เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        เมื่อได้ยินคำว่า “สถานีตำรวจ” หลิงเมิ่งก็มีท่าทีประหม่า

        วันแรกของการสอบขึ้นมัธยมปลาย ซูอินมาถึงสนามสอบตรงเวลาทำให้เธอรู้ว่าต้องเป็นเรื่องแน่ สอบเสร็จก็ติดต่อกับ “พี่หลง” จึงรู้ว่าลูกน้องที่ส่งไปถูกตำรวจจับกุมตัวสองสามวันนี้เธอกังวลเรื่องนี้มาตลอด

        หากเรื่องนี้ถูกเปิดเผย…

        เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้ แววตาของเธอก็เริ่มอยู่ไม่สุข

        อู๋อู๋ซึ่งใส่ใจบุตรสาวมากจึงง่ายที่จะสังเกตเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของเมิ่งเมิ่งเธอรู้สึกสงสัยและมองไปที่ซูอิน จู่ๆก็นึกได้เรื่องที่ซูอินเคยพูดเมื่อวันก่อนตอนช่วงกลางวัน

        สองสามวันมานี้จิตใจเธอสับสนวุ่นวาย ไม่คิดว่าเรื่องเล็กๆ แค่นั้นจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ตอนนี้เมื่อมาคิดดู เป็นไปได้ว่าเมิ่งเมิ่งอาจทำจริงๆ …

        เธอมองหลิงเมิ่งอย่างไม่อยากเชื่อเมื่อเห็นแววตาตื่นตระหนกของอีกฝ่ายก็รู้คำตอบ ในใจสับสนมองไปทางหลิงจื้อเฉิงโดยไม่รู้ตัว

        เมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของทั้งสามคนซูอินก็ยิ่งแสดงท่าทีเยาะเย้ย

        “ดูท่าแล้วเรื่องที่หนูถูกหลิงเมิ่งวางแผนทำร้ายจนเกือบไม่ได้ไปสอบพวกคุณคงไม่คิดแยแสเลยสินะคะ”

        “อะไรนะ”

        น้ำเสียงประหลาดใจนั้นมาจากสองสามีภรรยาตระกูลซูและหลิงจื้อเฉิง

        ความสับสนที่เกิดขึ้นนั้นแตกต่างจากสองคนที่อยู่ตรงหน้าตกใจได้ไม่นานก็มีปฏิกิริยาตอบรับอย่างรวดเร็ว

        “อินอิน…”

        ซูอินไม่ให้โอกาสหลิงจื้อเฉิงได้พูดเธออธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นในวันสอบ

        “โชคดีมีคนผ่านมา ยืนหยัดช่วยเหลือด้วยความถูกต้อง ถ้าไม่เช่นนั้นอย่าว่าแต่เข้าร่วมสอบขึ้นมัธยมปลาย ไม่แน่ว่าก็คง…ช่างเถอะไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว เที่ยงวันนั้นหนูได้พบสองสามีภรรยาคู่นี้ด้วยหนูเล่าเรื่องที่หลิงเมิ่งทำ ถึงตอนนี้ ดูแล้วพวกเขาคงไม่ได้สนใจเรื่องนี้”

        “ทำไมเป็นแบบนี้!”

        แววตาของเมิ่งเถียนเฟินเต็มไปด้วยความตกใจเมื่อรู้ว่าอินอินเคยเจอเรื่องอันตรายก็รู้สึกไม่สบายใจในขณะเดียวกันก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเมิ่งเมิ่งที่เธอเลี้ยงดูมาตลอดสิบหกปีถึงทำเรื่องเช่นนี้

        เธอมองหลิงเมิ่งด้วยแววตาสับสน น้ำเสียงสั่นเครือ “เมิ่งเมิ่ง เรื่องนี้…หนูเป็นคนทำจริงๆ หรือ”

        ในใจหลิงเมิ่งรู้สึกรังเกียจเมิ่งเถียนเฟินเธอปฏิบัติต่ออีกฝ่ายในฐานะมารดาผู้ให้กำเนิดมาถึงสิบหกปีไม่มีทางที่ในใจทางจะไม่รู้สึกผูกพัน ก่อนจะปฏิเสธโดยไม่รู้ตัว

        “ไม่…ไม่ใช่หนู”

        “อินอิน…ลูกเห็นแบบนั้นจริงๆ ใช่ไหม…”

        เมิ่งเถียนเฟินเพิ่งเจอบุตรสาวที่ตนให้กำเนิดแค่สองครั้งแต่อาจเป็นเพราะเกี่ยวข้องทางสายเลือด จึงคิดว่าเด็กคนนี้ไม่มีทางโกหกเมื่อเห็นแววตาสงบของซูอิน เธอจึงกลืนคำพูดลงคอ

        ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้ท่าทีสงบนิ่งของซูอินก้นบึ้งของหัวใจรู้สึกโล่งอก

        เนื่องจากเป็นแม่ลูกกัน อู๋อู๋จึงมองไปทางหลิงเมิ่งตามหลักธรรมชาติ

        แต่เธอกับเมิ่งเถียนเฟินก็เป็นแม่ลูกเช่นกันหากกับหลิงเมิ่งคนคนนี้ไม่เลือกปฏิบัติ…ซูอินเกรงว่ามันจะเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นจริงๆ

        ยังดีที่มารดาของเธอเลือกเธอ

        เมื่อมีคนให้การสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง ซูอินก็รู้สึกมั่นใจ

        “เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าเธออยากปฏิเสธก็ปฏิเสธได้นะ เมื่อวานแจ้งความแล้วตำรวจจับตัวคนทำผิดแล้ว คงมีการสอบปากคำเรื่องราวเป็นมายังไงเดี๋ยวพวกเราไปถามก็คงจะรู้”

        สอบวันแรกซูอินออกจากห้องสอบก่อนเวลาจากนั้นก็ไปลงบันทึกประจำวันที่สถานีตำรวจ

        กลุ่มอันธพาลที่ถูกจับตอนเช้า หัวหน้ามีนามว่า “ต้าหู่” กระทำความผิดซ้ำหลายครั้งมีประสบการณ์กับเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างโชกโชน ให้ตายก็ไม่ยอมปริปากเมื่อเป็นแบบนั้นตำรวจจะทำอย่างไรน่ะหรือ ผ่านการฝึกอบรมมาตั้งมากพวกเขาจะรับมืออันธพาลเหล่านี้ไม่ได้เชียวหรือ

        ทุกคนถูกแยกสอบปากคำพยายามเค้นจากคนที่จิตใจอ่อนแอที่สุดให้ยอมปริปากรับสารภาพ ไม่นานความจริงก็ปรากฏแม้แต่การลักเล็กขโมยน้อยที่พวกเขาเคยทำก็ยอมรับสารภาพ

        แน่นอนว่าซูอินไม่รู้ขั้นตอนการสอบปากคำแต่เมื่อลงบันทึกประจำวันเสร็จเธอได้สอบถามจึงรู้ว่าทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นทำให้เธอโล่งใจ

        สองวันนี้เธอยุ่งอยู่กับการหาห้องพัก จึงแทบไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้

        เมื่อนึกขึ้นได้ ก็เอาเรื่องนี้มาใช้ได้พอดี

        เธอรู้จักคนในตระกูลหลิงดี เพราะผลประโยชน์มากมายพวกเขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ แน่นอน พวกเขาจะอ้างว่างานยุ่งแล้วเลื่อนเรื่องนี้ออกไปอย่างไม่มีกำหนด

        ยิ่งไปกว่านั้นการย้ายทะเบียนบ้านไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคนทั่วไปเมื่อมีตระกูลหลิงเข้ามาช่วย ก็สามารถลดอุปสรรคลงได้มาก

        ซูอินกอดอก มองอู๋อู๋ด้วยแววตาสงบนิ่ง

        “พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว ใครโกหก หนูคิดว่าคุณน่าจะรู้อยู่แก่ใจ”

        รูม่านตาของอู๋อู๋สั่นไหว แม้ในใจรู้ดีว่าวันนี้ต้องเอาใจซูอินแต่ความโกรธของเธอกลับเพิ่มขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

        เธอเป็นคนฉลาด สามารถปะติดปะต่อเรื่องราวได้ แต่ในใจกลับคิดว่าหากเมิ่งเมิ่งเป็นคนทำจริงแล้วจะทำไม ซูอินไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย

        “เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว และตอนนี้เธอก็ยังอยู่ดีการที่เธอไม่เป็นอะไรถือเป็นสิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่หรือ แค่เรื่องไม่พอใจเล็กน้อยทำไมต้องทำให้ลำบากใจด้วย”

        ซูอินโกรธกับทัศนคติบิดเบี้ยวของอู๋อู๋ตอนที่เธอกำลังจะโต้กลับก็ถูกเมิ่งเถียนเฟินแย่งเสียก่อน

        “พูดแบบนี้ได้ยังไง!”

        คิ้วของอู๋อู๋กระตุกเล็กน้อย เธอหันไปทางเมิ่งเถียนเฟิน “แล้วคุณจะเอายังไง หรือจะให้เมิ่งเมิ่งไปสถานีตำรวจจริงๆแล้วถูกสอบปากคำเหมือนเป็นคนร้ายงั้นหรือ”

        “นี่…”

        การเลี้ยงดูเธอมาสิบหกปีทำให้เมิ่งเถียนเฟินลังเล

        ซูอินยิ้มเล็กน้อย “ถ้างั้นก็เท่ากับว่า คุณยอมรับแล้วสินะคะ”

        สติฟุ้งซ่านของเมิ่งเถียนเฟินถูกดึงกลับมาเธอมองหลิงเมิ่งเหมือนไม่อยากเชื่อ “เมิ่งเมิ่ง ลูกทำเรื่องนี้หรือ ทำไมทำแบบนี้ล่ะ!”

        ถึงแม้จะเชื่อว่าซูอินไม่ได้โกหก แต่ลึกๆในใจเธอก็ไม่อยากเชื่อว่าเมิ่งเมิ่งจะทำเรื่องแบบนี้จริง คนนั้นก็ลูก คนนี้ก็ลูกเมิ่งเถียนเฟินคิดว่าต้องมีเรื่องเข้าใจผิดอย่างแน่นอน

        แต่ตอนนี้ความจริงถูกเปิดเผยตรงหน้า ทำให้เธอหนีความจริงไม่พ้น

        “ลูกไม่รู้หรือว่าอันธพาลพวกนั้นเป็นคนแบบไหน หากไม่มีคนผ่านมาเห็นเข้าชีวิตของอินอินอาจต้องพังไปตลอดชีวิต! เมิ่งเมิ่ง ทำไมถึงทำแบบนี้”

        พูดจบสายตาของเธอหันไปมองอู๋อู๋พร้อมถาม “ที่มาเมื่อคราวก่อนอินอินบอกว่าคุณไม่ใส่ใจเธอเลย ตอนนั้นฉันไม่เชื่อมีที่ไหนที่คนเป็นแม่จะไม่รักลูก ถึงแม้ครอบครัวของเราจะยากจน แต่หลายปีที่ผ่านมาหากมีอะไรดีๆ พวกเราก็ให้เมิ่งเมิ่งก่อนเสมอ ฉันคิดมาตลอดว่าคนเป็นแม่บนโลกนี้จะรู้สึกเหมือนกันต่อให้เป็นคนเข้มงวดสักหน่อย ก็ไม่มีทางเลวร้ายจนเกินไปแต่เห็นท่าทีของคุณตอนนี้ฉันเชื่อแล้ว เกิดเรื่องกันอินอินขนาดนี้ คุณกลับไม่แยแสหากไม่ชอบเธอขนาดนี้ แล้วตอนแรกจะขอให้เธออยู่ที่นี่ต่อทำไม!”

        เมื่อได้ฟังคำพูดนั้น อู๋อู๋ก็พูดไม่ออก

        ซูเจี้ยนจวินที่นั่งอยู่ข้างๆ เมิ่งเถียนเฟินถอนหายใจยาวเขาไม่เหมือนกับภรรยาที่มองบุตรสาวของตนเองโดยเต็มไปด้วยความรู้สึกว่าอะไรก็ดีไปเสียหมดเมื่อก่อนตอนที่เมิ่งเมิ่งเป็นบุตรสาวของพวกเขาก็ยังพอทน แต่ในตอนนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้วเขาดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว

        “ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ ก็รีบย้ายทะเบียนบ้านเถอะ”

        “หากยอมย้ายทะเบียนบ้าน ครั้งนี้หนูจะไม่เอาเรื่อง”

        ซูอินพูดเสริมถึงความต้องการของตนเอง