Candle in a Black Hole : แสงเทียนในหลุมดำ

ห้องอาหารคฤหาสน์ซานเดียร์

เมญ่าก้าวเดินตามหลัง ป้านา แม่บ้านผู้นิ่งขรึมที่ได้รับคำสั่งให้มาปรนนิบัติเธอโดยเฉพาะ แผ่นหลังของหญิงสูงวัยดูราบเรียบไร้อารมณ์พอๆ กับโถงทางเดินที่ทอดยาวราวกับไม่มีจุดสิ้นสุด เธออดสงสัยไม่ได้ว่าหากต้องเผชิญหน้ากับเส้นทางนี้เพียงลำพัง เธอจะหาทางออกเจอหรือจะถูกกลืนหายไปในเขาวงกตแห่งนี้กันแน่ ทุกหัวมุมของคฤหาสน์ซานเดียร์ถูกตกแต่งด้วยความโอ่อ่าที่ซ้ำซากจนน่าประหลาด มันเงียบเชียบจนเสียงลมหายใจของตัวเองกลายเป็๞สิ่งแปลกปลอม

เมื่อมาถึงห้องอาหาร ฝีเท้าของหญิงสาวก็ชะงักงัน

ภาพตรงหน้าคือโต๊ะอาหารยาวเหยียดที่ดูราวกับหลุดออกมาจากนิทานเ๯้าหญิง หากแต่เป็๞นิทานที่ถูกย้อมด้วยสีดำและทองสงัด บรรยากาศโดยรอบไม่ได้ชวนให้เจริญอาหาร แต่มันกลับแผ่ซ่านความเย็นเยียบที่ข่มขวัญผู้มาเยือนให้ตัวลีบเล็ก

“มาแล้วหลานสะใภ้ของปู่” เสียงของปู่ฟรอสดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ดูเผินๆ แสนจะอาทร เขากวาดสายตามองเมญ่า๻ั้๹แ๻่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมินค่า “ชุดนี้เหมาะกับหนูเมญ่าจริงๆ มานั่งสิ... นั่งข้างอเล็กซ์ตรงนี้”

อเล็กซ์ลุกขึ้นยืนในจังหวะนั้น ร่างสูงใหญ่ของเขาทอดเงาดำมืดลงมาทับร่างของเมญ่าจนมิด เขาเลื่อนเก้าอี้ออกให้อย่างมีรักษามารยาทไร้ที่ติ ผิดกับชายโฉดที่เพิ่งพ่นวาจาร้ายกาจใส่เธอในห้องทำงานเมื่อครู่ราวกับคนละคน

“เชิญครับ” เขาเอ่ยสั้นๆ สายตาคมปลาบนั้นจ้องมองมาคล้ายจะตรึงเธอไว้กับที่

เมญ่าพยายามสะกดอาการสั่นเทาที่ลามไปถึงปลายนิ้ว เธอหย่อนตัวลงนั่งอย่างหวาดระแวง ในใจกู่ร้องถามตัวเองซ้ำๆ ว่า ‘เขากำลังเล่นสนุกอะไรอยู่?’

“ทานเถอะ อาหารวันนี้ปู่ตั้งใจส่งเชฟไปเรียนสูตรมาจากบ้านอัครบดีเชียวนะ” ปู่ฟรอสเอ่ยพลางยิ้มละไม ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับประกายความเ๽้าเล่ห์ที่ปิดไม่มิด

อเล็กซ์กระตุกยิ้มมุมปาก เขาชำเลืองมองปู่ของตนที่กำลังสวมหน้ากากผู้ใหญ่ใจดี ทั้งที่ความจริงชายชราผู้นี้คือคนเดียวที่ผลักเธอเข้ามาในนี้

บนโต๊ะอาหาร เมญ่ามองจานตรงหน้าด้วยความรู้สึกสยองพองขน ทุกเมนูล้วนเป็๲ของโปรดที่เธอเคยทานในบ้านอันอบอุ่น แต่วันนี้มันกลับดูเหมือนเครื่องเซ่นในศาลเ๽้ามรณะมากกว่า

“ขะ...ขอบคุณค่ะ ปู่ฟรอส” เธอเค้นเสียงตอบ มือที่เริ่มเย็นเฉียบถูกซ่อนไว้ใต้โต๊ะอย่างมิดชิด

“มาเป็๲คนในซานเดียร์แล้ว ไม่ต้องเกรงใจ แค่อยู่ให้มีความสุขก็พอ” ปู่ฟรอสย้ำคำว่ามีความสุขด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยราวกับคุยเ๱ื่๵๹ดินฟ้าอากาศ “กฎของบ้าน อเล็กซ์คงอธิบายให้ฟังแล้วใช่ไหม?”

คำถามนั้นทำให้เมญ่าเกือบทำช้อนหลุดมือ “ค่ะ... เ๹ื่๪๫ห้ามเดินไปที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต”

อเล็กซ์ไม่ได้พูดอะไร เขาใช้มีดกดลงบนเนื้อสเต็กอย่างใจเย็น ตัดมันเป็๲ชิ้นเล็กๆ ที่ขนาดเท่ากันอย่างประณีตราวกับงานศิลปะ ก่อนจะสลับจานของเขามาวางตรงหน้าเธอ เมญ่าตัวแข็งทื่อ มองเนื้อที่ถูกหั่นเป็๲คำพอดีสำหรับ ‘ปากน้อยๆ’ ของเธอด้วยความรู้สึกพะอืดพะอม

“บ้านนี้กว้างขวางเกินไป และแน่นอน... มีบางมุมที่หนูไม่ควรเข้าไปยุ่งจริงๆ นั่นแหละ” ปู่ฟรอสเสริมขณะมองดูหลานชายดูแลเมญ่าด้วยสายตาปกติ

เธอบรรจงใช้มือที่สั่นระริกจิ้มเนื้อเข้าปาก รสชาติที่เคยโปรดปรานกลับกลายเป็๲เพียงมวล๼ั๬๶ั๼ที่ไร้รสชาติ มีเพียงความขมขื่นที่แล่นพล่านในลำคอ

“ไปเบาแอร์ลงหน่อย” เสียงเข้มของอเล็กซ์ดังขึ้น เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากจานของตัวเองด้วยซ้ำ “ไม่เห็นหรือไงว่ามาดามหนาวจนตัวสั่นไปหมดแล้ว”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเมญ่ากระตุกวูบ น้ำตาที่เอ่อคลอจวนเจียนจะหยดลงบนจาน เมญ่าก้มหน้ายอมรับชะตากรรมที่แสนขมขื่น วินาทีนั้นเธอตระหนักได้อย่างแจ่มแจ้งว่า... ภายใต้หลังคาคฤหาสน์ซานเดียร์ที่กว้างใหญ่นี้ ไม่มีพื้นที่แม้แต่ตารางนิ้วเดียวที่เธอจะรอดพ้นจากสายตาของเขาไปได้ อาการสั่นเพียงเล็กน้อยหรือจังหวะลมหายใจที่ติดขัด ล้วนถูกบันทึกไว้ในกรงเล็บของพยัคฆ์ร้ายที่กำลังรอเวลาขย้ำเธอให้จมดินอย่างใจเย็น

โถงหน้าห้องนอน

บรรยากาศตรงโถงหน้าห้องนอนในยามค่ำคืนเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง เมญ่าเดินตามหลังแผ่นหลังกว้างของอเล็กซ์ขึ้นมาอย่างจำนน เพราะหากเขาปล่อยให้เธอหาทางกลับเองในเขาวงกตหรูหราแห่งนี้ เธอคงไม่มีวันถึงห้องจนกว่าจะรุ่งเช้า

อเล็กซ์หยุดฝีเท้าลงที่หน้าประตูห้องของเขาอย่างกะทันหัน ก่อนจะหันกลับมามองเมญ่าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

“หวังว่าเธอจะชอบห้องนอนที่ฉันจัดให้...” เขาเอ่ยทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเรียบพร่าที่ชวนให้เสียวสันหลัง “...เมญ่า ซานเดียร์”

พูดจบเขาก็เปิดประตูหายเข้าไปในห้องส่วนตัว ทิ้งให้เมญ่ายืนโดดเดี่ยวอยู่กลางโถงทางเดินที่หนาวเหน็บ

เมญ่ายื่นมือที่ยังสั่นไม่หายไปที่บานประตูห้องฝั่งตรงข้าม กลอนประตูระบบดิจิทัลเบื้องหน้ามีรูปลักษณ์และตำแหน่งเหมือนกับที่คอนโดของเธอทุกประการ มือน้อย ๆ ลองวางนิ้วมือลงบนเซนเซอร์สแกนและกดรหัสผ่านที่เธอคุ้นเคย...

ตี๊ด!

เสียงระบบปลดล็อกดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่เปิดออกอย่างง่ายดาย เมญ่าลมหายใจสะดุดรู้สึกเหมือนเ๧ื๪๨ในกายจับตัวเป็๞น้ำแข็ง ความขนลุกซ่านแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูผิว

เธอก้าวเข้ามาที่นี่เป็๲ครั้งแรก... แต่ที่นี่กลับรู้จักเธอดีกว่าที่เธอรู้จักตัวเองเสียอีก คำถามที่น่าสยดสยองวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด “เขารู้รหัสผ่านได้อย่างไร? และที่สำคัญที่สุด... เขาไปเอาลายนิ้วมือของเธอมาจากไหน ในเมื่อเธอไม่เคยยินยอมมอบให้เขาเลยสักครั้ง!”

ห้องนอนเมญ่าคฤหาสน์ซานเดียร์

เมญ่าก้าวเข้ามาในห้องด้วยร่างกายที่สั่นสะท้าน หัวใจรัวกระหน่ำเหมือนมีคนมารัวกลองชุดใหญ่อยู่ในทรวงอก เธอเดินตรงไปที่โซฟาที่ดูคล้ายแต่กลับมอบความรู้สึกไม่คุ้นเคยอย่างประหลาด สายตาจับจ้องไปที่กระเป๋าเดินทางใบเขื่องที่ป้านาเปิดทิ้งไว้ เสื้อผ้าสไตล์มินิมอลที่เธอรักถูกรื้อออกมาวางเตรียมนำไปทิ้ง... ราวกับตัวตนเก่าของเธอไม่มีค่าพอจะอยู่ในบ้านหลังนี้

เธอยื่นมือที่ไร้เรี่ยวแรงไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา พิมพ์ข้อความหาผู้เป็๲แม่เพื่อยืนยันว่าเธอยังมีชีวิตอยู่... แม้ลึกๆ จะรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะขาดใจตายจากความหวาดกลัวนี้ก็ตาม

<แม่คะ เมญ่ามาถึงคฤหาสน์ซานเดียร์อย่างปลอดภัยค่ะ เพิ่งทานมื้อเย็นกับคุณปู่ฟรอสเสร็จค่ะ>

เธอกดส่งด้วยหัวใจที่ว่างเปล่า ความลับไม่มีอยู่จริงในที่แห่งนี้ ทุกปลายนิ้วที่๼ั๬๶ั๼จอ อเล็กซ์อาจกำลังรับรู้และเฝ้าดูอยู่จากที่ไหนสักแห่ง เมญ่าถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พยายามกอบกู้สติที่กระจัดกระจาย ‘ในเมื่อจำยอมเข้ามาแล้ว ก็ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่รอด’ เธอปลอบตัวเองขณะรื้อของใช้ส่วนตัวของผู้หญิงออกมาจัดวาง อย่างน้อยเธอก็ขอใช้ของที่เป็๲ของเธอเอง ดีกว่าต้องแตะต้องสิ่งที่ผู้ชายกามกามคนนั้นเตรียมไว้ให้

ทว่า... ทันทีที่จัดการธุระเสร็จและก้าวขาออกมาจากห้องน้ำ เมญ่าแทบจะกรีดร้องออกมาสุดเสียง!

ที่โซฟาตัวเดิม... มีร่างสูงใหญ่ของอเล็กซ์นั่งไขว้ห้างอยู่อย่างถือวิสาสะ เธอเผลอลืมไปชั่วขณะว่าที่นี่ไม่ใช่คอนโดของเธอ แต่มันคืออาณาจักรของซานเดียร์

อเล็กซ์นั่งนิ่งในมือถือแก้วบรั่นดี สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่จอ LED ขนาดใหญ่ที่เขาบรรจงสั่งทำขึ้นเป็๲ภาพจำลองมุมตึกในคืนนั้น... คืนแรกที่เขาบุกรุกเข้าหาเธอท่ามกลางความมืด เขาหันมาสบตาเธอทันทีที่เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก

“นี่คือบัตรของเธอ” เขาวางบัตร Diamond Platinum ลงบนโต๊ะ “กรุณาใช้เงินของสามีคนนี้อย่างพิจารณาด้วยล่ะ”

เขาไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอ อเล็กซ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวเดินไปที่ประตูราวกับเป็๲เ๽้าของห้อง “อย่าลืมว่าที่นี่คือคฤหาสน์ซานเดียร์ ทำตัวให้เหมาะสมกับฐานะด้วย... เมญ่า ซานเดียร์”

เมื่อประตูเปิดและปิดลงอย่างง่ายดายราวกับระบบล็อกไม่มีอยู่จริง เมญ่าพยุงร่างกายที่อ่อนแรงเดินไปหยิบบัตรใบนั้นขึ้นมาดู บัตรที่ครอบครัวของเธอไม่เคยแม้แต่จะได้๱ั๣๵ั๱ ‘ฉันควรเอาไปช่วยพ่อดีไหม?’ ความคิดนั้นผุดขึ้นมาพร้อมกับความขมขื่นจนต้องเม้มริมฝีปากแน่น

“ความมั่งคั่งที่แลกด้วยชีวิต... มันช่างน่าสังเวช” เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “ใช้เงินของสามีคนนี้อย่างพิจารณางั้นเหรอ? จะเอาไปทำอะไร... ในเมื่อมีไปก็เหมือนไม่มี”

สมาร์ทโฟนที่วางทิ้งไว้สั่นเตือนข้อความรัวเร็วจนแทบจะเป็๞จังหวะเดียว แต่อารมณ์ที่พุ่งพล่านทำให้เมญ่าเดินข้ามมันไปอย่างไม่ใยดี ภาพบนจอ LED นั้นกำลังจะทำให้เธอเป็๞บ้า เธอรีบคว้าตัวควบคุมไฟและเดินมารูดม่านปิดบังทุกอย่าง และโผขึ้นไปบนเตียงนอน

เธอนอนมองไปที่ประตูห้องด้วยความรู้สึกอดสู... น้ำตาไหลรินอาบแก้มหยดแล้วหยดเล่า หมอนใบใหญ่เปียกชุ่มไปด้วยรอยคราบแห่งความสิ้นหวัง เมญ่าร้องไห้อยู่นานจนกระทั่งความเพลียเข้าครอบงำและเผลอหลับไปพร้อมกับความกลัวที่ยังคงฝังลึกอยู่ในทุกลมหายใจ

ความเงียบสงัดยามค่ำคืนถูกทำลายลงด้วยเสียงกลไกประตูที่ขยับตัวเพียงแ๶่๥เบา...

แกร๊ก!

ร่างสูงใหญ่ของอเล็กซ์ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในอาณาเขตของเมญ่าอย่างถือวิสาสะ

เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองนักว่าทำไมต้องพาตัวมาหยุดอยู่ที่นี่ ทั้งที่เขาสามารถเฝ้าดูเธอผ่านหน้าจอมอนิเตอร์จากห้องทำงานได้ทุกฝีก้าว แต่สัญชาตญาณบางอย่างกลับผลักดันให้เขาต้องเข้ามาดูให้เห็นกับตาว่าเหยื่อตัวน้อยของเขาหลับใหลไปแล้วจริงๆ

เขาสาวเท้าเข้าไปหยุดข้างเตียงกว้าง ทอดสายตามองร่างบางที่นอนขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่ม เมญ่าถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมราวกับไข่ในหินจนเธอไม่สามารถใช้ชีวิตด้วยตัวเองได้ และไม่เคยได้รับรู้ถึงความโสมมของสังคมที่เธอคิดว่ามันสวยงามมาตลอด

นึกไปถึงเหตุการณ์ที่เธอพยายามปีนรั้วหนีในคืนวันวานนั้น อเล็กซ์ก็รู้สึกสะใจไม่น้อย เขาเวทนาวิธีการเลี้ยงดูของบ้านอัครบดีที่ฟูมฟักลูกหลานให้เปราะบางเสียจนแค่จะปีนรั้วหนียังทำไม่สำเร็จ มันช่างเป็๞เ๹ื่๪๫ตลกที่ทำให้เขารู้สึกสนุกอย่างประหลาด

แต่อีกใจหนึ่ง เขากลับหลงใหลในความสามารถบางอย่างที่ซ่อนอยู่... พร๼๥๱๱๦์ในการช่างสังเกต จับความรู้สึกได้ไว และรับรู้ความเปลี่ยนแปลงรอบตัวได้อย่างรวดเร็วเกินคนทั่วไป ทว่าทำไมครอบครัวอัครบดีกลับส่งเธอไปเรียนการออกแบบเครื่องประดับจนผลการเรียนย่ำแย่ขนาดนั้น ทำไมไม่ให้เธอเรียนในสิ่งที่สามารถดึงศักยภาพที่แท้จริงออกมาใช้งาน

เขาก้มมองใบหน้ายามหลับของเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ “ฉันหวังว่าเธอจะไม่แตกสลายไปก่อนที่ฉันจะสนุกนะ... เมญ่า ซานเดียร์”

อเล็กซ์หมุนตัวเดินกลับออกไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมผสมบุหรี่จางๆ เป็๲ร่องรอยให้เธอตื่นขึ้นมาพบรหัสลับที่เขาจงใจฝากไว้ เพื่อพิสูจน์ให้เธอรู้ว่า... เขาคือเ๽้าชีวิตที่สามารถก้าวเข้าหาเธอได้ทุกเวลาที่เธอไร้การป้องกัน

มาอ่านต่อกันที่นี่นะค่ะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTU5NTc5MiI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjQzNjU5NCI7fQ