บทที่3
ความจริงที่น่าตกตะลึง
ความทรงจำมากมายร้อยเรียงต่อกันเศษเสี้ยวของความทรงจำปรากฏขึ้นภายในหัวของเขาอย่างต่อเนื่องภายใน่วินาทีที่เ็ป
มันเป็ความจริงที่ไม่น่าเชื่อความทรงจำที่ปรากฏขึ้นภายในหัวของเขาเสี้ยวความทรงจำเ่าั้เรียงต่อกันกลายเป็หนังม้วนหนึ่งที่ปรากฏขึ้น
หลี่หยุนกำลังตกตะลึงกับสิ่งที่มันปรากฏขึ้นภายในหัวของเขาสิ่งที่มันปรากฏขึ้นมาคือเื่ราวที่เกิดขึ้นของคนผู้หนึ่ง
ความทรงจำที่ปรากฏขึ้นภายในหัวของเขามันเป็ความทรงจำของผู้อื่นที่ไม่ใช่เขา
แต่ในขณะเดียวกันความทรงจำของผู้อื่นที่ปรากฏและเรียงต่อกันภายในหัวของเขากลายเป็หนังม้วนหนึ่งที่แสดงเบื้องหน้า
มันเองก็กลับเป็ความทรงจำที่เขาคุ้นเคยเป็อย่างมากเพราะว่าความทรงจำเหล่านี้เขาเป็คนสร้างสรรค์มันขึ้นมาเอง
หลี่หยุนจดจำเื่ราวทั้งหมดที่ปรากฏขึ้นภายในหัวของเขาเพียงไม่กี่วินาทีฝังรากลึกเข้าไปภายในจิตใจ
ราวกับว่ามันหลอมรวมกายเป็ส่วนหนึ่งของตัวเขาไปเรียบร้อยแล้วและเมื่อจดจำเื่ราวทั้งหมดที่ปรากฏขึ้นได้มันก็ทำให้เขารู้ได้ว่าความทรงจำเหล่านี้เป็ความทรงจำของจอมมารหลี่หยุนตัวละครที่เขาสร้างขึ้นมา
ภาพเหตุการณ์ทุกอย่างเด่นชัดราวกับว่าเขาไปเผชิญหน้ากับเหตุการณ์นั้นด้วยตนเอง
หลี่หยุนราวกับสติหลุดลอยออกไปจากร่างกายดวงตาทั้งสองข้างในตอนนี้กำลังเบิกกว้างขึ้น
เสียงใสกังวาลและไพเราะของซินซินร้องเรียกขึ้นอย่างต่อเนื่อง“ ท่านประมุข!!! ท่านประมุขเ้าคะ!!! ”
นางที่กำลังอยู่ข้างกายทำการส่งเสียงเรียกด้วยความกังวลแววตาทั้งสองข้างในยามนี้จ้องมองไปที่ร่างกายของท่านประมุขที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงไม่ขยับหลังจากแสดงท่าทางจะบวชก่อนหน้านี้
นางใช้มือของตนเองยื่นไปและก็เขย่าร่างกายของหลี่หยุน
หลี่หยุนร่างกายแข็งทื่อเขาดึงสติของตนเองกลับมาหลังจากที่ร่างของตนเองโดนเขย่าและได้ยินเสียงเรียกของสตรีผู้ที่อยู่ข้างกาย
ดวงตาของเขาหันไปมองสตรีผู้นั้นแล้วก็กล่าวขึ้นมา“ ซินซิน… ”
เมื่อได้ยินเขาร้องเรียกซินซินภายในชุดสีดำขลับดวงตาของนางเต็มไปด้วยความดีใจการแสดงรอยยิ้มออกมาบนใบหน้าพร้อมพยักหน้าตอบรับ “ เ้าค่ะท่านประมุข ซินซินอยู่นี่…”
นางขยับร่างกายของตนเองเข้าไปใกล้ๆหลี่หยุน
หลี่หยุนที่กำลังนอนนิ่งอยู่บนเตียงเมื่อได้ยินนางตอบรับเช่นนั้นเขายืนยันบางอย่างที่เกิดขึ้นกับตนเองได้
ใบหน้าในตอนนี้ยิ่งแสดงความประหลาดใจมากกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก
เขาดึงสติของตนเองกลับมาแล้วก็พูดกับตัวเองภายในใจด้วยความสับสน“ นี่มันอะไรกันเื่ราวที่เกิดขึ้นได้อย่างไร? ”
“ เหตุใดถึงเกิดเื่เช่นนี้ขึ้นได้ความทรงจำมากมายที่มันเข้ามาภายในหัวของเราตัวของเรามั่นใจว่านี่คือความทรงจำของจอมมารหลี่หยุนไม่ผิดแน่นอน ”
“ แล้วถ้าทุกอย่างเป็เื่จริงผู้ที่อยู่ด้านหน้าในตอนนี้คือซินซิิน… ”
หลี่หยุนในขณะที่กำลังพูดกับตนเองอย่างสับสนภายในใจดวงตาของเขามองตรงไปที่หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกาย
หญิงสาวผู้นี้มองดูภายนอกนางเป็สตรีที่มี่วัยอยู่ราวๆสักประมาณยี่สิบต้นๆเท่านั้นสวมใส่ชุดสีดำขลับรูปร่างงดงามไม่แพ้ใบหน้าที่ราวกับแกะสลักนางมีใบหน้าที่ดูอ่อนโยนเรือนผมด้านหลังสีดำถูกถักทอและจัดแต่งเอาไว้เป็อย่างเป็ระเบียบกลิ่นกายของนางที่เขาได้กลิ่นก็หอมราวกับว่าเป็ดอกบุปผาสักชนิด
หลี่หยุนหลังจากที่ความทรงจำมากมายปรากฏเข้ามาภายในหัวของเขาไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้มันก็ทำให้เขารู้ได้ว่านางคือซินซิน
สาวใช้ข้างกายของจอมมารหลี่หยุนเป็ผู้ที่จอมมารหลี่หยุนช่วยนางเอาไว้ั้แ่ยังเด็ก
หลังจากนั้นนางเองก็ติดตามจอมมารหลี่หยุนมานับสิบปีตัวละครตัวนี้เขาสร้างขึ้นมาให้เป็ข้ารับใช้ที่พักดีมากที่สุดของหลี่หยุน
บทส่งท้ายของเื่นิยายเื่นี้ที่เขาคิดเอาไว้ถ้าตัวของเขาพิมพ์นิยายก่อนหน้านี้จนจบยามจอมมารหลี่หยุนสิ้นใจตายนางจะทำการใช้มีดปิดชีพตนเองลงข้างซากศพ
ทว่าก่อนหน้านี้เขากลับไม่สามารถเขียนนิยายเื่นั้นจนจบได้นิยายที่ถูกพิมพ์ขึ้นมามันยังไม่ได้ปิดชีวิตของจอมมารหลี่หยุน
หลังจากที่เขาสลบไปปรากฏขึ้นมาอีกทีก็ปรากฏว่าเขาไม่อยู่ภายในร่างกายมีแล้ว
หลี่หยุนกำลังนอนอยู่ในตอนนี้ภายในหัวของเขายังคงสับสนเกี่ยวกับว่านี่อยู่อยู่ท่ามกลางความฝันหรือว่าความจริง
เขายังไม่ปักใจเชื่อเสียทีเดียวว่าในตอนนี้มันคือความจริงดวงตาทั้งสองข้างของเขาในยามนี้กวาดไปมองบริเวณรอบๆอีกครั้ง
ถ้าสิ่งที่เกิดขึ้นคือความฝันดวงตาของเขาที่กำลังจ้องมองทัศนียภาพบริเวณรอบๆวิวมันก็ดูสมจริงเกินไป
“ ไม่ใช่ความฝันอย่างแน่นอนนี่เป็ความจริงความเ็ปที่รู้สึกได้ ความเ็ปที่สั่นสะท้านไปทั้งร่างกายแถมยังความรู้สึกร้อนเย็น…” หลี่หยุนคิดภายในใจของตนเอง
แม้ว่าจะไม่อยากเชื่อแต่อย่างไรเสียนี่คือความจริง ภายในหัวของเขายังคงเต็มไปด้วยความสับสนแต่พยายามทำความเข้าใจเกี่ยวกับเื่นี้
ในตอนนี้หลี่หยุนสูดหายใจเข้าไปภายในปอดอากาศที่อบอุ่นชื้นภายในห้องแขกนี้ชั่งไม่สดชื่นเลยสักนิด
ซินซินอยู่ข้างนางมองอย่างกังวลดวงตาที่งดงามของนางต้องมองอย่างไม่กระพริบก่อนที่จะกล่าวขึ้นมา“ ท่านประมุขเป็อย่างไรบ้างเ้าคะ!!! ”
“ ข้าอยากจะออกไปเรียกหมอมารักษาท่านแต่ว่าตอนนี้พวกมันทำการตามหาเราทั่วทั้งแผ่นดิน…” ซินซินพูดออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บใจใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความโกรธและคับแค้น
หลี่หยุนได้ยินนางพูดขึ้นมาเช่นนั้นเขานอนสงบใจดวงตาของเขาเหลือบไปมองที่นางก่อนที่จะคิดเหตุการณ์สุดท้ายภายในใจ “เหตุการณ์สุดท้ายที่เกิดขึ้นเฉินิตัวเอกของนิยายเื่นี้แทงกระบี่เข้ากลางหน้าอกหลังจากนั้นภาพทุกอย่างก็ตัดไป ”
“ เื่ที่เกิดขึ้นกับตัวของเราในตอนนี้ไม่ใช่ความฝันจริงๆแสดงว่ามีเหตุการณ์เกิดขึ้นหลังจากนั้น”
หลี่หยุนสติของเขาในตอนนี้ยังครึ่งครึ่งกลางๆเพียงแต่ว่าไม่ทำอันใดเลยในตอนนี้ก็คงจะไม่ได้
พยายามรวบรวมความคิดทั้งหมดของตนเองและก็ถามกับสตรีผู้ที่อยู่ข้างกาย“ เกิดอะไรขึ้น? ”
ซินซินที่กำลังนั่งกัดฟันแน่นด้วยความคับแค้นใจอธิบายออกมาว่า“ ก่อนหน้านี้หลังจากที่ท่านประมุขพลาดท่าโดนคนผู้นั้นแทงกระบี่เข้ากับหน้าอก ”
“ ตัวของพวกมันคิดว่าท่านประมุขตายไปแล้ว ท่านประมุขล้มลงที่พื้นที่ประจรอ่อนยิ่งนักจนแทบจะหยุดเต้นคนพวกนั้นที่ร่างกายาเ็ไม่ต่างกันเลยถอยออกไปจากจุดนั้นก่อน ”
“ ในขณะนั้นเองชีพจรของท่านประมุขก็กลับมาในตอนนั้นมีแค่ข้าอยู่เพียงผู้เดียวเหล่าผู้าุโของสำนักไม่รู้อยู่ที่ใดสุดท้ายแล้วข้าเองก็พาร่างกายของท่านหนีออกมาจากบริเวณนั้น ”
“ ดูเหมือนว่าหลังจากนั้นไม่นานพวกมันจะรู้ว่าท่านประมุขยังมีชีวิตอยู่ทำการส่งคนออกตามล่าทั่วทั้งดินแดน ”
“ ในตอนนี้ไม่ว่าดินแดนไหนๆก็มีคนออกตามล่าท่านประมุขเพราะว่าฝ่ายธรรมะให้เงินรางวัลมากมายยิ่งนักในตอนนี้เวลาผ่านมาหนึ่งปีแล้ว ตัวของข้าละอายใจยิ่งนักที่ต้องพาท่านประมุขมาอยู่ที่สถานที่แห่งนี้”
“ แต่ว่าเมืองทะเลทรายแห่งนี้จะเป็เพียงที่เดียวที่คนเ่าั้เดินทางมาไม่ได้” นางทำการอธิบายออกมาด้วยน้ำเสียงที่คับแค้นใจ
ในยามนี้ยามที่นางอธิบายเกี่ยวกับเื่ที่เกิดขึ้นใบหน้าของนางและน้ำเสียงนั้นแสดงให้ล่วงรู้ว่านางนั้นเจ็บใจเพียงใด
หลี่หยุนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงหลังจากที่ได้ยินเื่ราวที่เกิดขึ้นจากปากของนางดวงตาของเขามองตรงไปบริเวณบนเพดาน ใบหน้าของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยความคิด
“ อันใดกันเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้แล้วตัวของเราจะทำอย่างไรต่อนี่คือความจริงสินะ ถ้าเช่นนั้นในตอนนั้นจอมมารหลี่หยุนที่โดนสังหารก็ไม่ตายซินซินถ้านี้เดินทางมาที่เมืองทะเลทราย แล้วในตอนนี้เวลาก็ผ่านมาถึง 1 ปีแล้ว ”
หลี่หยุนที่กำลังนอนอยู่กำลังเรียบเรียงเกี่ยวกับเื่ที่เกิดขึ้นทั้งหมดภายในหัวของตนเอง
ร่างกายของเขาในตอนนี้นอนแน่นิ่งไม่สามารถขยับได้แล้วเขาเองก็กำลังคิดว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้เขาจะทำอย่างไรดี
ภายในใจบังเกิดความรู้สึกเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งจะกล่าวว่าเื่ที่เหลือเชื่อเช่นนี้มันเกิดขึ้นมันก็เกิดความเป็จริงแต่ถ้าจะกล่าวว่าความเ็ปที่เขาได้รับนั้นเป็เื่ของความฝันนั่นเองก็ไม่น่าจะใช่
“ นิยายออนไลน์ภายในยุคสมัยใหม่มีนิยายเกี่ยวกับเื่การเกิดใหม่ของตัวเอกอยู่มากมายแต่ว่าเหตุใดในตอนนี้ตัวของเราถึงเกิดใหม่ในร่างของตัวร้ายกัน… ”หลี่หยุนพึมพำกับตนเองภายในจิตใจราวกับว่าตัดพ้อ
เื่เกี่ยวกับการเกิดใหม่ดีไหมเห็นั้แ่ในยุคสมัยก่อนในยุคสมัยใหม่ก็ถูกนำมาทำขายเป็นิยายมีนิยายหลายเื่ที่ถูกเขียนออกมาเป็แนวตัวเอกมันเกิดใหม่
ถ้าในตอนนี้ตัวของเขาพบเจอกับเหตุการณ์เช่นเดียวกันหลี่หยุนก็รู้สึกน้อยใจในโชคชะตาของตนเองยิ่งนักที่เขาต้องมาเกิดใหม่ในร่างของตัวร้ายที่ตนเองสร้างขึ้นมา
ในขณะที่กำลังนอนคิดอยู่นั้นหูของหลี่หยุนได้ยินเสียงบางอย่างดังแว่วมาจากบริเวณด้านนอก
เสียงฝีเท้าเหยียบลงที่พื้นเขาใช้ดวงตาของตัวเองหันไปมอง ซินซินที่นั่งอยู่บริเวณข้างกายเองก็ใช้ดวงตาของตนเองหันไปมองเช่นเดียวกัน
นางแสดงใบหน้าที่จริงจังมากขึ้นพร้อมกับหยิบมีดสั้นที่ซ่อนเอาไว้ภายในแขนเสื้อออกมา
เสียงฝีเท้าและการเคลื่อนไหวอยู่ตรงบริเวณด้านหน้าประตูประตูไม้ที่ทรุดโทรมถูกดันเปิดเข้ามาอย่างช้าๆท่ามกลางสายตาที่กำลังจับจ้อง “แอ๊ด!!!! ”
ยามที่ประตูไม้ถูกดันเปิดซินซินเคลื่อนไหวด้วยวิชาตัวเบาอันล้ำเลิศเพียงนางก้าวเท้าสองก้าวร่างของนางพุ่งทะยานออกไปถึงสี่เมตรไปถึงบริเวณประตูไม้อย่างรวดเร็ว
ทว่า!!!!
“ หยุด!!!! ”
จบบท
557
