ฉาก: ความเงียบที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดปกคลุมกลุ่มของอายาหลังจากที่ชายฉกรรจ์ชาวโรมันจากไป พวกเขามองหน้ากันอย่างไม่สบายใจ เพราะต่างก็รู้ดีว่าความปลอดภัยที่เคยมีในเอเธนส์ได้สิ้นสุดลงแล้ว
หน้า 1
ไดโอจีนิสเป็คนแรกที่ทำลายความเงียบ เขาหัวเราะเสียงดังอย่างเสียดสีแล้วพูดขึ้นว่า "เห็นไหมเล่า! ข้าบอกแล้ว! โลกใบนี้ไม่ได้แคร์เื่ปัญญาของเ้าหรอก แต่พวกมันแคร์ว่าปัญญาของเ้าจะเอาไปสร้างอำนาจให้พวกมันได้มากแค่ไหน!"
ขงจื๊อหันมามองอายาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล เขาเข้าใจในความรู้สึกของเธอดี เพราะการเผชิญหน้ากับความรุนแรงเป็สิ่งที่ยากสำหรับคนที่้าจะสร้างสันติ
ขงจื๊อ: "พวกเขาเห็นเ้าเป็เพียงอาวุธ... และความรู้ของเ้าเป็เพียงเครื่องมือ... สิ่งที่พวกเขาทำคือการทดสอบจิตใจของเ้า ว่าเ้าจะยังยึดมั่นในหลักการของตัวเองได้หรือไม่"
อายาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอนึกถึงคำพูดของศาสตราจารย์ฮอว์กินส์ที่ว่า "าแที่เ้ามีจะทำให้เ้าเป็ผู้เฝ้ามองที่สมบูรณ์แบบ" เธอรู้ดีว่านี่คือบททดสอบที่แท้จริง ไม่ใช่แค่การไขปริศนาทางวิทยาศาสตร์ แต่เป็การเอาชนะความกลัวในจิตใจของตัวเอง
อายา: "ข้าจะไม่ยอมให้พวกเขาใช้ปัญญาของข้าไปในทางที่ผิด... และข้าจะไม่ยอมหนีด้วย... หากพวกเขา้าความรู้ของข้า... พวกเขาก็จะต้องทำตามเงื่อนไขของข้า"
ไดโอจีนิส: "นี่เ้ากำลังจะทำอะไร? เ้าจะไปหาพวกมัน? นั่นมันโง่สิ้นดี!"
อายา: "ไม่... ข้าจะไม่ไปหาพวกเขา... แต่ข้าจะไปที่กรุงโรม... ข้าจะไปที่ใจกลางของอำนาจ... และข้าจะใช้ความจริงและความเมตตาเพื่อแสดงให้พวกเขาเห็นว่าปัญญาที่แท้จริงคืออะไร"
คำพูดของอายาทำให้ทั้งขงจื๊อและไดโอจีนิสต้องเงียบลง พวกเขารู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้เต็มไปด้วยอันตราย แต่พวกเขาก็เห็นถึงความมุ่งมั่นที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในแววตาของเธอ
ขงจื๊อ: "ถ้างั้น... เราก็จะเดินทางไปพร้อมกับเ้า... เส้นทางที่อันตรายที่สุด... อาจเป็เส้นทางที่จะนำไปสู่แสงสว่างที่ยิ่งใหญ่ที่สุด"
ในวันรุ่งขึ้น อายาและสหายได้ตัดสินใจที่จะออกเดินทางจากกรุงเอเธนส์ การเดินทางของพวกเขาไม่ได้มีแค่ความหวังในอนาคตอีกต่อไป แต่ยังเต็มไปด้วยความกดดันจากอำนาจที่มองไม่เห็นที่คอยตามติดพวกเขาอยู่ทุกย่างก้าว