รักนี้ให้ช่างช่วยซ่อม

    ตอนที่ 13 กลอนสาขา

    ผมสะดุ้งตื่น เพราะได้ยินเสียงเคาะห้องมีได้ยินเสียงจ้อย๻ะโ๠๲เรียก ผมลุกไปดูที่นาฬิกาปลุก เป็๲เวลา 8.40น มีเรียน 9.00น. ผมลืมตั้งนาฬิกาปลุกไว้ ผมรีบไปเปิดห้องเห็นจ้อยรออยู่

            "ไอ้กิต ยังไม่อาบน้ำอีกเหรอวะ เรียกตั้งนานไวๆเลย คาบเรียนจะเริ่มแล้ว"

            "เคๆ ลืมตั้งนาฬิกาปลุกอาบน้ำแปบ"

    ผมหยิบโทรมาดูขณะกำลังวิ่งไปโรงเรียน เห็นเบอร์ที่ไม่ได้รับ 6สายเป็๞เบอร์อัญโทรมา ผมมาถึงห้องเรียนทันก่อนอาจารย์มานิดเดียว ผมรีบไปนั่งที่

            "กิต เป็๲อะไรหรือเปล่า โทรไปไม่รับ โทรไปตั้งหลายสาย เห็นปกติมาโรงเรียนไวตลอด"

            "ลืมตั้งนาฬิกาปลุกอะดิอัญ เกือบแย่ ดีนะจ้อยมาปลุก"

            "กิตทำการบ้านยังอะ ลอกหน่อยสิ"

            "ทำแล้วเดี่ยวจบคาบเอาให้นะอัญ  ภูมิทำการบ้านยังส่งวันนี้ใช่ปะ"

            "ใช่ๆส่งก่อนเที่ยงเดี่ยวผมเป็๲คนรวบรวมไปส่ง"

    หลังจากจบคาบเรียนเพื่อนมาส่วนก็เดินมาหาผม

            "กิตขอลอกการบ้านหน่อยดิ ๰่๥๹นี้เน้นไปทางกิจกรรม ไม่ค่อยได้สนใจเรียนเลย"

            "อัญลอกอยู่อะดิ ของภูมิยังว่างๆ ใครลอกเสร็จก็ส่งต่อไปเพื่อนคนอื่นด้วยนะ"

            "ใครเสร็จแล้วเอามาวางที่โต๊ะผมตอนเที่ยงนะครับ ผมจะเอาไปส่งที่โต๊ะอาจารย์ เข้าใจนะทุกคน"

    หลังจากภูมิบอกเพื่อน  บางคนก็ตั้งหน้าตั้งตาลอก ๰่๭๫นี้ก็หนักไปทางกิจกรรมแต่เราตั้งใจมาเรียนก็ต้องทำให้เต็มทีคุณพ่อ คุณแม่อุสาส่งเรามาเรียน ผมคิดในใจให้กำลังใจตัวเอง หลังจากเรียนเสร็จพวกเราก็ไปรอรุ่นพี่เหมือนเดิม

            "วันนี้พี่จะสอนกลอนสาขา"

    พวกรุ่นพี่เดินแจกกระดาษ A4 สีขาว ข้างในเขียนกลอน

            จะรักเพื่อน เหมือนหนึ่ง ซึ่งพี่น้อง

            จะรักพร้อง เพื่อนแก้ว อย่างแนวแน่

            เคารพศักดิ์ เคารพรุ่นพี่ ไม่ผันแปร

            ตัวข้าคือ    นักรบแท้   ช่างไฟฟ้ากำลัง

    หลังจากที่พวกเราอ่าน พี่บาสก็ให้พวกเรายืนเรียงแถวหน้ากระดานเหมือนเดิม

            "EPเตรียม!!"

            "EP"

    หลังจากซ้อมคำเตรียมเสร็จ ก็ซ้อมกลอนไปหลายรอบ รุ่นพี่ก็ให้พักเป็๞๰่๭๫ๆ เอามาให้ดื่มน้ำแดงเย็นเจี๊ยบ

            "วันนี้พอแค่นี้นะครับ พรุ่งนี้เป็๲วันเสาร์ ให้มาเจอกันที่นี้ตอน10.00น พวกพี่จะพาไปเที่ยว พวกพี่จะพาไปปล่อยของก่อนถึงวันรับน้อง"

    พวกเรากล่าวลารุ่นพี่ กำลังแยกย้ายกันกลับบ้าน

            "กิตพาห้างหน่อยสิ ไปหาไรกินกัน ภูมิ จ้อยไปไหมค่ะ พรุ่งนี้ไม่มีเรียนด้วย"

            "ผมขอผ่านดีกว่าอัญ ผมต้องไปช่วยทางบ้าน"

            "อ๋อ โอเคภูมิไม่เป็๲ไรค่ะ จ้อยว่าไงค่ะไปไหม"

            "ไม่ว่างอะดิอัญ ไอ้ยมจะพาไปหาเพื่อนเด็กมัน เด็กมันพาเพื่อนมาได้ แหล่มเลยยมเพื่อนรัก"

            "เพื่อนรักหน้ามึงอะดิ ถามอยู่ได้มีเด็กให้กูไหม ถามทั้งวัน"

    หลังจากพูดกันเสร็จก็แยกย้ายกัน จ้อยเดินกอดคอยมเดินไป สองคนนั้นสนิทกันดีจริงๆ ผมพาอัญไปเดินห้างนั่งรถเมย์กันไป บนรถเมย์คนเยอะมาก ผมกับอัญต้องยืนจับราวไว้ ขณะที่รถวิ่งอยู่ก็ตกลูกระนาด ทำให้อัญเอนตัวมาซบ ผมประคองอัญไว้ คนในรถก็แน่นเบียดกัน ความรู้สึกผมเหมือนเราสองคนกำลังกอดกันอยู่