ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามเช้าในจวนตระกูลหลิว แสงอรุณสีทองอ่อนๆ เริ่มสาดส่องผ่านม่านไหมเนื้อละเอียดเข้ามาในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง กลิ่นหอมจางๆ ของกำยานไม้จันทน์ที่จุดทิ้งไว้ั้แ่เมื่อคืนยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ สร้างบรรยากาศที่ดูหรูหราทว่าเงียบเหงาอย่างประหลาด บนเตียงไม้แกะสลักหลังใหญ่ที่ทำจากไม้พยุงแดงล้ำค่า หลิวเหมย คุณหนูใหญ่แห่งสกุลหลิว ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ดวงตาคู่สวยที่มักจะแฝงไปด้วยความหม่นหมองเหม่อมองไปยังเพดานห้องที่ประดับประดาด้วยลวดลายมงคลรูปนกฟีนิกซ์และดอกโบตั๋น
ชีวิตของหลิวเหมยเปรียบเสมือนนกน้อยที่ถูกกักขังอยู่ในกรงทองที่ประดับด้วยอัญมณีล้ำค่า แม้ภายนอกจะดูเพียบพร้อมและน่าอิจฉาเพียงใด แต่ภายในใจของนางกลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมาคือกิจวัตรที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าอย่างเคร่งครัดโดยบิดาของนาง นายท่านหลิว ผู้ซึ่งยึดมั่นในจารีตประเพณีและชื่อเสียงของตระกูลเหนือสิ่งอื่นใด สำหรับนายท่านหลิวแล้ว บุตรสาวมิใช่เพียงสายเื แต่คือเครื่องมือในการรักษาเกียรติยศและการสร้างพันธมิตรผ่านการเกี่ยวดองกับตระกูลใหญ่
"คุณหนูเ้าคะ ได้เวลาตื่นแล้วเ้าค่ะ" เสียงของเสี่ยวชุ่ย สาวใช้คนสนิทดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับการก้าวเข้ามาในห้องอย่างสำรวม ฝีเท้าของนางเงียบกริบราวกับแมวป่า เป็ผลจากการฝึกฝนอย่างหนักเพื่อให้สมกับเป็สาวใช้ในจวนขุนนางชั้นสูง
หลิวเหมยถอนหายใจแ่เบา ความรู้สึกหนักอึ้งในอกเริ่มก่อตัวขึ้นทันทีที่สติสัมปชัญญะกลับมาครบถ้วน นางพยุงกายลุกขึ้นนั่งให้นางกำนัลช่วยปรนนิบัติล้างหน้าด้วยน้ำลอยดอกมะลิที่อุ่นกำลังดี ผิวพรรณของนางขาวเนียนละเอียดราวกับหยกมันแพะ ทว่าความเย็นเยียบในแววตากลับทำให้ความงามนั้นดูเหมือนรูปปั้นที่ไร้ชีวิต
การแต่งกายในแต่ละวันคือพิธีกรรมที่น่าเบื่อหน่าย ชุดที่นางสวมใส่ในวันนี้คือผ้าไหมสีชมพูกลีบบัวที่สั่งทอเป็พิเศษจากทางใต้ ปักลวดลายดอกโบตั๋นด้วยด้ายทองอย่างประณีต ทุกฝีเข็มบนอาภรณ์ล้วนตอกย้ำถึงฐานะและหน้าที่ที่นางต้องแบกรับ เสี่ยวชุ่ยบรรจงเกล้าผมของนางขึ้นเป็ทรงเมฆาคล้อย ปักด้วยปิ่นหยกขาวสลักลายดอกเหมยที่บิดามอบให้เป็ของขวัญวันเกิดปีที่สิบแปด ปิ่นเล่มนี้มิใช่เพียงเครื่องประดับ แต่มันคือสัญลักษณ์ของพันธนาการที่นางต้องสวมใส่ไว้บนศีรษะตลอดเวลา
"วันนี้ท่านพ่อกำชับเื่การเรียนมารยาทใน่สายหรือไม่?" หลิวเหมยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกทองเหลือง
"เ้าค่ะคุณหนู นายท่านกำชับว่าคุณชายจางเหว่ยอาจจะส่งเทียบเชิญมาเยี่ยมเยียนในเร็วๆ นี้ คุณหนูจึงต้องเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด ทั้งกิริยามารยาทและการสนทนา นายท่านกล่าวว่าการแต่งงานครั้งนี้สำคัญต่อตระกูลหลิวอย่างยิ่งเ้าค่ะ" เสี่ยวชุ่ยตอบพลางจัดระเบียบชายเสื้อให้เข้าที่
ชื่อของ จางเหว่ย ทำให้หัวใจของหลิวเหมยรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาทันที เขาคือคู่หมั้นที่บิดาเลือกให้ บัณฑิตหนุ่มผู้สอบได้ลำดับต้นๆ ของแผ่นดิน ผู้เคร่งครัดในตำราและจริยธรรมจนดูเหมือนจะไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกแบบปุถุชน ทุกครั้งที่พบกัน จางเหว่ยจะปฏิบัติต่อนางด้วยความสุภาพบุรุษอย่างยิ่งยวด รักษาระยะห่างอย่างเหมาะสมตามหลักการ 'ชายหญิงไม่ใกล้ชิด' และสนทนาเพียงเื่บทกวีที่ลึกซึ้งหรือหลักธรรมคำสอนที่น่าเบื่อหน่าย ความสุภาพที่มากเกินไปนั้นกลับทำให้นางรู้สึกเหมือนตนเองเป็เพียงวัตถุโบราณล้ำค่าที่เขามีไว้เพื่อเชิดชู มากกว่าจะเป็สตรีที่มีเืเนื้อและความโหยหา
หลังจากมื้อเช้าที่ประกอบด้วยอาหารรสเลิศทว่าจืดชืดในความรู้สึกผ่านพ้นไป หลิวเหมยเดินไปยังศาลาไม้กลางสวนโบตั๋น สวนแห่งนี้คือความภาคภูมิใจของนายท่านหลิว ดอกโบตั๋นหลากสีสันเบ่งบานสะพรั่งภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิด ทว่าสำหรับหลิวเหมย มันกลับดูเหมือนคุกที่ประดับด้วยดอกไม้ นางมักจะหยุดยืนอยู่ที่ริมกำแพงจวนที่สูงตระหง่าน เงี่ยหูฟังเสียงความวุ่นวายจากตลาดภายนอก เสียงพ่อค้าะโขายของ เสียงเด็กวิ่งเล่น เสียงหัวเราะที่ดูจริงใจ... สิ่งเหล่านี้คือโลกที่นางโหยหาแต่ไม่อาจเอื้อมถึง
นางเหม่อมองยอดไม้ที่พริ้วไหวตามลมภายนอก พลางจินตนาการว่าหากนางเป็เพียงหญิงชาวบ้านธรรมดาที่สามารถเดินไปไหนมาไหนได้ตามใจชอบ ชีวิตจะเป็เช่นไร? นางจะสามารถรักใครสักคนด้วยหัวใจจริงๆ ได้หรือไม่? ไม่ใช่รักเพราะหน้าที่ หรือรักเพราะความเหมาะสมตามที่ผู้ใหญ่กำหนดให้
"คุณหนูเ้าคะ คุณหนูซูหลิน คุณหนูหวังฟาง และคุณหนูจางซิน มาถึงแล้วเ้าค่ะ" เสียงของเสี่ยวชุ่ยดึงนางกลับมาจากภวังค์
หลิวเหมยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยและสง่างามดังเดิม นางเดินกลับไปยังศาลาเพื่อรอรับรองเพื่อนสนิททั้งสามที่นัดหมายกันไว้เพื่อจิบชาและปักผ้าตามธรรมเนียมของคุณหนูตระกูลใหญ่ ทว่าในใจของนางรู้ดีว่า การพบกันครั้งนี้คือโอกาสเดียวที่นางจะได้ระบายความอึดอัดที่สุมอยู่ในอกออกมาบ้าง แม้จะเป็เพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ ก็ตาม
ไม่นานนัก เสียงหัวเราะใสๆ ที่ดูขัดกับบรรยากาศอันเคร่งขรึมของจวนตระกูลหลิวก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ จางซิน คุณหนูผู้ร่าเริงและซุกซนที่สุดในกลุ่มเดินนำหน้าเข้ามาในสวนด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง ตามด้วย ซูหลิน ผู้มีใบหน้าเรียบเฉยทว่าดวงตาฉายแววฉลาดเฉลียวราวกับมองทะลุทุกสิ่ง และปิดท้ายด้วย หวังฟาง ที่เดินอย่างอ่อนช้อยนุ่มนวล ทุกท่วงท่าของนางดูราวกับภาพวาดที่หลุดออกมาจากตำรากุลสตรี
"พี่เหมย! ท่านดูสิ ข้าแอบนำขนมกุ้ยฮวาจากร้านชื่อดังนอกจวนมาฝากท่านด้วย ข้าต้องติดสินบนคนขับรถม้าตั้งนานกว่าเขาจะยอมแวะให้" จางซินเอ่ยพลางชูห่อขนมเล็กๆ ขึ้นอย่างร่าเริง แววตาของนางเป็ประกายด้วยความภูมิใจในวีรกรรมเล็กๆ ของตน
"เบาเสียงหน่อยซินเอ๋อร์ เดี๋ยวใครมาได้ยินเข้าจะลำบากถึงนายท่านหลิว" ซูหลินเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นางก็ขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ หลิวเหมย พร้อมกับวางตะกร้าอุปกรณ์ปักผ้าลงบนโต๊ะหินอ่อน
ทั้งสี่นางนั่งล้อมวงกันในศาลา ภาพเบื้องหน้าหากมองจากระยะไกล คือกลุ่มคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่กำลังจิบชาและปักผ้าอย่างสงบเสงี่ยมงดงาม ทว่าหากได้เข้ามาใกล้ จะพบว่าบรรยากาศรอบโต๊ะนั้นเต็มไปด้วยความอึดอัดที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้รอยยิ้มตามมารยาท
"พวกท่านรู้หรือไม่... งานแต่งงานของข้ากับแม่ทัพน้อยถังถูกกำหนดวันอย่างเป็ทางการแล้ว" จางซินเอ่ยขึ้นหลังจากจิบชาไปอึกใหญ่ ความร่าเริงในน้ำเสียงหายไปกว่าครึ่ง "เขาเป็คนดีนะ... ข้าหมายถึง เขาดูแข็งแรงและซื่อตรง แต่ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน เขาเอาแต่พูดเื่การฝึกทหาร การจัดทัพ และพละกำลังของม้าศึก ข้ากลับรู้สึกว่าชีวิตหลังจากนี้คงเหมือนถูกขังอยู่ในค่ายทหารมากกว่าจวนที่อบอุ่น ข้าอยากคุยเื่บทกวี เื่ดอกไม้ แต่เขากลับมองว่ามันเป็เื่ไร้สาระ"
"ข้าเองก็ไม่ต่างกันนักหรอก" หวังฟางเอ่ยเบาๆ พลางก้มหน้ามองผ้าปักลายคู่รักนกเป็ดน้ำในมือ "คุณชายสวี่เป็ศิลปินที่อ่อนโยนเหลือเกิน เขามักจะวาดภาพดอกไม้และผีเสื้อให้ข้า แต่เขาก็ขี้โรคเสียจนข้ากลัวว่าวันหนึ่งเขาจะสลายไปกับสายลม ความรักที่เขามอบให้ข้ามันดูเบาบางและเปราะบางเหลือเกิน ข้าโหยหาความมั่นคง ความแข็งแกร่งที่สามารถปกป้องข้าได้จริงๆ ไม่ใช่เพียงคำหวานในบทกวี"
ซูหลินถอนหายใจยาว แววตาของนางดูเหนื่อยหน่าย "คุณชายเหวินคู่หมั้นของข้าเล่า? เขาฉลาดหลักแหลมเกินไป ทุกคำพูดของเขาแฝงไปด้วยการคำนวณ แม้แต่การแต่งงานเขาก็ยังมองว่าเป็เพียงการควบรวมกิจการและการขยายอำนาจของตระกูล ข้าไม่รู้เลยว่าในใจของเขามีที่ว่างสำหรับความรู้สึกจริงๆ บ้างหรือไม่ หรือข้าเป็เพียงตัวเลขตัวหนึ่งในบัญชีของเขาเท่านั้น"
หลิวเหมยรับฟังคำปรับทุกข์ของเพื่อนๆ ด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งไม่แพ้กัน นางวางเข็มปักผ้าลงช้าๆ "จางเหว่ยของข้าเล่า... เขาดีเสียจนข้ารู้สึกผิดที่รู้สึกเบื่อหน่าย ความสุภาพของเขาเปรียบเสมือนกำแพงน้ำแข็งที่ข้าไม่อาจก้าวข้ามไปได้ เรานั่งห่างกันสามก้าวเสมอ สนทนาเื่ที่คนทั้งโลกยกย่องว่าดีงาม แต่ข้ากลับรู้สึกเหงาจับใจเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ข้าอยากให้เขาจับมือข้าบ้าง อยากให้เขามองข้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา ไม่ใช่สายตาที่มองรูปเคารพบนหิ้ง"
ความเงียบเข้าปกคลุมศาลาชั่วขณะ ลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านหอบเอาความเย็นเยียบมาััผิวกาย ทั้งสี่นางต่างเป็นกน้อยในกรงทองที่แตกต่างกันไป แต่สิ่งที่เหมือนกันคือความโหยหาในบางสิ่งที่พวกนางเองก็ยังไม่รู้จักดีนัก บางสิ่งที่รุนแรงกว่าบทกวี บางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่าจารีตประเพณี และบางสิ่งที่สามารถปลุกจิติญญาที่หลับใหลของพวกนางให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนานภายใต้กฎเกณฑ์ของสังคม
"บางครั้งข้าก็อยากจะทำอะไรที่มัน... นอกลู่นอกทางบ้าง" จางซินโพล่งขึ้นมาอีกครั้ง แววตาซุกซนเริ่มกลับมาฉายแสง "ทำในสิ่งที่ตำราสตรีไม่ได้สอน ทำในสิ่งที่ท่านพ่อท่านแม่ต้องใจนหน้ามืด ข้าอยากรู้ว่ารสชาติของอิสรภาพที่แท้จริงมันเป็อย่างไร ไม่ใช่เพียงการแอบซื้อขนมนอกจวนเช่นนี้"
"เ้าก็พูดไปนั่นซินเอ๋อร์ หากใครมาได้ยินเข้า เ้าจะถูกกักบริเวณไม่ให้ออกไปไหนเลยนะ" หวังฟางปรามเบาๆ แต่ในใจของนางกลับแอบคิดตามคำพูดของเพื่อนสนิทอย่างเลี่ยงไม่ได้
"แต่ถ้ามีโอกาสจริงๆ เล่า?" ซูหลินถามขึ้น น้ำเสียงของนางดูจริงจังและลึกซึ้งกว่าปกติ แววตาที่ฉลาดเฉลียวของนางจ้องมองไปยังเพื่อนทั้งสาม "ถ้ามีใครสักคนมาเปิดประตูที่ถูกปิดตายนี้ออก ถ้ามีใครสักคนกล้าที่จะท้าทายจารีตประเพณีเพื่อพวกเรา พวกเ้าจะกล้าก้าวออกไปหรือไม่? หรือจะยอมเป็นกในกรงที่รอวันตายไปพร้อมกับความหรูหราที่ว่างเปล่านี้?"
คำถามของซูหลินทำให้หลิวเหมยนิ่งอึ้งไป นางมองไปที่กำแพงจวนอีกครั้ง รอยร้าวเล็กๆ ในใจของนางเริ่มขยายกว้างขึ้นอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกอึดอัดที่สะสมมาตลอดสิบแปดปีเริ่มปะทุขึ้นอย่างเงียบเชียบในส่วนลึกของดวงตา
ยามบ่ายเมื่อเพื่อนๆ ลากลับไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ ของชาและขนมกุ้ยฮวา หลิวเหมยเดินกลับเข้าเรือนนอนเพียงลำพัง นางหยุดยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ จ้องมองภาพสะท้อนของสตรีที่ดูเพียบพร้อมไร้ที่ติในชุดไหมสีชมพูหวาน แต่นางกลับรู้สึกไม่รู้จักสตรีที่อยู่ในกระจกนั้นเลย สตรีผู้นั้นดูเหมือนตุ๊กตาที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงามเพื่อรอการส่งมอบให้เ้าของใหม่
"ข้าเป็ใครกันแน่... เป็เพียงหมากในกระดานของท่านพ่อ หรือเป็เพียงเครื่องประดับในชีวิตของคุณชายจางเหว่ย?" นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย
นางค่อยๆ ถอดปิ่นหยกขาวออกจากมวยผม ปล่อยให้เส้นผมสีดำขลับยาวสลวยตกลงมาคลุมแผ่นหลัง ความรู้สึกเบาสบายที่เกิดขึ้นชั่วขณะทำให้ใจของนางสั่นไหว นางเดินไปที่หน้าต่าง มองดูดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า ทิ้งแสงสีส้มแดงที่ดูรุนแรงและงดงามราวกับเปลวเพลิง
ค่ำคืนนั้น หลิวเหมยนอนไม่หลับ นางลุกขึ้นมานั่งที่ริมหน้าต่าง มองดูดวงจันทร์ที่ถูกเมฆหมอกบดบังไปครึ่งหนึ่ง ความเหงาที่เกาะกินใจทำให้ใจของนางล่องลอยไปไกลแสนไกล นางรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในอากาศ ราวกับพายุใหญ่ที่กำลังจะพัดผ่านเข้ามาในชีวิตที่แสนสงบและน่าเบื่อหน่ายนี้
นางไม่รู้เลยว่าความปรารถนาลึกๆ ในใจที่นางเพิ่งจะยอมรับกับตัวเองนั้น กำลังจะนำพานางไปสู่เส้นทางที่ไม่อาจหวนกลับ เส้นทางที่จะทำลายกรงทองนี้ให้แตกสลาย และเปิดเผยความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้จารีตประเพณีอันเข้มงวด... โดยเริ่มต้นจากสิ่งเล็กๆ ที่นางกำลังจะได้พบเจอในห้องสมุดเก่าแก่ของตระกูลหลิวในวันพรุ่งนี้
หลิวเหมยหลับตาลงในที่สุด ปล่อยให้ความโหยหาในอิสรภาพนำพาความฝันที่แสนประหลาดมาเยือน ความฝันถึงััที่เร่าร้อนและรุนแรง... สิ่งที่นางไม่เคยได้รับรู้จากตำราเล่มใด และเป็สิ่งที่นางกำลังจะได้ััในไม่ช้านี้
1K
