ทันทีที่เห็นหัวล้านๆ และพุงพลุ้ยนั่น หลินหยุนซีก็มั่นใจว่าชายหัวล้านคนนี้ไม่ใช่เ้าของซิกแพกแน่นๆ ที่เคยเห็นในครั้งนั้นแน่
“เ้าอย่ามาทำเป็ลีลานักเลยหลานรัก ข้ารู้ว่าเ้ายั่วยวนข้าทุกวัน น่าเสียดายที่ข้ามิใช่คนแรกของเ้า” ชายหัวล้านกุมท้องก่อนจะมองหลินหยุนซีด้วยแววตาขบขัน
“หาใช่เช่นนั้นไม่ ข้ามิเคยยั่วยวนท่านแม้สักนิดก็ไม่เคย” น้ำเสียงที่ดูหวาดกลัวพูดขึ้น
หลินหยุนซีมองซ้ายมองขวาเพื่อหาเ้าของเสียง แต่แล้วเธอก็ต้องใเพราะเสียงนั้นดังมาจากปากของเธอเอง
“เ้าอย่าได้เล่นตัวไปหน่อยเลย หากไม่ได้ข้าช่วยเ้าไว้ในครั้งนี้ เ้าคงถูกอันธพาลพวกนั้นรุมโทรมไปแล้ว” ชายหัวล้านเริ่มไม่สบอารมณ์
ขณะที่หลินหยุนซีกำลังจะตอบโต้ ปากของเธอก็เปล่งเสียงขึ้นมาอัตโนมัติ
“ก็มิใช่ท่านกับท่านป้าหรือที่ขายข้าแลกกับเงิน ก็ไม่ใช่พวกท่านหรือที่ทำกับข้าเช่นนี้ พวกท่านสัญญากับท่านพ่อท่านแม่ของข้าว่าจะให้ข้ามาช่วยงาน พวกท่านทำอย่างนี้กับข้าได้อย่างไร” น้ำตาของเธอไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ และนอกจากน้ำตาแล้ว หลินหยุนซีก็รู้ว่าตัวเธอเองก็เริ่มควบคุมร่างไม่ได้เช่นกัน ตอนนี้เลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลย อย่างไรเสียมันก็เป็เพียงแค่ความฝัน แม้ความฝันจะแปลกไปสักนิดก็เถอะ
ในที่สุดชายหัวล้านก็ทันไม่ไหว ร่างอ้วนๆ นั่นฉุดกระชากและพยายามจะเปลื้องผ้าเธอ
“งานของเ้าก็คือตอบแทนข้า!”
ทั้งสองยื้อกันไปมาจนกระทั่งชายหัวล้านที่เสียงนั้นเรียกว่าท่านลุงได้นำกระถางดินเผาฟาดไปที่หัวของหลินหยุนซีจนภาพตรงหน้าดับมืดไป..
....
“เ้าฟื้นทีเถิดได้โปรด เวลาของข้าใกล้จะหมดแล้ว” น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเศร้าโศกและร้อนใจดังขึ้นทำให้หลินหยุนซีต้องลืมตาขึ้น
“เธอเป็ใคร?” หลินหยุนซีเอ่ยถามด้วยความสงสัย หญิงสาวตรงหน้าเธอนั้นผิวสีเหลืองคล้ำกระดำกระด่าง ไม่ได้จัดว่าสวยแต่เพราะส่วนไหนควรเว้าก็เว้า ส่วนไหนควรนูนก็นูน ทำให้องค์ประกอบดูใช้ได้ เสียก็แต่เหมือนคนบ้าเพราะใส่ชุดโบราณ มันช่างตลกสิ้นดี
“ข้าหลินหยุนซี”
“ฉันก็หลินหยุนซี เธอล้อเล่นหรือเปล่า?”
“ข้าไม่มีเวลามาล้อเล่นกับเ้า นี่เป็เพียงเสี้ยวจิติญญาของข้า ข้าได้ตายไปแล้ว เอาล่ะเ้าฟังให้ดีข้าชื่อหยุนซีแซ่หลิน จิติญญาของเ้าเข้ามาในร่างของข้าและมันแทน บ้านข้าอยู่ที่หมู่บ้านถังเจีย เมืองฉางผิง แคว้นเลี่ยวโจว ข้าก็ไม่รู้ว่าเ้าจะสามารถมีชีวิตรอดได้หรือไม่ แต่หากรอดโปรดช่วยดูแลครอบครัวข้า แต่หากไม่รอดเช่นนั้นก็โปรดพาร่างของข้ากลับไปที่บ้านด้วยเถิด” หญิงสาวร่ำไห้ก่อนจะสลายหายไปราวกับว่าที่ตรงนั้นไม่เคยมีใครอยู่มาก่อน
“หายไปแล้ว!” หลินหยุนซีถอนหายใจ ก่อนจะมองสำรวจรอบๆ ผืนหญ้าสีเขียว ท้องฟ้าและก้อนเมฆพร้อมกับลมที่พัดเอื่อยเฉื่อย ช่างเป็ทิวทัศน์ที่แลดูสงบยิ่งนัก ไม่ไกลออกไปนี้สายตาก็เหลือบไปเห็นกระท่อมหลังหนึ่งตั้งอยู่
“ไม่รู้แล้วโว้ย ไหนๆ ก็ฝันทั้งทีขอสำรวจหน่อยก็แล้วกัน” ไม่พูดเปล่า สองเท้าของเธอก้าวฉับๆ เพื่อเดินตรงไปยังกระท่อมหลังนั้น
แม้ด้านนอกจะดูเก่าแต่น่าแปลกที่ด้านในนั้นไม่มีฝุ่นจับแม้สักเพียงนิดเดียว นอกจากโต๊ะตัวหนึ่งแล้วก็ไม่มีสิ่งใดอยู่ภายในกระท่อมเลย หลินหยุนซีถือวิสาสะเปิดลิ้นชักโต๊ะก็พบกับกำลังหยกอันหนึ่ง ซึ่งเธอรู้สึกว่ามันช่างเหมือนกับกำไลหยกที่ป้าแตงได้ให้เป็ของขวัญจากลา
“บ้าหน่า คิดอะไรไร้สาระ กำไลของป้าแตงจะมาอยู่ที่นี่ได้ไง ฮ่าๆ ฉันคิดมากจนเพี้ยนไปแล้ว กำไลไหนๆ มันก็เหมือนกันทั้งนั้นแหละ” หลินหยุนซีหัวเราะให้กับความคิดบ้าๆ ของตัวเอง แต่ฉับพลันเธอก็บังเกิดความคิดพิเรนทร์ เนื่องจากเมื่อครู่เธอเห็นหญิงสาวที่ชื่อเหมือนกันกับตนสวมชุดจีนโบราณอีกทั้งยังพูดภาษาโบราณ นั่นมันไม่ใช่เหมือนกับในหนังกำลังภายในหรอกเหรอที่ต้องหยดเืลงไปที่หยก จากนั้นความพิเศษของหยกถึงจะแสดงขึ้นมา
เมื่อคิดได้ดังนั้นหลินหยุนซีก็ไม่รอช้า แต่ว่ากันตามตรงเธอไม่ใช่คนใจกล้าที่จะทำให้ร่างกายเืตกยางออก กระทั่งเข็มฉีดยาเธอยังกลัวเลย นับประสาอะไรกับการจะใช้ของมีคมจิ้มนิ้วมือ
และขณะที่กำลังจะถอดใจ เธอก็ได้กลิ่นเืจางๆ จากศีรษะของตนเอง
“อ่าใช่แล้ว! แม่นางหยุนซีนั่นบอกว่าจิติญญาเราอยู่ในร่างนาง และก่อนหน้านี้ตาแก่หัวล้านนั่นฟาดหัวเราะซะแรงเลย อย่างน้อยก็ต้องมีเืบ้างละนะ”ไม่พูดเปล่า หลินหยุนซียกมือขึ้นลูบหัวของตัวเองเพื่อพิสูจน์สมมุติฐานของตน ปรากฏว่าเป็เช่นนั้นจริงๆ มือของเธอมีเืติดออกมา กระนั้นเธอจึงใเล็กน้อยและความเ็ปก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น แต่ก็ไม่ใช่ว่ามันจะเจ็บจนทนไม่ไหว หลินหยุนซีกัดฟันแล้วนำเืป้ายไปที่กำไลหยกทันที
และแล้วภาพตรงหน้าก็ทำหลินหยุนซีรู้สึกประหลาดใจเพราะจู่ๆ ก็มีหน้าจอโฮโลแกรมเกิดขึ้น
“ยินดีต้อนรับเข้าสู่ระบบร้านค้าแลกเปลี่ยน”
“ของขวัญต้อนรับผู้ใช้ใหม่ ตั๋วเคลื่อนย้ายทุกที่ 1 ใบ”
“พจนานุกรมทุกภาษา”
“ยาไม่ลืมเลือน”
“คูปองแทนเงินสด 100 เหรียญ”
“ทะเลสาบเซียน”
“*ของรางวัลไม่สามารถแลกหรือเปลี่ยนเป็เงินสดได้”
“โปรดกดยอมรับข้อกำหนดในการใช้งานระบบร้านค้าแลกเปลี่ยน”
หลินหยุนซีไม่รอช้ารีบกดอ่านข้อกำหนดทันที
1) ของที่อยู่ในมิติไม่สามารถลงขายในระบบได้
2) สินค้าทุกอย่างที่ลงขายทางผู้ขายไม่มีสิทธิ์กำหนดราคา หน้าที่การกำหนดราคาเป็ของระบบ
3) เมื่อขายสินค้าให้ระบบแล้ว ผู้ใช้จะไม่สามารถยกเลิกได้
4) ค่าตอบแทนที่ได้ไม่สามารถถอนออกมาใช้ได้ เหรียญเ่าั้มีไว้สำหรับซื้อขายในระบบเท่านั้น
5) สินค้าทุกชนิดใช้ได้กับทุกมิติ โดยจะมีเงื่อนไขการใช้งานต่างกันเล็กน้อย
6) ร้านค้ามีหลายระดับ ควรซื้อขายเพื่อสะสมยอดและยกระดับหรือรักษาระดับร้านค้าของท่าน
หลังจากอ่านเงื่อนไขจบหลินหยุนซีก็ไม่รอช้า เธอรีบกดหน้าถัดไปด้วยความตื่นเต้น ซึ่งหน้าตาของแฟลตฟอร์มซื้อขายนี้ก็คล้ายกับแอปพลิเคชันชอปปิ้งที่เธอเคยใช้มาก่อน มีทั้งโค้ดลดราคา โค้ดส่งฟรี สินค้าแฟลชเซลล์ และยังมีช่องสล็อตให้เธอลงขายสินค้าด้วย ซึ่งข้อแตกต่างของร้านค้าที่ปรากฏตรงหน้านี้คือภายในแอปพลิเคชันจะมีผู้ขายเพียงผู้เดียวนั่นก็คือระบบ หากผู้ใช้จะขายสินค้าก็ต้องขายให้เพียงระบบ เรียกได้ว่าระบบคือผู้มีอำนาจเบ็ดเสร็จ!
หลินหยุนซีคิดว่าความฝันนี้ค่อนข้างสนุก แต่มันก็เท่านั้นตอนนี้เธออยากตื่นจากฝันแล้วเพราะนึกขึ้นได้ว่าตนเอง้าแค่งีบพักผ่อนสายตาไม่ใช่การนอนยาวแบบนี้ เมื่อคิดได้ดังนั้นหลินหยุนซีก็บังคับตัวเองให้ตื่น โดยที่ไม่รู้เลยว่าการตื่นในครั้งต่อไปของเธอนั้นจะไม่ใช่โลกมิติเดิมและชีวิตเดิมที่เธอเคยอยู่..
เมืองจี้หยวน แคว้นเลี่ยงโจว
เปลือกตาที่หนักอึ้งของหลินหยุนซีค่อยๆ ลืมตาช้าๆ แต่อนิจจาความเ็ปจู่โจมมาที่ศีรษะอย่างไม่ทันตั้งตัว คราวนี้มันเจ็บมากกว่าครั้งที่เธอฝันว่าหยดเืใส่กำไลหยกอีก
‘เอ๊ะ เดี๋ยวนะนี่ไม่ใช่ว่าฝันเื่ใหม่อีกแล้วเหรอ อยากตื่นแล้วโว้ย!’
แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร หลินหยุนซีก็ไม่สามารถทำให้ตัวเองตื่นขึ้นจากฝันได้ ราวกับว่านี่คือความจริง และในเมื่อเธอไม่สามารถตื่นขึ้นได้สิ่งเดียวที่หลินหยุนซีคิดได้ก็คือทำตามน้ำไปก่อน บางทีฝันนี้อาจจะสืบต่อมาจากฝันครั้งก่อนและเธออยู่ในร่างของแม่นางคนนั้นและหากเป็เช่นนั้นจริงๆ แสดงว่าเธอมีระบบร้านค้าและยังมีมิติอีกด้วย! นี่มันนิ้วทองคำชัดๆๅตๅ
5K
![บันทึกรักของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มจบ) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721195049_2283215.webp)
![ภควานบันดาลรัก [ มี E-Book จัดโปร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1672664915_88999289.webp)
