เมื่อพวกไทก้าเดินออกมาได้สักพัก คนอื่นๆ ก็กล่าวขอบคุณกับไทก้า และยังขอโทษไทก้าสำหรับเื่ที่เข้าใจผิดไป อย่างน้อยไทก้าก็ช่วยพวกเขาเอาไว้
ในตอนนี้เหลือเพียงไทก้าและชายผิวเข้มปีกสีแดงเท่านั้น ไทก้าพยุงเขามายังแม่น้ำใกล้เคียง ซึ่งตอนนี้อยู่ในป่าเวรุเขตระดับกลางแล้ว และด้วยกิตติศัพท์ของไทก้าในตอนนี้ ทำให้ไม่มีสัตว์อสูรใดในป่ากล้าที่จะมารบกวนเขา
ในความเป็จริงแล้วการที่ไทก้าจะจัดการสัตว์อสูรทั้งหมดพร้อมกันในเวลานี้เป็เื่ที่เป็ไปได้ หากใช้แสงย่อขนาดกลุ่มสัตว์ทุกตัวลงให้เท่ากับขนาดมด ไทก้าก็จัดการได้ในพริบตาเช่นกัน ซึ่งผลของแสงย่อขนาดบวกกับพลังอาคมของไทก้าตอนนี้การจัดการนับเป็เื่ง่าย ยิ่งสัตว์อสูรอยู่รวมกันเป็กลุ่มยิ่งใช้พลังงานในการฉายแสงย่อขนาดน้อยกว่าหลายเท่า ไทก้าจึงไม่ได้เกรงกลัวเหล่าสัตว์อสูรที่มากมายเช่นนี้ เพราะไทก้าได้เตรียมตัวกับเหตุการณ์เช่นนี้ไว้ก่อนแล้ว
ไทก้าพาชายผิวเข้มปีกแดงมาพิงไว้กับต้นไม้ จากนั้นจึงนำน้ำจากแม่น้ำมาผสมกับยาแล้วทาลงบนแผลของเขา แผลเริ่มทำการสมานตัวช้าๆ
ฟู่ว์…
"ขอบคุณเ้ามากที่ช่วยข้าไว้"ชายผิวเข้มพูดกับไทก้าทั้งยังรู้สึกขอบคุณอย่างมาก
"ไม่เป็ไร ก่อนหน้านี้เป็เ้าพยายามช่วยะโบอกข้า เ้าจึงได้รับาเ็แบบนี้ เป็ข้าที่ต้องขอบคุณเ้าต่างหาก"ไทก้าพูดขึ้น
"เ้าทำได้ยังไงกัน เหตุใดเ้าอาณาเขตสัตว์อสูรถึง ยอมรับเ้าที่เป็มนุษย์เป็นายของมันกันล่ะ" ชายผิวเข้มถามไทก้าด้วยความสงสัย เหตุการณ์แบบนี้เขาเพิ่งจะเคยเห็นเป็ครั้งแรกในชีวิต และเขายังรู้สึกนับถือไทก้าอยู่ลึกๆ ไม่ใช่เพราะพลังของไทก้าแต่เป็เพราะไทก้าช่วยเหลือเขาและอีกหลายคนไว้ต่างหาก ทั้งยังไม่ถือโทษคนอื่นๆอีกด้วย
"นั่นเป็เื่เข้าใจผิดในครั้งก่อนที่ข้าเจอกับหมาป่าขนเงินหน่ะ แม้จะพูดไปแล้วเ้าอาจจะไม่เชื่อข้าก็ได้ แต่ช่างมันเถอะยังไงเื่มันก็ผ่านไปแล้ว ว่าแต่เ้าเป็ยังไงบ้าง" ไทก้าถามขึ้น
"ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้วหล่ะ ยานี่เป็ยาชั้นสูงซึ่งหาได้ยากมาก ทำให้แผลข้าสมานได้ไว้ขึ้นด้วย" ชายผิวเข้มตอบ
ชายผิวเข้มมองไปยังไทก้า ยิ้มและถามขึ้น "ว่าแต่เ้าพอจะบอกข้าได้รึไม่ ว่าเ้าชื่ออะไร เ้าก็มาหาประสบการณ์ที่นี่งั้นหรือ?"
"ข้าชื่อว่าไทก้า จริงๆแล้วข้ากำลังจะเดินทางไปยังใจกลางเมืองนวปราชญ์ เพื่อเข้ารับคัดเลือกเป็ศิษย์ของนววิทยา "ไทก้าตอบกลับอย่างเป็กันเองและไม่ได้ปิดบังอะไร ดูเหมือนว่าชายผิวเข้มคนนี้ จะเป็คนที่คบหาได้คนหนึ่ง ทั้งที่เขาสามารถหนีไปได้คนเดียว แต่เขากลับเลือกที่จะร้องเตือนไทก้าจนความเร็วของตัวเองลดลงเป็เหตุให้ได้รับาเ็ ไทก้ารู้สึกขอบคุณในความมีน้ำใจของเขายิ่งนัก
"เรียกข้าว่า บี ก็ได้ ปีนี้ข้าอายุสิบห้าเอง ข้าเป็ศิษย์ชั้นนอกของนววิทยาที่ออกมาหาประสบการณ์หน่ะ "บีตอบไทก้าด้วยรอยยิ้ม
"เอ๋…เ้าเป็ศิษย์ของนววิทยาเหตุใดถึงไม่ได้ไปร่วมจัดการคัดเลือกศิษย์กันล่ะ?"ไทก้าถามต่อ
"การจัดการคัดเลือกศิษย์ใหม่หน่ะ เฉพาะผู้ที่เป็ศิษย์ชั้นกลางเท่านั้น สำหรับข้าที่เป็ศิษย์ชั้นนอกไม่มีคุณสมบัติเื่นั้นหรอก"บีตอบไทก้า
"งั้นก็ดีเลย บีเ้าพอจะบอกทางไปยังนววิทยาให้กับข้าได้รึไม่" ไทก้าถามขึ้น
"ข้ากำลังจะเดินทางกลับอยู่พอดี เ้าไปพร้อมกับข้าได้นะ" บีบอกกับไทก้าพร้อมกับยิ้มเบาๆ
ทั้งสองคนนั่งพักได้ครู่หนึ่งจึงออกเดินทาง ในระหว่างทางบีได้เล่าเื่ราวเกี่ยวกับเมืองนวปราชญ์ให้กับไทก้าได้รู้ เพราะไทก้าบอกกับบีว่าเขาอาศัยอยู่ในป่ากับท่านปู่ั้แ่เด็กจึงไม่ได้รู้ความเป็ไปในเมืองนี้เท่าใดนัก บีไม่ได้สงสัยมากนักเพราะโลกนี้มียอดฝีมือหลายคนที่ปลีกวิเวกไปอยู่ห่างไกลจากผู้คน
ก่อนหน้านี้ชายชราผมขาวได้เล่าเื่ราวเกี่ยวกับโลกนี้ให้ไทก้าฟังอยู่บ้าง โลกนี้มีทั้งสิ้นสี่ทวีป แบ่งออกเป็ทวีประดับหนึ่งถึงทวีประดับสี่ แต่ละทวีปปกครองโดยเหล่าเทพ และตรงกลางของทวีปทั้งสี่คือเมืองแห่งมหาเทพ ซึ่งมหาเทพส่วนใหญ่จะอยู่ที่ใจกลางของสี่ทวีปนี้ การจะเดินทางไปยังแต่ละทวีปนั้นต้องเดินทางผ่านประตูมิติ ยกเว้นผู้ฝึกจิตระดับจักรวาล(เซียน)ขึ้นไปถึงสามารถเปิดประตูมิติเดินทางเองได้ ส่วนเมืองมหาเทพนั้นผู้ที่จะเข้าไปได้ต้องเป็ผู้อยู่ในระดับเทพหรือเป็เหล่าเทพพาเข้าไปเท่านั้น แต่การที่จะเหาะไปยังอีกทวีปนั้นเป็เื่ที่เป็ไปได้ยากเพราะแต่ละทวีปห่างกันแสนไกล หรือถ้าต้องบินไปแบบต่อเนื่องต้องใช้เวลาราวๆ สิบปีหรือสิบห้าปีกว่าจะไปถึง
กลับมาที่ไทก้าและบี
บีเล่าต่อว่า เมืองนวปราชญ์นี้ตั้งอยู่ในทวีประดับสี่ซึ่งเป็เมืองลำดับที่ห้า ทั้งทวีปนี้มีเมืองทั้งสิ้นอยู่เจ็ดเมือง ผู้ปกครองเมืองแต่ละเมืองนั้นแตกต่างกันออกไป สำหรับเมืองนวปราชญ์นั้นมีผู้ปกครองร่วมกันทั้งสิ้นเก้าคนล้วนเป็ขั้นระดับสมาบัติ ส่วนนววิทยานั้นตั้งอยู่ในกลางเมืองนวปราชญ์ และเคยเป็สถาบันอันดับหนึ่งมาก่อน มีนักฝึกเวทย์อยู่หลายพันคน และแบ่งระดับชั้นเป็สี่ระดับคือ ศิษย์ชั้นนอก(ศิษย์ทั่วไป) ศิษย์ชั้นกลาง ศิษย์ชั้นในและศิษย์ผู้สืบทอด การจะเข้าเป็ศิษย์ทั่วไปนั้นไม่ยาก หากฝึกถึงจิตระดับสามก็สามารถเข้าเป็ศิษย์ชั้นกลางได้ ส่วนศิษย์ชั้นในนั้นต้องผ่านการคัดเลือกจากเหล่าผู้าุโของสถาบันว่าเป็อัจฉริยะเท่านั้น การได้รับการดูแลของศิษย์แต่ละชั้นก็ต่างกันมากเช่นกัน
ทั้งสองคนเดินทางออกมายังนอกเขตป่าได้สักพัก ก็มุ่งหน้าเดินทางเข้าไปในเมืองต่อ
เมืองนวปราชญ์เป็เมืองที่ใหญ่มากๆ ซึ่งไทก้ามองไปรอบๆ เต็มไปด้วยปราสาทหินบ้างบ้านเรือนบ้างซึ่งนับว่าแปลกตาไทก้าอย่างมาก ประชากรของเมืองหนาแน่น ผู้คนแต่งตัวทันสมัย นับเป็เมืองที่มีความเจริญรุ่งเรืองมากๆ เมืองหนึ่ง เมื่อเดินมาถึงใจกลางเมือง จะพบกับประตูขนาดใหญ่สำหรับเข้าไปสู่ด้านในนววิทยาพร้อมทั้งกำแพงสูงรอบด้าน
"ไทก้า เ้าคงต้องพักอยู่ด้านนอกก่อน พรุ่งนี้ข้าจะมารอเ้าที่หน้าประตูนี้"บีอาสาพาไทก้าไปยังจุดคัดเลือก เนื่องจากไทก้ายังไม่ได้เป็ศิษย์ของสถาบันจึงไม่สามารถพักอยู่ด้านในได้ จึงต้องหาโรงแรมที่พักด้านนอกไปก่อน
"ได้ เช่นนั้นพบกันพรุ่งนี้"ไทก้ากล่าวลาบี
ทั้งสองคนแยกย้าย บีเดินเข้าด้านในสถาบันไป ส่วนไทก้าเดินหาอยู่ครู่หนึ่งจึงได้พบโรงแรมและเข้าพักที่นั้น
"ขอห้องพักหนึ่งห้องขอรับ" ไทก้ากล่าวกับผู้ดูแลโรงแรม
"พักหนึ่งคืนสามร้อยเหรียญเ้าค่ะ" ผู้ดูแลโรงแรมตอบกลับ
ไทก้าหยิบถุงเงินที่ชายชราให้มาเปิดดูพบว่ามีอยู่เยอะพอสมควรจึงหยิบขึ้นมาจ่ายเงินและคิดว่าเขาค่อยนับอีกทีในวันหลัง
เมื่อเข้ามาในห้องที่อยู่ชั้น้า ไทก้าได้อาบน้ำชำระร่างกายจากนั้นจึงมองออกไปนอกหน้าต่าง
"เป็เมืองที่แปลกตาจริงๆ ข้านึกว่าจะเป็เมืองเล็กๆซะอีก "พูดจบไทก้าก็เข้านอนไป
เช้าวันรุ่งขึ้น
เมื่อไทก้าเดินมาถึงหน้าประตูก็พบกับบีที่รออยู่ก่อนแล้ว บีพาไทก้าเดินเข้ามาสมัครทดสอบด้านในและอธิบายถึงวิธีการทดสอบให้กับไทก้า
ภายในสถาบันนววิทยามีผู้คนต่อแถวอยู่มากมาย พร้อมกับอาจารย์ผู้ดูแลอีกหลายร้อยคน สถานที่ภายในสถาบันนั้นเป็ูเาสูง เป็พื้นที่แบ่งเป็ห้าชั้น แต่ละชั้นล้อมรอบูเาลูกเดียวกัน ั้แ่ด้านล่างขึ้น้าูเาลูกหนึ่ง ชั้นล่างสุดมีขนาดกว้างมากเป็ที่อยู่และที่ฝึกของศิษย์ชั้นนอกกว่าห้าพันคน จากนั้นชั้นสองและชั้นสามรอบเขาเดียวกันเป็ที่อยู่และที่ฝึกของศิษย์ชั้นกลางและชั้นใน ชั้นสี่และชั้นที่ห้า เป็ที่อยู่ของเหล่าอาจารย์และผู้าุโตามลำดับ บนสุดมีปราสาทขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ว่ากันว่า ตรงนั้นคือที่อยู่ของเ้าวิทยา
"เมื่อเ้าถูกเรียกชื่อเ้าเพียงส่งจิตเข้าสู่ศิลาทดสอบธาตุที่เ้าถนัดจากนั้นเปลี่ยนรูปของมันเท่านั้นเ้าก็จะได้เป็ศิษย์ชั้นนอกทันทีและเมื่อทดสอบเสร็จข้าจะพาเ้าไปทดสอบเข้าเป็ศิษย์ชั้นกลางพร้อมกับข้า" บีกล่าวกับไทก้า ในตอนนี้หลังจากที่บีเข้าไปหาประสบการณ์ในป่าเวรุบีก็เลื่อนระดับจากจิตระดับสองเป็จิตระดับสาม จึงคิดที่จะเข้าไปทดสอบเป็ศิษย์ชั้นกลาง และบียังรู้ด้วยว่าไทก้านั้นแข็งแกร่งมากและอาจแข็งแกร่งกว่าตนเสียด้วยซ้ำ จึงได้ชวนไทก้าเข้าทดสอบเป็ศิษย์ชั้นกลางด้วยกันเพื่อจะได้ไม่ต้องเสียเวลาอยู่ที่ชั้นนอกซึ่งทรัพยากรในการฝึกที่ได้รับนั้นน้อยมากและข้อจำกัดในการทำสิ่งต่างๆนั้นน้อยกว่าศิษย์ชั้นกลาง หากคนที่มีความสามารถ ไม่ว่าจะเป็ใครหรือตระกูลไหนสามารถทดสอบเป็ศิษย์ชั้นกลางได้ หากผ่านก็จะได้รับทรัพยากรเท่ากันกับศิษย์ชั้นกลางทั้งหมด
ไทก้าพยักหน้ารับบีเบาๆ
แต่ในขณะที่ไทก้าและบีกำลังรอการทดสอบอยู่นั้น ได้มีเด็กหนุ่มกลุ่มหนึ่งเดินเข้าหาบีด้านหน้าคนกลุ่มนั้นเป็ชายผิวเข้มปีสีแดงลักษณ์คล้ายกันกับบีแต่มีส่วนสูงที่มากกว่าและผมเป็สีเงิน
"มาทำอะไรที่นี่กันบี เ้าคนไร้ประโยชน์ "ชายที่เป็หัวหน้ากลุ่มพูดขึ้น
"ข้าจะมาทำอะไรที่นี่ก็เื่ของข้าเ้าเกี่ยวอะไรด้วย"บีตอบกลับด้วยท่าทีเ็า
"ข้าเพียงแค่แวะมาดูการคัดเลือกศิษย์ในปีนี้ก็เท่านั้น บังเอิญเห็นลูกพี่ลูกน้องที่ไร้ประโยชน์ของข้าเข้าจึงแวะมาทักทายซะหน่อย"ชายที่เป็หัวหน้าตอบพร้อมแสยะยิ้มเบาๆ พร้อมด้วยเสียงหัวเราะเบาๆของลูกน้องด้านหลัง
"ไร้ประโยชน์หรือไม่ สักวันเ้าจะรู้เอง แม้ปีก่อนข้าจะแพ้เ้า แต่ปีนี้มันก็ไม่แน่"บีตอบกลับพร้อมกำหมัดแน่น
"ฮ่าๆ อย่างเ้าน่ะเหรอ งั้นข้าจะตั้งตารอนะ อย่าลืมนัดของเราก็แล้วกันนะ" พูดจบคนกลุ่มนี้ก็เดินจากไปยืนอยู่อีกมุนหนึ่งไกลๆ
บีได้แต่ยืนนิ่งด้วยความโกรธลึกๆ
2K
