เฉิงเจินจูนักแสดงสาว ที่ก่อนหน้านี้ มักได้รับบทนางร้ายอยู่ตลอด แต่ครั้งนี้โชคเข้าข้างเธอแล้ว เพราะพึ่งได้รับเลือกแสดงบทนางเอกเป็ครั้งแรก
"เย้..ในที่สุดฉันก็ได้รับบทนางเอกกับเขาสักที"
หลัวลู่ซือที่เป็ทั้งผู้จัดการส่วนตัวและเพื่อนสนิท ของเฉินเจินจูกล่าวแสดงความยินดี
"ดีใจด้วยนะแม่นางเอกคนใหม่ของวงการบันเทิง เป็ตัวร้ายมาตั้งหลายปีเพิ่งจะได้รับบทเป็นางเอกก็ครั้งนี้ ต่อไปชีวิตของเธอต้องดีขึ้นแน่นอนฉันคอนเฟิร์ม"
การได้รับบทนางเอกครั้งนี้ ถือเป็เื่ดีมากเพราะจากนี้ต่อไป งานแสดงของเธอต้องมีแต่บทนางเอก
อยู่วงการบันเทิงมาตั้งหลายปี ได้แต่แสดงเป็ตัวร้ายน่าเบื่อจะตาย ไปทางไหนก็มีแต่คนเกลียดขี้หน้า
เพราะแสดงดีมากจนถึงกับทำให้คนดูอินในบทบาทตัวร้าย
หลายครั้งที่ไปซื้อของแล้วมีคนจำได้ ว่าเธอทำให้นางเอกกับพระเอกทะเลาะกัน คนดูแค้นแทนพระเอกนางเอกถึงกับพากันไล่ทำร้าย
บางครั้งไปที่ตลาด แต่ไม่ได้ของกินอะไรกลับมา เพราะถูกคนในตลาด เอาพวกเศษผักเน่าปาใส่เธอ หรือไม่ก็ไข่ไก่ติดมาตามตัวเต็มไปหมด
สาเหตุที่เป็แบบนี้ก็เพราะเธอเป็นักแสดงมืออาชีพ ที่ผู้กำกับทุกคนมักจะบอกว่าเธอเล่นสมบทบาทมากที่สุด เล่นดียิ่งกว่านางเอกบางคนซะอีก
"เอาล่ะเลิกดีใจได้แล้ว ตอนนี้เธอก็ได้เป็นางเอกเต็มตัวสักที ต้องแสดงให้สุดฝีมือ มาช่วยกันดูบทดีกว่าว่าเื่ราวมันเป็ยังไง"
"อืมก็ดีเหมือนกัน ฉันคงต้องทำความเข้าใจกับบทนี้อีกหน่อย ที่ผ่านมาไม่เคยได้แสดงละครที่แต่งตัวโบราณเลยสักครั้ง"
"อย่าเพิ่งเป็กังวลไปสิ เธอเป็มืออาชีพนะ แค่แสดงแนวโบราณแค่นี้ ทำได้อยู่แล้วเชื่อฉัน"
"แต่บทนี้จะว่าไปก็ยากอยู่นะ นางเอกต้องแต่งงานกับพระเอกที่เป็ท่านแม่ทัพ"
"แล้วนี้อะไรคนเขียนบทคิดจะทรมานนางเอกหรือไง แต่งงานกันแล้วแต่นางเอกยังไม่ทันจะเห็นหน้าก็ต้องไปออกรบแล้ว นี่ขนาดวันเข้าห้องหอนะเนี่ย"
"แต่เธอก็ดูสิบทหลังจากนี้พระเอกก็เจอกับนางเอกตลอดไม่ใช่หรอ"
"ก็ถ้าาไม่จบ พระเอกจะได้กลับมาไหม คงปล่อยให้นางเอกเฝ้าเรือนหอจนแก่ตายละมั้ง"
หลังจากที่ทั้งสองคนพูดคุยกันถึงบทเรียบร้อยแล้ว ผู้จัดการส่วนตัวของดาราสาวกลับบ้าน ย้ำให้นางเอกหน้าใหม่อย่างเฉิงเจินจูตั้งใจ ท่องบททำความเข้าใจกับตัวละครที่จะต้องแสดง
~กองถ่ายละคร~
เฉิงเจินจูที่กำลังเตรียมตัวเข้าฉาก สวมชุดแต่งงานจีนโบราณ นั่งท่องบทอยู่บนเตียงในห้องหอที่ทางทีมงานจัดฉากขึ้นมา
ฉากที่จะถ่ายทำวันนี้เป็ฉากการแต่งงาน ของท่านแม่ทัพน้อยโม่จวินอู๋กับท่านหญิงเสี่ยวถง ซึ่งงานสมรสครั้งนี้ฮ่องเต้ทรงพระราชทานจึงไม่อ่านขัดราชโองการได้
รอเพียงไม่นานก็ถึงเวลาที่ต้องถ่ายทำ หลัวลูซือผู้จัดการส่วนตัวจัดแจงเอาผ้ามาคลุมให้ ฉากนี้เป็ฉากง่ายๆ นางเอกไม่ต้องทำอะไรเลย นอกจากนั่งรอเ้าบ่าวอยู่ที่ห้องหอ
อ่านบทได้แค่นั้นเฉิงเจินจูก็เริ่มบ่นให้ผู้จัดการส่วนตัวฟัง ว่าไม่ชอบฉากนี้เอาซะเลย ทำให้รู้สึกสงสารนางเอกที่วันแต่งงานต้องนอนเฝ้าเรือนหอคนเดียว
ส่วนพระเอกก็ต้องเปลี่ยนจากชุดแต่งงานไปเป็ชุดนักรบ เพราะข้าศึกที่เข้ามาประชิดชายแดน
เสียงะโของผู้กำกับสั่งให้นักแสดงทุกคนประจำที่ เฉิงเจินจูนั่งรออยู่ที่เตียง ถึงคิวของพระเอกที่จะต้องเดินมาที่หน้าประตูห้องหอ
ผ้าคลุมสีแดงปิดบังใบหน้า ไม่นานรอบๆ ตัวหญิงสาวก็ไม่มีเสียงพูดคุยกันอีกเลย แต่เพียงแค่่อึดใจเดียว เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากด้านนอกประตูห้องหอ
"ท่านแม่ทัพน้อยระวัง"ตามมาด้วยเสียงโลหะกระทบกัน
ใบหน้าใต้ผ้าคลุมสีแดงรู้สึกฉงนใจมาก นักแสดงคนไหนเล่นผิดคิวหรือเปล่าถึงได้ะโออกมา ไม่พอยังมีเสียงการต่อสู้อีก
แต่ถ้าเกิดเล่นผิดคิวหรือนอกบทจริงๆ ผู้กำกับก็ต้องสั่งคัทแล้วสิ แต่นี่ทำไมถึงไม่มีเสียงผู้กำกับสั่งคัทเลย
ความรู้สึกมึนงงหายไปแล้ว กำลังคิดที่จะเปิดผ้าคลุมหน้าเพื่อถามผู้กำกับว่าทำไมถึงไม่สั่งคัท
แต่ร่างกายกลับลอยไปตามอากาศและปะทะเข้ากับร่างของใครบางคน
"ท่านหญิงไม่เป็อะไรใช่ไหม?"
หญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรออกไป เพียงแต่กำลังสงสัยว่ามีฉากนี้ด้วยเหรอ
หรือคนเขียนบทแก้บทให้ใหม่ แต่ก็ไม่น่าจะใช่เพราะไม่เห็นมีใครพูดถึงเลยสักคน
เอ๋!มันชักยังไงแล้วเนี่ย ทำไมกองถ่ายนี้ถึงเล่นนอกบทกัน เฉิงเจินจูทนต่อไปไม่ไหวตัดสินใจดึงผ้าคลุมหน้าออก
แต่สิ่งที่พบก็คือที่นี่ไม่ใช่กองถ่าย ภาพตรงหน้ากำลังมีคนสู้กันอยู่จริงๆ ซึ่งดูวุ่นวายมาก
หันไปสบตาคนที่โอบเอวเธอไว้ อย่างสงสัยว่าเป็ใคร? ชายหนุ่มมองสบตากับหญิงสาวแว๊บหนึ่ง
ใน่ที่หันมาสบตากันคนร้ายถือกระบี่พุ่งมาทางคนทั้งสอง ชายหนุ่มเห็นอันตรายเข้ามาใกล้ ในจังหวะที่หลบหลีกอาวุธที่พุ่งเข้ามาหา
ร่างหญิงสาวลอยละลิ่วไปมาตามแรงเหวี่ยงของท่อนแขนที่กำยำ ความรู้สึกในตอนนี้เหมือนเธอกำลังเต้นลีลาศอยู่อย่างไรอย่างนั้น
จากการแรงหมุนตัวทำให้หลุดลอยออกจากนิ้วมือของทั้งสอง โชคร้ายที่หญิงสาวหยุดการหมุนนั้นไม่ได้จึงทำให้ศีรษะกระแทกเข้ากับเสาเตียง