิดในแง่ดี ต่อไปภายหน้าร้านหวงเสียงเป่าก็จะเจริญรุ่งเรือง”
“เ้าไม่สงสัยบ้างหรือ ในขณะที่เขาทำงานดีวันดีคืนทำไมมีแต่ข้าที่ทำแต่เื่ผิดพลาด ถังเจี๋ยเป็ญาติของหลางรั่วอิ๋งข้าพินิจดูแล้ว ทุกเื่ล้วนมีที่มาที่ไป” หลับตาก็รู้ว่านี่เป็การปูอนาคตสร้างรากฐานให้บุตรที่กำลังจะเกิดมาของอนุภรรยาบิดา
‘สิ่งที่ควรเป็ของเ้า มันไม่ใช่ของเ้าแล้วั้แ่มีนังจิ้งจอกนั่นแทรกเข้ามาและถ้าหากในท้องนางเป็เด็กผู้ชายเล่า’ มารดาเขาย้ำเตือนนักหนา
“ท่านเป็คุณชายใหญ่อีกนานกว่าเด็กจะคลอด และอีกนานกว่าเขาจะโตข้าเชื่อว่าท่านจะสามารถสานต่อกิจการของสกุลหวงได้ดี เพียงแต่ตอนนี้ท่านต้องเลิกดื่มเสียก่อน”สืออวิ๋นถือวิสาสะดึงจอกเหล้าออกจากมือของหวงจื่อฉิน
ผู้เป็นายส่งแววตากังขาให้
ถังเจี๋ยทำงานเหมือนกับว่าหวงเสียงเป่าเป็ของตนเองหลายครั้งที่ติดสินใจอะไรโดยพลการข้ามหน้าข้ามตาคุณชายไม่มีลุงหลีกับลูกชายและกลุ่มคนงานเก่าแก่ ลุงกั๋วก็คุมบัญชีร้านอยู่เงียบๆ นายท่านจึงเอาแต่ขลุกอยู่กับฟูเหรินรองนานทีจะไปตรวจบัญชีซื้อขายที่ร้าน
“คุณชายเครียดและเหนื่อยมาทั้งวันแล้วควรจะนอนพัก ข้าจะบอกท่านแม่ตุ๋นน้ำแกงไว้ให้คุณชายสำหรับเช้าวันพรุ่งนี้นายท่านเห็นคุณชายยังคงทำงานไม่ย่นย่อต่อทุกปัญหาที่เกิดขึ้นผิดพลาดแล้วก็ยังมุ่งมั่นไม่ได้หนีหายท่านตัวคนเดียวต้องเรียนรู้ทั้งในโรงทำน้ำมันทั้งหน้าร้านหวงเสียงเป่าอีกไม่นานนายท่านจะต้องเห็นถึงความพยายามของคุณชายแน่ขอรับ”
หวงจื่อฉินสะบัดหัวไล่ความมึนเมาทุบเบาๆ ที่ต้นคอ
“ขอบใจที่เตือนสติข้า เ้าก็กลับห้องได้แล้ว ป่านนี้แม่เ้าคงรอเ้าอยู่กระมัง”
“ข้าขอเดินไปส่งคุณชายที่ห้องนะขอรับ”สืออวิ๋นลุกขึ้น เข้าไปประคองร่างโงนเงนของผู้เป็นาย
“อืม...ขอบใจ”
หลังจากส่งตัวคุณชายจื่อฉินเข้าห้องให้ต้าอวี่ดูแลเป็ที่เรียบร้อยแล้วสืออวิ๋นก็เดินกลับโรงครัว เื่ที่ได้พูดคุยกับคุณชายทำให้เขาคิดถึงคำพูดของหลี่เฮ่อขึ้นมา
‘ต่อไปเ้าต้องระวังตัวให้มาก ถังเจี๋ยมันร้ายกว่าที่พวกเราคิดปัญหาที่คุณชายกำลังประสบ ข้าคิดว่าเพราะฝีมือมันนั่นแหละที่ผ่านมาเ้าน่าจะรู้นิสัยข้าดี ข้าไม่เคยเป็นักเลงโตหาเื่ใครก่อน เสียแต่ว่าอธิบายไปนายท่านก็ไม่รับฟังพวกข้ามันก็แค่คนงาน ไม่ใช่ถังเจี๋ยที่เป็พี่ชายฟูเหรินรอง’
5K
