ตอนที่ 13 หรือว่าคุณหนูจะชอบ
“คุณแม่เป็อะไรหรือปล่าวคะทำหน้าเครียดเชียว” แพรวาที่เพิ่งเดินลงมาจากห้องถามเพียงตาที่กำลังทำหน้าเครียดอยู่ที่โซฟา
“เอ๊ะ! ม...ไม่มีอะไรมากหรอก เื่งานน่ะค่ะ” เพียงตาตอบไปทั้งๆที่ในใจกำลังครุ่นคิดเื่เมื่อคืนที่เผลอตัวเผลอใจทำเื่ไม่ดีต่อพงษ์เทพผู้เป็สามีไป
“อ๋อ...ถ้ามีอะไรให้แพรวาช่วยก็บอกได้นะคะแพรวาจะช่วยเต็มที่” แพรวามานั่งข้างๆยิ้มตอบแม่เลี้ยงสาว
“ขอบคุณจ๊ะแล้ววันนี้แพรวาไม่ไปไหนหรอคะ” เพียงตาถาม
“ไม่ไปค่ะวันนี้จะอ่านหนังสือเต็มที่เลยค่ะ” แพรวาตอบ
“อย่าหักโหมมากนะงั้นคุณแม่ไปทำงานก่อนนะคะ” แล้วเพียงตาก็ลุกขึ้นเดินออกไปที่หน้าบ้านก็เจอกับลุงอ่ำที่ยืนก้มหน้าก้มตาอยู่พอเห็นเพียงตาลุงอ่ำก็รีบเปิดประตูรถให้อย่างร้อนรน แต่พอทั้งสองขึ้นรถขับออกมาจากคฤหาสน์ลุงอ่ำก็ใช้กระจกหลังลอบมองขาขาวที่โผล่พ้นกระโปรงทำงานที่สั้นลงกว่าเมื่อวานของเพียงตามองอยู่นานสองนานจนเพียงตารู้ตัวเงยหน้ามองสบตากับลุงอ่ำผ่านกระจกมองหลังจนลุงอ่ำหลบสายตาแทบไม่ทัน
“ลุงอ่ำคะ” เพียงตาพูดขึ้นทำเอาลุงอ่ำสะดุ้งโหยง
“ค....ครับ” ลุงอ่ำหันมามองกระจกมองหลังตอบแบบเกร็งๆ
“เมื่อกี๊ลุงอ่ำมองอะไรคะ” เพียงตาจ้องเขม็งถามลุงอ่ำ
“ป...เปล่าครับ” ลุงอ่ำตอบตะกุกตะกัก
“งั้นหรอคะ” เพียงตาพูดแล้วก็หันหน้าไปมองหน้าต่างก่อนแกล้งสลับขาไขว้ห้างช้าๆไปหนึ่งที
“โอ๊ะ...” ลุงอ่ำเผลอร้องเสียงดังออกมาเมื่อเห็นกางเกงในของเพียงตาลางๆ
“มีอะไรอีกหล่ะคะเนี่ย” เพียงตาหันมาถาม
“ป...เปล่าครับ” ลุงอ่ำตอบตะกุกตะกักอีกครั้ง
“งั้นก็แล้วไป” พูดจบเพียงตาก็หันหน้าออกไปทางหน้าต่างพร้อมอมยิ้มสะใจเล็กน้อยที่ได้ยั่วยวนลุงอ่ำ ส่วนภายในรูร่องของเพียงตากลับขมิบขับน้ำเสียวออกมาเลอะที่เป้ากางเกงในเล็กน้อย
เวลา 18.30 น. ที่คฤหาสน์
หลังลงมากินข้าวเช้าแล้วแพรวาก็อ่านหนังสือเกือบทั้งวัน จนเกิดหิวขึ้นมาทั้งที่ก็ยังไม่ถึงเวลาข้าวเย็นดีก็เลยลงมาหาอะไรกินที่ห้องอาหารก็เจอเข้ากับลุงฉิมที่กำลังจัดอาหารใส่จานวางให้บนโต๊ะอยู่พอดี
“ลุงฉิมคะวันนี้สั่งอะไรมาให้กินคะเนี่ย” แพรวาทักทายลุงฉิม
“อ๊ะ....ก็แกงเผ็ดเป็ดย่างน่ะครับ” ลุงฉิมใเล็กน้อยที่แพรวาลงมาก่อนเวลาปกติก่อนก้มหน้าตอบแพรวาออกไป
“ของโปรดแพรวาเลยนี่คะลุงฉิมมากินด้วยกันซิคะ กินคนเดียวแพรวาเหงา” แพรวานั่งลงบนโต๊ะพร้อมพูดออดอ้อนลุงฉิมไปด้วย
“เอ่อ...มันจะดูไม่ดีมั้งครับผมขอตัวก่อนนะครับ” ลุงฉิมตอบโดยที่ยังคงก้มหน้าไม่เงยขึ้นมามองแพรวาแม้แต่ครั้งเดียว
“เอ๊ะ! ไม่เป็ไรหรอกค่ะ แพรวาไม่.....อ้าว ลุงฉิมคะ ลุงฉิมเดี๋ยวก่อน” ลุงฉิมไม่ได้สนใจเสียงเรียกของแพรวาเดินดุ่มๆออกไปจากห้องอาหารทำเอาแพรวางงทำตัวไม่ถูก
หลังกินข้าวเย็นเสร็จความอยากรู้อยากเห็นว่าทำไมลุงฉิมถึงทำตัวไม่เหมือนปกติก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของแพรวาแพรวาจึงก็ค่อยๆเดินย่องไปที่ห้องของลุงฉิมแอบไปดูที่หน้าต่างบานเดิมแต่ก็พบว่าวันนี้ลุงฉิมไม่ได้กำลังช่วยตัวเองเหมือนหลายวันที่แพรวาแอบดูแต่กำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอยู่
“เออยังไงมึงก็ช่วยดูให้กูหน่อยหล่ะกันว่าเสี่ยลิ้มพอจะมีงานอะไรให้กูทำบ้างจะงานทำสวนหรืองานก่อสร้างกูก็ทำหมดแหล่ะ เออๆ ขอบใจโว้ย ไอ้มั่น” พอแพรวาได้ยินอย่างนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าลุงฉิมกำลังจะหางานใหม่ทำอยู่แพรวาจึงตรงไปเคาะประตูชุดใหญ่
ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“ครับๆๆแป๊บนึงครับ”เสียงลุงฉิมลุกลี้ลุกลนรีบเดินมาเปิดประตูดังออกมาจากห้อง
“ค...คุณหนูม...มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ”ลุงฉิมเงยหน้ามามองแพรวาแป๊บนึงก่อนกลับไปก้มหน้าก้มตาเหมือนเดิม
“ท...ที่...ล...ลุงฉิมไม่มองหน้าแพรวาฮือ เพราะลุงเกลียดแพรวา ฮือ แล้วก็จะทิ้งแพรวาไปทำงานที่อื่นใช่ไหมคะ ฮือๆๆๆๆๆๆๆ” แพรวายืนร้องไห้โฮใหญ่อยู่ที่หน้าประตูห้องของลุงฉิมจนลุงฉิมใเงยหน้าขึ้นมามอง ได้ยินอย่างนั้นลุงฉิมก็เข้าใจได้ทันทีว่าแพรวาคงมาแอบฟังอยู่ที่หน้าต่าง
“ด....เดี๋ยวก่อนครับคุณหนู ผ....ผมไม่ได้เกลียดคุณหนูนะครับ ผมไม่เคยเกลียดคุณหนูเลย” ลุงฉิมตอบออกไป
“ฮือต...แต่ลุงก็จะไปทำงานที่อื่น ฮือ ลุงจะทิ้งหนูไป ฮือๆๆๆๆๆๆ” แพรวายังคงร้องไห้ไม่ยอมหยุด
“ค....คุณหนูครับใจเย็นๆก่อนนะครับ เข้ามานั่งข้างในก่อน” ลุงฉิมรีบไปประคองไหล่ของแพรวาให้เข้ามานั่งที่เก้าอี้ในห้องของแก
“คุณหนูใจเย็นก่อนนะครับหยุดร้องไห้ก่อนเถอะครับ”พอแพรวานั่งลงบนเก้าอี้ลุงฉิมก็ลงไปนั่งบนพื้นห้อง
“ฟืดแพรวาหยุดร้องไห้ก็ได้ ฟืดงั้นลุงฉิมบอกแพรวามาซิคะว่าถ้าลุงไม่ได้เกลียดแพรวาทำไมลุงฉิมต้องไปหางานใหม่ด้วย” แพรวาสูดน้ำมูกที่ไหลออกมาแล้วถามลุงฉิม
“ค...คือว่าผมคิดว่าอีกไม่นานคุณเพียงกับคุณหนูจะไล่ผมออกน่ะครับ ผมเลยจะลองหางานใหม่ไว้” ลุงฉิมก้มหน้าลงกับพื้นแล้วตอบอีกครั้ง
“ฟืดดดเอ๊ะ! ทำไมหนูกับคุณแม่ถึงต้องไล่ลุงฉิมออกด้วยหล่ะคะ” แพรวาสูดน้ำมูกชุดสุดท้ายเข้าจมูกก่อนถามลุงฉิมด้วยความงุนงง
“ค....คือ...คือ....เพราะว่าเมื่อวานคุณหนูมาเห็นตอนที่ผมช่วยตัวเองไงครับแล้วผมก็พูดอะไรไม่ดีไปเยอะเลย ผมต่างหากที่คิดว่าคุณหนูจะเกลียดผมผมถึงไม่กล้ามองหน้าคุณหนูยังไงหล่ะครับ” ลุงฉิมเปลี่ยนมานั่งคุกเข่าแล้วก้มหัวลงไปแนบกับพื้นเพื่อเป็การขอโทษแพรวาได้ยินอย่างนั้นก็ใเป็อย่างมากที่ได้รู้ว่าลุงฉิมเห็นว่าเธอมาแอบดูลุงฉิมช่วยตัวเองเมื่อวาน
“เงยหน้าขึ้นเถอะค่ะแพรวาไม่ได้เกลียดลุงฉิมหรอกนะคะส่วนไอ้เื่ช...ช....ช่วยตัวเองน่ะมันเป็เื่ปกติของผู้ชายอยู่แล้วแพรวาเข้าใจค่ะ”พอได้ยินแพรวาพูดอย่างนั้นลุงฉิมก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้าง
“จ...จริงหรอครับผมนึกว่าคุณหนูจะไปฟ้องคุณเพียงให้ไล่ผมออกแล้วซะอีก” ลุงฉิมพูด
“แพรวาไม่ได้ฟ้องคุณแม่หรอกนะค่ะ” แพรวาตอบลุงฉิมได้ยินอย่างนั้นก็ถามด้วยความสงสัย
“แล้วทำไมคุณหนูไม่ฟ้องคุณเพียงหล่ะครับ” ลุงฉิมลุกขึ้นจากพื้นไปยืนอยู่ข้างๆเก้าอี้ของแพรวา
“ค...ค...คือว่าแพร.... แพร....” คราวนี้เป็ตาของแพรวาที่ต้องก้มหน้าตอบตะกุกตะกักบ้างแล้ว
“หรือว่าคุณหนูจะชอบครับ” ลุงฉิมก้มตัวไปกระซิบถามที่ข้างหูจนแพรวาสะดุ้งโหยงเงยหน้าขึ้นมามองหน้าลุงฉิมเลิกลั่ก
“ที่คุณหนูแอบดูผมชักว่าวเพราะคุณหนูชอบใช่ไหมครับ” ลุงฉิมถามย้ำอีกครั้ง
“ค...คือม...มันไม่ใช่ อุ๊บ อื้อ อื้อ จร๊วบ จร๊วบ อ้าสส ลุงฉิมคะ”แพรวาไม่ทันตั้งตัวก็โดนลุงฉิมพุ่งหน้าเขาไปจูบปากส่วนมือปลาหมึกก็เริ่มเลื้อยไปจับที่หน้าอกอวบนอกร่มผ้า
“จร๊วบบบลุงฉิมคะ โอ้ยย จร๊วบบบ อย่าคะ จร๊วบบ แพรวาบอกว่าอย่าไงคะ” แพรวาดิ้นจนหลุดออกจากเก้าอี้ลุกขึ้นมามองหน้าของลุงฉิมอย่างขึงขัง
8K
![บันทึกสังเกตการณ์ของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มต้น) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718861637_28566276.webp)
