บทที่ 23: สามวันแห่งการเตรียมตัว
หลังจากบรรลุข้อตกลงกับหลินเวยเวยแล้ว เย่เฉินก็ไม่เสียเวลาแม้แต่น้อย เขารู้ดีว่าตนเองในตอนนี้ยังอ่อนแอเกินไป การปะทะกับเฟยเทียนได้เปิดแผลแห่งความจริงให้แก่เขา...ว่าต่อหน้ายอดฝีมือที่แท้จริง เขายังเป็เพียงมดปลวกตัวหนึ่งเท่านั้น
"ข้า้าทรัพยากร" เย่เฉินกล่าวกับหลินเวยเวยอย่างตรงไปตรงมา
"ท่าน้าสิ่งใด เชิญบอกมาได้เลยเ้าค่ะ" หลินเวยเวยตอบรับอย่างเต็มใจ
"ข้าไม่้าโอสถสำเร็จรูป" เย่เฉินกล่าว "แต่ข้า้า 'ของเหลือใช้' จากการบำเพ็ญเพียร...เช่น แก่นอสูรระดับต่ำที่แตกหัก, เศษแร่ที่เหลือจากการหลอมอาวุธ, หรือกากสมุนไพรที่เหลือจากการปรุงยา...ยิ่งมากเท่าไหร่ยิ่งดี"
คำขอของเขาทำให้หลินเวยเวยประหลาดใจอย่างยิ่ง ของเหล่านี้ในสายตาของผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปแทบจะไร้ค่า แต่ชายผู้นี้กลับ้ามันในปริมาณมาก? แม้จะไม่เข้าใจ แต่นางก็ไม่ได้ซักถาม นางเพียงแค่พยักหน้ารับ "ได้เ้าค่ะ ข้าจะให้คนของตระกูลหลินในสถานีการค้าแห่งนี้รวบรวมมาให้ท่านโดยเร็วที่สุด"
ด้วยเครือข่ายของตระกูลหลิน เพียงเวลาไม่ถึงสองชั่วยาม ทรัพยากร "ขยะ" จำนวนมหาศาลก็ถูกขนมาไว้ที่หน้าห้องของเย่เฉิน
เย่เฉินมองกองวัตถุดิบตรงหน้าด้วยแววตาที่พึงพอใจ ก่อนจะกล่าวกับทุกคนว่า "อีกสามวันข้างหน้า ข้าจะขอฝึกตนแบบปิดประตู ห้ามมิให้ผู้ใดรบกวน"
ว่าแล้ว เขาก็ขนทรัพยากรทั้งหมดเข้าไปในห้องและปิดประตูลงอย่างแ่า
ทันทีที่อยู่ตามลำพัง เขาก็ไม่รอช้า เขานั่งลงขัดสมาธิและเริ่มเรียกใช้ "เตาหลอมแห่งความโกลาหล" ทันที!
วังวนสีดำปรากฏขึ้นกลางห้อง ดูดกลืนกองทรัพยากรขยะเ่าั้เข้าไปอย่างตะกละตะกลาม!
แก่นอสูรที่แตกหัก...เศษโลหะ...กากสมุนไพร...ทุกสิ่งทุกอย่างถูกบดขยี้และย่อยสลายจนกลายเป็พลังงานาที่บริสุทธิ์และเข้มข้น!
เย่เฉินเริ่มดูดซับพลังงานเ่าั้เข้าสู่ร่างกายอย่างบ้าคลั่ง เขาโคจรเคล็ดวิชากายาโลหิตครั้งแล้วครั้งเล่า ความเ็ปที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างนั้นราวกับจะทำให้คนธรรมดาคลุ้มคลั่งจนตายได้ แต่สำหรับเย่เฉินแล้ว มันคือบทเพลงอันแสนไพเราะที่ขับกล่อมให้ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มพูนขึ้น!
วันแรกผ่านไป... ร่างกายของเขาดูดซับพลังงานไปจนหมดสิ้น พลังสีโลหิตในเส้นเืของเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
วันที่สองผ่านไป... เขารู้สึกได้ว่ากายาโลหิตของตนเองได้มาถึงจุดสูงสุดของขั้นต้นแล้ว กำลังจะทะลวงสู่ขั้นต่อไปในอีกไม่ช้า!
และในวันที่สาม...
ขณะที่เย่เฉินกำลังดูดซับพลังงานก้อนสุดท้ายเข้าไป...
"ครืนนน!"
เสียงที่คล้ายกับแม่น้ำเดือดดังก้องขึ้นจากภายในร่างกายของเขา! พลังสีโลหิตทั้งหมดหมุนวนรวมตัวกัน ก่อนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ! มันกลายเป็สีแดงเข้มที่เกือบจะกลายเป็สีดำ และแฝงไว้ด้วยพลังที่ดุดันและหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า!
กายาโลหิต...ทะลวงสู่ขั้นกลางแล้ว!
เย่เฉินลืมตาขึ้นช้าๆ ประกายแสงสีแดงวูบหนึ่งฉายวาบขึ้นในดวงตาของเขาก่อนจะเลือนหายไป เขากำหมัดแน่น ััได้ถึงพละกำลังที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล
"ตูม!" เขาลองชกหมัดออกไปเบาๆ ในอากาศ แต่กลับเกิดเสียงะเิของอากาศดังขึ้น! พลังหมัดเพียงอย่างเดียวของเขาในตอนนี้น่ากลัวยิ่งกว่าผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตหลอมกายาทั้งหมดรวมกันเสียอีก!
'หากข้าต้องสู้กับหมีเกราะโลหิตอีกครั้ง...ข้ามั่นใจว่าสังหารมันได้ในหมัดเดียว' เขาคิดในใจอย่างมั่นใจ
ในขณะเดียวกัน ด้านนอกห้องพัก หลินเวยเวยและสือเฟิงกำลังยืนรออยู่ด้วยความกระวนกระวายเล็กน้อย
"สามวันแล้ว ไม่รู้ว่าสหายเย่เฉินจะเป็อย่างไรบ้าง" สือเฟิงกล่าว
"ไม่ต้องห่วงหรอกเ้าค่ะ" หลินเวยเวยกล่าว แต่ในแววตาก็ยังมีความกังวล "คนอย่างเขา...ย่อมไม่ทำอะไรที่ไม่มีความมั่นใจ"
"แกร๊ก..."
ทันใดนั้น ประตูห้องของเย่เฉินก็ถูกเปิดออกช้าๆ
ร่างของเย่เฉินในชุดสีดำเรียบง่ายก้าวออกมา เขายังคงเป็คนเดิม แต่กลิ่นอายรอบกายกลับเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง หากก่อนหน้านี้เขาเปรียบเสมือนดาบที่คมกริบแต่ยังเก็บอยู่ในฝัก...บัดนี้ เขาก็เปรียบเสมือนห้วงเหวที่ลึกจนมิอาจหยั่งถึงได้ สงบนิ่ง แต่ก็น่าสะพรึงกลัว
หลินเวยเวยและสือเฟิงััได้ถึงการเปลี่ยนแปลงนั้นและรู้สึกใจเต้นขึ้นมาทันที
เย่เฉินมองคนทั้งสองและพยักหน้าให้ "ข้าพร้อมแล้ว"
หลินเวยเวยเผยรอยยิ้มที่งดงามออกมา "ดูเหมือนท่านจะเตรียมตัวพร้อมแล้ว... เช่นนั้นก็ได้เวลาแล้วเ้าค่ะ"
"ได้เวลาไปที่...หอประมูลหมื่นสมบัติ"
1K
